یکشنبه مارس 31, 1889 تا حال
Paris, France
برج ایفل یک برج مشبک آهنی در شان دو مارس در پاریس، فرانسه است. این برج به نام مهندس گوستاو ایفل نامگذاری شده است که شرکت او این برج را طراحی و ساخته است. این برج که بین سالهای ۱۸۸۷ تا ۱۸۸۹ به عنوان ورودی نمایشگاه جهانی ۱۸۸۹ ساخته شد، در ابتدا توسط برخی از هنرمندان و روشنفکران برجسته فرانسه به دلیل طراحیاش مورد انتقاد قرار گرفت، اما به یک نماد فرهنگی جهانی از فرانسه و یکی از شناختهشدهترین سازههای جهان تبدیل شده است. برج ایفل پربازدیدترین بنای پولی جهان است؛ در سال ۲۰۱۵، ۶.۹۱ میلیون نفر از آن بالا رفتند. ارتفاع این برج ۳۲۴ متر (۱۰۶۳ فوت) است که تقریباً همقد یک ساختمان ۸۱ طبقه و بلندترین سازه در پاریس است. پایه آن مربعی است و هر ضلع آن ۱۲۵ متر (۴۱۰ فوت) طول دارد. در طول ساخت، برج ایفل از بنای یادبود واشنگتن پیشی گرفت و به بلندترین سازه دستساز جهان تبدیل شد، عنوانی که به مدت ۴۱ سال تا زمان تکمیل ساختمان کرایسلر در شهر نیویورک در سال ۱۹۳۰ در اختیار داشت. این اولین سازهای بود که به ارتفاع ۳۰۰ متر رسید. به دلیل افزودن یک آنتن پخش در بالای برج در سال ۱۹۵۷، اکنون ۵.۲ متر (۱۷ فوت) از ساختمان کرایسلر بلندتر است. با احتساب فرستندهها، برج ایفل پس از پل میلو، دومین سازه بلند مستقل در فرانسه است.
طراحی برج ایفل به موریس کوشلن و امیل نوگیه، دو مهندس ارشد که برای شرکت «Compagnie des Établissements Eiffel» کار میکردند، نسبت داده میشود. این طرح پس از بحث در مورد یک مرکز مناسب برای نمایشگاه جهانی ۱۸۸۹ که برای جشن صدمین سالگرد انقلاب فرانسه پیشنهاد شده بود، تصور شد. ایفل آشکارا اذعان کرد که الهام برای ساخت این برج از رصدخانه لاتینگ که در سال ۱۸۵۳ در شهر نیویورک ساخته شده بود، گرفته شده است.
در مه ۱۸۸۴، کوشلن در حالی که در خانه کار میکرد، طرحی از ایده خود کشید که آن را اینگونه توصیف کرد: «یک دکل بزرگ، متشکل از چهار تیر مشبک که در پایه از هم جدا شده و در بالا به هم میرسند و توسط خرپاهای فلزی در فواصل منظم به هم متصل میشوند». ایفل در ابتدا اشتیاق کمی نشان داد، اما با مطالعه بیشتر موافقت کرد و سپس این دو مهندس از استفان سووستر، رئیس بخش معماری شرکت، خواستند تا در طراحی مشارکت کند. سووستر طاقهای تزئینی به پایه برج، یک غرفه شیشهای به طبقه اول و تزئینات دیگری اضافه کرد.
نسخه جدید حمایت ایفل را به دست آورد: او حقوق ثبت اختراع طرحی را که کوشلن، نوگیه و سووستر گرفته بودند، خریداری کرد و این طرح در پاییز ۱۸۸۴ تحت نام شرکت در نمایشگاه هنرهای تزئینی به نمایش درآمد.
در ۳۰ مارس ۱۸۸۵، ایفل طرحهای خود را به «Société des Ingénieurs Civils» (انجمن مهندسین عمران) ارائه کرد؛ او پس از بحث در مورد مشکلات فنی و تأکید بر کاربردهای عملی برج، سخنان خود را با گفتن اینکه برج نمادی از موارد زیر خواهد بود، به پایان رساند: نه تنها هنر مهندس مدرن، بلکه قرن صنعت و علمی که در آن زندگی میکنیم، و راه آن توسط جنبش علمی بزرگ قرن هجدهم و انقلاب ۱۷۸۹ هموار شد، که این بنا به عنوان بیانی از قدردانی فرانسه ساخته خواهد شد.
تا سال ۱۸۸۶ پیشرفت کمی حاصل شد، زمانی که ژول گروی دوباره به عنوان رئیسجمهور فرانسه انتخاب شد و ادوارد لوکروا به عنوان وزیر تجارت منصوب شد. بودجه نمایشگاه تصویب شد و در اول مه، لوکروا تغییری در شرایط مسابقه آزاد که برای مرکز نمایشگاه برگزار میشد اعلام کرد، که عملاً انتخاب طرح ایفل را به نتیجهای قطعی تبدیل کرد، زیرا ورودیها باید شامل مطالعهای برای یک برج فلزی چهار ضلعی ۳۰۰ متری (۹۸۰ فوتی) در شان دو مارس میبود. (یک برج ۳۰۰ متری در آن زمان یک تلاش مهندسی هرکولوار تلقی میشد).
در ۱۲ مه، کمیسیونی برای بررسی طرح ایفل و رقبایش تشکیل شد.
کمیسیون تصمیم گرفت که تمام پیشنهادات به جز طرح ایفل یا غیرعملی بودند یا فاقد جزئیات بودند.
پس از بحثهایی در مورد مکان دقیق برج، قراردادی در ۸ ژانویه ۱۸۸۷ امضا شد. این قرارداد توسط ایفل با ظرفیت شخصی خود و نه به عنوان نماینده شرکتش امضا شد و ۱.۵ میلیون فرانک برای هزینههای ساخت به او اختصاص داد: کمتر از یک چهارم از ۶.۵ میلیون فرانک برآورد شده. ایفل قرار بود تمام درآمد حاصل از بهرهبرداری تجاری از برج را در طول نمایشگاه و ۲۰ سال بعد دریافت کند. او بعداً شرکت جداگانهای برای مدیریت برج تأسیس کرد و نیمی از سرمایه لازم را خودش تأمین کرد.
کار بر روی پیریزی در ۲۸ ژانویه ۱۸۸۷ آغاز شد. پیهای پایههای شرقی و جنوبی ساده بودند و هر پایه روی چهار دال بتنی ۲ متری (۶.۶ فوتی) قرار داشت، یکی برای هر یک از تیرهای اصلی هر پایه. پایههای غربی و شمالی، به دلیل نزدیکی به رودخانه سن، پیچیدهتر بودند: هر دال نیاز به دو شمع داشت که با استفاده از کیسونهای هوای فشرده به طول ۱۵ متر (۴۹ فوت) و قطر ۶ متر (۲۰ فوت) تا عمق ۲۲ متری (۷۲ فوت) رانده میشدند تا از دالهای بتنی که ۶ متر (۲۰ فوت) ضخامت داشتند، پشتیبانی کنند. هر یک از این دالها از یک بلوک سنگ آهک با رویه شیبدار برای تحمل کفشک نگهدارنده کارهای آهنی پشتیبانی میکردند.
طوماری با عنوان «هنرمندان علیه برج ایفل» برای وزیر کار و کمیسر نمایشگاه، آدولف آلفان، ارسال شد و در ۱۴ فوریه ۱۸۸۷ در روزنامه لوتام (Le Temps) منتشر گردید: ما، نویسندگان، نقاشان، مجسمهسازان، معماران و دوستداران پرشور زیبایی دستنخورده پاریس، با تمام قدرت و با تمام خشم خود به نام سلیقه جریحهدار شده فرانسوی، علیه برپایی... این برج ایفل بیفایده و هیولایی اعتراض میکنیم... برای درک بهتر استدلالهای ما، لحظهای تصور کنید که برجی گیجکننده و مضحک مانند یک دودکش سیاه غولپیکر بر پاریس مسلط شده و نوتردام، تور سن-ژاک، لوور، گنبد انولید، طاق پیروزی را زیر حجم وحشیانه خود خرد میکند؛ تمام بناهای تحقیرشده ما در این رویای هولناک ناپدید خواهند شد. و به مدت بیست سال... ما شاهد سایه نفرتانگیز ستون نفرتانگیز ساختهشده از ورقهای فلزی پیچومهرهشده خواهیم بود که مانند لکهای جوهر گسترده شده است. گوستاو ایفل در پاسخ به این انتقادات، برج خود را با اهرام مصر مقایسه کرد: «برج من بلندترین بنایی خواهد بود که تا به حال توسط بشر ساخته شده است. آیا این بنا به نوبه خود باشکوه نخواهد بود؟ و چرا چیزی که در مصر تحسینبرانگیز است، در پاریس باید زشت و مضحک شود؟» ادوار لاکروی نیز در نامهای حمایتی به آلفان به این انتقادات پاسخ داد و با لحنی طعنهآمیز نوشت: «با قضاوت از روی آهنگ باشکوه جملات، زیبایی استعارهها و ظرافت سبک دقیق و حساس آن، میتوان فهمید که این اعتراض نتیجه همکاری مشهورترین نویسندگان و شاعران زمان ماست.» او توضیح داد که این اعتراض بیمورد است، زیرا تصمیم برای این پروژه ماهها قبل گرفته شده و ساخت برج در حال انجام بود.
ساخت پایهها با داربست.
تکمیل طبقه اول.
شروع ساخت مرحله دوم.
تکمیل طبقه دوم.
ساخت مرحله فوقانی.
ساخت گنبد.
کار اصلی سازه در پایان مارس ۱۸۸۹ به پایان رسید و در ۳۱ مارس، ایفل با هدایت گروهی از مقامات دولتی و همراهی نمایندگان مطبوعات به بالای برج رفت و این موفقیت را جشن گرفت. از آنجا که آسانسورها هنوز فعال نبودند، صعود با پای پیاده انجام شد و بیش از یک ساعت طول کشید و ایفل مرتباً توقف میکرد تا ویژگیهای مختلف را توضیح دهد. بیشتر اعضای گروه ترجیح دادند در طبقات پایینتر توقف کنند، اما چند نفر از جمله مهندس سازه، امیل نوگیه، مدیر ساختوساز، ژان کمپانیون، رئیس شورای شهر و خبرنگاران لوفیگارو و لوموند ایلوستره، صعود را کامل کردند. در ساعت ۲:۳۵ بعدازظهر، ایفل یک پرچم بزرگ سهرنگ را به همراه شلیک ۲۵ گلوله توپ در طبقه اول برافراشت.
هنوز کارهایی باقی مانده بود، بهویژه در مورد آسانسورها و امکانات، و برج تا ۶ مه برای عموم باز نشد؛ حتی در آن زمان هم آسانسورها تکمیل نشده بودند.
برج بلافاصله با استقبال عمومی مواجه شد و نزدیک به ۳۰ هزار بازدیدکننده قبل از اینکه آسانسورها در ۲۶ مه وارد خدمت شوند، ۱۷۱۰ پله را تا بالا طی کردند. قیمت بلیط برای طبقه اول ۲ فرانک، برای طبقه دوم ۳ فرانک و برای طبقه آخر ۵ فرانک بود و در روزهای یکشنبه ورودی نیمبها بود. تا پایان نمایشگاه، ۱,۸۹۶,۹۸۷ نفر از برج بازدید کردند.
برای نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰، آسانسورهای پایههای شرقی و غربی با آسانسورهایی که تا طبقه دوم میرفتند و توسط شرکت فرانسوی فایو-لیل (Fives-Lille) ساخته شده بودند، جایگزین شدند. این آسانسورها دارای مکانیزم جبرانکنندهای بودند تا با تغییر زاویه صعود در طبقه اول، کف آسانسور تراز بماند و توسط مکانیزم هیدرولیکی مشابه آسانسورهای اوتیس (Otis) هدایت میشدند، اگرچه این مکانیزم در پایه برج قرار داشت. فشار هیدرولیک توسط انباشتگرهای تحت فشار واقع در نزدیکی این مکانیزم تأمین میشد. در همان زمان، آسانسور ستون شمالی برداشته و با یک راهپله به طبقه اول جایگزین شد. چیدمان طبقات اول و دوم تغییر یافت و فضای موجود برای بازدیدکنندگان در طبقه دوم افزایش یافت. آسانسور اصلی ستون جنوبی ۱۳ سال بعد برداشته شد.
در ۱۹ اکتبر ۱۹۰۱، آلبرتو سانتوس-دومون با پرواز با کشتی هوایی شماره ۶ خود، جایزه ۱۰۰ هزار فرانکی را که توسط آنری دویچ دو لا مرت برای اولین کسی که بتواند از سن-کلود به برج ایفل پرواز کند و در کمتر از نیم ساعت بازگردد، اهدا شده بود، برنده شد.
ایفل مجوزی برای ماندگاری برج به مدت ۲۰ سال داشت. قرار بود در سال ۱۹۰۹، زمانی که مالکیت آن به شهر پاریس بازمیگشت، برچیده شود. شهرداری قصد داشت آن را تخریب کند (بخشی از قوانین اصلی مسابقه طراحی برج این بود که باید بهراحتی قابل برچیدن باشد)، اما از آنجا که برج برای مقاصد ارتباطی ارزشمند بود، پس از انقضای مجوز اجازه یافت باقی بماند.
نوآوریهای بسیاری در اوایل قرن بیستم در برج ایفل صورت گرفت. در سال ۱۹۱۰، پدر تئودور ولف انرژی تابشی را در بالا و پایین برج اندازهگیری کرد. او در بالا بیش از حد انتظار انرژی یافت و بهطور اتفاقی آنچه را که امروزه به عنوان پرتوهای کیهانی شناخته میشود، کشف کرد.
تنها دو سال بعد، در ۴ فوریه ۱۹۱۲، خیاط اتریشی فرانتس رایشلت پس از پریدن از طبقه اول برج (ارتفاع ۵۷ متری) برای نمایش طراحی چتر نجات خود، جان باخت.
از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۴، تابلوهای تبلیغاتی نورانی سیتروئن سه طرف برج را تزئین کرده بودند و آن را به بلندترین فضای تبلیغاتی جهان در آن زمان تبدیل کرده بودند.
در دو موقعیت جداگانه اما مرتبط در سال ۱۹۲۵، کلاهبردار ویکتور لوستیگ برج را به عنوان آهنقراضه «فروخت».
یک سال بعد، در فوریه ۱۹۲۶، خلبان لئون کوله هنگام تلاش برای پرواز از زیر برج کشته شد. هواپیمای او در آنتن یک ایستگاه بیسیم گیر کرد.
نیمتنه گوستاو ایفل اثر آنتوان بوردل در ۲ مه ۱۹۲۹ در پایه ستون شمالی رونمایی شد.
در سال ۱۹۳۰، با تکمیل ساختمان کرایسلر در شهر نیویورک، برج عنوان بلندترین سازه جهان را از دست داد.
در آوریل ۱۹۳۵، از این برج برای انجام پخشهای آزمایشی تلویزیونی با وضوح پایین، با استفاده از یک فرستنده موج کوتاه ۲۰۰ واتی استفاده شد. در ۱۷ نوامبر، یک فرستنده بهبودیافته ۱۸۰ خطی نصب گردید.
در سال ۱۹۳۸، طاقهای تزئینی اطراف طبقه اول برداشته شدند.
پس از اشغال پاریس توسط آلمان در سال ۱۹۴۰، کابلهای آسانسور توسط فرانسویها قطع شد. برج در طول دوران اشغال به روی عموم بسته بود و آسانسورها تا سال ۱۹۴۶ تعمیر نشدند. در سال ۱۹۴۰، سربازان آلمانی مجبور شدند برای برافراشتن پرچم رایش با نشان سواستیکا از برج بالا بروند، اما پرچم آنقدر بزرگ بود که چند ساعت بعد باد آن را برد و با پرچم کوچکتری جایگزین شد. هیتلر هنگام بازدید از پاریس ترجیح داد روی زمین بماند.
در ۲۵ ژوئن، پیش از آنکه آلمانیها از پاریس بیرون رانده شوند، پرچم آلمان توسط دو مرد از موزه نیروی دریایی فرانسه با پرچم سه رنگ جایگزین شد. آنها با اختلاف کمی از سه مرد به رهبری لوسین سارنیگه پیشی گرفتند؛ کسی که در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۰، هنگام سقوط پاریس به دست آلمانیها، پرچم سه رنگ را پایین آورده بود.
هنگامی که متفقین در اوت ۱۹۴۴ به پاریس نزدیک میشدند، هیتلر به ژنرال دیتریش فون شولتیتز، فرماندار نظامی پاریس، دستور داد که برج را همراه با بقیه شهر تخریب کند. فون شولتیتز از این دستور سرپیچی کرد.
آتشسوزی در فرستنده تلویزیونی در ۳ ژانویه ۱۹۵۶ آغاز شد و به بالای برج آسیب رساند. تعمیرات یک سال طول کشید و در سال ۱۹۵۷، آنتن رادیویی فعلی به بالای برج اضافه شد.
در سال ۱۹۶۴، برج ایفل توسط وزیر امور فرهنگی، آندره مالرو، رسماً به عنوان یک بنای تاریخی اعلام شد.
یک سال بعد، یک سیستم آسانسور اضافی در ستون شمالی نصب شد.
طبق مصاحبهها، در سال ۱۹۶۷، ژان دراپو، شهردار مونترال، یک توافق محرمانه با شارل دوگل مذاکره کرد تا برج برای مدت کوتاهی برچیده و به مونترال منتقل شود تا به عنوان یک نماد و جاذبه گردشگری در طول نمایشگاه اکسپو ۶۷ عمل کند. گفته میشود که این طرح توسط شرکت بهرهبردار برج وتو شد، زیرا میترسیدند دولت فرانسه اجازه بازگرداندن برج به مکان اصلیاش را ندهد.
در سال ۱۹۸۲، آسانسورهای اصلی بین طبقه دوم و سوم پس از ۹۷ سال خدمت جایگزین شدند. این آسانسورها بین نوامبر و مارس به روی عموم بسته بودند زیرا آب موجود در سیستم هیدرولیک آنها یخ میزد. کابینهای جدید به صورت جفت کار میکنند که یکی دیگری را متعادل میکند و مسیر را در یک مرحله طی میکنند که زمان سفر را از هشت دقیقه به کمتر از دو دقیقه کاهش میدهد. در همان زمان، دو راه پله اضطراری جدید نصب شد که جایگزین راه پلههای مارپیچ اصلی شدند.
در سال ۱۹۸۳، ستون جنوبی به یک آسانسور برقی اوتیس برای سرویسدهی به رستوران ژول ورن مجهز شد.
رابرت موریارتی در ۳۱ مارس ۱۹۸۴ با یک هواپیمای بیچکرفت بونانزا از زیر برج پرواز کرد.
در سال ۱۹۸۷، ای. جی. هکت یکی از اولین پرشهای بانجی خود را از بالای برج ایفل با استفاده از طناب مخصوصی که در ساخت آن کمک کرده بود، انجام داد. هکت توسط پلیس دستگیر شد.
در ۲۷ اکتبر ۱۹۹۱، تیری دوو به همراه راهنمای کوهستان، اروه کالویرک، در حین پرش بانجی از طبقه دوم برج، مجموعهای از حرکات آکروباتیک انجام داد. دوو که رو به شان دو مارس بود، بین حرکات از یک وینچ برقی برای بازگشت به طبقه دوم استفاده میکرد. وقتی آتشنشانان رسیدند، او پس از ششمین پرش متوقف شد.
برای جشن «شمارش معکوس برای سال ۲۰۰۰» در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹، چراغهای چشمکزن و نورافکنهای پرقدرت روی برج نصب شدند. در سه دقیقه آخر سال، چراغها از پایه برج شروع به روشن شدن کردند و تا رسیدن به بالای برج ادامه یافتند تا با یک نمایش آتشبازی عظیم به استقبال سال ۲۰۰۰ بروند. نمایشگاهی در بالای یک کافهتریا در طبقه اول این رویداد را گرامی میدارد. نورافکنهای بالای برج آن را به چراغی در آسمان شب پاریس تبدیل کردند و ۲۰,۰۰۰ لامپ چشمکزن، ظاهری درخشان به برج برای پنج دقیقه در هر ساعت دادند.
چراغها در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۰ برای چندین شب به رنگ آبی درخشیدند تا هزاره جدید را نوید دهند. نورپردازی درخشان به مدت ۱۸ ماه تا ژوئیه ۲۰۰۱ ادامه یافت. چراغهای چشمکزن دوباره در ۲۱ ژوئن ۲۰۰۳ روشن شدند و برنامهریزی شده بود که این نمایش قبل از نیاز به تعویض، ۱۰ سال دوام بیاورد.
برج در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۲ دویست میلیونیمین مهمان خود را پذیرفت.
برج از سال ۲۰۰۳ با حداکثر ظرفیت حدود ۷ میلیون بازدیدکننده فعالیت کرده است.
در سال ۲۰۰۴، برج ایفل شروع به میزبانی از یک پیست یخ فصلی در طبقه اول کرد.
یک کف شیشهای در طول بازسازی سال ۲۰۱۴ در طبقه اول نصب شد.
