دهه 1950 تا حال
U.S., France, United Kingdom
تاریخچه اینترنت ریشه در تلاشها برای اتصال شبکههای رایانهای به یکدیگر دارد که از تحقیق و توسعه در ایالات متحده نشأت گرفته و شامل همکاریهای بینالمللی، بهویژه با محققان در بریتانیا و فرانسه بوده است.
مفهوم ارتباطات داده - انتقال داده بین دو مکان مختلف از طریق یک رسانه الکترومغناطیسی مانند رادیو یا سیم برق - پیش از معرفی اولین رایانهها وجود داشته است. چنین سیستمهای ارتباطی معمولاً به ارتباط نقطه به نقطه بین دو دستگاه انتهایی محدود میشدند. خطوط سمافور، سیستمهای تلگراف و دستگاههای تلکس را میتوان پیشدرآمدهای اولیه این نوع ارتباط دانست. تلگراف در اواخر قرن نوزدهم اولین سیستم ارتباطی کاملاً دیجیتال بود.
کارهای نظری بنیادی در انتقال داده و نظریه اطلاعات توسط کلود شانون، هری نایکوئیست و رالف هارتلی در اوایل قرن بیستم توسعه یافت. نظریه اطلاعات، همانطور که شانون در سال ۱۹۴۸ بیان کرد، زیربنای نظری محکمی برای درک مبادلات بین نسبت سیگنال به نویز، پهنای باند و انتقال بدون خطا در حضور نویز در فناوری مخابرات فراهم کرد.
با استثنائات محدود، اولین رایانهها مستقیماً به پایانههایی متصل میشدند که توسط کاربران فردی استفاده میشد، معمولاً در همان ساختمان یا سایت. شبکههای گسترده (WAN) در طول دهه ۱۹۵۰ ظهور کردند و در دهه ۱۹۶۰ تثبیت شدند.
کریستوفر استریچی، که اولین استاد محاسبات دانشگاه آکسفورد شد، در فوریه ۱۹۵۹ درخواست ثبت اختراع برای اشتراک زمانی (Time-sharing) را ارائه کرد.
توسعه فناوری ترانزیستور برای نسل جدیدی از دستگاههای الکترونیکی که بعداً تقریباً بر تمام جنبههای تجربه انسانی تأثیر گذاشت، بنیادی بود. تحقق طولانیمدت ترانزیستور اثر میدانی، در قالب ترانزیستور MOS (ماسفت)، توسط محمد عطاالله و داوون کانگ در آزمایشگاههای بل در سال ۱۹۵۹، فرصتهای جدیدی برای کوچکسازی و تولید انبوه برای طیف گستردهای از کاربردها ایجاد کرد.
کریستوفر استریچی این مفهوم را در همان سال در کنفرانس پردازش اطلاعات که با حمایت یونسکو در پاریس برگزار شد، به جی. سی. آر. لیکلایدر منتقل کرد.
لیکلایدر، نایب رئیس شرکت بولت برانک و نیومن، در مقاله ژانویه ۱۹۶۰ خود با عنوان «همزیستی انسان و رایانه» درباره یک شبکه رایانهای بحث کرد: شبکهای از چنین مراکزی که توسط خطوط ارتباطی پهنباند به یکدیگر متصل شدهاند [...] عملکردهای کتابخانههای امروزی به همراه پیشرفتهای پیشبینیشده در ذخیرهسازی و بازیابی اطلاعات و عملکردهای همزیستی که پیشتر در این مقاله پیشنهاد شده است.
مسئله اتصال شبکههای فیزیکی مجزا برای تشکیل یک شبکه منطقی، اولین مشکل از مشکلات بسیار بود. شبکههای اولیه از سیستمهای سوئیچینگ پیام استفاده میکردند که به ساختارهای مسیریابی صلب نیاز داشتند و مستعد نقطه شکست واحد بودند. در دهه ۱۹۶۰، پل باران از شرکت RAND مطالعهای درباره شبکههای تابآور برای ارتش ایالات متحده در صورت وقوع جنگ هستهای انجام داد. اطلاعات منتقلشده در شبکه باران به چیزی که او «بلوکهای پیام» مینامید تقسیم میشد. بهطور مستقل، دونالد دیویس (آزمایشگاه ملی فیزیک، بریتانیا) پیشنهاد کرد و اولین کسی بود که یک شبکه محلی مبتنی بر آنچه او «سوئیچینگ بسته» (Packet Switching) مینامید - اصطلاحی که در نهایت پذیرفته شد - را به کار گرفت. لری رابرتز مفاهیم سوئیچینگ بسته دیویس را برای شبکه گسترده آرپانت (ARPANET) به کار برد و از پل باران نظرخواهی کرد. کلینراک متعاقباً نظریه ریاضی پشت عملکرد این فناوری را با تکیه بر کارهای قبلی خود در نظریه صف توسعه داد.
در اوت ۱۹۶۲، لیکلایدر و ولدون کلارک مقاله «ارتباط آنلاین انسان و رایانه» را منتشر کردند که یکی از اولین توصیفات از آینده شبکهای بود.
در اکتبر ۱۹۶۲، لیکلایدر توسط جک روینا به عنوان مدیر دفتر تازه تأسیس تکنیکهای پردازش اطلاعات (IPTO) در داخل دارپا (DARPA) استخدام شد، با مأموریتی برای اتصال رایانههای اصلی وزارت دفاع ایالات متحده در کوه شاین، پنتاگون و ستاد فرماندهی استراتژیک (SAC).
در وزارت دفاع ایالات متحده، لیکلایدر گروهی غیررسمی را در داخل دارپا برای پیشبرد تحقیقات رایانهای تشکیل داد. او کار خود را با نوشتن یادداشتهایی در سال ۱۹۶۳ آغاز کرد که در آن شبکهای توزیعشده را برای کارکنان IPTO توصیف میکرد، کسانی که او آنها را «اعضا و وابستگان شبکه رایانهای کهکشانی» مینامید.
اگرچه لیکلایدر در سال ۱۹۶۴، پنج سال قبل از راهاندازی آرپانت، IPTO را ترک کرد، اما دیدگاه او در مورد شبکهسازی جهانی بود که انگیزه لازم را برای یکی از جانشینانش، رابرت تیلور، فراهم کرد تا توسعه آرپانت را آغاز کند. لیکلایدر بعداً در سال ۱۹۷۳ برای دو سال بازگشت تا رهبری IPTO را بر عهده بگیرد.
به دنبال بحثهایی با جی. سی. آر. لیکلایدر در سال ۱۹۶۵، دونالد دیویس به ارتباطات داده برای شبکههای رایانهای علاقهمند شد. اواخر همان سال، در آزمایشگاه ملی فیزیک (بریتانیا)، دیویس یک شبکه داده ملی مبتنی بر سوئیچینگ بسته را طراحی و پیشنهاد کرد. سال بعد، او استفاده از یک «رایانه رابط» برای عمل به عنوان مسیریاب را توصیف کرد. این پیشنهاد در سطح ملی پذیرفته نشد، اما تا سال ۱۹۶۷، یک آزمایش آزمایشی امکانسنجی شبکههای سوئیچینگ بسته را نشان داد. او و تیمش اولین کسانی بودند که در سال ۱۹۶۷ از اصطلاح «پروتکل» در زمینه ارتباطات داده استفاده کردند.
شبکه مریت (Merit Network) در سال ۱۹۶۶ به عنوان «سهگانه تحقیقات آموزشی میشیگان» تشکیل شد تا شبکه رایانهای بین سه دانشگاه دولتی میشیگان را به عنوان ابزاری برای کمک به توسعه آموزشی و اقتصادی ایالت بررسی کند. با حمایت اولیه ایالت میشیگان و بنیاد ملی علوم (NSF)، این شبکه سوئیچینگ بسته برای اولین بار در دسامبر ۱۹۷۱ زمانی که یک اتصال میزبان به میزبان تعاملی بین سیستمهای رایانهای بزرگ IBM در دانشگاه میشیگان در آن آربور و دانشگاه ایالتی وین در دیترویت برقرار شد، به نمایش درآمد. در اکتبر ۱۹۷۲، اتصالات به رایانه بزرگ CDC در دانشگاه ایالتی میشیگان در ایست لنسینگ، این سهگانه را تکمیل کرد. طی چند سال بعد، علاوه بر اتصالات تعاملی میزبان به میزبان، این شبکه برای پشتیبانی از اتصالات پایانه به میزبان، اتصالات دستهای میزبان به میزبان (ارسال کار از راه دور، چاپ از راه دور، انتقال فایل دستهای)، انتقال فایل تعاملی، دروازههایی به شبکههای داده عمومی Tymnet و Telenet، اتصالات میزبان X.25، دروازههایی به شبکههای داده X.25، میزبانهای متصل به اترنت و در نهایت TCP/IP ارتقا یافت و دانشگاههای دولتی بیشتری در میشیگان به شبکه پیوستند. همه اینها زمینه را برای نقش مریت در پروژه NSFNET که از اواسط دهه ۱۹۸۰ آغاز شد، فراهم کرد.
رابرت تیلور در ژوئن ۱۹۶۶ به ریاست دفتر پردازش اطلاعات در آژانس پروژههای تحقیقاتی پیشرفته دفاعی (DARPA) ارتقا یافت. او قصد داشت ایدههای لیکلیدر در مورد یک سیستم شبکهای به هم پیوسته را محقق کند. به عنوان بخشی از نقش دفتر پردازش اطلاعات، سه پایانه شبکه نصب شده بود: یکی برای شرکت توسعه سیستم در سانتا مونیکا، یکی برای پروژه جنی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، و یکی برای پروژه سیستم اشتراک زمانی سازگار در موسسه فناوری ماساچوست (MIT). نیاز تیلور به شبکهسازی از طریق اتلاف منابع که برای او آشکار بود، به وضوح احساس میشد.
او با آوردن لری رابرتز از MIT، پروژهای را برای ساخت چنین شبکهای آغاز کرد. رابرتز و توماس مریل در حال تحقیق بر روی شبکهسازی گسترده برای اشتراک زمانی رایانهای بودند. در اولین سمپوزیوم ACM در مورد اصول سیستمهای عامل در اکتبر ۱۹۶۷، رابرتز پیشنهادی برای «آرپانت» (ARPANET) ارائه کرد، یک شبکه توزیعشده که از پردازندههای پیام رابط برای ایجاد یک شبکه سوئیچینگ پیام استفاده میکرد. در این کنفرانس، راجر اسکانلبری کار دونالد دیویس در مورد سوئیچینگ بسته را ارائه کرد و به کار پل باران در RAND اشاره کرد. رابرتز مفاهیم آنها را در طراحی آرپانت گنجاند و سرعت ارتباطات پیشنهادی را از ۲.۴ کیلوبیت بر ثانیه به ۵۰ کیلوبیت بر ثانیه ارتقا داد.
توسعه آرپانت حول فرآیند «درخواست برای نظر» (RFC) متمرکز بود که هنوز هم برای پیشنهاد و توزیع پروتکلها و سیستمهای اینترنتی استفاده میشود. RFC 1 با عنوان «نرمافزار میزبان»، توسط استیو کراکر از دانشگاه کالیفرنیا، لسآنجلس نوشته و در ۷ آوریل ۱۹۶۹ منتشر شد. این سالهای اولیه در فیلم سال ۱۹۷۲ با عنوان «شبکههای رایانهای: منادیان اشتراک منابع» مستند شده است.
آرپا قرارداد ساخت شبکه را به شرکت Bolt Beranek & Newman واگذار کرد و اولین لینک آرپانت بین دانشگاه کالیفرنیا، لسآنجلس (UCLA) و موسسه تحقیقاتی استنفورد در ساعت ۲۲:۳۰ روز ۲۹ اکتبر ۱۹۶۹ برقرار شد. «ما یک ارتباط تلفنی بین خودمان و بچههای SRI برقرار کردیم...»، کلاینراک در مصاحبهای گفت: «ما حرف L را تایپ کردیم و از پشت تلفن پرسیدیم، «آیا L را میبینید؟» «بله، ما L را میبینیم»، پاسخ آمد. ما حرف O را تایپ کردیم و پرسیدیم، «آیا O را میبینید؟» «بله، ما O را میبینیم.» سپس حرف G را تایپ کردیم و سیستم کرش کرد... با این حال، انقلابی آغاز شده بود»....
تا ۵ دسامبر ۱۹۶۹، یک شبکه ۴ گرهای با افزودن دانشگاه یوتا و دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا متصل شد. با تکیه بر ایدههای توسعهیافته در ALOHAnet، آرپانت به سرعت رشد کرد.
نرمافزار ایجاد پیوند بین سایتهای شبکه در آرپانت، «برنامه کنترل شبکه» (NCP) بود که در حدود سال ۱۹۷۰ تکمیل شد. توسعه بیشتر در اوایل دهه ۱۹۷۰ توسط رابرت کان و وینت سرف منجر به تدوین «برنامه کنترل انتقال» و مشخصات آن در دسامبر ۱۹۷۴ در RFC 675 شد. این کار همچنین اصطلاحات «catenet» (شبکه زنجیرهای) و «اینترنت» را به عنوان مخفف «inter-networking» ابداع کرد که اتصال چندین شبکه به یکدیگر را توصیف میکند. این نرمافزار در طراحی یکپارچه بود و از دو کانال ارتباطی ساده برای هر نشست کاربر استفاده میکرد.
همکاریهای بینالمللی اولیه در آرپانت اندک بود. اتصالات در سال ۱۹۷۳ به آرایه لرزهنگاری نروژ (NORSAR)، از طریق یک لینک ماهوارهای در ایستگاه زمینی تانوم در سوئد، و به گروه تحقیقاتی پیتر کرستین در کالج دانشگاهی لندن برقرار شد.
شبکه سوئیچینگ بسته سیکلاد (CYCLADES) یک شبکه تحقیقاتی فرانسوی بود که توسط لوئیس پوزین طراحی و هدایت میشد. این شبکه که برای اولین بار در سال ۱۹۷۳ به نمایش درآمد، برای بررسی جایگزینهایی برای طراحی اولیه آرپانت و حمایت از تحقیقات شبکه به طور کلی توسعه یافت. این اولین شبکهای بود که میزبانها را مسئول تحویل مطمئن دادهها میکرد، نه خود شبکه، و از دیتاگرامهای غیرقابل اعتماد و مکانیسمهای پروتکل سرتاسری مرتبط استفاده میکرد. مفاهیم این شبکه بر معماری بعدی آرپانت تأثیر گذاشت.
با وجود روشهای شبکه بسیار متفاوت، نیاز به چیزی برای یکپارچهسازی آنها احساس میشد. رابرت ای. کان از دارپا و آرپانت، وینتون سرف از دانشگاه استنفورد را برای همکاری با او در این زمینه استخدام کرد. تا سال ۱۹۷۳، آنها به یک بازنگری بنیادی دست یافتند که در آن تفاوتهای بین پروتکلهای شبکه با استفاده از یک پروتکل اینترنتورک مشترک پنهان میشد و به جای اینکه شبکه مسئول قابلیت اطمینان باشد (مانند آرپانت)، میزبانها مسئولیت آن را بر عهده میگرفتند. سرف، هوبرت زیمرمن و لوئیس پوزن (طراح شبکه سایکلیدز) و دانشجویان تحصیلات تکمیلی خود جودی استرین، ریچارد کارپ، یوگن دالال و کارل سانشاین را به دلیل کارهای مهمشان در این طراحی تحسین میکند. همزمان، یک گروه کاری شبکه بینالمللی در سال ۱۹۷۲ به رهبری سرف تشکیل شد؛ سایر اعضای فعال شامل الکس مککنزی، دونالد دیویس، راجر اسکانلبری، لوئیس پوزن و هوبرت زیمرمن بودند.
بر اساس ابتکارات تحقیقاتی بینالمللی، بهویژه مشارکتهای رمی دسپره، استانداردهای شبکه سوئیچینگ بسته توسط کمیته مشورتی بینالمللی تلگراف و تلفن (ITU-T) در قالب X.25 و استانداردهای مرتبط توسعه یافت. X.25 بر اساس مفهوم مدارهای مجازی که اتصالات تلفنی سنتی را شبیهسازی میکنند، ساخته شده است. در سال ۱۹۷۴، X.25 پایه و اساس شبکه SERCnet را بین سایتهای دانشگاهی و تحقیقاتی بریتانیا تشکیل داد که بعداً به JANET تبدیل شد. استاندارد اولیه ITU در مورد X.25 در مارس ۱۹۷۶ تصویب شد.
با نشأت گرفتن از اولین مشخصات TCP در سال ۱۹۷۴، TCP/IP در سال ۱۹۷۸ تقریباً به شکل نهایی خود درآمد، همانطور که برای دهههای اول اینترنت استفاده میشد. این موضوع در نشریه IETF با عنوان RFC 791 (سپتامبر ۱۹۸۱) شرح داده شده است.
مشخصات پروتکل حاصل، یعنی پروتکل کنترل انتقال (TCP)، در دسامبر ۱۹۷۴ توسط گروه کاری شبکه به عنوان RFC (درخواست برای نظرات) ۶۷۵ منتشر شد. این سند شامل اولین استفاده گواهیشده از اصطلاح اینترنت، به عنوان مخفف اینترنتورکینگ (شبکهسازی بینشبکهای) است.
اصطلاح "اینترنت" در اولین RFC منتشر شده در مورد پروتکل TCP (RFC 675: برنامه کنترل انتقال اینترنت، دسامبر ۱۹۷۴) به عنوان شکل کوتاهی از اینترنتورکینگ منعکس شد، زمانی که این دو اصطلاح به جای یکدیگر استفاده میشدند. به طور کلی، یک اینترنت مجموعهای از شبکهها بود که توسط یک پروتکل مشترک به هم متصل میشدند. در دورهای که آرپانت در اواخر دهه ۱۹۸۰ به پروژه تازه تأسیس NSFNET متصل شد، این اصطلاح به عنوان نام شبکه، یعنی اینترنت، برای شبکه بزرگ و جهانی TCP/IP استفاده شد.
پس از اینکه آرپانت چندین سال فعال بود، آرپا به دنبال آژانس دیگری برای واگذاری شبکه بود؛ مأموریت اصلی آرپا تأمین مالی تحقیق و توسعه پیشرفته بود، نه اداره یک ابزار ارتباطی. سرانجام، در ژوئیه ۱۹۷۵، شبکه به آژانس ارتباطات دفاعی که بخشی از وزارت دفاع بود، واگذار شد.
در سال ۱۹۷۶، ۱۲ کامپیوتر و ۷۵ دستگاه ترمینال متصل شدند و تا زمانی که شبکه در سال ۱۹۸۶ جایگزین شد، موارد بیشتری اضافه گردید. NPL و پس از آن آرپانت، اولین دو شبکهای در جهان بودند که از سوئیچینگ بسته استفاده کردند و در اوایل دهه ۱۹۷۰ به یکدیگر متصل شدند. تیم NPL همچنین کارهای شبیهسازی را روی شبکههای بسته، از جمله شبکههای دیتاگرام انجام داد.
با کاهش نقش شبکه به هستهای از عملکرد، امکان تبادل ترافیک با سایر شبکهها مستقل از ویژگیهای دقیق آنها فراهم شد و بدین ترتیب مشکل اولیه کان حل شد. دارپا با تأمین مالی توسعه نرمافزار نمونه اولیه موافقت کرد و پس از چندین سال کار، اولین نمایش یک دروازه بین شبکه رادیویی بسته در منطقه خلیج سانفرانسیسکو و آرپانت توسط مؤسسه تحقیقاتی استنفورد انجام شد. در ۲۲ نوامبر ۱۹۷۷، یک نمایش سه شبکه شامل آرپانت، ون رادیویی بسته SRI در شبکه رادیویی بسته و شبکه ماهوارهای بسته آتلانتیک انجام شد.
اداره پست بریتانیا، وسترن یونیون اینترنشنال و تیمنت برای ایجاد اولین شبکه بینالمللی سوئیچینگ بسته، که به عنوان سرویس بینالمللی سوئیچینگ بسته (IPSS) شناخته میشود، در سال ۱۹۷۸ همکاری کردند. این شبکه از اروپا و ایالات متحده گسترش یافت تا کانادا، هنگکنگ و استرالیا را تا سال ۱۹۸۱ پوشش دهد. تا دهه ۱۹۹۰، این شبکه زیرساخت شبکهسازی جهانی را فراهم کرد.
در سال ۱۹۷۹، دو دانشجو در دانشگاه دوک، تام تراسکات و جیم الیس، ایده استفاده از اسکریپتهای شل بورن برای انتقال اخبار و پیامها در یک اتصال UUCP خط سریال با دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل را مطرح کردند. پس از انتشار عمومی نرمافزار در سال ۱۹۸۰، شبکه میزبانهای UUCP که اخبار یوزنت را ارسال میکردند، به سرعت گسترش یافت. UUCPnet، که بعداً نامیده شد، همچنین دروازهها و پیوندهایی بین FidoNet و میزبانهای BBS شمارهگیری ایجاد کرد. شبکههای UUCP به دلیل هزینههای کمتر، توانایی استفاده از خطوط اجارهای موجود، پیوندهای X.25 یا حتی اتصالات آرپانت و عدم وجود سیاستهای استفاده سختگیرانه در مقایسه با شبکههای بعدی مانند CSNET و Bitnet به سرعت گسترش یافتند. تمام اتصالات محلی بودند. تا سال ۱۹۸۱ تعداد میزبانهای UUCP به ۵۵۰ رسیده بود که در سال ۱۹۸۴ تقریباً دو برابر شد و به ۹۴۰ رسید.
تا سال ۱۹۸۱، تعداد میزبانها به ۲۱۳ رسیده بود و تقریباً هر بیست روز یک میزبان جدید اضافه میشد. با تکیه بر ایدههای توسعهیافته در ALOHAnet، آرپانت به سرعت رشد کرد.
در سال ۱۹۸۱، NSF از توسعه شبکه علوم کامپیوتر (CSNET) حمایت کرد. CSNET با استفاده از TCP/IP به آرپانت متصل شد و TCP/IP را بر روی X.25 اجرا کرد، اما همچنین از بخشهایی بدون اتصالات شبکه پیچیده، با استفاده از تبادل ایمیل شمارهگیری خودکار پشتیبانی میکرد.
در سال ۱۹۸۲، یک سال پیش از آرپانت (ARPANET)، پیتر کرستین پیوندهای ماهوارهای فرااقیانوسی کالج دانشگاهی لندن را با TCP/IP بر روی IPSS جایگزین کرد.
اولین سیستم اینترنتی کره جنوبی، شبکه توسعه سیستم (SDN) در ۱۵ مه ۱۹۸۲ شروع به کار کرد. SDN در اوت ۱۹۸۳ با استفاده از UUCP (کپی یونیکس به یونیکس) به بقیه جهان متصل شد؛ در دسامبر ۱۹۸۴ به CSNET پیوست؛ و در سال ۱۹۹۰ به طور رسمی به اینترنت ایالات متحده متصل گردید.
آرپانت به هسته فنی آنچه که بعدها اینترنت نام گرفت تبدیل شد و ابزاری اصلی در توسعه فناوریهای مورد استفاده بود. آرپانت اولیه به جای TCP/IP از «برنامه کنترل شبکه» (NCP، که گاهی پروتکل کنترل شبکه نامیده میشد) استفاده میکرد. در ۱ ژانویه ۱۹۸۳، که به روز پرچم معروف است، NCP در آرپانت با خانواده منعطفتر و قدرتمندتر پروتکلهای TCP/IP جایگزین شد که آغاز اینترنت مدرن را رقم زد.
این نرمافزار به عنوان یک پشته پروتکل ماژولار با استفاده از کانالهای تمامدوطرفه بازطراحی شد. این نرمافزار که در ابتدا IP/TCP نامیده میشد، در ژانویه ۱۹۸۳ برای استفاده تولیدی در آرپانت نصب گردید.
در سال ۱۹۸۳، بخش نظامی آرپانت به عنوان یک شبکه جداگانه با نام میلنت (MILNET) از آن جدا شد. میلنت متعاقباً به شبکه غیرطبقهبندیشده اما صرفاً نظامی NIPRNET تبدیل شد، که به موازات SIPRNET (سطح محرمانه) و JWICS (برای سطح فوقمحرمانه و بالاتر) فعالیت میکرد. NIPRNET دارای دروازههای امنیتی کنترلشده به اینترنت عمومی است.
بین سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۸، سرن (CERN) نصب و بهرهبرداری از TCP/IP را برای اتصال سیستمهای رایانهای داخلی، ایستگاههای کاری، رایانههای شخصی و سیستم کنترل شتابدهنده خود آغاز کرد. سرن به استفاده از یک سیستم محدود توسعهیافته داخلی (CERNET) و چندین پروتکل شبکه ناسازگار (معمولاً اختصاصی) در خارج ادامه داد. مقاومت قابل توجهی در اروپا نسبت به استفاده گستردهتر از TCP/IP وجود داشت و اینترانتهای TCP/IP سرن تا سال ۱۹۸۹ از اینترنت جدا ماندند.
در سال ۱۹۸۶، بنیاد ملی علوم (NSF) شبکه NSFNET را ایجاد کرد، یک ستون فقرات ۵۶ کیلوبیت بر ثانیه برای پشتیبانی از مراکز ابررایانهای تحت حمایت NSF. این شبکه همچنین از ایجاد شبکههای تحقیقاتی و آموزشی منطقهای در ایالات متحده و اتصال شبکههای دانشگاهی و کالجها به شبکههای منطقهای پشتیبانی میکرد.
در سال ۱۹۸۸، اولین اتصال بینالمللی به NSFNET توسط پیت برتما در مرکز ریاضیات و علوم رایانه (CWI) در هلند برقرار شد.
استفاده از NSFNET و شبکههای منطقهای به کاربران ابررایانهها محدود نبود و شبکه ۵۶ کیلوبیت بر ثانیهای به سرعت دچار اضافه بار شد. NSFNET در سال ۱۹۸۸ تحت یک توافق همکاری با شبکه مریت (Merit Network) و با مشارکت IBM، MCI و ایالت میشیگان به ۱.۵ مگابیت بر ثانیه ارتقا یافت. وجود NSFNET و ایجاد تبادلگرهای اینترنتی فدرال (FIXes) امکان از رده خارج کردن آرپانت را در سال ۱۹۹۰ فراهم کرد.
شبکه سابلینک که از سال ۱۹۸۷ فعال بود و رسماً در سال ۱۹۸۹ در ایتالیا تأسیس شد، قابلیت اتصال خود را بر پایه UUCP برای توزیع مجدد پیامهای ایمیل و گروههای خبری در سراسر گرههای ایتالیایی خود (که در آن زمان حدود ۱۰۰ گره بود) قرار داد که متعلق به افراد خصوصی و شرکتهای کوچک بودند. شبکه سابلینک احتمالاً یکی از اولین نمونههای تبدیل فناوری اینترنت به پیشرفت از طریق گسترش عمومی بود.
از دهه ۱۹۹۰، حکمرانی و سازماندهی اینترنت برای دولتها، تجارت، جامعه مدنی و افراد از اهمیت جهانی برخوردار بوده است. سازمانهایی که کنترل جنبههای فنی خاصی از اینترنت را در دست داشتند، جانشینان نظارت قدیمی آرپانت و تصمیمگیرندگان فعلی در جنبههای فنی روزمره شبکه هستند. اگرچه آنها به عنوان مدیران جنبههای خاصی از اینترنت شناخته میشوند، نقشها و اختیارات تصمیمگیری آنها محدود است و تحت نظارت بینالمللی و اعتراضات فزاینده قرار دارد. این اعتراضات منجر به این شد که آیکان (ICANN) خود را از روابط با دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در سال ۲۰۰۰ خارج کند و در سپتامبر ۲۰۰۹، با پایان دادن به توافقات دیرینه خود، از دولت ایالات متحده استقلال یابد، اگرچه برخی تعهدات قراردادی با وزارت بازرگانی ایالات متحده همچنان ادامه یافت.
تا سال ۱۹۹۰، اهداف آرپانت محقق شده بود و فناوریهای جدید شبکهسازی از محدوده اصلی فراتر رفتند و پروژه به پایان رسید. ارائهدهندگان خدمات شبکه جدید از جمله PSINet، Alternet، CERFNet، ANS CO+RE و بسیاری دیگر، دسترسی به شبکه را به مشتریان تجاری ارائه میدادند. NSFNET دیگر ستون فقرات و نقطه تبادل دوفاکتوی اینترنت نبود. تبادلگر تجاری اینترنت (CIX)، تبادلگرهای منطقه کلانشهری (MAEs) و بعداً نقاط دسترسی شبکه (NAPs) به اتصالات اصلی بین بسیاری از شبکهها تبدیل میشدند.
در سال ۱۹۹۱، جمهوری خلق چین اولین شبکه دانشگاهی TCP/IP خود، یعنی TUNET دانشگاه تسینگهوا را دید. جمهوری خلق چین در سال ۱۹۹۴ اولین اتصال جهانی اینترنت خود را بین همکاری طیفسنج الکترونی پکن و مرکز شتابدهنده خطی دانشگاه استنفورد برقرار کرد. با این حال، چین با اجرای یک فیلتر محتوای سراسری، شکاف دیجیتالی خاص خود را ایجاد کرد.
NSFNET در سال ۱۹۹۱ گسترش یافت و به ۴۵ مگابیت بر ثانیه ارتقا یافت و در سال ۱۹۹۵ زمانی که با ستونهای فقرات ادارهشده توسط چندین ارائهدهنده خدمات اینترنت تجاری جایگزین شد، از رده خارج گردید.
در سال ۱۹۹۲، کنگره ایالات متحده «قانون علمی و فناوری پیشرفته» (۴۲ U.S.C. (g)1862) را تصویب کرد که به NSF اجازه میداد از دسترسی جوامع تحقیقاتی و آموزشی به شبکههای رایانهای که منحصراً برای اهداف تحقیقاتی و آموزشی استفاده نمیشدند، حمایت کند و بدین ترتیب به NSFNET اجازه داد تا با شبکههای تجاری متصل شود.
در نهایت، فناوریهای مسیریابی برای اینترنت توسعه یافتند تا جنبههای مسیریابی متمرکز باقیمانده را حذف کنند. پروتکل دروازه خارجی (EGP) با پروتکل جدیدی به نام پروتکل دروازه مرزی (BGP) جایگزین شد. این امر یک توپولوژی مشبک برای اینترنت فراهم کرد و معماری متمرکزی را که ARPANET بر آن تأکید داشت، کاهش داد. در سال ۱۹۹۴، مسیریابی بدون کلاس بین دامنهای (CIDR) معرفی شد تا از حفظ بهتر فضای آدرس پشتیبانی کند، که امکان استفاده از تجمیع مسیر برای کاهش اندازه جداول مسیریابی را فراهم میکرد.
محدودیتهای نهایی برای حمل ترافیک تجاری در ۳۰ آوریل ۱۹۹۵، زمانی که بنیاد ملی علوم حمایت خود را از سرویس ستون فقرات NSFNET پایان داد و این سرویس متوقف شد، به پایان رسید.
در اوت ۱۹۹۵، شرکت InfoMail Uganda, Ltd.، یک شرکت خصوصی در کامپالا که اکنون با نام InfoCom شناخته میشود، و شرکت NSN Network Services از ایوان، کلرادو، که در سال ۱۹۹۷ فروخته شد و اکنون با نام Clear Channel Satellite شناخته میشود، اولین خدمات اینترنت ماهوارهای پرسرعت بومی TCP/IP آفریقا را تأسیس کردند. اتصال داده در ابتدا توسط یک ماهواره روسی C-Band RSCC حمل میشد که دفاتر InfoMail در کامپالا را مستقیماً به نقطه حضور MAE-West شرکت NSN با استفاده از یک شبکه خصوصی از ایستگاه زمینی اجارهای NSN در نیوجرسی متصل میکرد. اولین اتصال ماهوارهای InfoCom تنها ۶۴ کیلوبیت بر ثانیه بود که به یک رایانه میزبان Sun و دوازده مودم دایالآپ US Robotics خدمات میداد.
در سال ۱۹۹۶، پروژهای با بودجه USAID به نام ابتکار لیلند، کار خود را برای توسعه اتصال کامل اینترنت برای این قاره آغاز کرد. گینه، موزامبیک، ماداگاسکار و رواندا در سال ۱۹۹۷ صاحب ایستگاههای زمینی ماهوارهای شدند و پس از آن ساحل عاج و بنین در سال ۱۹۹۸ به این شبکه پیوستند.
در نوامبر ۲۰۰۵، اجلاس جهانی سران درباره جامعه اطلاعاتی که در تونس برگزار شد، خواستار تشکیل مجمع حاکمیت اینترنت (IGF) توسط دبیرکل سازمان ملل متحد شد. IGF یک گفتگوی مداوم و غیرالزامآور را میان ذینفعان به نمایندگی از دولتها، بخش خصوصی، جامعه مدنی و جوامع فنی و دانشگاهی درباره آینده حاکمیت اینترنت آغاز کرد. اولین نشست IGF در اکتبر/نوامبر ۲۰۰۶ برگزار شد و پس از آن نشستهای پیگیری به صورت سالانه ادامه یافت. از زمان WSIS، اصطلاح «حاکمیت اینترنت» فراتر از نگرانیهای فنی محدود گسترش یافته و طیف وسیعتری از مسائل سیاستی مرتبط با اینترنت را در بر میگیرد.
تیم برنرز-لی، مخترع اینترنت، نسبت به تهدیدات علیه آینده وب نگران شده بود و در نوامبر ۲۰۰۹ در IGF در واشینگتن دی.سی.، بنیاد جهانی وب (WWWF) را راهاندازی کرد تا برای تبدیل وب به ابزاری امن و توانمندساز برای خیر بشریت با دسترسی برای همه، فعالیت کند.
اولین اتصال اینترنتی به مدار پایین زمین در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۰ برقرار شد، زمانی که فضانورد تی. جی. کریمر اولین بهروزرسانی بدون کمک را در حساب توییتر خود از ایستگاه فضایی بینالمللی ارسال کرد که نشاندهنده گسترش اینترنت به فضا بود.
در ۲۳ آوریل ۲۰۱۴، گزارش شد که کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) در حال بررسی قانون جدیدی است که به ارائهدهندگان خدمات اینترنتی اجازه میدهد مسیر سریعتری برای ارسال محتوا به ارائهدهندگان محتوا ارائه دهند و بدین ترتیب موضع قبلی خود در مورد بیطرفی شبکه را تغییر دهند.
در ۱۵ مه ۲۰۱۴، FCC تصمیم گرفت دو گزینه را در مورد خدمات اینترنتی بررسی کند: اول، اجازه دادن به خطوط پهنباند سریع و کند، که در نتیجه بیطرفی شبکه را به خطر میاندازد؛ و دوم، طبقهبندی مجدد پهنباند به عنوان یک سرویس مخابراتی، که در نتیجه بیطرفی شبکه را حفظ میکند.
در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۴، رئیسجمهور اوباما توصیه کرد که FCC خدمات اینترنت پهنباند را به عنوان یک سرویس مخابراتی طبقهبندی مجدد کند تا بیطرفی شبکه حفظ شود.
در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۵، جمهوریخواهان قانونی را در قالب پیشنویس بحث کنگره ایالات متحده (HR) ارائه کردند که امتیازاتی به بیطرفی شبکه میدهد اما FCC را از دستیابی به این هدف یا وضع هرگونه مقررات بیشتر که بر ارائهدهندگان خدمات اینترنتی (ISPs) تأثیر میگذارد، منع میکند.
در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۵، AP News گزارش داد که FCC ایده اعمال ("با برخی ملاحظات") عنوان دوم (حامل مشترک) قانون ارتباطات ۱۹۳۴ بر اینترنت را در رأیگیری که برای ۲۶ فوریه ۲۰۱۵ انتظار میرود، ارائه خواهد کرد.
در ۱۳ آوریل ۲۰۱۵، FCC قانون نهایی خود را در مورد مقررات جدید «بیطرفی شبکه» منتشر کرد.
در نهایت، در ۱ اکتبر ۲۰۱۶، ICANN قرارداد خود را با اداره ملی مخابرات و اطلاعات (NTIA) وزارت بازرگانی ایالات متحده پایان داد و اجازه داد نظارت به جامعه جهانی اینترنت منتقل شود.
در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۷، F.C.C تصمیم ۱۲ مارس ۲۰۱۵ خود را با رأی ۳ به ۲ در مورد قوانین بیطرفی شبکه لغو کرد.
در نوامبر ۲۰۱۹ در IGF در برلین، برنرز-لی و WWWF «قرارداد برای وب» را راهاندازی کردند، یک کمپین ابتکاری برای متقاعد کردن دولتها، شرکتها و شهروندان برای پایبندی به نه اصل جهت جلوگیری از «سوءاستفاده» با این هشدار که «اگر اکنون اقدام نکنیم - و با هم اقدام نکنیم - تا از سوءاستفاده از وب توسط کسانی که میخواهند بهرهکشی، تفرقه و تضعیف کنند جلوگیری کنیم، در معرض خطر هدر دادن (پتانسیل آن برای خیر) هستیم».
