تاریخ Visa Inc.

تا اواسط دهه ۱۹۵۰، طبقه متوسط معمولی آمریکایی در حال حاضر حساب‌های اعتباری گردان با چندین فروشنده مختلف داشت که به دلیل نیاز به حمل کارت‌های بسیار زیاد و پرداخت صورت‌حساب‌های جداگانه در هر ماه، آشکارا ناکارآمد و ناخوشایند بود.

ایده اصلی، زاییده فکر گروه تحقیقات خدمات مشتریان، اندیشکده توسعه محصول داخلی بانک آمریکا (BofA) و رهبر آن، جوزف پی. ویلیامز بود. ویلیامز در سال ۱۹۵۶ مدیران ارشد BofA را متقاعد کرد تا به او اجازه دهند آنچه را که به اولین ارسال انبوه موفقیت‌آمیز کارت‌های اعتباری ناخواسته (کارت‌های واقعی و فعال، نه فقط درخواست) به جمعیت زیادی در جهان تبدیل شد، دنبال کند.

آزمایش سال ۱۹۵۸ در ابتدا به آرامی پیش رفت، اما سپس BofA با تأیید شایعات مبنی بر اینکه بانک دیگری قصد دارد عرضه خود را در سان‌فرانسیسکو، بازار اصلی BofA، آغاز کند، دچار وحشت شد.

در اواسط سپتامبر ۱۹۵۸، بانک آمریکا (BofA) برنامه کارت اعتباری BankAmericard خود را در فرزنو، کالیفرنیا، با ارسال انبوه اولیه (یا «عرضه»، همانطور که نامیده می‌شد) ۶۰,۰۰۰ کارت اعتباری ناخواسته راه‌اندازی کرد.

تا مارس ۱۹۵۹، عرضه‌ها در سان‌فرانسیسکو و ساکرامنتو آغاز شد.

تا ژوئن، BofA در حال عرضه کارت‌ها در لس‌آنجلس بود.

تا اکتبر، کل ایالت با بیش از ۲ میلیون کارت اعتباری اشباع شده بود و BankAmericard توسط ۲۰,۰۰۰ فروشنده پذیرفته می‌شد.

با این حال، این برنامه با مشکلات زیادی روبرو بود، زیرا ویلیامز (که هرگز در بخش وام یک بانک کار نکرده بود) در اعتقاد خود به خوبی اساسی مشتریان بانک بسیار جدی و خوش‌بین بود و در دسامبر ۱۹۵۹ استعفا داد.

در ژاپن، بانک سومیتومو کارت‌های BankAmericard را از طریق خدمات اعتباری سومیتومو صادر می‌کرد.

در فرانسه، این کارت با نام Carte Bleue (کارت آبی) شناخته می‌شد. لوگوی آن هنوز هم روی بسیاری از کارت‌های ویزای صادر شده در فرانسه دیده می‌شود.

در بریتانیا، تنها صادرکننده BankAmericard برای چندین سال Barclaycard بود. این برند هنوز هم وجود دارد، اما نه تنها در کارت‌های ویزای صادر شده توسط بارکلیز، بلکه در کارت‌های مسترکارت و امریکن اکسپرس آن نیز استفاده می‌شود.

هدف اصلی BofA ارائه محصول BankAmericard در سراسر کالیفرنیا بود، اما در سال ۱۹۶۶، BofA در پاسخ به یک رقیب جدید به نام Master Charge (اکنون مسترکارت) که توسط اتحادی از چندین بانک دیگر کالیفرنیا برای رقابت با BankAmericard ایجاد شده بود، شروع به امضای قراردادهای مجوز با گروهی از بانک‌ها در خارج از کالیفرنیا کرد.

Logo of MasterCard

ادامه در داستان‌گو

در سال ۱۹۶۸، از دی هاک، مدیر بانک ملی بازرگانی (بعدها Rainier Bancorp)، خواسته شد تا بر راه‌اندازی نسخه دارای مجوز BankAmericard توسط آن بانک در بازار شمال غربی اقیانوس آرام نظارت کند. اگرچه بانک آمریکا تصویر عمومی ایجاد کرده بود که مشکلات راه‌اندازی پردردسر BankAmericard اکنون با خیال راحت پشت سر گذاشته شده است، هاک متوجه شد که برنامه مجوز BankAmericard خود در آشفتگی وحشتناکی قرار دارد زیرا به سرعت و به صورت موردی توسعه یافته و رشد کرده بود. به عنوان مثال، مسائل مربوط به تراکنش‌های «تبادل» بین بانک‌ها به یک مشکل بسیار جدی تبدیل شده بود که قبلاً زمانی که بانک آمریکا تنها صادرکننده BankAmericard بود، دیده نشده بود.

در کانادا، اتحادی از بانک‌ها (شامل بانک تورنتو-دومینیون، بانک امپریال بازرگانی کانادا، رویال بانک کانادا، بانک کانادین نشنال و بانک نوا اسکوشیا) از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۷ کارت‌های اعتباری را با نام Chargex صادر کردند.

پس از مذاکرات طولانی، کمیته به رهبری هاک توانست بانک آمریکا را متقاعد کند که آینده درخشانی در انتظار BankAmericard است - خارج از بانک آمریکا. در ژوئن ۱۹۷۰، بانک آمریکا کنترل برنامه BankAmericard را واگذار کرد.

با این حال، بانک آمریکا حق صدور مستقیم مجوز BankAmericard به بانک‌های خارج از ایالات متحده را حفظ کرد و به صدور و پشتیبانی از چنین مجوزهایی ادامه داد. تا سال ۱۹۷۲، مجوزها در ۱۵ کشور صادر شده بود. دارندگان مجوز بین‌المللی به زودی با مشکلات مختلفی در برنامه‌های صدور مجوز خود مواجه شدند و هاک را به عنوان مشاور استخدام کردند تا به آن‌ها کمک کند رابطه خود را با BofA بازسازی کنند، همانطور که او برای دارندگان مجوز داخلی انجام داده بود.

در نتیجه، در سال ۱۹۷۴، شرکت بین‌المللی کارت بانکی (IBANCO)، یک شرکت عضو چندملیتی، به منظور مدیریت برنامه بین‌المللی BankAmericard تأسیس شد.

در سال ۱۹۷۶، مدیران IBANCO به این نتیجه رسیدند که ادغام شبکه‌های بین‌المللی مختلف در یک شبکه واحد با یک نام واحد در سطح بین‌المللی، به نفع این شرکت خواهد بود؛ با این حال، در بسیاری از کشورها، همچنان تمایل زیادی برای صدور کارتی که با بانک آمریکا (Bank of America) مرتبط باشد وجود نداشت، حتی با اینکه این ارتباط کاملاً اسمی بود.

در اسپانیا، تا سال ۱۹۷۹ تنها صادرکننده کارت، بانکو د بیلبائو (Banco de Bilbao) بود.

ویزا تا سال ۱۹۸۵ دفتر مرکزی خود را در سان‌فرانسیسکو داشت.

در حدود سال ۱۹۹۳، ویزا شروع به تجمیع دفاتر پراکنده خود در سن ماتئو به مکانی در فاستر سیتی کرد. ویزا به بزرگترین کارفرمای فاستر سیتی تبدیل شد.

ویزا یک شکایت ضدانحصار در سال ۱۹۹۶ را که توسط گروهی از تجار آمریکایی، از جمله والمارت، مطرح شده بود، در سال ۲۰۰۳ با پرداخت میلیاردها دلار حل و فصل کرد. بیش از ۴ میلیون عضو این گروه توسط شاکیان نمایندگی می‌شدند. طبق وب‌سایتی مرتبط با این پرونده، ویزا و مسترکارت ادعاهای شاکیان را در مجموع با مبلغ ۳.۰۵ میلیارد دلار حل و فصل کردند. گزارش شده است که سهم ویزا از این توافق بیشتر بوده است.

در سال ۱۹۹۸، وزارت دادگستری از ویزا به دلیل قوانینی که بانک‌های صادرکننده کارت را از همکاری با امریکن اکسپرس و دیسکاور منع می‌کرد، شکایت کرد. وزارت دادگستری در سال ۲۰۰۱ در دادگاه پیروز شد و حکم در مرحله تجدیدنظر تایید گردید. امریکن اکسپرس و دیسکاور نیز شکایت کردند.

در سال ۲۰۰۲، کمیسیون اروپا کارمزدهای چندجانبه ویزا را از ماده ۸۱ معاهده جامعه اروپا که توافقات ضد رقابتی را ممنوع می‌کند، معاف کرد.

در ژانویه ۲۰۰۷، کمیسیون اروپا نتایج یک تحقیق دو ساله در مورد بخش بانکداری خرد را منتشر کرد. این گزارش بر کارت‌های پرداخت و کارمزدها تمرکز دارد. پس از انتشار گزارش، کمیسر نلی کروس گفت: «سطح فعلی کارمزدها در بسیاری از طرح‌هایی که بررسی کرده‌ایم، موجه به نظر نمی‌رسد.» این گزارش خواستار مطالعه بیشتر در مورد این موضوع شد.

مقامات ضدانحصار کشورهای عضو اتحادیه اروپا به غیر از بریتانیا نیز در حال بررسی کارمزدهای مسترکارت و ویزا هستند. برای مثال، در ۴ ژانویه ۲۰۰۷، اداره رقابت و حمایت از مصرف‌کننده لهستان، بیست بانک را به دلیل تعیین مشترک کارمزدهای مسترکارت و ویزا، مجموعاً ۱۶۴ میلیون زلوتی (حدود ۵۶ میلیون دلار) جریمه کرد.

ویزا اروپا شرکتی کاملاً مجزا از ویزا اینک (Visa Inc.) بود که در اکتبر ۲۰۰۷، زمانی که ویزا اینک به یک شرکت سهامی عام در بورس نیویورک تبدیل شد، استقلال خود را از انجمن خدمات بین‌المللی ویزا به دست آورد.

در اکتبر ۲۰۰۷، بانک آمریکا اعلام کرد که نام تجاری بانک‌امریکن‌کارت (BankAmericard) را با عنوان «بانک‌امریکن‌کارت ریواردز ویزا» احیا می‌کند.

در ۳ اکتبر ۲۰۰۷، ویزا با تشکیل ویزا اینک، تجدید ساختار شرکتی خود را تکمیل کرد. شرکت جدید اولین گام به سوی عرضه اولیه سهام (IPO) ویزا بود.

پیش از ۳ اکتبر ۲۰۰۷، ویزا شامل چهار شرکت غیرسهامی و ثبت‌شده به‌طور جداگانه بود که ۶۰۰۰ نفر را در سراسر جهان استخدام کرده بودند: نهاد مادر جهانی، انجمن خدمات بین‌المللی ویزا (ویزا)، ویزا یو‌اس‌ای اینک، انجمن ویزا کانادا و ویزا اروپا لیمیتد. سه منطقه ثبت‌شده به‌طور جداگانه، وضعیت اعضای گروه انجمن خدمات بین‌المللی ویزا را داشتند.

گام دوم در ۹ نوامبر ۲۰۰۷ برداشته شد، زمانی که ویزا اینک جدید، پرونده عرضه اولیه سهام ۱۰ میلیارد دلاری خود را به کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) ارائه کرد.

در سال ۲۰۰۲، کمیسیون اروپا کارمزدهای چندجانبه ویزا را از ماده ۸۱ معاهده جامعه اروپا که توافقات ضد رقابتی را ممنوع می‌کند، معاف کرد. با این حال، این معافیت در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ منقضی شد. در بریتانیا، مسترکارت در حالی که تحت بررسی اداره تجارت منصفانه است، کارمزدهای خود را کاهش داده است.

در ۲۵ فوریه ۲۰۰۸، ویزا اعلام کرد که با عرضه اولیه نیمی از سهام خود پیش خواهد رفت.

عرضه اولیه سهام در ۱۸ مارس ۲۰۰۸ انجام شد. ویزا ۴۰۶ میلیون سهم را به قیمت ۴۴ دلار آمریکا برای هر سهم فروخت (۲ دلار بالاتر از سقف محدوده قیمتی مورد انتظار ۳۷-۴۲ دلار) و ۱۷.۹ میلیارد دلار آمریکا در بزرگترین عرضه اولیه سهام در تاریخ آمریکا جمع‌آوری کرد.

در ۲۰ مارس ۲۰۰۸، تعهدکنندگان عرضه اولیه سهام (از جمله جی‌پی مورگان، گلدمن ساکس، بانک آو آمریکا سکیوریتیز، سیتی، اچ‌اس‌بی‌سی، مریل لینچ، یو‌بی‌اس اینوستمنت بانک و واکوویا سکیوریتیز) از گزینه تخصیص اضافی خود استفاده کردند و ۴۰.۶ میلیون سهم دیگر خریداری کردند که تعداد کل سهام عرضه اولیه ویزا را به ۴۴۶.۶ میلیون رساند و کل درآمد را به ۱۹.۱ میلیارد دلار آمریکا افزایش داد.

در ۲۶ مارس ۲۰۰۸، کمیسیون اروپا تحقیقاتی را در مورد کارمزدهای تبادل چندجانبه ویزا برای تراکنش‌های فرامرزی در منطقه اقتصادی اروپا (EEA) و همچنین قانون «پذیرش همه کارت‌ها» (که طبق آن فروشندگان ملزم به پذیرش تمام کارت‌های معتبر با برند ویزا هستند) آغاز کرد.

در اکتبر ۲۰۱۰، ویزا و مسترکارت در یک پرونده ضدانحصار دیگر با وزارت دادگستری آمریکا به توافق رسیدند. این شرکت‌ها موافقت کردند که به فروشندگانی که لوگوی آن‌ها را نمایش می‌دهند، اجازه دهند انواع خاصی از کارت‌ها را (به دلیل تفاوت در کارمزدهای تبادل) نپذیرند یا به مصرف‌کنندگان برای استفاده از کارت‌های ارزان‌تر تخفیف دهند.

در دسامبر ۲۰۱۰، ویزا در یک پرونده ضدانحصار دیگر با اتحادیه اروپا به توافق رسید و متعهد شد که کارمزد پرداخت‌های کارت نقدی را به ۰.۲ درصد از مبلغ خرید کاهش دهد.

ویزا اروپا از ۷ دسامبر ۲۰۱۰ شروع به تعلیق پرداخت‌ها به ویکی‌لیکس کرد.

در ۸ دسامبر، گروه انانیموس یک حمله DDoS علیه visa.com انجام داد که منجر به از دسترس خارج شدن این سایت شد.

از اول اکتبر ۲۰۱۲، دفتر مرکزی ویزا در فاستر سیتی، کالیفرنیا واقع شده است.

در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۲، یک قاضی فدرال دستوری مبنی بر تایید اولیه توافق پیشنهادی برای یک شکایت گروهی که در سال ۲۰۰۵ توسط فروشندگان و انجمن‌های تجاری علیه مسترکارت و ویزا ثبت شده بود، صادر کرد. این شکایت به دلیل اقدامات ادعایی تثبیت قیمت توسط مسترکارت و ویزا مطرح شده بود. حدود یک چهارم از شاکیان گروهی نام‌برده تصمیم گرفتند که «از توافق خارج شوند». مخالفان به مفادی اعتراض دارند که مانع از شکایت‌های آینده می‌شود و حتی فروشندگان را از خروج از بخش‌های قابل توجهی از توافق پیشنهادی باز می‌دارد.

ویزا در سپتامبر ۲۰۱۴ با اپل همکاری کرد تا یک ویژگی جدید کیف پول موبایلی را در مدل‌های جدید آیفون اپل بگنجاند که به کاربران امکان می‌دهد راحت‌تر از ویزا کارت و سایر کارت‌های اعتباری/نقدی خود استفاده کنند.

در سال ۲۰۱۵، دادگاه فدرال استرالیا ویزا را به دلیل انجام رفتارهای ضدرقابتی علیه اپراتورهای تبدیل ارز پویا (Dynamic Currency Conversion)، در پرونده‌ای که توسط کمیسیون رقابت و مصرف‌کننده استرالیا مطرح شده بود، به پرداخت ۲۰ میلیون دلار جریمه نقدی (شامل هزینه‌های حقوقی) محکوم کرد.

ویزا اینک. در ۵ نوامبر ۲۰۱۵ برنامه خود را برای خرید ویزا اروپا اعلام کرد که منجر به ایجاد یک شرکت جهانی واحد شد.

در ۲۱ آوریل ۲۰۱۶، این توافقنامه در پاسخ به بازخورد کمیسیون اروپا اصلاح شد.

در ژوئن ۲۰۱۶، وال استریت ژورنال گزارش داد که وال‌مارت تهدید کرده است که پذیرش کارت‌های ویزا در کانادا را متوقف می‌کند. ویزا اعتراض کرد و گفت که مصرف‌کنندگان نباید درگیر اختلاف بین این شرکت‌ها شوند.

Walmart store

ادامه در داستان‌گو

خرید ویزا اروپا در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۶ تکمیل شد.

در مارس ۲۰۱۹، خرده‌فروش آمریکایی کروگر اعلام کرد که زنجیره ۲۵۰ شعبه‌ای اسمیتز از ۳ آوریل ۲۰۱۹ به دلیل کارمزدهای بالای «کشیدن کارت»، پذیرش کارت‌های اعتباری ویزا را متوقف خواهد کرد. فروشگاه‌های Foods Co متعلق به کروگر در کالیفرنیا، پذیرش کارت‌های ویزا را در اوت ۲۰۱۸ متوقف کرده بودند.

شاکیان ادعا می‌کنند که ویزا و مسترکارت کارمزدهای تبادل، که به عنوان کارمزد کشیدن کارت نیز شناخته می‌شوند و از فروشندگان برای امتیاز پذیرش کارت‌های پرداخت دریافت می‌شود، را تثبیت کرده‌اند. در شکایت خود، شاکیان همچنین ادعا کردند که خواندگان به طور ناعادلانه مانع از تشویق مشتریان توسط فروشندگان برای استفاده از روش‌های پرداخت ارزان‌تر مانند کارت‌های با هزینه کمتر، پول نقد و چک می‌شوند. توافقی به مبلغ ۶.۲۴ میلیارد دلار آمریکا حاصل شده و دادگاه قرار است در ۷ نوامبر ۲۰۱۹ این توافق را تایید یا رد کند.