Co się stało? 1479 n.e.

Ferdynand II (10 marca 1452 – 23 stycznia 1516), zwany Katolickim, był królem Aragonii od 1479 roku aż do śmierci. W 1469 roku poślubił infantkę Izabelę, przyszłą królową Kastylii, co uznano za małżeński i polityczny „kamień węgielny pod fundamenty monarchii hiszpańskiej”. W konsekwencji tego małżeństwa w 1474 roku został de jure uxoris królem Kastylii jako Ferdynand V, gdy Izabela objęła koronę Kastylii, aż do jej śmierci w 1504 roku. Po śmierci Izabeli korona Kastylii przeszła na ich córkę Joannę, zgodnie z warunkami ich umowy przedmałżeńskiej oraz ostatniej woli i testamentu Izabeli, a Ferdynand utracił swój status monarchy w Kastylii. Mąż Joanny, Filip, został de jure uxoris królem Kastylii, ale zmarł w 1506 roku, a Joanna rządziła samodzielnie. W 1504 roku, po wojnie z Francją, został królem Neapolu jako Ferdynand III, ponownie łącząc Neapol z Sycylią na stałe i po raz pierwszy od 1458 roku. W 1506 roku, w ramach traktatu z Francją, Ferdynand poślubił Germaine de Foix, jednak jedyny syn Ferdynanda z tego małżeństwa zmarł wkrótce po urodzeniu. (Gdyby dziecko przeżyło, unia personalna koron Aragonii i Kastylii ustałaby). W 1508 roku Ferdynand został uznany za regenta Kastylii, po rzekomej chorobie psychicznej Joanny, aż do własnej śmierci w 1516 roku. W 1512 roku został królem Nawarry w wyniku podboju.

Ferdinand II of Aragon

Kontynuuj w Storyteller

Leonardo był współczesnym Botticellego, Domenica Ghirlandaia i Perugina, którzy byli od niego nieco starsi. Spotykał ich w warsztacie Verrocchia, z którym byli związani, oraz w Akademii Medyceuszy. Botticelli był szczególnym ulubieńcem rodziny Medyceuszy, dzięki czemu jego sukces jako malarza był zapewniony. Ghirlandaio i Perugino byli bardzo płodni i prowadzili duże warsztaty. Kompetentnie realizowali zlecenia dla zadowolonych patronów, którzy doceniali umiejętność Ghirlandaia do portretowania zamożnych obywateli Florencji w dużych freskach religijnych oraz zdolność Perugina do tworzenia mnóstwa świętych i aniołów o niezmiennej słodyczy i niewinności. Ta trójka znalazła się wśród osób, którym zlecono namalowanie ścian Kaplicy Sykstyńskiej, a prace rozpoczęły się od zatrudnienia Perugina w 1479 roku.

The Sistine Chapel, Vatican City

Kontynuuj w Storyteller

Totmes III, który stał się znany jako największy faraon wojskowy w historii, również miał długie panowanie po objęciu tronu. W podeszłym wieku sprawował drugą koregencję ze swoim synem Amenhotepem II.

Large statue head of Amenhotep II

Kontynuuj w Storyteller

Ferdynand II (10 marca 1452 – 23 stycznia 1516), zwany Katolickim, był królem Aragonii od 1479 roku aż do śmierci. W 1469 roku poślubił infantkę Izabelę, przyszłą królową Kastylii, co uznano za małżeński i polityczny „kamień węgielny pod fundamenty monarchii hiszpańskiej”. W konsekwencji tego małżeństwa w 1474 roku został de jure uxoris królem Kastylii jako Ferdynand V, gdy Izabela objęła koronę Kastylii, aż do jej śmierci w 1504 roku. Po śmierci Izabeli korona Kastylii przeszła na ich córkę Joannę, zgodnie z warunkami ich umowy przedmałżeńskiej oraz ostatniej woli i testamentu Izabeli, a Ferdynand utracił swój status monarchy w Kastylii. Mąż Joanny, Filip, został de jure uxoris królem Kastylii, ale zmarł w 1506 roku, a Joanna rządziła samodzielnie. W 1504 roku, po wojnie z Francją, został królem Neapolu jako Ferdynand III, ponownie łącząc Neapol z Sycylią na stałe i po raz pierwszy od 1458 roku. W 1506 roku, w ramach traktatu z Francją, Ferdynand poślubił Germaine de Foix, jednak jedyny syn Ferdynanda z tego małżeństwa zmarł wkrótce po urodzeniu. (Gdyby dziecko przeżyło, unia personalna koron Aragonii i Kastylii ustałaby). W 1508 roku Ferdynand został uznany za regenta Kastylii, po rzekomej chorobie psychicznej Joanny, aż do własnej śmierci w 1516 roku. W 1512 roku został królem Nawarry w wyniku podboju.

Ferdinand II of Aragon

Kontynuuj w Storyteller

Leonardo był współczesnym Botticellego, Domenica Ghirlandaia i Perugina, którzy byli od niego nieco starsi. Spotykał ich w warsztacie Verrocchia, z którym byli związani, oraz w Akademii Medyceuszy. Botticelli był szczególnym ulubieńcem rodziny Medyceuszy, dzięki czemu jego sukces jako malarza był zapewniony. Ghirlandaio i Perugino byli bardzo płodni i prowadzili duże warsztaty. Kompetentnie realizowali zlecenia dla zadowolonych patronów, którzy doceniali umiejętność Ghirlandaia do portretowania zamożnych obywateli Florencji w dużych freskach religijnych oraz zdolność Perugina do tworzenia mnóstwa świętych i aniołów o niezmiennej słodyczy i niewinności. Ta trójka znalazła się wśród osób, którym zlecono namalowanie ścian Kaplicy Sykstyńskiej, a prace rozpoczęły się od zatrudnienia Perugina w 1479 roku.

The Sistine Chapel, Vatican City

Kontynuuj w Storyteller

Totmes III, który stał się znany jako największy faraon wojskowy w historii, również miał długie panowanie po objęciu tronu. W podeszłym wieku sprawował drugą koregencję ze swoim synem Amenhotepem II.

Large statue head of Amenhotep II

Kontynuuj w Storyteller