1تولد
مارگارت در ۲۱ اوت ۱۹۳۰ در قلعه گلمیس در اسکاتلند، خانه اجدادی مادرش، به دنیا آمد و در خانواده سلطنتی با نام محبتآمیز مارگو شناخته میشد. او توسط سر هنری سیمسون، متخصص زنان و زایمان سلطنتی، به دنیا آمد.
وزیر کشور، جی. آر. کلاینز، برای تأیید تولد حضور داشت. ثبت تولد او چندین روز به تعویق افتاد تا از شمارهگذاری او به عنوان نفر سیزدهم در دفتر ثبت کلیسا جلوگیری شود.
2غسل تعمید
مارگارت در ۳۰ اکتبر ۱۹۳۰ در کلیسای خصوصی کاخ باکینگهام توسط کوزمو لنگ، اسقف اعظم کانتربری، غسل تعمید داده شد.
3اولین حضور عمومی اصلی مارگارت در عروسی عمویش پرنس جورج
دوران کودکی مارگارت عمدتاً در اقامتگاههای خانواده یورک در ۱۴۵ پیکدیلی (خانه شهری آنها در لندن) و رویال لاج در ویندزور سپری شد. خانواده یورک در نظر عموم به عنوان یک خانواده ایدهآل دیده میشدند: پدر، مادر و فرزندان، اما شایعات بیاساس مبنی بر اینکه مارگارت کر و لال است، تا اولین حضور عمومی اصلی او در عروسی عمویش پرنس جورج در سال ۱۹۳۴ به طور کامل از بین نرفت.
4مارگارت در کنار خواهرش تحصیل کرد
مارگارت در کنار خواهرش، پرنسس الیزابت، توسط مربی اسکاتلندیشان ماریون کرافورد آموزش دید. تحصیلات مارگارت عمدتاً تحت نظارت مادرش بود که به قول راندولف چرچیل «هرگز قصد نداشت دخترانش را بیش از خانمهای جوان خوشرفتار تربیت کند». هنگامی که ملکه مری بر اهمیت تحصیل تأکید کرد، دوشس یورک اظهار داشت: «نمیدانم منظورش چه بود. بالاخره من و خواهرانم فقط مربی داشتیم و همه ما ازدواجهای خوبی کردیم - یکی از ما بسیار خوب». مارگارت به ویژه در سالهای بعد از تحصیلات محدود خود ناراضی بود و از مادرش انتقاد میکرد.
5مرگ پادشاه جورج پنجم
پدربزرگ مارگارت، جورج پنجم، زمانی که او پنج ساله بود درگذشت و عمویش به عنوان پادشاه ادوارد هشتم به سلطنت رسید.
6ادوارد هشتم برای ازدواج با والیس سیمپسون از سلطنت کنارهگیری کرد
کمتر از یک سال بعد، در ۱۱ دسامبر ۱۹۳۶، در بحران کنارهگیری از سلطنت، ادوارد هشتم برای ازدواج با والیس سیمپسون، یک زن آمریکایی که دو بار طلاق گرفته بود و نه کلیسای انگلستان و نه دولتهای قلمروهای مشترکالمنافع او را به عنوان ملکه نمیپذیرفتند، از سلطنت کنارهگیری کرد. کلیسا ازدواج یک زن مطلقه با همسر سابق زنده را معتبر نمیدانست. کنارهگیری ادوارد باعث شد که دوک یورک با اکراه به پادشاه جدید جورج ششم تبدیل شود و مارگارت با عنوان پرنسس مارگارت برای نشان دادن وضعیت خود به عنوان فرزند پادشاه، نفر دوم در صف جانشینی سلطنت شد. خانواده به کاخ باکینگهام نقل مکان کردند؛ اتاق مارگارت مشرف به خیابان «مال» بود.
7عضو گروه پیشاهنگی براونی در کاخ باکینگهام
مارگارت عضو اولین گروه پیشاهنگی براونی کاخ باکینگهام بود که در سال ۱۹۳۷ تشکیل شد. او همچنین یک دختر پیشاهنگ و بعداً یک «سی رنجر» (پیشاهنگ دریایی) بود.
8آغاز جنگ جهانی دوم در املاک قلعه بالمورال
در آغاز جنگ جهانی دوم، مارگارت و خواهرش در بیرکهال، در املاک قلعه بالمورال بودند، جایی که تا کریسمس ۱۹۳۹ ماندند و شبهایی چنان سرد را تحمل کردند که آب آشامیدنی موجود در پارچهای کنار تختشان یخ میزد.
9کریسمس در سندرینگهام هاوس
آنها کریسمس را در سندرینگهام هاوس گذراندند و سپس برای بخش عمدهای از باقیمانده جنگ به قلعه ویندزور، درست در خارج از لندن، نقل مکان کردند.
10بچهها هرگز نمیروند
ویکنت هیلیشم به نخستوزیر وینستون چرچیل نامه نوشت تا تخلیه پرنسسها به امنیت بیشتر کانادا را توصیه کند، که مادرشان در پاسخ به طور مشهوری گفت: «بچهها بدون من نمیروند. من بدون پادشاه نمیروم. و پادشاه هرگز نمیرود.»
11تاونسند به عنوان مباشر دربار بازسازیشده مادر مارگارت منصوب شد
پس از مرگ پادشاه، تاونسند به عنوان مباشر دربار بازسازیشده مادر مارگارت منصوب شد. در طول جنگ، پادشاه پیشنهاد کرد که به جای استفاده از اشرافزادگان، دستیاران کاخ از میان مردان بسیار واجد شرایط نظامی انتخاب شوند. وقتی به پرنسسها گفته شد که یک قهرمان جنگی خوشتیپ وارد شده است، آنها در اولین روز حضور او در کاخ باکینگهام در سال ۱۹۴۴ با این آجودان جدید ملاقات کردند؛ گفته میشود الیزابت به خواهر ۱۳ سالهاش گفت: «بدشانسی، او متأهل است».
12مارگارت به همراه خانوادهاش در بالکن کاخ باکینگهام ظاهر شد
در پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، مارگارت به همراه خانوادهاش و نخستوزیر وینستون چرچیل در بالکن کاخ باکینگهام ظاهر شد. پس از آن، هم الیزابت و هم مارگارت به صورت ناشناس به جمعیت بیرون کاخ پیوستند و شعار میدادند: «ما پادشاه را میخواهیم، ما ملکه را میخواهیم!»
13مارگارت به عضویت رسمی کلیسای انگلستان درآمد
در ۱۵ آوریل ۱۹۴۶، مارگارت به عضویت رسمی کلیسای انگلستان درآمد.
14سفر به آفریقای جنوبی
در ۱ فوریه ۱۹۴۷، مارگارت، الیزابت و والدینشان عازم یک سفر رسمی به آفریقای جنوبی شدند. این بازدید سه ماهه، اولین سفر خارجی مارگارت بود و او بعداً ادعا کرد که «تکتک دقایق آن» را به یاد دارد.
همراه مارگارت، پیتر تاونسند، آجودان پادشاه بود که نسبت به مارگارت بسیار سختگیر بود، کسی که ظاهراً او را کودکی لوس میدانست.
15قلعه ادینبورگ
از جمله اولین وظایف رسمی مارگارت، به آب انداختن کشتی اقیانوسپیما «قلعه ادینبورگ» در بلفاست در سال ۱۹۴۷ بود.
16مارگارت عاشق شد
اینکه رابطه تاونسند و مارگارت چه زمانی آغاز شد، مشخص نیست. پرنسس گفت که او در طول سفر سال ۱۹۴۷ به آفریقای جنوبی، جایی که اغلب با هم اسبسواری میکردند، عاشق این آجودان شد.
17تاونسند اتاق خواب کنار اتاق مارگارت را درخواست کرد
کریگ براون، زندگینامهنویس مارگارت، بیان کرد که طبق گفته یکی از متصدیان نشنال تراست، تاونسند در طول سفر به بلفاست در اکتبر ۱۹۴۷، اتاق خواب کنار اتاق مارگارت را درخواست کرده بود.
18عروسی الیزابت
اواخر همان سال، مارگارت ساقدوش عروس در مراسم ازدواج الیزابت بود.
19پرنسسهای کوچک
در سال ۱۹۵۰، مربی سابق سلطنتی، ماریون کرافورد، یک زندگینامه غیرمجاز از دوران کودکی الیزابت و مارگارت با عنوان «پرنسسهای کوچک» منتشر کرد که در آن «شادیها و بازیهای سبکبالانه» و «شیطنتهای سرگرمکننده و عجیب» مارگارت را توصیف کرد.
20واجد شرایطترین دختر مجرد جهان
مطبوعات درباره «واجد شرایطترین دختر مجرد جهان» و روابط ادعایی او با بیش از ۳۰ مرد مجرد، از جمله آنرابل دومینیک الیوت، کالین تننت (که بعدها بارون گلنکانر شد) و جان ترنر، نخستوزیر آینده کانادا، بحث میکردند. اکثر آنها دارای عنوان بودند و تقریباً همه ثروتمند بودند. گفته میشود خانوادهاش امیدوار بودند که او با لرد دالکیث ازدواج کند، اما برخلاف او، پرنسس علاقهای به فعالیتهای فضای باز نداشت. بیلی والاس، تنها وارث ثروتی ۲.۸ میلیون پوندی (۷۴ میلیون پوند امروز) و از دوستان قدیمی، طبق گزارشها محبوبترین همراه مارگارت در اواسط دهه ۱۹۵۰ بود.
21عشق به مارگارت آغاز شد
تاونسند گفت که عشق او به مارگارت در اوت ۱۹۵۱ آغاز شد، زمانی که پرنسس او را پس از یک ناهار پیکنیک در حالی که پادشاه نظارهگر بود، از چرت بیدار کرد.
22جشن تولد ۲۱ سالگی
در طول جشن تولد ۲۱ سالگی او در بالمورال در اوت ۱۹۵۱، مطبوعات ناامید شدند که فقط توانستند از مارگارت در کنار تاونسند عکس بگیرند؛ کسی که همیشه در پسزمینه تصاویر حضورهای سلطنتی بود و برای والدینش، همراهی مطمئن در زمانی که وظایف الیزابت افزایش مییافت، محسوب میشد. ماه بعد، پدرش تحت عمل جراحی سرطان ریه قرار گرفت و مارگارت به عنوان یکی از مشاوران ایالتی منصوب شد که در زمان ناتوانی پادشاه، وظایف رسمی او را بر عهده گرفت.
23پدر درگذشت
جورج ششم در ۶ فوریه ۱۹۵۲ درگذشت و خواهرش ملکه شد.
24تاونسند از همسرش طلاق گرفت
با این حال، پس از اینکه تاونسند در سال ۱۹۵۲ از همسرش طلاق گرفت، شایعاتی درباره او و مارگارت پخش شد؛ طلاق و اندوه مشترک ناشی از مرگ تقریباً همزمان پادشاه، احتمالاً به آنها کمک کرد تا در حریم خصوصی کلارنس هاوس، جایی که پرنسس آپارتمان شخصی خود را داشت، به هم نزدیکتر شوند.
25پیتر تاونسند پیشنهاد ازدواج داد
در آوریل ۱۹۵۳، پیتر تاونسند پیشنهاد ازدواج داد.
26چرچیل در کنفرانس نخستوزیران کشورهای مشترکالمنافع در سال ۱۹۵۳ درباره این ازدواج بحث کرد
چرچیل در کنفرانس نخستوزیران کشورهای مشترکالمنافع در سال ۱۹۵۳ که همزمان با مراسم تاجگذاری برگزار شد، درباره این ازدواج بحث کرد؛ قانون وستمینستر ۱۹۳۱ پارلمانهای قلمروهای مشترکالمنافع را ملزم میکند که هرگونه لایحه انصراف که خط جانشینی را تغییر میدهد، تصویب کنند. دولت کانادا اعلام کرد که تغییر خط جانشینی برای دو بار در ۲۵ سال به سلطنت آسیب میرساند. چرچیل به ملکه اطلاع داد که هم کابینه او و هم نخستوزیران قلمروها با این ازدواج مخالف هستند و پارلمان ازدواجی را که توسط کلیسای انگلستان به رسمیت شناخته نمیشود، تأیید نخواهد کرد، مگر اینکه مارگارت از حقوق خود برای رسیدن به تخت سلطنت صرفنظر کند.
گفته میشود شاهزاده فیلیپ بیشترین مخالفت را با تاونسند در خانواده سلطنتی داشت، در حالی که مادر و خواهر مارگارت میخواستند او خوشحال باشد اما نمیتوانستند با این ازدواج موافقت کنند. علاوه بر طلاق تاونسند، دو مشکل عمده مالی و قانون اساسی بود. مارگارت ثروت کلان خواهرش را نداشت و به کمکهزینه ۶۰۰۰ پوندی سالانه و ۱۵۰۰۰ پوند کمکهزینه اضافی که پارلمان برای ازدواج مناسب برای او در نظر گرفته بود، نیاز داشت. او با حذف شدن از خط جانشینی تخت سلطنت مخالفتی نداشت، زیرا مرگ ملکه و تمام فرزندانش بعید بود، اما دریافت تأییدیه پارلمانی برای ازدواج دشوار و نامطمئن بود. در سن ۲۵ سالگی، مارگارت طبق قانون ۱۷۷۲ نیازی به اجازه الیزابت نداشت؛ او میتوانست پس از اطلاع دادن به شورای خصوصی بریتانیا، اگر پارلمان مانع او نمیشد، در عرض یک سال ازدواج کند. با این حال، اگر چرچیل به ملکه میگفت، یک نفر میتوانست به راحتی خط جانشینی را ترک کند و دیگری به راحتی وارد آن شود، که برای یک سلطنت موروثی خطرناک بود.
27نشریه «پیپل» برای اولین بار به این رابطه در بریتانیا اشاره کرد
اگرچه رسانههای خارجی درباره رابطه مارگارت و تاونسند گمانهزنی میکردند، اما مطبوعات بریتانیا چنین نکردند. پس از اینکه خبرنگاران دیدند او در مراسم تاجگذاری در ۲ ژوئن ۱۹۵۳ پرزی را از کت تاونسند جدا میکند—تاونسند بعداً گفت: «من هرگز به آن فکر نکردم و مارگارت هم همینطور؛ بعد از آن، طوفان به پا شد»—نشریه «پیپل» برای اولین بار در ۱۴ ژوئن به این رابطه در بریتانیا اشاره کرد.
با تیتر «آنها باید همین حالا آن را تکذیب کنند»، مقاله صفحه اول هشدار داد که «شایعات رسواکننده درباره پرنسس مارگارت در سراسر جهان در حال پخش است»، که روزنامه اعلام کرد «البته کاملاً نادرست» هستند. مطبوعات خارجی معتقد بودند که قانون نایبالسلطنه ۱۹۵۳—که شاهزاده فیلیپ، همسر ملکه را به جای مارگارت در صورت مرگ ملکه به عنوان نایبالسلطنه تعیین میکرد—برای این تصویب شد که به پرنسس اجازه دهد با تاونسند ازدواج کند، اما تا ۲۳ ژوئیه اکثر روزنامههای بریتانیایی به جز «دیلی میرور» درباره این شایعات بحث نکردند. راب باتلر، نخستوزیر موقت، بدون اشاره به مارگارت یا تاونسند، خواستار پایان دادن به «گمانهزنیهای تاسفبار» شد.
28ملکه به زوج گفت تا سال ۱۹۵۵ صبر کنند
ملکه به این زوج گفت تا سال ۱۹۵۵ که مارگارت ۲۵ ساله میشود صبر کنند تا ملکه مجبور نشود علناً با ازدواج خواهرش مخالفت کند. لاسلز—که تاونسند را با تئوداس مقایسه میکرد که «به خود میبالید که کسی است»—امیدوار بود که جدایی او و مارگارت به رابطه آنها پایان دهد.
29چرچیل مأموریت تاونسند به عنوان وابسته هوایی در بروکسل را ترتیب داد
چرچیل مأموریت تاونسند به عنوان وابسته هوایی در سفارت بریتانیا در بروکسل را ترتیب داد؛ او در ۱۵ ژوئیه ۱۹۵۳، قبل از بازگشت مارگارت از رودزیا در ۳۰ ژوئیه، اعزام شد. این مأموریت چنان ناگهانی بود که سفیر بریتانیا از طریق روزنامه از آن مطلع شد. اگرچه پرنسس و تاونسند از شغل جدید او اطلاع داشتند، اما طبق گزارشها به آنها قول داده شده بود که چند روز قبل از عزیمت او با هم باشند.
30مارگارت اولین سفر از سفرهای متعدد خود به کارائیب را انجام داد
در ژانویه ۱۹۵۵، مارگارت اولین سفر از سفرهای متعدد خود به کارائیب را انجام داد، شاید برای حواسپرتی و به عنوان پاداشی برای دوری از تاونسند. این وابسته هوایی مخفیانه به بریتانیا سفر کرد؛ در حالی که کاخ از یک ملاقات آگاه بود، گفته میشود او سفرهای دیگری نیز برای گذراندن شبها و آخر هفتهها با پرنسس در کلارنس هاوس—که آپارتمانش در ورودی جداگانه داشت—و خانههای دوستان انجام داد.
31دیلی اکسپرس سرمقالهای منتشر کرد که در آن خواستار تأیید یا تکذیب شایعات توسط کاخ باکینگهام شد
در آن بهار، تاونسند برای اولین بار با مطبوعات صحبت کرد: «از اینکه مجبورم مثل یک دزد در آپارتمانم پنهان شوم خسته شدهام»، اما اینکه آیا او میتواند ازدواج کند «افراد بیشتری از خودم را درگیر میکند». گفته میشود او معتقد بود که تبعیدش از مارگارت به زودی پایان مییابد، عشق آنها قوی بود و مردم بریتانیا از ازدواج آنها حمایت خواهند کرد. تاونسند پس از دریافت تهدیدهایی علیه جانش توسط دولت بلژیک، یک محافظ شخصی و پلیس در اطراف آپارتمانش دریافت کرد، اما دولت بریتانیا همچنان سکوت کرده بود. در ۲۹ مه، دیلی اکسپرس با بیان اینکه مردم بیش از انتخابات عمومی سال ۱۹۵۵ بریتانیا به این زوج علاقه داشتند، سرمقالهای منتشر کرد و از کاخ باکینگهام خواست که شایعات را تأیید یا تکذیب کند.
32مارگارت به نخستوزیر آنتونی ایدن نامه نوشت
دلیل عدم وقوع نامزدی مشخص نیست. مارگارت ممکن است در مورد تمایل خود تردید داشته باشد، او در ماه اوت به نخستوزیر آنتونی ایدن نوشت: «فقط با دیدن او به این شکل است که احساس میکنم میتوانم به درستی تصمیم بگیرم که آیا میتوانم با او ازدواج کنم یا نه».
33مارگارت برای ازدواج آزاد بود
مطبوعات بیست و پنجمین سالگرد تولد مارگارت، ۲۱ اوت ۱۹۵۵، را روزی توصیف کردند که او برای ازدواج آزاد بود و انتظار داشتند به زودی خبری درباره تاونسند اعلام شود. سیصد روزنامهنگار در خارج از بالمورال منتظر بودند، چهار برابر تعداد کسانی که بعداً دایانا، شاهدخت ولز را دنبال میکردند. دو روز قبل، صفحه اول دیلی میرور با تیتر «بجنب مارگارت!» از او خواست که «لطفاً تصمیمت را بگیر!».
34بیش از ۱۰۰ روزنامهنگار در بالمورال منتظر بودند تا ایدن برای بحث در مورد ازدواج با ملکه و مارگارت وارد شود
در ۱ اکتبر ۱۹۵۵، زمانی که ایدن برای بحث در مورد ازدواج با ملکه و مارگارت وارد بالمورال شد، بیش از ۱۰۰ روزنامهنگار در آنجا منتظر بودند. لرد کیلمویر، لرد صدراعظم، در آن ماه یک سند دولتی محرمانه در مورد ازدواج پیشنهادی تهیه کرد.
35تاونسند از بروکسل بازگشت
در ۱۲ اکتبر، تاونسند به عنوان خواستگار مارگارت از بروکسل بازگشت. خانواده سلطنتی سیستمی ابداع کردند که در آن میزبان تاونسند نبودند، اما او و مارگارت به طور رسمی در مهمانیهای شام که توسط دوستانی مانند مارک بونهام کارتر برگزار میشد، با یکدیگر معاشرت میکردند. یک نظرسنجی گالوپ نشان داد که ۵۹ درصد از بریتانیاییها با ازدواج آنها موافق و ۱۷ درصد مخالف بودند. زنان در ایست اند لندن فریاد میزدند: «برو جلو، مارگ، هر کاری میخواهی بکن». اگرچه این زوج در این مدت هرگز در انظار عمومی با هم دیده نشدند، اما اجماع کلی این بود که آنها ازدواج خواهند کرد. جمعیت در خارج از کلارنس هاوس منتظر بودند و مخاطبان جهانی بهروزرسانیها و شایعات روزانه را در صفحات اول روزنامهها میخواندند.
36مارگارت ممکن است به تاونسند گفته باشد که مخالفتهای دولتی و خانوادگی با ازدواج آنها تغییر نکرده است
مارگارت ممکن است از ۱۲ اکتبر به تاونسند گفته باشد که مخالفتهای دولتی و خانوادگی با ازدواج آنها تغییر نکرده است؛ ممکن است تا آن سال نه آنها و نه ملکه به طور کامل درک نکرده بودند که قانون ۱۷۷۲ چقدر ازدواج سلطنتی بدون اجازه پادشاه را دشوار میکند.
37اکنون - ملت منتظر است
گاردین در ۱۵ اکتبر نوشت: «در این کشور درباره چیزی جز مسائل شاهدخت مارگارت صحبت نمیشود». «اکنون - ملت منتظر است» یک تیتر معمول بود.
38لزلی هاچینسون «رابطه کوتاهی» با مارگارت داشت
به گفته شارلوت بریس، زندگینامهنویس، لزلی هاچینسون، هنرمند، در سال ۱۹۵۵ «رابطه کوتاهی» با مارگارت داشت.
39هنوز حلقهای در کار نیست!
از آنجایی که هیچ اطلاعیهای صادر نشد—دیلی میرور در ۱۷ اکتبر عکسی از دست چپ مارگارت را با تیتر «هنوز حلقهای در کار نیست!» نشان داد—مطبوعات متعجب بودند که چرا. نیوز کرونیکل نوشت: نمایندگان مجلس «صراحتاً از نحوه مدیریت این ماجرا گیج شدهاند». «آنها میپرسند اگر ازدواجی در کار است، چرا سریع اعلام نمیشود؟ اگر قرار نیست ازدواجی صورت گیرد، چرا اجازه میدهند این زوج بدون تکذیب صریح شایعات به ملاقات یکدیگر ادامه دهند؟».
40اولین باری که کاخ درباره زندگی شخصی اخیر شاهدخت صحبت کرد
ناظران درخواست کاخ باکینگهام از مطبوعات برای احترام به حریم خصوصی مارگارت—اولین باری که کاخ درباره زندگی شخصی اخیر شاهدخت صحبت کرد—را به عنوان نشانهای از اعلام قریبالوقوع نامزدی، احتمالاً قبل از افتتاحیه پارلمان در ۲۵ اکتبر، تفسیر کردند.
41خواهر ملکه که با یک مرد مطلقه ازدواج کند (حتی اگر طرف بیگناه باشد) به طور غیرقابل برگشتی از ایفای نقش خود در وظیفه ضروری سلطنتی محروم خواهد شد
یک سرمقاله تأثیرگذار در ۲۶ اکتبر در تایمز که بیان میکرد «خواهر ملکه که با یک مرد مطلقه ازدواج کند (حتی اگر طرف بیگناه باشد) به طور غیرقابل برگشتی از ایفای نقش خود در وظیفه ضروری سلطنتی محروم خواهد شد»، دیدگاه تشکیلات حاکم را در مورد آنچه یک بحران احتمالاً خطرناک تلقی میشود، نشان میداد.
42مارگارت اعلام میکرد که با تاونسند ازدواج میکند و از صف جانشینی خارج میشود
در پیشنویس نهایی طرح در ۲۸ اکتبر ۱۹۵۵، مارگارت اعلام میکرد که با تاونسند ازدواج میکند و از صف جانشینی خارج میشود. همانطور که توسط آنتونی ایدن از پیش برنامهریزی شده بود، ملکه با دولتهای بریتانیا و کشورهای مشترکالمنافع مشورت میکرد و سپس از آنها میخواست که قانون ۱۷۷۲ را اصلاح کنند. ایدن به پارلمان میگفت که این قانون «با شرایط مدرن هماهنگ نیست»؛ کیلمویر تخمین زد که ۷۵ درصد از بریتانیاییها با اجازه دادن به این ازدواج موافقت خواهند کرد. او به ایدن توصیه کرد که قانون ۱۷۷۲ ناقص است و ممکن است به هر حال در مورد مارگارت اعمال نشود.
43دیلی میرور در ۲۸ اکتبر سرمقاله تایمز را با تیتر «این طرح بیرحمانه باید افشا شود» مورد بحث قرار داد
روزنامه دیلی میرور در ۲۸ اکتبر به بررسی سرمقاله تایمز با عنوان «این طرح بیرحمانه باید افشا شود» پرداخت. اگرچه مارگارت و تاونسند سرمقالهای را که روزنامه آن را متعلق به «دنیایی غبارآلود و عصری فراموششده» خوانده بود، خوانده بودند، اما آنها پیشتر تصمیم خود را گرفته و بیانیهای نوشته بودند.
در ۳۱ اکتبر، مارگارت بیانیهای صادر کرد:
مایلم اعلام کنم که تصمیم گرفتهام با کاپیتان گروه، پیتر تاونسند، ازدواج نکنم. من آگاه بودم که با صرفنظر کردن از حقوق جانشینیام، ممکن بود بتوانم یک ازدواج مدنی داشته باشم. اما با توجه به آموزههای کلیسا مبنی بر اینکه ازدواج مسیحی غیرقابل فسخ است و با آگاهی از وظیفهام در قبال کشورهای مشترکالمنافع، تصمیم گرفتم این ملاحظات را بر سایر موارد مقدم بدارم. من به تنهایی به این تصمیم رسیدم و در انجام آن، از حمایت و فداکاری بیدریغ کاپیتان گروه، تاونسند، نیرو گرفتم.
مارگارت بعدها گفت که «کاملاً خسته و کاملاً تضعیفروحیه شده» بود و او و تاونسند بیانیه را با هم نوشتند. وقتی الیور داونی، منشی خصوصی ملکه مادر، درخواست کرد کلمه «فداکاری» حذف شود، او مخالفت کرد. این بیانیه کتبی که با امضای «مارگارت» بود، اولین تأیید رسمی این رابطه بود. برخی از بریتانیاییها ناباور یا خشمگین بودند، در حالی که دیگران، از جمله روحانیون، به خاطر انتخاب وظیفه و ایمان توسط شاهدخت به او افتخار میکردند؛ روزنامهها در مورد این تصمیم به طور مساوی تقسیم شده بودند. «مشاهده تودهای» (Mass-Observation) بیتفاوتی یا انتقاد از این زوج را در میان مردان ثبت کرد، اما علاقه زیادی در میان زنان، چه موافق و چه مخالف، وجود داشت. کنت تاینان، جان مینتون، رونالد سرل و دیگران نامهای سرگشاده از طرف «نسل جوانتر» امضا کردند. این نامه که در ۴ نوامبر در دیلی اکسپرس منتشر شد، بیان میکرد که پایان این رابطه، «تشکیلات» (The Establishment) و «ریاکاری ملی ما» را آشکار کرده است.
44بازگشت تاونسند به بریتانیا
پس از استعفا از نیروی هوایی سلطنتی (RAF) و سفر به دور دنیا به مدت ۱۸ ماه، تاونسند در مارس ۱۹۵۸ بازگشت؛ او و مارگارت چندین بار یکدیگر را ملاقات کردند، اما نتوانستند از دست مطبوعات («دوباره با هم») یا مخالفتهای سلطنتی در امان بمانند. تاونسند دوباره بریتانیا را ترک کرد تا کتابی درباره سفرش بنویسد؛ بریمین در سال ۱۹۵۸ نتیجه گرفت که «هیچیک از موانع اساسی ازدواج آنها برطرف نشده است - یا هیچ چشماندازی برای برطرف شدن نشان نمیدهد». تاونسند در طول تور کتاب سال ۱۹۷۰ گفت که او و مارگارت با هم مکاتبه نمیکنند و از زمان ملاقات «دوستانه» سال ۱۹۵۸ یکدیگر را ندیدهاند، «درست مثل اینکه فکر میکنم خیلی از مردم هرگز دوستدخترهای قدیمی خود را نمیبینند». نامههای عاشقانه آنها در آرشیو سلطنتی است و تا ۱۰۰ سال پس از تولد مارگارت در دسترس نخواهد بود.
45مارگارت با عکاس آنتونی آرمسترانگ-جونز ملاقات کرد
مارگارت در سال ۱۹۵۸ در یک مهمانی شام با عکاس، آنتونی آرمسترانگ-جونز، آشنا شد.
46مارگارت و آنتونی نامزد کردند
مارگارت و آنتونی در اکتبر ۱۹۵۹ نامزد کردند.
47اعلام نامزدی مارگارت
اعلام نامزدی مارگارت در ۲۶ فوریه ۱۹۶۰، مطبوعات را غافلگیر کرد، زیرا او این رابطه عاشقانه را از خبرنگاران پنهان کرده بود.
48ازدواج مارگارت با آرمسترانگ-جونز
مارگارت در ۶ مه ۱۹۶۰ در کلیسای وستمینستر با آرمسترانگ-جونز ازدواج کرد. این مراسم اولین عروسی سلطنتی بود که از تلویزیون پخش شد و ۳۰۰ میلیون بیننده در سراسر جهان داشت. ۲۰۰۰ مهمان برای مراسم عروسی دعوت شده بودند.
49همسر مارگارت به مقام ارل اسنودون رسید
در سال ۱۹۶۱، همسر مارگارت به مقام ارل اسنودون رسید. این زوج دو فرزند داشتند (که هر دو به درخواست مارگارت با عمل سزارین به دنیا آمدند): دیوید، متولد ۳ نوامبر ۱۹۶۱، و سارا، متولد ۱ مه ۱۹۶۴.
50رئیس سازمان دختران پیشاهنگ بریتانیا
مارگارت از سال ۱۹۶۵ تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۲ به عنوان رئیس سازمان دختران پیشاهنگ بریتانیا خدمت کرد.
51مارگارت اولین رابطه خارج از ازدواج خود را داشت
گفته میشود که مارگارت اولین رابطه خارج از ازدواج خود را در سال ۱۹۶۶ با پدرخوانده دخترش، آنتونی بارتون، که تولیدکننده شراب بوردو بود، آغاز کرد.
52مارگارت یک رابطه یکماهه با رابین داگلاس-هوم داشت
مارگارت یک رابطه یکماهه با رابین داگلاس-هوم، برادرزاده نخستوزیر سابق بریتانیا، الک داگلاس-هوم داشت.
مارگارت ادعا کرد که رابطهاش با داگلاس-هوم افلاطونی بوده است، اما نامههای او به وی (که بعداً فروخته شد) صمیمانه بودند. داگلاس-هوم که از افسردگی رنج میبرد، ۱۸ ماه پس از جدایی از مارگارت خودکشی کرد. ادعاهایی مبنی بر اینکه او با میک جگر (موسیقیدان)، پیتر سلرز (بازیگر) و کیت میلر (کریکتباز استرالیایی) رابطه عاشقانه داشته، اثباتنشده است.
53کالین تنانت، مارگارت را به رادی لولین معرفی کرد
تا اوایل دهه ۱۹۷۰، اسنودونها از هم فاصله گرفته بودند. در سپتامبر ۱۹۷۳، کالین تنانت، مارگارت را به رادی لولین معرفی کرد.
54مارگارت او را به عنوان مهمان به «له ژولی او» دعوت کرد
لولین ۱۷ سال از او جوانتر بود. در سال ۱۹۷۴، مارگارت او را به عنوان مهمان به «له ژولی او» (Les Jolies Eaux)، خانه تعطیلاتی که در مِستیک ساخته بود، دعوت کرد.
این اولین بازدید از چندین بازدید بود. مارگارت رابطه آنها را «یک دوستی عاشقانه» توصیف کرد. یک بار، وقتی لولین در یک سفر ناگهانی به ترکیه رفت، مارگارت از نظر عاطفی پریشان شد و با مصرف بیش از حد قرصهای خوابآور اقدام به خودکشی کرد. او بعداً گفت: «من به خاطر همه چیز آنقدر خسته بودم که تنها چیزی که میخواستم این بود که بخوابم». در حالی که او بهبود مییافت، ندیمههایش لرد اسنودون را از او دور نگه داشتند، زیرا میترسیدند دیدن او باعث ناراحتی بیشترش شود.
55شاهدخت در لیست زنانی قرار گرفت که بازیگر وارن بیتی با آنها روابط عاشقانه داشته است
در سال ۱۹۷۵، شاهدخت در لیست زنانی قرار گرفت که بازیگر وارن بیتی با آنها روابط عاشقانه داشته است.
56تصویری از مارگارت و لولین با لباس شنا در مِستیک در صفحه اول یک روزنامه زرد منتشر شد
در فوریه ۱۹۷۶، تصویری از مارگارت و لولین با لباس شنا در مِستیک در صفحه اول یک روزنامه زرد به نام «نیوز آو د ورلد» منتشر شد. مطبوعات مارگارت را به عنوان یک زن مسن شکارچی و لولین را به عنوان معشوق جوان او به تصویر کشیدند.
57اسنودونها به طور علنی تأیید کردند که ازدواجشان به طور جبرانناپذیری از هم پاشیده است
در ۱۹ مارس ۱۹۷۶، اسنودنها به طور عمومی اعلام کردند که ازدواجشان به طور جبرانناپذیری از هم پاشیده است. برخی از سیاستمداران پیشنهاد حذف مارگارت از فهرست حقوقبگیران دولتی را دادند. نمایندگان حزب کارگر او را «یک انگل سلطنتی» و «زن هرزه» خواندند.
58سفر مارگارت به تووالو به دلیل بیماری کوتاه شد
سفر مارگارت به تووالو به دلیل بیماری که احتمالاً ذاتالریه ویروسی بود، کوتاه شد و او برای بهبود به استرالیا منتقل شد.
59حکم اولیه طلاق صادر شد
در ۲۴ مه ۱۹۷۸، حکم اولیه (decree nisi) برای طلاق آنها صادر شد.
60مارگارت بیمار شد
مارگارت بیمار شد و تشخیص داده شد که از گاستروانتریت و هپاتیت الکلی رنج میبرد، اگرچه وارویک انکار کرد که او هرگز الکلی بوده است.
61طلاق اسنودنها نهایی شد
در ۱۱ ژوئیه ۱۹۷۸، طلاق اسنودنها نهایی شد.
62اسنودن با لوسی لیندزی-هاگ ازدواج کرد
در ۱۵ دسامبر ۱۹۷۸، اسنودن با لوسی لیندزی-هاگ ازدواج کرد.
63لولین با تاتیانا سوسکین ازدواج کرد
در سال ۱۹۸۱، لولین با تاتیانا سوسکین که ۱۰ سال بود او را میشناخت، ازدواج کرد. مارگارت با هر دوی آنها دوستان نزدیکی باقی ماند.
64بخشی از ریه چپ مارگارت برداشته شد
سالهای پایانی زندگی شاهدخت با بیماری و ناتوانی همراه بود. او از ۱۵ سالگی یا حتی زودتر سیگار میکشید و سالها به شدت به سیگار کشیدن ادامه داده بود. در ۵ ژانویه ۱۹۸۵، بخشی از ریه چپ مارگارت برداشته شد؛ این عمل شباهتهایی به عمل جراحی پدرش در بیش از ۳۰ سال قبل داشت.
65ترک سیگار
در سال ۱۹۹۱، مارگارت سیگار را ترک کرد، اگرچه همچنان به نوشیدن زیاد الکل ادامه داد.
66مارگارت برای آخرین بار با تاونسند ملاقات کرد
در سال ۱۹۹۲، مارگارت برای آخرین بار قبل از مرگ تاونسند در سال ۱۹۹۵ با او ملاقات کرد؛ او گفت که او «دقیقاً همان شکلی بود، فقط موهایش خاکستری شده بود».
67مارگارت دچار سکته خفیف شد
در ژانویه ۱۹۹۳، او به دلیل ذاتالریه در بیمارستان بستری شد. مارگارت در ۲۳ فوریه ۱۹۹۸ در خانه تعطیلات خود در موستیک دچار یک سکته خفیف شد.
68مارگارت بستری شد
مارگارت در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۱ به دلیل از دست دادن اشتها و مشکلات بلع، پس از یک سکته دیگر، در بیمارستان بستری شد.
69سکتهها باعث کاهش بینایی و فلج سمت چپ بدن مارگارت شد
تا مارس ۲۰۰۱، سکتهها باعث شده بود که او دچار کاهش بینایی و فلج در سمت چپ بدن شود.
70آخرین حضورهای عمومی مارگارت
آخرین حضورهای عمومی مارگارت در جشن تولد ۱۰۱ سالگی مادرش در اوت ۲۰۰۱ و جشن تولد ۱۰۰ سالگی عمهاش، شاهدخت آلیس، دوشس گلاستر، در دسامبر همان سال بود.
71مرگ
شاهدخت مارگارت در ۹ فوریه ۲۰۰۲ در سن ۷۱ سالگی در بیمارستان کینگ ادوارد هفتم در لندن، در ساعت ۰۶:۳۰ (به وقت گرینویچ) درگذشت. این اتفاق یک روز پس از سکته دیگری که منجر به مشکلات قلبی شده بود و سه روز پس از پنجاهمین سالگرد مرگ پدرش رخ داد. شاهزاده ولز در یک برنامه تلویزیونی به عمهاش ادای احترام کرد.
72مراسم خاکسپاری
تابوت مارگارت که با پرچم شخصی او پوشانده شده بود، قبل از مراسم خاکسپاری از کاخ کنزینگتون به کاخ سنت جیمز منتقل شد. مراسم خاکسپاری در ۱۵ فوریه ۲۰۰۲، پنجاهمین سالگرد مراسم خاکسپاری پدرش برگزار شد. طبق خواسته او، این مراسم یک مراسم خصوصی در کلیسای سنت جورج، قلعه وینزر، برای خانواده و دوستان بود. برخلاف اکثر اعضای دیگر خانواده سلطنتی، شاهدخت مارگارت در کوره جسدسوزی اسلاو سوزانده شد. خاکستر او دو ماه بعد در مقبره والدینش، پادشاه جورج ششم و ملکه الیزابت مادر ملکه (که هفت هفته پس از مارگارت درگذشت)، در کلیسای یادبود پادشاه جورج ششم در کلیسای سنت جورج قرار گرفت.
73مراسم یادبود دولتی
یک مراسم یادبود دولتی در ۱۹ آوریل ۲۰۰۲ در کلیسای وستمینستر برگزار شد.