تاریخ جنگ جهانی اول

تنش در اروپا، به‌ویژه در مناطق پرآشوب بالکان در جنوب شرقی اروپا وجود داشت. تعدادی از اتحادها که قدرت‌های اروپایی، امپراتوری عثمانی، روسیه و سایر طرف‌ها را درگیر می‌کرد، سال‌ها وجود داشت، اما بی‌ثباتی سیاسی در بالکان تهدیدی برای نابودی این توافق‌نامه‌ها بود، تا اینکه جرقه جنگ جهانی اول در سارایوو، بوسنی زده شد، جایی که آرشیدوک فرانتس فردیناند و همسرش سوفی توسط ملی‌گرای صرب، گاوریلو پرینسیپ، به ضرب گلوله کشته شدند.

مقامات اتریش-مجارستان شورش‌های ضد صرب متعاقب آن را در سارایوو تشویق کردند که در آن کروات‌های بوسنیایی ۲ صرب بوسنیایی را کشتند و به دارایی‌های متعدد صرب‌های بوسنی آسیب رساندند. اقدامات خشونت‌آمیز علیه صرب‌ها همچنین در خارج از سارایوو، در سایر مناطق تحت کنترل اتریش-مجارستان در بوسنی و هرزگوین سازماندهی شد.

تا ۲۰ ژوئیه، آلمانی‌ها به خطوط شروع خود در آن سوی رود مارن عقب‌نشینی کرده بودند، در حالی که دستاورد کمی داشتند و ارتش آلمان هرگز ابتکار عمل را دوباره به دست نیاورد.

در ۲۳ ژوئیه، اتریش-مجارستان اولتیماتوم ژوئیه را به صربستان تحویل داد، مجموعه‌ای از ده خواسته که عمداً غیرقابل قبول تنظیم شده بودند تا جنگ با صربستان را تحریک کنند.

صربستان در ۲۵ ژوئیه فرمان بسیج عمومی صادر کرد. صربستان تمام شرایط اولتیماتوم را به جز ماده شش پذیرفت، که خواستار آن بود که نمایندگان اتریشی برای مشارکت در تحقیقات مربوط به ترور اجازه ورود به صربستان را داشته باشند. پس از این، اتریش روابط دیپلماتیک خود را با صربستان قطع کرد و روز بعد دستور بسیج جزئی داد.

سرانجام، در ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۴، یک ماه پس از ترور، اتریش-مجارستان به صربستان اعلام جنگ کرد.

در ۲۹ ژوئیه، روسیه در حمایت از صربستان، بسیج جزئی علیه اتریش-مجارستان اعلام کرد.

روسیه در حمایت از صربستان، بسیج جزئی علیه اتریش-مجارستان اعلام کرد. تئوبالد فون بتمان-هولوگ، صدراعظم آلمان، تا روز ۳۱ ژوئیه برای پاسخ مناسب صبر کرد، زمانی که آلمان وضعیت خطر جنگ (Erklärung des Kriegszustandes) را اعلام کرد.

در ۱ اوت، ویلهلم به ژنرال هلموت فون مولتکه جوان دستور داد که "تمام ارتش را به سمت شرق حرکت دهد"، پس از آنکه به اشتباه به او اطلاع داده شد که اگر به فرانسه حمله نشود، بریتانیایی‌ها بی‌طرف خواهند ماند. مولتکه به قیصر گفت که تلاش برای جابجایی یک میلیون نفر غیرقابل تصور است و اینکه امکان حمله فرانسوی‌ها به آلمانی‌ها "از پشت" فاجعه‌بار خواهد بود. با این حال ویلهلم اصرار داشت که ارتش آلمان نباید وارد لوکزامبورگ شود تا زمانی که تلگرامی از پسرعمویش جورج پنجم دریافت کند که در آن روشن شده بود سوءتفاهمی رخ داده است. سرانجام قیصر به مولتکه گفت: "حالا هر کاری می‌خواهی بکن."

آلمان در ۱ اوت ۱۹۱۴، زمانی که به روسیه اعلام جنگ کرد، وارد جنگ جهانی اول شد.

برنامه‌های روسیه برای شروع جنگ، خواستار تهاجم همزمان به گالیسیای اتریش و پروس شرقی بود. اگرچه پیشروی اولیه روسیه به گالیسیا تا حد زیادی موفقیت‌آمیز بود، اما در اوت و سپتامبر ۱۹۱۴ توسط هیندنبورگ و لودندورف در نبردهای تاننبرگ و دریاچه‌های ماسوری از پروس شرقی عقب رانده شد.

در ۳ اوت آلمان به فرانسه اعلام جنگ کرد؛ در همان روز، آنها اولتیماتومی به دولت بلژیک فرستادند و خواستار حق عبور بدون مانع از هر بخشی از بلژیک شدند که رد شد. در اوایل صبح ۴ اوت، آلمانی‌ها حمله کردند؛ پادشاه آلبرت به ارتش خود دستور مقاومت داد و طبق معاهده ۱۸۳۹ لندن درخواست کمک کرد.

بریتانیا از آلمان خواست که به معاهده پایبند باشد و به بی‌طرفی بلژیک احترام بگذارد؛ بریتانیا در ساعت ۱۹:۰۰ به وقت جهانی در ۴ اوت ۱۹۱۴ به آلمان اعلام جنگ کرد.

در ۱۰ اوت، نیروهای آلمانی در آفریقای جنوب غربی به آفریقای جنوبی حمله کردند؛ درگیری‌های پراکنده و شدید تا پایان جنگ ادامه یافت. نیروهای استعماری آلمان در آفریقای شرقی آلمان، به رهبری سرهنگ پل فون لتو-فوربک، در طول جنگ جهانی اول یک کارزار جنگ چریکی انجام دادند و تنها دو هفته پس از اجرایی شدن آتش‌بس در اروپا تسلیم شدند.

نبرد کولوبارا بین اتریش-مجارستان و صربستان در نوامبر و دسامبر ۱۹۱۴، در طول کارزار صربستان در جنگ جهانی اول رخ داد.

نبرد سر یک کارزار نظامی بود که بین اتریش-مجارستان و صربستان در اوت ۱۹۱۴، سه هفته پس از شروع کارزار صربستان، اولین اقدام نظامی جنگ جهانی اول، رخ داد. این نبرد در اطراف کوه سر و چندین روستای اطراف و همچنین شهر شاباتس اتفاق افتاد. این نبرد بخشی از اولین تهاجم اتریش-مجارستان به صربستان بود که در شب ۱۵ اوت آغاز شد، زمانی که عناصر لشکر اول ترکیبی صربستان با پاسگاه‌های اتریش-مجارستان که در اوایل تهاجم در دامنه‌های کوه سر مستقر شده بودند، برخورد کردند. درگیری‌های متعاقب آن به نبردی برای کنترل چندین شهر و روستا در نزدیکی کوه، به‌ویژه شاباتس، تبدیل شد.

پیشروی اولیه آلمان در غرب بسیار موفقیت‌آمیز بود: تا پایان اوت، جناح چپ متفقین، که شامل نیروی اعزامی بریتانیا (BEF) بود، در حال عقب‌نشینی کامل بود؛ تلفات فرانسه در ماه اول از ۲۶۰,۰۰۰ نفر فراتر رفت، که شامل ۲۷,۰۰۰ کشته در ۲۲ اوت طی نبرد مرزها بود.

از آنجا که روسیه قدرتمند از صربستان حمایت می‌کرد و این یک تهدید واقعی بود، اتریش-مجارستان تا زمانی که رهبرانش از یک متحد بزرگ، یعنی کایزر ویلهلم دوم رهبر آلمان، اطمینان حاصل نکردند که آلمان از آن‌ها حمایت خواهد کرد، از اعلام جنگ خودداری کرد. رهبران اتریش بیم آن داشتند که مداخله روسیه، دیگران از جمله فرانسه و احتمالاً بریتانیای کبیر را نیز درگیر کند.

نیوزیلند در ۳۰ اوت ۱۹۱۴ ساموآی آلمان (که بعدها ساموآی غربی نامیده شد) را اشغال کرد.

فون کلوک (فرمانده آلمانی) از این آزادی عمل برای سرپیچی از دستورات استفاده کرد و شکافی بین ارتش‌های آلمان در حین نزدیک شدن به پاریس ایجاد کرد. نیروهای فرانسوی و بریتانیایی از این شکاف برای متوقف کردن پیشروی آلمان در شرق پاریس در اولین نبرد مارن از ۵ تا ۱۲ سپتامبر استفاده کردند و نیروهای آلمانی را حدود ۵۰ کیلومتر (۳۱ مایل) به عقب راندند.

پس از اولین نبرد مارن (۵-۱۲ سپتامبر ۱۹۱۴)، نیروهای متفقین و آلمان بدون موفقیت تلاش کردند یکدیگر را دور بزنند؛ مجموعه‌ای از مانورها که بعداً به «مسابقه به سوی دریا» معروف شد. تا پایان سال ۱۹۱۴، نیروهای متخاصم در امتداد خطی بی‌وقفه از مواضع سنگربندی‌شده از آلزاس تا ساحل دریای شمال در بلژیک در برابر یکدیگر قرار گرفتند.

لژیون چکسلواکی در کنار نیروهای آنتانت جنگید. هدف آن کسب حمایت برای استقلال چکسلواکی بود. لژیون در روسیه در سپتامبر ۱۹۱۴ تشکیل شد.

در ۲۸ اکتبر، رزم‌ناو آلمانی اس‌ام‌اس امدن، رزم‌ناو روسی ژمچوگ را در نبرد پنانگ غرق کرد. ژاپن مستعمرات میکرونزی آلمان را تصرف کرد و پس از محاصره چینگدائو، بندر زغال‌سنگ آلمان در چینگدائو واقع در شبه‌جزیره شاندونگ چین را به کنترل خود درآورد.

اتریش-مجارستان که در شرق با روسیه روبرو بود، تنها توانست یک‌سوم ارتش خود را برای حمله به صربستان اختصاص دهد. پس از تحمل تلفات سنگین، اتریشی‌ها برای مدت کوتاهی پایتخت صربستان، بلگراد، را اشغال کردند. یک ضدحمله صرب‌ها در نبرد کولوبارا موفق شد آن‌ها را تا پایان سال ۱۹۱۴ از کشور بیرون براند. برای ده ماه اول سال ۱۹۱۵، اتریش-مجارستان بیشتر ذخایر نظامی خود را برای جنگ با ایتالیا به کار گرفت.

در گالیپولی، امپراتوری عثمانی با موفقیت نیروهای بریتانیایی، فرانسوی و سپاه ارتش استرالیا و نیوزیلند (ANZACs) را دفع کرد.

هر دو طرف تلاش کردند با استفاده از پیشرفت‌های علمی و فناوری، بن‌بست را بشکنند. در ۲۲ آوریل ۱۹۱۵، در دومین نبرد ایپر، آلمانی‌ها (با نقض کنوانسیون لاهه) برای اولین بار در جبهه غربی از گاز کلر استفاده کردند. چندین نوع گاز به زودی به طور گسترده توسط هر دو طرف مورد استفاده قرار گرفت و اگرچه هرگز به عنوان یک سلاح تعیین‌کننده برای پیروزی در نبرد ثابت نشد، گاز سمی به یکی از ترسناک‌ترین و به‌یادماندنی‌ترین وحشت‌های جنگ تبدیل شد.

از سال ۱۹۱۵، ایتالیایی‌ها تحت فرماندهی کادورنا یازده حمله را در جبهه ایسونزو در امتداد رودخانه ایسونزو (سوچا)، در شمال شرقی تریسته انجام دادند. از این یازده حمله، پنج مورد توسط ایتالیا پیروز شد، سه مورد بی‌نتیجه ماند و سه مورد دیگر توسط اتریش-مجارستانی‌ها که ارتفاعات را در اختیار داشتند، دفع شد.

در ماه مه، قدرت‌های مرکزی با حمله گورلیتسه-تارنوف به پیشرفت چشمگیری در مرزهای جنوبی لهستان دست یافتند. در ۵ اوت، آن‌ها ورشو را تصرف کردند و روس‌ها را مجبور به عقب‌نشینی از لهستان کردند.

بلغارستان در ۱۲ اکتبر ۱۹۱۵ به صربستان اعلام جنگ کرد و به حمله ارتش اتریش-مجارستان تحت فرماندهی ماکنزن با ۲۵۰,۰۰۰ سرباز که از قبل در جریان بود، پیوست.

در اواخر سال ۱۹۱۵، یک نیروی فرانسوی-بریتانیایی در سالونیک یونان پیاده شد تا کمک ارائه دهد و دولت آن را برای اعلام جنگ علیه قدرت‌های مرکزی تحت فشار قرار دهد. با این حال، پادشاه کنستانتین اول که طرفدار آلمان بود، دولت طرفدار متفقین الفتریوس ونیزلوس را قبل از رسیدن نیروی اعزامی متفقین برکنار کرد.

پس از فتح، صربستان بین اتریش-مجارستان و بلغارستان تقسیم شد.

تا بهار ۱۹۱۵، روس‌ها به گالیسیا عقب‌نشینی کردند.

مونته‌نگرو عقب‌نشینی صرب‌ها به سمت ساحل آدریاتیک را در نبرد مویکوواتس در ۶-۷ ژانویه ۱۹۱۶ پوشش داد، اما در نهایت اتریشی‌ها مونته‌نگرو را نیز فتح کردند. سربازان بازمانده صرب با کشتی به یونان تخلیه شدند.

در فوریه ۱۹۱۶، آلمانی‌ها به مواضع دفاعی فرانسه در نبرد وردن حمله کردند که تا دسامبر ۱۹۱۶ ادامه داشت. آلمانی‌ها دستاوردهای اولیه‌ای داشتند، قبل از اینکه ضدحملات فرانسوی‌ها اوضاع را تقریباً به نقطه شروع بازگرداند. تلفات برای فرانسوی‌ها بیشتر بود، اما آلمانی‌ها نیز به شدت خونریزی کردند، به طوری که بین ۷۰۰,۰۰۰ تا ۹۷۵,۰۰۰ تلفات بین دو طرف درگیر وارد شد. وردن به نمادی از عزم و فداکاری فرانسوی‌ها تبدیل شد.

تا اواسط سال ۱۹۱۶، دو سال جنگ اقتصاد روسیه را نابود کرده بود. این امر باعث رکود در تولیدات کشاورزی، ایجاد مشکلاتی در شبکه حمل و نقل، دامن زدن به تورم ارز و ایجاد کمبودهای حیاتی مواد غذایی و سوخت در شهرها شد.

نبرد یوتلاند (آلمانی: Skagerrakschlacht، یا «نبرد اسکاژراک») در مه/ژوئن ۱۹۱۶ به بزرگترین نبرد دریایی جنگ تبدیل شد. این تنها درگیری تمام‌عیار کشتی‌های جنگی در طول جنگ و یکی از بزرگترین نبردهای تاریخ بود.

شورش عربی که توسط دفتر عربی وزارت خارجه بریتانیا تحریک شده بود، در ژوئن ۱۹۱۶ با نبرد مکه به رهبری شریف حسین مکه آغاز شد و با تسلیم دمشق توسط عثمانی پایان یافت. فخری پاشا، فرمانده عثمانی مدینه، بیش از دو سال و نیم در طول محاصره مدینه مقاومت کرد تا اینکه در ژانویه ۱۹۱۹ تسلیم شد.

نبرد سم یک حمله انگلیسی-فرانسوی از ژوئیه تا نوامبر ۱۹۱۶ بود. روز آغازین این حمله (۱ ژوئیه ۱۹۱۶) خونین‌ترین روز در تاریخ ارتش بریتانیا بود که ۵۷,۴۷۰ تلفات، شامل ۱۹,۲۴۰ کشته بر جای گذاشت. کل عملیات سم حدود ۴۲۰,۰۰۰ تلفات برای ارتش بریتانیا به همراه داشت. فرانسوی‌ها حدود ۲۰۰,۰۰۰ تلفات و آلمانی‌ها حدود ۵۰۰,۰۰۰ تلفات متحمل شدند.

رومانی از سال ۱۸۸۲ با قدرت‌های مرکزی متحد بود. با این حال، با آغاز جنگ، این کشور اعلام بی‌طرفی کرد و استدلال نمود که چون اتریش-مجارستان خود علیه صربستان اعلام جنگ کرده، رومانی هیچ تعهدی برای پیوستن به جنگ ندارد. در ۴ اوت ۱۹۱۶، رومانی و متفقین معاهده سیاسی و کنوانسیون نظامی را امضا کردند که مختصات مشارکت رومانی در جنگ را تعیین می‌کرد. در مقابل، رومانی تأیید رسمی متفقین را برای الحاق ترانسیلوانی، بانات و سایر سرزمین‌های اتریش-مجارستان به خاک خود دریافت کرد. این اقدام از حمایت گسترده مردمی برخوردار بود.

در تابستان ۱۹۱۶، پس از نبرد دوبرد، ایتالیایی‌ها شهر گوریتسیا را تصرف کردند. پس از این پیروزی، با وجود چندین حمله ایتالیایی‌ها که بر فلات بانیشیتسه و کارست در شرق گوریتسیا متمرکز بود، جبهه برای بیش از یک سال ثابت ماند.

در ۲۷ اوت ۱۹۱۶، ارتش رومانی با حمایت محدود روسیه، حمله‌ای را علیه اتریش-مجارستان آغاز کرد. حمله رومانی در ابتدا در ترانسیلوانی موفقیت‌آمیز بود.

تانک‌ها توسط بریتانیا و فرانسه توسعه یافتند و برای اولین بار در نبرد فلرز-کورسلت (بخشی از نبرد سم) در ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۶ توسط بریتانیایی‌ها با موفقیت نسبی در میدان جنگ به کار گرفته شدند. با این حال، اثربخشی آن‌ها با پیشرفت جنگ افزایش یافت؛ متفقین تانک‌ها را در تعداد زیاد ساختند، در حالی که آلمانی‌ها تنها تعداد کمی از طراحی خود را به کار گرفتند که با تانک‌های غنیمتی متفقین تکمیل می‌شد.

نیروهای فرانسوی و صرب با بازپس‌گیری بیتولا در ۱۹ نوامبر ۱۹۱۶، پس از عملیات پرهزینه موناستیر که منجر به تثبیت جبهه شد، مناطق محدودی از مقدونیه را دوباره تصرف کردند.

نبرد بخارست آخرین نبرد از کارزار رومانی در سال ۱۹۱۶ در جنگ جهانی اول بود که در آن نیروهای قدرت‌های مرکزی به رهبری ژنرال اریش فون فالکنهاین، پایتخت رومانی را اشغال کردند و دولت رومانی و بقایای ارتش این کشور را مجبور به عقب‌نشینی به مولداوی و استقرار مجدد پایتخت در یاش کردند.

در ۱۲ دسامبر ۱۹۱۶، پس از ده ماه وحشیانه نبرد وردن و یک حمله موفق علیه رومانی، آلمان تلاش کرد با متفقین صلح کند. با این حال، این تلاش بلافاصله به عنوان یک «ترفند جنگی فریبکارانه» رد شد.

در غرب، کانال سوئز در سال‌های ۱۹۱۵ و ۱۹۱۶ از حملات عثمانی دفاع شد؛ در ماه اوت، یک نیروی آلمانی و عثمانی در نبرد رومانی توسط لشکر سواره‌نظام آنزاک و لشکر ۵۲ (دشت‌نشین) پیاده‌نظام شکست خورد. پس از این پیروزی، نیروی اعزامی مصر از شبه‌جزیره سینا پیشروی کرد و نیروهای عثمانی را در نبرد مگدابا در دسامبر و نبرد رافا در مرز بین سینای مصر و فلسطین عثمانی در ژانویه ۱۹۱۷ به عقب راند.

محاصره دریایی بریتانیا شروع به تأثیر جدی بر آلمان کرد. در پاسخ، در فوریه ۱۹۱۷، ستاد کل ارتش آلمان، صدراعظم تئوبالد فون بتمان-هولوگ را متقاعد کرد که جنگ زیردریایی نامحدود را با هدف گرسنگی دادن به بریتانیا و خروج آن از جنگ اعلام کند.

در مقابل، در میان‌رودان، پس از شکست مدافعان بریتانیایی در محاصره کوت توسط عثمانی‌ها (۱۹۱۵-۱۹۱۶)، نیروهای امپراتوری بریتانیا سازماندهی مجدد شدند و بغداد را در مارس ۱۹۱۷ تصرف کردند.

در مارس و آوریل ۱۹۱۷، در نبردهای اول و دوم غزه، نیروهای آلمانی و عثمانی پیشروی نیروی اعزامی مصر را که در اوت ۱۹۱۶ در نبرد رومانی آغاز شده بود، متوقف کردند.

ویلسون (رئیس‌جمهور آمریکا) در ۲ آوریل ۱۹۱۷ خواستار جنگ با آلمان شد که کنگره آمریکا ۴ روز بعد آن را اعلام کرد.

اقدامات طولانی‌مدت در وردن در طول سال ۱۹۱۶، همراه با خونریزی در سم، ارتش خسته فرانسه را به آستانه فروپاشی رساند. تلاش‌های بیهوده با استفاده از حمله مستقیم، بهای سنگینی برای بریتانیایی‌ها و فرانسوی‌ها داشت و پس از شکست عملیات پرهزینه نیول در آوریل-مه ۱۹۱۷، منجر به شورش‌های گسترده در ارتش فرانسه شد.

در ۳ مه ۱۹۱۷، در جریان عملیات نیول، لشکر دوم استعماری فرانسه، که از کهنه‌سربازان نبرد وردن بودند، از دستورات سرپیچی کردند و در حالی که مست بودند و سلاح همراه نداشتند، به محل رسیدند. افسران آن‌ها ابزاری برای تنبیه یک لشکر کامل نداشتند و اقدامات سختگیرانه بلافاصله اجرا نشد. شورش‌های ارتش فرانسه در نهایت به ۵۴ لشکر دیگر فرانسوی سرایت کرد و ۲۰,۰۰۰ نفر فرار کردند.

در دو روز، پیاده‌نظام بریتانیا و هند، با پشتیبانی آتشباری خزنده، خط مقدم عثمانی را شکستند و ستاد فرماندهی ارتش هشتم (امپراتوری عثمانی) در طولکرم، خطوط سنگر پیوسته در تابسور، عراره و ستاد ارتش هفتم (امپراتوری عثمانی) در نابلس را تصرف کردند.

روبر نیول تا ۱۵ مه از فرماندهی برکنار و با ژنرال فیلیپ پتن جایگزین شد که حملات خونین در مقیاس بزرگ را متوقف کرد.

یونان در ژوئن ۱۹۱۷ رسماً در کنار متفقین وارد جنگ شد.

آخرین حمله در مقیاس بزرگ این دوره، حمله بریتانیا (با حمایت فرانسه) در پاشندیل (ژوئیه-نوامبر ۱۹۱۷) بود. این حمله با وعده‌های بزرگ برای متفقین آغاز شد، قبل از اینکه در گل و لای اکتبر گرفتار شود. تلفات، اگرچه مورد مناقشه است، تقریباً برابر و حدود ۲۰۰,۰۰۰ تا ۴۰۰,۰۰۰ نفر در هر طرف بود.

لژیون چکسلواکی برای اولین بار در ۲ ژوئیه ۱۹۱۷ وارد عمل شد. در آن زمان بود که گروهی متشکل از ۳۵۰۰ نفر از این واحد به سنگرهای اتریشی در زبوروف در اوکراین امروزی حمله کردند. نیروهای لژیون چکسلواکی ارتش اتریش-مجارستان را در روستای اوکراینی زبوروف شکست دادند.

جنگ جهانی اول فاجعه‌ای بزرگ برای امپراتوری روسیه بود که منجر به فروپاشی آن در اکتبر ۱۹۱۷ شد. ۱.۷ میلیون تلفات جنگی تنها آغاز کشتارهای بیشتر بود. اگرچه روسیه با پیمان برست-لیتوفسک در ۳ مارس ۱۹۱۸ از جنگ خارج شد، اما جنگ داخلی کشور را به خشونت و ویرانی‌های حتی بزرگ‌تری کشاند.

قدرت‌های مرکزی در ۲۶ اکتبر ۱۹۱۷ یک حمله کوبنده را به رهبری آلمانی‌ها آغاز کردند و در کاپورتو (کوبارید) به پیروزی رسیدند.

در پایان اکتبر، عملیات سینا و فلسطین از سر گرفته شد، زمانی که سپاه بیستم، سپاه بیست و یکم و سپاه سواره‌نظام صحرا (سپاه بریتانیا) تحت فرماندهی ژنرال ادموند آلنبی، در نبرد بئرشبع پیروز شدند. دو ارتش عثمانی چند هفته بعد در نبرد تپه موغار شکست خوردند.

شورای عالی جنگ نیروهای متفقین در کنفرانس دولن در ۵ نوامبر ۱۹۱۷ ایجاد شد.

پیروزی قدرت‌های مرکزی در نبرد کاپورتو باعث شد متفقین کنفرانس راپالو را تشکیل دهند که در آن شورای عالی جنگ را برای هماهنگی برنامه‌ریزی ایجاد کردند. پیش از آن، ارتش‌های بریتانیا و فرانسه تحت فرماندهی‌های جداگانه عمل می‌کردند.

اورشلیم پس از شکست دیگری از عثمانی‌ها در نبرد اورشلیم تصرف شد.

نبردها در مولداوی در سال ۱۹۱۷ ادامه یافت، اما خروج روسیه از جنگ در اواخر سال ۱۹۱۷ در نتیجه انقلاب اکتبر به این معنی بود که رومانی مجبور شد در ۹ دسامبر ۱۹۱۷ با قدرت‌های مرکزی آتش‌بس امضا کند.

در دسامبر، قدرت‌های مرکزی با روسیه آتش‌بس امضا کردند و بدین ترتیب تعداد زیادی از نیروهای آلمانی برای استفاده در غرب آزاد شدند. با ورود نیروهای کمکی آلمانی و نیروهای جدید آمریکایی، نتیجه جنگ قرار بود در جبهه غربی تعیین شود.

در ژانویه ۱۹۱۸، نیروهای رومانیایی با خروج ارتش روسیه از بسارابی، کنترل آن را به دست گرفتند. اگرچه پیمانی توسط دولت‌های رومانی و روسیه بلشویک پس از گفتگوها بین ۵ تا ۹ مارس ۱۹۱۸ در مورد خروج نیروهای رومانیایی از بسارابی ظرف دو ماه امضا شد، اما در ۲۷ مارس ۱۹۱۸ رومانی رسماً بسارابی را که دارای اکثریت رومانیایی بود، بر اساس قطعنامه‌ای که توسط مجمع محلی آن سرزمین در مورد اتحاد با رومانی تصویب شده بود، به خاک خود ضمیمه کرد.

پس از این موفقیت، تعداد لژیونرهای چکسلواکی و همچنین قدرت نظامی چکسلواکی افزایش یافت. در نبرد باخماتش، لژیون آلمانی‌ها را شکست داد و آن‌ها را مجبور به برقراری آتش‌بس کرد.

در اوایل سال ۱۹۱۸، خط مقدم گسترش یافت و دره اردن پس از حملات اول و دوم ترنس‌جردن توسط نیروهای امپراتوری بریتانیا در مارس و آوریل ۱۹۱۸ اشغال شد.

تلفات آلمان بین مارس و آوریل ۱۹۱۸، ۲۷۰ هزار نفر بود که شامل بسیاری از نیروهای ویژه (طوفان) بسیار آموزش‌دیده می‌شد.

لودندورف برنامه‌هایی (با نام رمز عملیات مایکل) برای حمله سال ۱۹۱۸ در جبهه غربی طراحی کرد. حمله بهاری به دنبال تقسیم نیروهای بریتانیایی و فرانسوی با مجموعه‌ای از فریب‌ها و پیشروی‌ها بود. رهبری آلمان امیدوار بود قبل از رسیدن نیروهای قابل توجه ایالات متحده به جنگ پایان دهد. این عملیات در ۲۱ مارس ۱۹۱۸ با حمله به نیروهای بریتانیایی در نزدیکی سن-کانتن آغاز شد. نیروهای آلمانی به پیشروی بی‌سابقه ۶۰ کیلومتری دست یافتند.

عملیات ژرژت دومین حمله بزرگ آلمان در بهار ۱۹۱۸ بود. این حمله در مقیاس کوچک‌تری نسبت به طرح اصلی بود، بنابراین نام رمز آن از «گئورگ» به «ژرژت» تغییر یافت. این حمله در ساعت ۴:۱۵ صبح روز ۹ آوریل ۱۹۱۸ آغاز شد.

رومانی رسماً با امضای پیمان بخارست در ۷ مه ۱۹۱۸ با قدرت‌های مرکزی صلح کرد. طبق این پیمان، رومانی موظف شد به جنگ با قدرت‌های مرکزی پایان دهد و امتیازات ارضی کوچکی به اتریش-مجارستان بدهد، کنترل برخی از گذرگاه‌ها در کوه‌های کارپات را واگذار کند و امتیازات نفتی به آلمان اعطا کند. در عوض، قدرت‌های مرکزی حاکمیت رومانی بر بسارابی را به رسمیت شناختند.

در طول عملیات تقریباً مداوم سواره‌نظام سبک استرالیا، یومانری سواره بریتانیا، لنسرهای هندی و تیپ‌های تفنگ‌داران سواره نیوزیلند در دره یزرعیل، آن‌ها ناصره، عفوله، بیسان، جنین، همراه با حیفا در ساحل مدیترانه و درعا در شرق رود اردن در راه‌آهن حجاز را تصرف کردند. سماخ و طبریه در دریای جلیل در مسیر شمال به سمت دمشق تصرف شدند. در همین حال، نیروی چیتور متشکل از سواره‌نظام سبک استرالیا، تفنگ‌داران سواره نیوزیلند، پیاده‌نظام هندی، بریتانیایی هند غربی و یهودی، گذرگاه‌های رود اردن، اس‌سلط، امان و در زیزا بیشتر ارتش چهارم (امپراتوری عثمانی) را اسیر کردند.

آلمان عملیات مارن (نبرد دوم مارن) را در ۱۵ ژوئیه در تلاشی برای محاصره رنس آغاز کرد. ضدحمله حاصل از آن، که آغازگر حمله صد روزه بود، اولین حمله موفق متفقین در جنگ را رقم زد.

تا تابستان ۱۹۱۸، ایالات متحده هر روز ۱۰ هزار سرباز تازه نفس به فرانسه می‌فرستاد.

نیروی اعزامی مصر که سازماندهی مجدد شده بود، با یک لشکر سواره‌نظام اضافی، نیروهای عثمانی را در نبرد مگیدو در سپتامبر ۱۹۱۸ درهم شکست.

سربازان صرب و فرانسوی سرانجام در سپتامبر ۱۹۱۸ در حمله واردار، پس از عقب‌نشینی بیشتر نیروهای آلمانی و اتریش-مجارستان، موفق به شکستن خطوط شدند.

این نبرد در مرحله اولیه تهاجم واردار در جبهه بالکان رخ داد. در ۱۵ سپتامبر، نیروی ترکیبی از سربازان صرب، فرانسوی و یونانی به سنگرهای تحت کنترل بلغارستان در دوبرو پوله ("میدان خوب") حمله کردند که در آن زمان بخشی از پادشاهی صربستان (یونان و مقدونیه شمالی امروزی) بود. این تهاجم و آماده‌سازی توپخانه‌ای پیش از آن، تأثیرات ویرانگری بر روحیه بلغارها داشت و در نهایت منجر به فرار دسته‌جمعی سربازان شد.

تا ۲۵ سپتامبر، با فروپاشی ارتش بلغارستان، نیروهای بریتانیایی و فرانسوی از مرز عبور کرده و وارد خاک اصلی بلغارستان شدند. بلغارستان چهار روز بعد، در ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۸، تسلیم شد.

اتریش-مجارستانی‌ها در مجموعه‌ای از نبردها در پیاوه موفق به شکستن خطوط نشدند و سرانجام در اکتبر در نبرد ویتوریو ونتو به طور قاطع شکست خوردند.

آتش‌بس مودروس که در پایان اکتبر امضا شد، به خصومت‌ها با امپراتوری عثمانی در زمانی که درگیری‌ها در شمال حلب ادامه داشت، پایان داد.

در ۱ نوامبر، نیروی دریایی ایتالیا بخش بزرگی از ناوگان اتریش-مجارستان مستقر در پولا را نابود کرد و از تحویل آن به دولت جدید اسلوونی‌ها، کروات‌ها و صرب‌ها جلوگیری کرد.

در ۳ نوامبر، ایتالیایی‌ها از طریق دریا به تریسته حمله کردند. در همان روز، آتش‌بس ویلا جوستی امضا شد.

تا پایان خصومت‌ها در نوامبر ۱۹۱۸، دریاسالار انریکو میلو خود را به عنوان فرماندار ایتالیا در دالماسی اعلام کرد.

در ۹ نوامبر ۱۹۱۸، قیصر ویلهلم دوم که حمایت ارتش را از دست داده بود و با انقلاب در داخل کشور مواجه بود، مجبور به کناره‌گیری از سلطنت و فرار از آلمان به هلند شد. قدرت به دولتی به رهبری فریدریش ابرت، رهبر حزب چپ‌گرای سوسیال دموکرات، واگذار شد.

آتش‌بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، آتش‌بسی بود که در لو فرانک‌پورت در نزدیکی کومپین امضا شد و به درگیری‌های زمینی، دریایی و هوایی در جنگ جهانی اول بین متفقین و آخرین مخالف باقی‌مانده آن‌ها، یعنی آلمان، پایان داد.

اتریش-مجارستان در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ تسلیم شد.

تا اواسط نوامبر ۱۹۱۸، ارتش ایتالیا تمام قلمرو ساحلی سابق اتریش را اشغال کرد و کنترل بخشی از دالماسی را که توسط پیمان لندن به ایتالیا تضمین شده بود، به دست گرفت.

کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۱۹ توافق‌نامه‌های مختلفی را بر قدرت‌های شکست‌خورده تحمیل کرد که شناخته‌شده‌ترین آن‌ها پیمان ورسای بود. فروپاشی امپراتوری‌های روسیه، آلمان، عثمانی و اتریش-مجارستان منجر به قیام‌های متعدد و ایجاد کشورهای مستقل از جمله لهستان، چکسلواکی و یوگسلاوی شد. به دلایلی که هنوز مورد بحث است، ناتوانی در مدیریت بی‌ثباتی ناشی از این تحولات در دوره بین دو جنگ، با آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ به پایان رسید.

در پیامدهای جنگ، چهار امپراتوری از بین رفتند: آلمان، اتریش-مجارستان، عثمانی و روسیه. ملت‌های متعددی استقلال پیشین خود را بازیافتند و کشورهای جدیدی ایجاد شدند.