Aleksy IV i Izaak II nie byli w stanie dotrzymać obietnic i zostali zdetronizowani przez Aleksego V. Krzyżowcy ponownie zdobyli miasto 13 kwietnia 1204 roku, a Konstantynopol przez trzy dni był poddawany grabieżom i masakrom przez szeregowych żołnierzy. Wiele bezcennych ikon, relikwii i innych przedmiotów trafiło później do Europy Zachodniej, a znaczna ich liczba do Wenecji.
Kiedy krucjata wkroczyła do Konstantynopola, Aleksy III uciekł i został zastąpiony przez swojego bratanka. Grecki opór skłonił Aleksego IV do szukania dalszego wsparcia ze strony krzyżowców, dopóki nie zdoła wywiązać się ze swoich zobowiązań. Zakończyło się to jego morderstwem w wyniku gwałtownego antyłacińskiego powstania. Krzyżowcy zostali bez statków, zapasów i żywności, co nie pozostawiło im innego wyboru, jak tylko siłą odebrać to, co obiecał Aleksy. Złupienie Konstantynopola wiązało się z trzema dniami plądrowania kościołów i zabijania znacznej części greckiej ludności prawosławnej. Po zakończeniu złupienia Konstantynopola większość krzyżowców uznała kontynuację swojej misji za niemożliwą. Ostatecznie krucjata nie osiągnęła niczego w kierunku swojego celu, jakim było wyzwolenie Jerozolimy.
Po złupieniu Konstantynopola w 1204 roku przez łacińskich krzyżowców powstały dwa bizantyjskie państwa sukcesyjne: Cesarstwo Nicejskie oraz Despotat Epiru. Trzecie, Cesarstwo Trapezuntu, powstało po tym, jak Aleksy Komnen, dowodzący gruzińską ekspedycją w Chaldii na kilka tygodni przed upadkiem Konstantynopola, ogłosił się de facto cesarzem i osiadł w Trapezuncie. Spośród trzech państw sukcesyjnych, Epir i Nicea miały największe szanse na odzyskanie Konstantynopola. Cesarstwo Nicejskie z trudem przetrwało kolejne dziesięciolecia, jednak do połowy XIII wieku utraciło znaczną część południowej Anatolii.
Aleksy IV i Izaak II nie byli w stanie dotrzymać obietnic i zostali zdetronizowani przez Aleksego V. Krzyżowcy ponownie zdobyli miasto 13 kwietnia 1204 roku, a Konstantynopol przez trzy dni był poddawany grabieżom i masakrom przez szeregowych żołnierzy. Wiele bezcennych ikon, relikwii i innych przedmiotów trafiło później do Europy Zachodniej, a znaczna ich liczba do Wenecji.
Kiedy krucjata wkroczyła do Konstantynopola, Aleksy III uciekł i został zastąpiony przez swojego bratanka. Grecki opór skłonił Aleksego IV do szukania dalszego wsparcia ze strony krzyżowców, dopóki nie zdoła wywiązać się ze swoich zobowiązań. Zakończyło się to jego morderstwem w wyniku gwałtownego antyłacińskiego powstania. Krzyżowcy zostali bez statków, zapasów i żywności, co nie pozostawiło im innego wyboru, jak tylko siłą odebrać to, co obiecał Aleksy. Złupienie Konstantynopola wiązało się z trzema dniami plądrowania kościołów i zabijania znacznej części greckiej ludności prawosławnej. Po zakończeniu złupienia Konstantynopola większość krzyżowców uznała kontynuację swojej misji za niemożliwą. Ostatecznie krucjata nie osiągnęła niczego w kierunku swojego celu, jakim było wyzwolenie Jerozolimy.
Po złupieniu Konstantynopola w 1204 roku przez łacińskich krzyżowców powstały dwa bizantyjskie państwa sukcesyjne: Cesarstwo Nicejskie oraz Despotat Epiru. Trzecie, Cesarstwo Trapezuntu, powstało po tym, jak Aleksy Komnen, dowodzący gruzińską ekspedycją w Chaldii na kilka tygodni przed upadkiem Konstantynopola, ogłosił się de facto cesarzem i osiadł w Trapezuncie. Spośród trzech państw sukcesyjnych, Epir i Nicea miały największe szanse na odzyskanie Konstantynopola. Cesarstwo Nicejskie z trudem przetrwało kolejne dziesięciolecia, jednak do połowy XIII wieku utraciło znaczną część południowej Anatolii.
