Kołyszący się żyrandol

W 1581 roku, gdy Galileusz studiował medycynę, zauważył kołyszący się żyrandol, który pod wpływem prądów powietrza poruszał się w większych i mniejszych łukach. Wydawało mu się, w porównaniu z biciem własnego serca, że żyrandol potrzebuje tyle samo czasu na wykonanie ruchu w obie strony, niezależnie od tego, jak szeroko się kołysał. Po powrocie do domu ustawił dwa wahadła o równej długości, jedno wprawił w szeroki ruch, a drugie w wąski, i odkrył, że poruszały się w tym samym tempie. Dopiero prace Christiaana Huygensa, prawie sto lat później, wykorzystały tautochroniczną naturę wahadła do stworzenia dokładnego zegara.

Może zawierać błędy.