1299 تا دوشنبه مارس 3, 1924
Turkey
امپراتوری عثمانی دولتی بود که بخشهای وسیعی از جنوب شرقی اروپا، غرب آسیا و شمال آفریقا را بین قرن چهاردهم تا اوایل قرن بیستم تحت کنترل داشت. این امپراتوری در اواخر قرن سیزدهم در شمال غربی آناتولی در شهر سوگوت (استان بیلهجیک امروزی) توسط رهبر قبیله ترکمن، عثمان اول، پایهگذاری شد. پس از سال ۱۳۵۴، عثمانیها به اروپا راه یافتند و با فتح بالکان، بیلیک عثمانی به یک امپراتوری فراملی تبدیل شد. عثمانیها با فتح قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ توسط محمد فاتح، به امپراتوری بیزانس پایان دادند.
با افول سلطنت سلجوقیان روم در قرن سیزدهم، آناتولی به مجموعهای از شاهزادهنشینهای مستقل ترک تقسیم شد که به بیلیکهای آناتولی معروف بودند. یکی از این بیلیکها در منطقه بیتینی در مرز امپراتوری بیزانس، توسط رهبر قبیله ترک، عثمان اول، رهبری میشد؛ شخصیتی با اصالت مبهم که نام عثمانی از او گرفته شده است.
عثمان با فتح شهرهای بیزانس در امتداد رودخانه ساکاریا، کنترل شاهزادهنشین خود را گسترش داد. شکست بیزانس در نبرد بافئوس در سال ۱۳۰۲ نیز به ظهور عثمان کمک کرد. به دلیل کمبود منابع باقیمانده از این دوره، چگونگی تسلط عثمانیهای اولیه بر همسایگانشان به خوبی درک نشده است.
پسر عثمان، اورخان، شهر بورسا در شمال غربی آناتولی را در سال ۱۳۲۶ تصرف کرد و آن را به پایتخت جدید دولت عثمانی تبدیل نمود و کنترل بیزانس در منطقه را از بین برد.
شهر بندری مهم سالونیک در سال ۱۳۸۷ توسط ونیزیها تصرف و غارت شد.
پیروزی عثمانی در کوزوو در سال ۱۳۸۹ عملاً به پایان قدرت صربستان در منطقه منجر شد و راه را برای گسترش عثمانی به اروپا هموار کرد.
نبرد نیکوپولیس برای تزارنشین بلغاری ویدین در سال ۱۳۹۶، که به طور گسترده آخرین جنگ صلیبی بزرگ قرون وسطی تلقی میشود، نتوانست جلوی پیشروی ترکهای عثمانی پیروز را بگیرد.
در سال ۱۴۰۲، بیزانسیها به طور موقت با ورود رهبر ترک-مغول، تیمور، بنیانگذار امپراتوری تیموری، که از شرق به آناتولی عثمانی حمله کرد، نفس راحتی کشیدند.
در نبرد آنکارا در سال ۱۴۰۲، تیمور نیروهای عثمانی را شکست داد و بایزید اول را به اسارت گرفت و امپراتوری را دچار هرج و مرج کرد.
جنگ داخلی متعاقب آن، که به دوره فترت نیز معروف است، از سال ۱۴۰۲ تا ۱۴۱۳ ادامه یافت و پسران بایزید بر سر جانشینی با هم جنگیدند. این دوره زمانی پایان یافت که محمد اول به عنوان سلطان ظهور کرد و قدرت عثمانی را بازگرداند.
در ۱۰ نوامبر ۱۴۴۴، مراد دوم با شکست ارتشهای مجارستان، لهستان و والاچیا تحت فرمان ولادیسلاو سوم لهستان (که پادشاه مجارستان نیز بود) و یانوش هونیادی در نبرد وارنا، جنگ صلیبی وارنا را دفع کرد، اگرچه آلبانیاییها تحت رهبری اسکندربیگ به مقاومت ادامه دادند.
چهار سال بعد، یانوش هونیادی ارتش دیگری از نیروهای مجارستانی و والاچیایی را برای حمله به ترکها آماده کرد اما دوباره در نبرد دوم کوزوو در سال ۱۴۴۸ شکست خورد.
پسر مراد دوم، محمد فاتح، دولت و ارتش را سازماندهی کرد و در ۲۹ مه ۱۴۵۳ قسطنطنیه را فتح کرد و به امپراتوری بیزانس پایان داد. محمد به کلیسای ارتدکس شرقی اجازه داد تا در ازای پذیرش اقتدار عثمانی، خودمختاری و زمینهای خود را حفظ کند.
سلطان سلیم اول (۱۵۱۲–۱۵۲۰) با شکست شاه اسماعیل از ایران صفوی در نبرد چالدران، مرزهای شرقی و جنوبی امپراتوری را به طور چشمگیری گسترش داد.
سلیم اول با شکست و ضمیمه کردن سلطنت مملوکی مصر، حکومت عثمانی را در مصر برقرار کرد و حضور دریایی در دریای سرخ ایجاد نمود.
سلیمان قانونی (۱۵۲۰–۱۵۶۶) بلگراد را در سال ۱۵۲۱ تصرف کرد.
سلیمان قانونی بخشهای جنوبی و مرکزی پادشاهی مجارستان را به عنوان بخشی از جنگهای عثمانی-مجارستان فتح کرد و پس از پیروزی تاریخی خود در نبرد موهاچ در سال ۱۵۲۶، حکومت عثمانی را در قلمرو مجارستان امروزی (به جز بخش غربی) و سایر سرزمینهای اروپای مرکزی برقرار کرد.
سلیمان قانونی سپس در سال ۱۵۲۹ وین را محاصره کرد اما در تصرف شهر ناکام ماند.
در سال ۱۵۳۲، سلیمان قانونی حمله دیگری به وین انجام داد اما در محاصره گونس دفع شد.
در شرق، ترکهای عثمانی در دهه ۱۵۳۰ بغداد را از ایرانیان گرفتند و کنترل بینالنهرین و دسترسی دریایی به خلیج فارس را به دست آوردند.
در سال ۱۵۳۹، یک ارتش ۶۰ هزار نفری عثمانی پادگان اسپانیایی کاستلنوو در ساحل آدریاتیک را محاصره کرد؛ این محاصره موفقیتآمیز ۸ هزار تلفات برای عثمانیها به همراه داشت، اما ونیز در سال ۱۵۴۰ با شرایط موافقت کرد و بیشتر امپراتوری خود در اژه و موریا را تسلیم کرد. فرانسه و امپراتوری عثمانی، که با مخالفت متقابل با حکومت هابسبورگ متحد شده بودند، به متحدان قدرتمندی تبدیل شدند.
فتوحات فرانسوی نیس (۱۵۴۳) و کرس (۱۵۵۳) به عنوان یک سرمایهگذاری مشترک بین نیروهای پادشاه فرانسه فرانسوای اول و سلیمان رخ داد و توسط دریاسالاران عثمانی بارباروس خیرالدین پاشا و تورگوت رئیس فرماندهی شد.
یک ماه قبل از محاصره نیس، فرانسه در جریان فتح استرگم در شمال مجارستان در سال ۱۵۴۳، از عثمانیها با یک واحد توپخانه حمایت کرد. پس از پیشرویهای بیشتر ترکها، فردیناند حاکم هابسبورگ رسماً برتری عثمانی در مجارستان را در سال ۱۵۴۷ به رسمیت شناخت.
در سال ۱۵۵۵، قفقاز برای نخستین بار به طور رسمی میان صفویان و عثمانیها تقسیم شد؛ وضعیتی که تا پایان جنگ روسیه و عثمانی (۱۷۶۸–۱۷۷۴) باقی ماند. با این تقسیمبندی قفقاز که در پیمان آماسیه امضا شد، ارمنستان غربی، کردستان غربی و گرجستان غربی (شامل سامتسخه غربی) به دست عثمانیها افتاد، در حالی که داغستان جنوبی، ارمنستان شرقی، گرجستان شرقی و آذربایجان در اختیار ایران باقی ماندند.
این ضربهای تکاندهنده، هرچند عمدتاً نمادین، به تصویر شکستناپذیری عثمانی بود؛ تصویری که پیروزی شوالیههای مالت در برابر مهاجمان عثمانی در محاصره مالت در سال ۱۵۶۵، اخیراً شروع به فرسایش آن کرده بود.
سلیمان یکم در سال ۱۵۶۶ در جریان محاصره سیگتوار به مرگ طبیعی در چادر خود درگذشت.
عثمانیها تصمیم به فتح قبرس ونیزی گرفتند و در ۲۲ ژوئیه ۱۵۷۰، نیکوزیا محاصره شد؛ ۵۰ هزار مسیحی کشته و ۱۸۰ هزار نفر به بردگی گرفته شدند.
در ۱۷ سپتامبر ۱۵۷۰، سوارهنظام عثمانی در برابر آخرین دژ ونیزی در قبرس، یعنی فاماگوستا ظاهر شد. مدافعان ونیزی به مدت ۱۱ ماه در برابر نیرویی که تعدادشان به ۲۰۰ هزار نفر با ۱۴۵ توپ میرسید، مقاومت کردند؛ ۱۶۳ هزار گلوله توپ به دیوارهای فاماگوستا اصابت کرد تا اینکه در اوت ۱۵۷۱ به دست عثمانیها سقوط کرد. محاصره فاماگوستا ۵۰ هزار تلفات برای عثمانیها به همراه داشت.
در سال ۱۵۷۱، دولتگیرای یکم، خان کریمه، به فرمان عثمانیها مسکو را به آتش کشید.
در همین حال، اتحادیه مقدس که عمدتاً از ناوگانهای اسپانیایی و ونیزی تشکیل شده بود، در نبرد لپانتو (۱۵۷۱) در سواحل جنوب غربی یونان، پیروزیای را بر ناوگان عثمانی به دست آورد؛ نیروهای کاتولیک بیش از ۳۰ هزار ترک را کشتند و ۲۰۰ کشتی آنها را نابود کردند.
سال بعد، تهاجم تکرار شد اما در نبرد مولودی دفع گردید. امپراتوری عثمانی به تهاجم به اروپای شرقی در مجموعهای از یورشهای بردهگیری ادامه داد و تا پایان قرن هفدهم به عنوان یک قدرت مهم در اروپای شرقی باقی ماند.
با وجود این مشکلات، دولت عثمانی قدرتمند باقی ماند و ارتش آن فرو نپاشید یا متحمل شکستهای خردکننده نشد. تنها استثنا، لشکرکشیها علیه سلسله صفویه در ایران بود که در آن بسیاری از استانهای شرقی عثمانی از دست رفت، که برخی از آنها برای همیشه از دست رفتند. این جنگ ۱۶۰۳–۱۶۱۸ در نهایت منجر به پیمان نصوح پاشا شد که کل قفقاز، به جز غربیترین بخش گرجستان، را به تصرف صفویان ایران بازگرداند.
پیمان زهاب که در همان سال منعقد شد، قفقاز و مناطق مجاور را به طور قاطع میان دو امپراتوری همسایه (امپراتوری صفوی و امپراتوری عثمانی) تقسیم کرد، همانطور که قبلاً در پیمان صلح آماسیه در سال ۱۵۵۵ تعریف شده بود.
در دوران کوتاه سلطنت مستقل خود، مراد چهارم (۱۶۲۳–۱۶۴۰) اقتدار مرکزی را دوباره برقرار کرد و عراق را در سال ۱۶۳۹ از صفویان بازپس گرفت.
سلطنت زنان (۱۵۳۳–۱۶۵۶) دورهای بود که در آن مادران سلطانهای جوان به نیابت از پسرانشان قدرت را اعمال میکردند. برجستهترین زنان این دوره کوسم سلطان و عروسش تورخان خدیجه بودند که رقابت سیاسی آنها به قتل کوسم در سال ۱۶۵۱ انجامید.
این دوره از قاطعیت دوباره در سال ۱۶۸۳ به پایانی فاجعهبار رسید، زمانی که صدر اعظم قره مصطفی پاشا ارتش عظیمی را برای تلاش دومین محاصره عثمانی وین در جنگ بزرگ ترکیه (۱۶۸۳–۱۶۹۹) رهبری کرد. با تأخیر مرگبار در حمله نهایی، نیروهای عثمانی توسط نیروهای متحد هابسبورگ، آلمان و لهستان که توسط پادشاه لهستان، یان سوم سوبیسکی رهبری میشدند، در نبرد وین درهم کوبیده شدند.
مصطفی دوم (۱۶۹۵–۱۷۰۳) ضدحمله ۱۶۹۵–۱۶۹۶ علیه هابسبورگها در مجارستان را رهبری کرد، اما در شکست فاجعهبار زنتا (در صربستان امروزی) در ۱۱ سپتامبر ۱۶۹۷ شکست خورد.
اتحادیه مقدس از مزیت شکست در وین بهره برد که به پیمان کارلوویتس (۲۶ ژانویه ۱۶۹۹) منجر شد و به جنگ بزرگ ترکیه پایان داد. عثمانیها کنترل سرزمینهای مهمی را واگذار کردند که بسیاری از آنها برای همیشه از دست رفت.
بر این اساس، پادشاه کارل دوازدهم سوئد پس از شکست از روسها در نبرد پولتاوا در سال ۱۷۰۹ در مرکز اوکراین (بخشی از جنگ بزرگ شمالی ۱۷۰۰–۱۷۲۱)، به عنوان متحد در امپراتوری عثمانی مورد استقبال قرار گرفت.
پس از جنگ اتریش و عثمانی ۱۷۱۶–۱۷۱۸، پیمان پاساروویتس از دست دادن بانات، صربستان و «والاشیای کوچک» (اولتنیا) به نفع اتریش را تأیید کرد. این پیمان همچنین نشان داد که امپراتوری عثمانی در موضع تدافعی قرار دارد و بعید است که دیگر تهاجمی در اروپا داشته باشد.
در سال ۱۷۲۶، ابراهیم متفرقه، صدر اعظم نوشهیرلی داماد ابراهیم پاشا، شیخالاسلام و روحانیون را نسبت به کارایی صنعت چاپ متقاعد کرد و متفرقه بعداً از سلطان احمد سوم اجازه یافت تا کتابهای غیرمذهبی را منتشر کند (با وجود مخالفت برخی خوشنویسان و رهبران مذهبی).
در شمال آفریقای عثمانی، اسپانیا وهران را از امپراتوری عثمانی فتح کرد (۱۷۳۲). بی (حاکم) ارتشی عثمانی از الجزیره دریافت کرد، اما موفق به بازپسگیری وهران نشد؛ این محاصره منجر به مرگ ۱۵۰۰ اسپانیایی و تعداد بیشتری از الجزایریها شد.
جنگ اتریش و روسیه با عثمانی (۱۷۳۵–۱۷۳۹) که با پیمان بلگراد در سال ۱۷۳۹ پایان یافت، منجر به بازپسگیری شمال بوسنی، صربستان هابسبورگ (از جمله بلگراد)، اولتنیا و بخشهای جنوبی بانات تمشوار توسط عثمانی شد؛ اما امپراتوری بندر آزوف در شمال شبهجزیره کریمه را به روسها واگذار کرد. پس از این پیمان، امپراتوری عثمانی توانست از یک نسل صلح لذت ببرد، زیرا اتریش و روسیه مجبور بودند با ظهور پروس مقابله کنند.
اصلاحات آموزشی و فناوری صورت گرفت، از جمله تأسیس مؤسسات آموزش عالی مانند دانشگاه فنی استانبول.
این اقدام (نبرد بالتا) امپراتوری عثمانی را به جنگ روسیه و عثمانی در سالهای ۱۷۶۸–۱۷۷۴ کشاند. معاهده کوچوک قاینارجه در سال ۱۷۷۴ به جنگ پایان داد و آزادی عبادت را برای شهروندان مسیحی استانهای تحت کنترل عثمانی یعنی والاچیا و مولداوی فراهم کرد.
در سال ۱۷۶۸، هایداماکهای اوکراینی تحت حمایت روسیه، در تعقیب کنفدراسیونهای لهستانی، وارد بالتا، شهری تحت کنترل عثمانی در مرز بسارابی در اوکراین شدند، شهروندان آن را قتلعام کردند و شهر را به آتش کشیدند. این اقدام امپراتوری عثمانی را به جنگ روسیه و عثمانی در سالهای ۱۷۶۸–۱۷۷۴ کشاند.
سلیم سوم (۱۷۸۹–۱۸۰۷) اولین تلاشهای عمده را برای مدرنسازی ارتش انجام داد، اما اصلاحات او توسط رهبری مذهبی و سپاه ینیچری با مانع مواجه شد. ینیچریها که به امتیازات خود حسادت میورزیدند و به شدت با تغییر مخالف بودند، شورش کردند. تلاشهای سلیم به قیمت تاج و تخت و جانش تمام شد، اما توسط جانشین پویای او، محمود دوم، به شکلی تماشایی و خونین حل و فصل شد؛ کسی که سپاه ینیچری را در سال ۱۸۲۶ منحل کرد.
انقلاب صربستان (۱۸۰۴–۱۸۱۵) آغازگر دورهای از بیداری ملی در بالکان در طول مسئله شرق بود.
در سال ۱۸۱۱، وهابیهای بنیادگرای عربستان به رهبری خاندان آل سعود علیه عثمانیها شورش کردند. باب عالی که قادر به شکست شورشیان وهابی نبود، محمدعلی پاشای کاوالا، والی ایالت مصر را مأمور بازپسگیری عربستان کرد که این امر با نابودی امارت درعیه در سال ۱۸۱۸ به پایان رسید. حاکمیت صربستان به عنوان یک سلطنت موروثی تحت سلسله خود در سال ۱۸۳۰ به رسمیت شناخته شد.
در سال ۱۸۲۱، یونانیها علیه سلطان اعلام جنگ کردند. شورشی که در مولداوی به عنوان یک اقدام انحرافی آغاز شده بود، با انقلاب اصلی در پلوپونز دنبال شد که همراه با بخش شمالی خلیج کورینت، به اولین بخش از امپراتوری عثمانی تبدیل شد که به استقلال دست یافت (در سال ۱۸۲۹).
در سال ۱۸۳۰، فرانسویها به الجزایر عثمانی حمله کردند.
در سال ۱۸۳۱، محمدعلی پاشا به دلیل امتناع سلطان محمود دوم از اعطای حکومت سوریه بزرگ و کرت به او، علیه وی شورش کرد؛ حکومتی که سلطان در ازای ارسال کمک نظامی برای سرکوب شورش یونان (۱۸۲۱–۱۸۲۹) به او وعده داده بود و در نهایت با استقلال رسمی یونان در سال ۱۸۳۰ پایان یافت.
بدین ترتیب اولین جنگ مصر و عثمانی (۱۸۳۱–۱۸۳۳) آغاز شد که طی آن ارتش آموزشدیده فرانسوی محمدعلی پاشا، تحت فرماندهی پسرش ابراهیم پاشا، ارتش عثمانی را در حین پیشروی به آناتولی با پیروزی بزرگی شکست داد و به شهر کوتاهی در ۳۲۰ کیلومتری (۲۰۰ مایلی) پایتخت، قسطنطنیه رسید.
سلطان محمود دوم شکستخورده در ناامیدی، از رقیب سنتی امپراتوری یعنی روسیه درخواست کمک کرد و از امپراتور نیکلای اول خواست تا یک نیروی اعزامی برای کمک به او و نجات حکومتش بفرستد. در ازای امضای معاهده خونکار اسکلهسی، روسها نیروی اعزامی را فرستادند که ابراهیم پاشا را از پیشروی بیشتر به سمت قسطنطنیه بازداشت.
بر اساس شرایط کنوانسیون کوتاهی که در ۵ مه ۱۸۳۳ امضا شد، محمدعلی پاشا موافقت کرد که به کارزار خود علیه سلطان پایان دهد و در ازای آن، والی ولایتهای کرت، حلب، طرابلس، دمشق و صیدا (چهار مورد آخر شامل سوریه و لبنان امروزی) شد و حق جمعآوری مالیات در آدانا را به دست آورد.
در سال ۱۸۳۹، باب عالی تلاش کرد آنچه را که به ایالت مصر (که دوفاکتو خودمختار اما دژور همچنان عثمانی بود) باخته بود، پس بگیرد، اما نیروهایش در ابتدا شکست خوردند که منجر به بحران شرق در سال ۱۸۴۰ شد. محمدعلی پاشا روابط نزدیکی با فرانسه داشت و احتمال تبدیل شدن او به سلطان مصر به طور گستردهای به عنوان قرار دادن کل شام در حوزه نفوذ فرانسه تلقی میشد.
باب عالی ثابت کرد که قادر به شکست محمدعلی پاشا نیست، بنابراین امپراتوری بریتانیا و امپراتوری اتریش کمک نظامی ارائه کردند و دومین جنگ مصر و عثمانی (۱۸۳۹–۱۸۴۱) با پیروزی عثمانی و بازگرداندن حاکمیت عثمانی بر ایالت مصر و شام به پایان رسید.
تا اواسط قرن نوزدهم، امپراتوری عثمانی «مرد بیمار اروپا» نامیده میشد. سه دولت تحتالحمایه - شاهزادهنشین صربستان، والاچیا و مولداوی - در طول دهههای ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰ به سمت استقلال دژور حرکت کردند.
جنگ کریمه (۱۸۵۳–۱۸۵۶) بخشی از رقابت طولانیمدت بین قدرتهای بزرگ اروپایی برای نفوذ بر قلمروهای امپراتوری رو به زوال عثمانی بود. بار مالی جنگ باعث شد دولت عثمانی در ۴ اوت ۱۸۵۴ وامهای خارجی به مبلغ ۵ میلیون پوند استرلینگ دریافت کند.
دولت عثمانی که با جنگ کریمه شروع به استقراض کرده بود، در سال ۱۸۷۵ مجبور به اعلام ورشکستگی شد.
باشیبوزوقهای عثمانی قیام بلغارستان در سال ۱۸۷۶ را به طرز وحشیانهای سرکوب کردند و در این فرآیند تا ۱۰۰ هزار نفر را قتلعام کردند.
جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷–۱۸۷۸) با پیروزی قاطع روسیه به پایان رسید. در نتیجه، داراییهای عثمانی در اروپا به شدت کاهش یافت: بلغارستان به عنوان یک شاهزادهنشین مستقل در داخل امپراتوری عثمانی تأسیس شد؛ رومانی به استقلال کامل دست یافت و صربستان و مونتهنگرو در نهایت استقلال کامل خود را به دست آوردند، اما با قلمروهای کوچکتر.
در سال ۱۸۷۸، اتریش-مجارستان به طور یکجانبه استانهای عثمانی بوسنی و هرزگوین و نووی پازار را اشغال کرد.
تا سال ۱۸۸۱، امپراتوری عثمانی موافقت کرد که بدهیهایش توسط نهادی به نام «اداره بدهی عمومی عثمانی» کنترل شود؛ شورایی متشکل از مردان اروپایی که ریاست آن بهطور چرخشی میان فرانسه و بریتانیا تغییر میکرد. این نهاد بخشهای وسیعی از اقتصاد عثمانی را تحت کنترل گرفت و از موقعیت خود برای اطمینان از نفوذ مستمر سرمایه اروپایی به امپراتوری استفاده کرد که اغلب به ضرر منافع محلی عثمانی بود.
بریتانیا بعداً در سال ۱۸۸۲ نیروهایی را برای سرکوب شورش عرابی به مصر فرستاد - سلطان عبدالحمید دوم چنان پارانوئید بود که از بسیج ارتش خود میترسید، زیرا بیم آن داشت که این کار منجر به کودتا شود - و عملاً کنترل هر دو قلمرو را به دست گرفت. عبدالحمید دوم که به دلیل بیرحمی و پارانویا در میان مردم به «عبدالحمید ملعون» معروف بود، چنان از تهدید کودتا هراس داشت که به ارتش خود اجازه برگزاری مانورهای نظامی نمیداد، مبادا این کار پوششی برای کودتا باشد، اما با این حال نیاز به بسیج نظامی را درک میکرد.
در سال ۱۸۸۳، یک هیئت نظامی آلمانی به سرپرستی ژنرال بارون کلمار فون در گولتز برای آموزش ارتش عثمانی وارد شد که منجر به شکلگیری «نسل گولتز» از افسران آموزشدیده آلمانی شد؛ کسانی که قرار بود در سیاست سالهای پایانی امپراتوری نقش برجستهای ایفا کنند.
از سال ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶، بین ۱۰۰,۰۰۰ تا ۳۰۰,۰۰۰ ارمنی که در سراسر امپراتوری زندگی میکردند، در واقعهای که به کشتارهای حمیدیه معروف شد، کشته شدند.
انقلاب ترکان جوان (ژوئیه ۱۹۰۸) یک انقلاب مشروطهخواهانه در امپراتوری عثمانی بود. «کمیته اتحاد و ترقی» (CUP)، سازمانی از جنبش ترکان جوان، سلطان عبدالحمید دوم را مجبور کرد که قانون اساسی عثمانی را احیا و پارلمان را فراخواند، که این امر آغازگر سیاست چندحزبی در امپراتوری بود.
اتریش-مجارستان در سال ۱۹۰۸ رسماً بوسنی و هرزگوین را ضمیمه خاک خود کرد.
در سال ۱۹۱۵، دولت عثمانی و قبایل کرد در منطقه، پاکسازی جمعیت ارمنیتبار خود را آغاز کردند که منجر به مرگ حدود ۱.۵ میلیون ارمنی در جریان نسلکشی ارامنه شد.
شورش عربی در سال ۱۹۱۶ با حمایت بریتانیا آغاز شد. این شورش ورق را در جبهه خاورمیانه علیه عثمانیها برگرداند، جایی که آنها در دو سال اول جنگ دست بالا را داشتند. بر اساس مکاتبات مکماهون-حسین، توافقی میان دولت بریتانیا و حسین بن علی، شریف مکه، این شورش رسماً در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۶ در مکه آغاز شد.
امپراتوری عثمانی که در تمامی جبههها شکست خورده بود، در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸ آتشبس مودروس را امضا کرد.
قسطنطنیه توسط نیروهای مشترک بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و یونان اشغال شد.
یک اپوزیسیون ملیگرا در جنبش ملی ترکیه ظهور کرد. این جنبش تحت رهبری مصطفی کمال (که بعدها نام خانوادگی «آتاتورک» به او داده شد) در جنگ استقلال ترکیه (۱۹۱۹–۱۹۲۳) پیروز شد.
تجزیه امپراتوری عثمانی تحت شرایط معاهده سور در سال ۱۹۲۰ نهایی شد. این معاهده که در کنفرانس لندن طراحی شده بود، به سلطان اجازه میداد موقعیت و عنوان خود را حفظ کند. وضعیت آناتولی با توجه به حضور نیروهای اشغالگر، مسئلهساز بود.
سلطنت در ۱ نوامبر ۱۹۲۲ لغو شد.
آخرین سلطان، محمد ششم (دوره سلطنت ۱۹۱۸–۱۹۲۲)، در ۱۷ نوامبر ۱۹۲۲ کشور را ترک کرد.
جمهوری ترکیه در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۳ به جای آن در پایتخت جدید، آنکارا، تأسیس شد.
