Co się stało? 1581 n.e.

Niemcy cieszyły się względnym pokojem przez kolejne sześć dekad. Na froncie wschodnim Turcy nadal stanowili poważne zagrożenie, choć wojna oznaczałaby dalsze kompromisy z protestanckimi książętami, dlatego cesarz starał się jej unikać. Na zachodzie Nadrenia coraz bardziej popadała pod wpływy francuskie. Po wybuchu powstania holenderskiego przeciwko Hiszpanii, Cesarstwo pozostało neutralne, de facto pozwalając Niderlandom na opuszczenie imperium w 1581 roku, co zostało uznane w 1648 roku. Skutkiem ubocznym była wojna kolońska, która spustoszyła znaczną część górnego Renu.

W 1581 roku, gdy Galileusz studiował medycynę, zauważył kołyszący się żyrandol, który pod wpływem prądów powietrza poruszał się w większych i mniejszych łukach. Wydawało mu się, w porównaniu z biciem własnego serca, że żyrandol potrzebuje tyle samo czasu na wykonanie ruchu w obie strony, niezależnie od tego, jak szeroko się kołysał. Po powrocie do domu ustawił dwa wahadła o równej długości, jedno wprawił w szeroki ruch, a drugie w wąski, i odkrył, że poruszały się w tym samym tempie. Dopiero prace Christiaana Huygensa, prawie sto lat później, wykorzystały tautochroniczną naturę wahadła do stworzenia dokładnego zegara.

Niemcy cieszyły się względnym pokojem przez kolejne sześć dekad. Na froncie wschodnim Turcy nadal stanowili poważne zagrożenie, choć wojna oznaczałaby dalsze kompromisy z protestanckimi książętami, dlatego cesarz starał się jej unikać. Na zachodzie Nadrenia coraz bardziej popadała pod wpływy francuskie. Po wybuchu powstania holenderskiego przeciwko Hiszpanii, Cesarstwo pozostało neutralne, de facto pozwalając Niderlandom na opuszczenie imperium w 1581 roku, co zostało uznane w 1648 roku. Skutkiem ubocznym była wojna kolońska, która spustoszyła znaczną część górnego Renu.

W 1581 roku, gdy Galileusz studiował medycynę, zauważył kołyszący się żyrandol, który pod wpływem prądów powietrza poruszał się w większych i mniejszych łukach. Wydawało mu się, w porównaniu z biciem własnego serca, że żyrandol potrzebuje tyle samo czasu na wykonanie ruchu w obie strony, niezależnie od tego, jak szeroko się kołysał. Po powrocie do domu ustawił dwa wahadła o równej długości, jedno wprawił w szeroki ruch, a drugie w wąski, i odkrył, że poruszały się w tym samym tempie. Dopiero prace Christiaana Huygensa, prawie sto lat później, wykorzystały tautochroniczną naturę wahadła do stworzenia dokładnego zegara.