بازنگری بنیادی

با وجود روش‌های شبکه بسیار متفاوت، نیاز به چیزی برای یکپارچه‌سازی آن‌ها احساس می‌شد. رابرت ای. کان از دارپا و آرپانت، وینتون سرف از دانشگاه استنفورد را برای همکاری با او در این زمینه استخدام کرد. تا سال ۱۹۷۳، آن‌ها به یک بازنگری بنیادی دست یافتند که در آن تفاوت‌های بین پروتکل‌های شبکه با استفاده از یک پروتکل اینترنت‌ورک مشترک پنهان می‌شد و به جای اینکه شبکه مسئول قابلیت اطمینان باشد (مانند آرپانت)، میزبان‌ها مسئولیت آن را بر عهده می‌گرفتند. سرف، هوبرت زیمرمن و لوئیس پوزن (طراح شبکه سایکلیدز) و دانشجویان تحصیلات تکمیلی خود جودی استرین، ریچارد کارپ، یوگن دالال و کارل سانشاین را به دلیل کارهای مهمشان در این طراحی تحسین می‌کند. همزمان، یک گروه کاری شبکه بین‌المللی در سال ۱۹۷۲ به رهبری سرف تشکیل شد؛ سایر اعضای فعال شامل الکس مک‌کنزی، دونالد دیویس، راجر اسکانلبری، لوئیس پوزن و هوبرت زیمرمن بودند.

ممکن است دارای خطا باشد.