تاریخ آنفولانزای اسپانیایی

محققان نظریه داده‌اند که اردوگاه اصلی استقرار نیروها و بیمارستان نظامی بریتانیا در اتپل (Étaples) فرانسه، کانون آنفولانزای اسپانیایی بوده است. این تحقیق در سال ۱۹۹۹ توسط یک تیم بریتانیایی به رهبری ویروس‌شناس جان آکسفورد منتشر شد. در اواخر سال ۱۹۱۷، آسیب‌شناسان نظامی از بروز یک بیماری جدید با نرخ مرگ‌ومیر بالا خبر دادند که بعداً آن را به عنوان آنفولانزا تشخیص دادند. این اردوگاه و بیمارستان پرازدحام، مکانی ایده‌آل برای گسترش یک ویروس تنفسی بود. بیمارستان هزاران قربانی حملات شیمیایی و سایر تلفات جنگی را درمان می‌کرد و روزانه ۱۰۰ هزار سرباز از این اردوگاه عبور می‌کردند. همچنین این مکان دارای یک خوک‌داری بود و طیور به‌طور مرتب برای تأمین غذای روستاهای اطراف به آنجا آورده می‌شدند. آکسفورد و تیمش فرض کردند که یک ویروس پیش‌ساز مهم که در پرندگان وجود داشته، جهش یافته و سپس به خوک‌هایی که در نزدیکی جبهه نگهداری می‌شدند، منتقل شده است.

شیوع بیماری‌های شبه‌آنفولانزا برای اولین بار در ایالات متحده شناسایی شد. بیش از ۱۰۰ سرباز در اردوگاه فانستون در فورت رایلی، کانزاس به آنفولانزا مبتلا شدند. در عرض یک هفته، تعداد موارد آنفولانزا پنج برابر شد.

Spanish flu in 1918, Police officers in masks, Seattle Police Department detail, from- 165-WW-269B-25-police-l Image

ادامه در داستان‌گو

قبل از پایان جنگ جهانی اول، ارتش ایالات متحده از ۳۷۸ هزار سرباز در آوریل ۱۹۱۸ به ۴.۷ میلیون سرباز افزایش یافت.

اولین اشاره به آنفولانزا در یک گزارش هفتگی بهداشت عمومی گزارش شد. این گزارش شامل ۱۸ مورد شدید و سه مورد مرگ در هسکل، کانزاس بود.

Emergency hospital during Influenza epidemic, Camp Funston, Kansas Image

ادامه در داستان‌گو

آنفولانزای اسپانیایی از اسپانیا شروع نشد، اما پوشش خبری آن از آنجا آغاز شد. در طول جنگ جهانی اول، اسپانیا کشوری بی‌طرف با رسانه‌های آزاد بود که این داستان را از ابتدا پوشش داد و برای اولین بار در اواخر مه ۱۹۱۸ از مادرید گزارش شد. در همین حال، کشورهای متفقین و قدرت‌های مرکزی منابع زمان جنگ داشتند که اخبار آنفولانزا را برای حفظ روحیه بالا پنهان می‌کردند. از آنجایی که منابع خبری اسپانیایی اصلی‌ترین گزارش‌دهندگان آنفولانزا بودند، بسیاری باور کردند که این بیماری از آنجا شروع شده است.

در زمانی که آنفولانزای ۱۹۱۸ شیوع یافت، متخصصان و محققان مطمئن نبودند که چه چیزی باعث آن شده یا چگونه باید آن را درمان کنند. برخلاف امروز، هیچ واکسن یا داروی ضدویروسی مؤثری برای درمان آنفولانزای فصلی وجود نداشت.

بدون هیچ درمانی برای ویروس آنفولانزا، متخصصان متعددی داروهایی را تجویز می‌کردند که فکر می‌کردند علائم را کاهش می‌دهد... از جمله آسپرین، که توسط بایر در سال ۱۸۹۹ ثبت تجاری شده بود؛ حق امتیازی که در سال ۱۹۱۷ منقضی شد، به این معنی که شرکت‌های جدید توانستند این دارو را در طول همه‌گیری آنفولانزای اسپانیایی تولید کنند.

سپتامبر ۱۹۱۸ زمان ظهور موج دوم این آنفولانزا در اردوگاه دِونز (Camp Devens)، یک اردوگاه آموزشی ارتش ایالات متحده در خارج از بوستون، و در یک مرکز دریایی در بوستون بود.

آنفولانزا برای اولین بار زمانی به گزارش بیماری‌ها اضافه شد که هیئت بهداشت شهر نیویورک آن را در لیست بیماری‌های قابل گزارش قرار داد و تمام موارد مبتلا به آنفولانزا را ملزم به قرنطینه در خانه یا بیمارستان شهر کرد.

در پایان سپتامبر، بیش از ۱۴ هزار مورد آنفولانزا در اردوگاه دِونز گزارش شد؛ حدود یک‌چهارم اردوگاه در آن زمان مبتلا بودند که منجر به ۷۵۷ مرگ شد.

در طول اکتبر ۱۹۱۸، این همه‌گیری حدود ۱۹۵ هزار آمریکایی را کشت. دلیل آن کمبود شدید پرستاران حرفه‌ای در ایالات متحده به دلیل اعزام تعداد زیادی از پرستاران به اردوگاه‌های جنگی در داخل و خارج از کشور بود و آن‌ها از استفاده از پرستاران آموزش‌دیده آفریقایی-آمریکایی خودداری کردند.

در اکتبر، فیلادلفیا به شدت تحت تأثیر شیوع آنفولانزای همه‌گیر قرار گرفت، به‌طوری که بیش از ۵۰۰ جسد دفن‌نشده باقی مانده بود و برخی از آن‌ها بیش از هفت روز در آنجا مانده بودند. از سردخانه‌ها به عنوان خانه‌های تدفین موقت استفاده می‌شد و یک تولیدکننده واگن‌های برقی ۲۰۰ جعبه بسته‌بندی را برای استفاده به عنوان تابوت اهدا کرد.

شیکاگو یکی از بسیاری از شهرهای دیگر در سراسر ایالات متحده بود که تئاترها، سینماها و مدارس شبانه را تعطیل کرد و تجمعات عمومی در این شهرها ممنوع شد.

165-WW-269B-11-trolley-l Image

ادامه در داستان‌گو

منشأ نام «آنفولانزای اسپانیایی» به گسترش همه‌گیری از فرانسه به اسپانیا در نوامبر ۱۹۱۸ برمی‌گردد. اسپانیا در جنگ درگیر نبود، بی‌طرف مانده بود و سانسور زمان جنگ را اعمال نکرده بود. بنابراین، روزنامه‌ها آزاد بودند که اثرات همه‌گیری، مانند بیماری شدید پادشاه آلفونسو سیزدهم را گزارش کنند و این داستان‌های گسترده، تصور غلطی از اسپانیا به عنوان کشوری که به‌طور ویژه آسیب دیده است، ایجاد کرد.

پس از پایان جنگ جهانی اول، سربازان شروع به غیرنظامی شدن کردند؛ این امر باعث احیای آنفولانزا شد زیرا مردم روز آتش‌بس را جشن می‌گرفتند.

1918 at Spanish Flu Ward Walter Reed

ادامه در داستان‌گو

مقامات بهداشت عمومی پروژه‌های آموزشی و اطلاع‌رسانی درباره خطرات سرفه و عطسه و دفع بی‌ملاحظه «ترشحات بینی» را آغاز کردند.

در پنج روز اول ژانویه، در سان‌فرانسیسکو، ۱۸۰۰ مورد آنفولانزا و ۱۰۱ مرگ گزارش شد.

موج سوم آنفولانزا در زمستان و بهار ۱۹۱۹ رخ داد و تعداد بیشتری را کشت. موج سوم در اواخر بهار فروکش کرد.

در کنفرانس صلح ورسای، در حالی که با سایر رهبران جهان برای پایان جنگ جهانی اول مذاکره می‌کرد، رئیس‌جمهور ایالات متحده وودرو ویلسون از حال رفت. برخی از مورخان حدس می‌زنند که او به دلیل آنفولانزا که هنوز در پاریس بیداد می‌کرد، ضعیف شده بود.

President Woodrow Wilson portrait December 2 1912 Image

ادامه در داستان‌گو

تا تابستان ۱۹۱۹، همه‌گیری آنفولانزای اسپانیایی به نقطه پایان خود رسید، زیرا افراد مبتلا یا جان باختند یا از طریق سیستم ایمنی خود با آنفولانزا مبارزه کردند.

اولین واکسن مجاز آنفولانزا در دهه ۱۹۴۰ در آمریکا ظاهر شد. تا دهه بعد، تولیدکنندگان واکسن توانستند به طور معمول واکسن‌هایی تولید کنند که به کنترل و پیشگیری از همه‌گیری‌های آینده کمک می‌کرد.

در دسامبر ۲۰۰۸، تحقیقات یوشیهیرو کاواوکا از دانشگاه ویسکانسین، وجود سه ژن خاص (به نام‌های PA، PB1 و PB2) و یک نوکلئوپروتئین مشتق‌شده از نمونه‌های آنفولانزای ۱۹۱۸ را با توانایی ویروس آنفولانزا برای حمله به ریه‌ها و ایجاد ذات‌الریه مرتبط دانست. این ترکیب در آزمایش‌های حیوانی علائم مشابهی را ایجاد کرد.

در ژوئن ۲۰۱۰، تیمی در دانشکده پزشکی مونت ساینای گزارش داد که واکسن همه‌گیری آنفولانزای ۲۰۰۹، محافظت متقاطع خاصی را در برابر سویه همه‌گیری آنفولانزای ۱۹۱۸ ایجاد کرده است.