W wieku 13 lat Mao ukończył szkołę podstawową, a jego ojciec zaaranżował jego małżeństwo z 17-letnią Luo Yixiu, jednocząc w ten sposób ich rodziny posiadające ziemię. Mao odmówił uznania jej za swoją żonę, stając się zagorzałym krytykiem zaaranżowanych małżeństw i tymczasowo wyprowadzając się z domu. Luo została lokalnie zhańbiona i zmarła w 1910 roku.
W 1907 roku Picasso dołączył do galerii sztuki, która została niedawno otwarta w Paryżu przez Daniela-Henry'ego Kahnweilera.
W 1907 roku Hitler opuścił Linz, aby zamieszkać i studiować sztuki piękne w Wiedniu, finansując się z renty sierocej i wsparcia matki.
W 1907 roku Strawinski zaprojektował i zbudował własny dom w Uściługu, który nazywał „moim niebiańskim miejscem”. W tym domu Strawinski pracował nad siedemnastoma swoimi wczesnymi kompozycjami, wśród których znalazły się: Feu d'artifice, Ognisty ptak, Pietruszka i Święto wiosny. Niedawno odnowiony dom jest obecnie domem-muzeum Strawinskiego otwartym dla zwiedzających.
Edward pozostawał pod ścisłą opieką Hansella do prawie trzynastego roku życia. Prywatni nauczyciele uczyli go języka niemieckiego i francuskiego. Edward przystąpił do egzaminu wstępnego do Royal Naval College w Osborne i rozpoczął tam naukę w 1907 roku. Hansell chciał, aby Edward poszedł do szkoły wcześniej, ale ojciec księcia nie wyraził na to zgody.
Ehrlich zauważył, że niektóre barwniki wybarwiają komórki ludzkie, zwierzęce lub bakteryjne, podczas gdy inne nie. Zaproponował wówczas ideę, że możliwe byłoby stworzenie chemikaliów, które działałyby jako selektywny lek wiążący się z bakteriami i zabijający je bez szkody dla ludzkiego gospodarza. Po przebadaniu setek barwników na różnych organizmach, w 1907 roku odkrył leczniczo użyteczny lek, pierwszy syntetyczny przeciwbakteryjny związek organoarsenowy Salwarsan, obecnie nazywany arsphenaminą.
W stanie Veracruz pracownicy tekstylni wszczęli zamieszki w styczniu 1907 roku w ogromnej fabryce Río Blanco, największej na świecie, protestując przeciwko nieuczciwym praktykom pracy. Płacono im w kredycie, który można było wykorzystać tylko w sklepie firmowym, co uzależniało ich od firmy.
W styczniu 1907 roku Kingston nawiedziło trzęsienie ziemi, które obróciło znaczną część miasta w gruzy. On, jego matka i siostra przez kilka miesięcy musieli spać pod gołym niebem.
2 lutego 1907 roku Mendelejew zmarł w wieku 72 lat w Petersburgu na grypę. Jego ostatnie słowa skierowane do lekarza brzmiały: „Doktorze, wy macie naukę, ja mam wiarę”, co jest prawdopodobnie cytatem z Juliusza Verne'a.
Gdy sześć psich zaprzęgów pędziło wzdłuż wschodniego wybrzeża półwyspu Ziemi Księcia Chrystiana, Mylius-Erichsen czuł niepokój, ponieważ wybrzeże prowadziło ich dalej na północny wschód, czego się nie spodziewał. Odległość do celu rosła, a czas i zapasy kończyły się.
Ostatecznie dziesięć sań pod dowództwem Myliusa-Erichsena opuściło Danmarkshavn pod koniec marca 1907 roku,
Mylius-Erichsen wpłynął do nieznanego fiordu Danmark Fjord, nie mając wątpliwości, dokąd prowadzi. Zespół podróżował na południowy zachód aż do końca fiordu i zdając sobie sprawę, że to ślepy zaułek, zawrócił na północny wschód.
Ostatecznie dziesięć sań pod dowództwem Myliusa-Erichsena opuściło Danmarkshavn pod koniec marca 1907 roku, kierując się na północ po lodzie przybrzeżnym.
Hagen Fjord to fiord w północno-wschodniej Grenlandii. Został nazwany na cześć Nielsa Petera Høega Hagena, kartografa głównego zespołu badawczego nieszczęsnej wyprawy duńskiej.
Wreszcie, pod koniec kwietnia, okrążyli północno-wschodni kraniec Grenlandii, niepozorny punkt, w którym lodowiec Flade Isblink spotykał się z zamarzniętym morzem, i zaczęli podróżować na północny zachód, w kierunku, na który liczyli.
W 1906 roku Carrier odkrył, że „stała depresja punktu rosy zapewnia praktycznie stałą wilgotność względną”, co później stało się znane wśród inżynierów klimatyzacji jako „prawo stałej depresji punktu rosy”. Na tym odkryciu oparł projekt automatycznego systemu sterowania, na który złożył wniosek patentowy 17 maja 1907 roku. Amerykański patent nr 1 085 971 został wydany 3 lutego 1914 roku.
Powstanie w Huanggang wybuchło 22 maja 1907 roku w Chaozhou. Partia rewolucyjna wraz z Xu Xueqiu, Chen Yongpo i Yu Tongshi rozpoczęła powstanie i zdobyła miasto Huanggang. Inni Japończycy, którzy dołączyli, to [brak danych] i [brak danych]. Po rozpoczęciu powstania rząd Qing szybko i brutalnie je stłumił. Zginęło około 200 rewolucjonistów.
Początkowo Mylius-Erichsen zgodził się wrócić z Kochem na statek, ale potem podjął fatalną decyzję o skierowaniu się na zachód, wyruszając 28 maja.
2 czerwca Deng Zhiyu i Chen Chuan zgromadzili zwolenników i wspólnie przejęli broń sił Qing nad jeziorem, 20 km od Huizhou. Zabili kilku żołnierzy Qing i 5 czerwca zaatakowali Taiwei. Armia Qing uciekła w nieładzie, a rewolucjoniści wykorzystali okazję, zdobywając kilka miast. Ponownie pokonali armię Qing w Bazhiyie. Wiele organizacji wyraziło poparcie po powstaniu, a liczba sił rewolucyjnych wzrosła w szczytowym momencie do dwustu ludzi. Powstanie jednak ostatecznie zakończyło się niepowodzeniem.
W drodze powrotnej zespół zbadał fiord Brønlunda i fiord Hagena. Nagła łagodna pogoda utrudniła im postępy, a kiedy 12 czerwca dotarli do zachodniej strony fiordu Danmark, odkryli, że droga przez lód jest zablokowana przez otwartą wodę.
Zespół dotarł do klifów góry Mallemuk, ale napotkał otwartą wodę, która uniemożliwiła im podróż prosto na południe, więc wyczerpani mężczyźni musieli udać się w głąb lądu 19 października 1907 roku, w dniu, w którym słońce zniknęło pod horyzontem.
Du Bois wkrótce założył i redagował kolejne narzędzie swojej polemiki, The Horizon: A Journal of the Color Line, które zadebiutowało w 1907 roku. Freeman H. M. Murray i Lafayette M. Hershaw pełnili funkcję współredaktorów The Horizon.
W lipcu 1907 roku kilku członków Tongmenhui w Tokio nawoływało do rewolucji w rejonie rzeki Jangcy.
6 lipca 1907 roku Xu Xilin z Guangfuhui stanął na czele powstania w Anqing w prowincji Anhui, które przeszło do historii jako powstanie w Anqing. Xu Xilin był wówczas komisarzem policji oraz nadzorcą akademii policyjnej. Poprowadził powstanie, którego celem było zabójstwo gubernatora prowincji Anhui, En Minga. Zostali pokonani po czterech godzinach walki. Xu został schwytany, a ochroniarze En Minga wycięli mu serce i wątrobę, po czym je zjedli. Jego kuzynka Qiu Jin została stracona kilka dni później.
Śmierć Myliusa-Erichsena położyła się cieniem na całej wyprawie, a jej wyniki nie zyskały uwagi, na jaką zasługiwały.
Od sierpnia do września 1907 roku trwało powstanie w Qinzhou, będące protestem przeciwko wysokim podatkom nakładanym przez rząd. Sun Yat-sen wysłał tam Wanga Heshuna, aby wsparł armię rewolucyjną, która we wrześniu zdobyła hrabstwo. Następnie podjęli próbę oblężenia i zdobycia Qinzhou, ale bezskutecznie. Ostatecznie wycofali się w rejon Shiwandashan, a Wang Heshun powrócił do Wietnamu.
W 1907 roku, podczas wakacji w Kilmun w Szkocji, Blackwell spadła ze schodów, co pozostawiło ją niemal całkowicie niepełnosprawną umysłowo i fizycznie.
W 1907 roku Stresemann został wybrany do Reichstagu, gdzie wkrótce stał się bliskim współpracownikiem przewodniczącego partii, Ernsta Bassermanna.
Zespoły podzieliły się na dwie grupy po trzy psie zaprzęgi; Ludvig Mylius-Erichsen, Niels Peter Høeg Hagen i Jørgen Brønlund udali się na zachód, trzymając się wybrzeża, w kierunku, który ich zdaniem miał doprowadzić ich do przylądka Gletscher i Navy Cliff — u wejścia do fiordu Independence. W międzyczasie drugi zespół — z Johanem Peterem Kochem, Aage Bertelsenem i Tobiasem Gabrielsenem — pędził na północny zachód przez lód morski w kierunku przylądka Bridgman, aby sporządzić mapę niezbadanych odcinków wybrzeża wschodniej Ziemi Peary'ego.
1 grudnia 1907 roku wybuchło powstanie w Zhennanguan, na przełęczy na granicy chińsko-wietnamskiej. Sun Yat-sen wysłał Huanga Mintanga, aby monitorował przełęcz, której bronił fort. Dzięki wsparciu zwolenników wśród obrońców fortu, rewolucjoniści zdobyli wieżę armatnią w Zhennanguan. Sun Yat-sen, Huang Xing i Hu Hanmin osobiście udali się do wieży, aby dowodzić bitwą. Rząd Qing wysłał wojska pod dowództwem Long Jiguanga i Lu Rongtinga do kontrataku, a rewolucjoniści zostali zmuszeni do wycofania się w górzyste tereny. Po klęsce tego powstania Sun został zmuszony do przeniesienia się do Singapuru z powodu nastrojów anty-Sunowskich wewnątrz grup rewolucyjnych. Nie powrócił na kontynent aż do czasu powstania w Wuchang.
Grace Golden Clayton opłakiwała stratę ojca, gdy w grudniu 1907 roku katastrofa górnicza w pobliskim Monongah pochłonęła życie 361 mężczyzn, z których 250 było ojcami, pozostawiając około tysiąca dzieci bez ojców. Clayton zasugerowała swojemu pastorowi, Robertowi Thomasowi Webbowi, aby uhonorował wszystkich tych ojców. Wydarzenie zorganizowane przez Clayton nie odbiło się szerszym echem poza Fairmont z kilku powodów; między innymi miasto było przytłoczone innymi wydarzeniami, obchody nigdy nie były promowane poza samym miastem, a rada miejska nie wydała żadnej proklamacji w tej sprawie. Ponadto dwa wydarzenia przyćmiły tę uroczystość: obchody Dnia Niepodległości 4 lipca 1908 roku, w których wzięło udział 12 000 osób i odbyło się wiele pokazów, w tym lot balonem, co zdominowało nagłówki gazet w kolejnych dniach, oraz śmierć 16-letniej dziewczyny 4 lipca. Lokalny kościół i rada byli przeciążeni i nawet nie pomyśleli o promowaniu wydarzenia, przez co przez wiele lat nie było ono ponownie obchodzone. Oryginalne kazanie nie zostało powielone przez prasę i zaginęło. Wreszcie, Clayton była osobą cichą, która nigdy nie promowała tego wydarzenia i nigdy nie rozmawiała o nim z innymi osobami.
W wieku 13 lat Mao ukończył szkołę podstawową, a jego ojciec zaaranżował jego małżeństwo z 17-letnią Luo Yixiu, jednocząc w ten sposób ich rodziny posiadające ziemię. Mao odmówił uznania jej za swoją żonę, stając się zagorzałym krytykiem zaaranżowanych małżeństw i tymczasowo wyprowadzając się z domu. Luo została lokalnie zhańbiona i zmarła w 1910 roku.
W 1907 roku Picasso dołączył do galerii sztuki, która została niedawno otwarta w Paryżu przez Daniela-Henry'ego Kahnweilera.
W 1907 roku Hitler opuścił Linz, aby zamieszkać i studiować sztuki piękne w Wiedniu, finansując się z renty sierocej i wsparcia matki.
W 1907 roku Strawinski zaprojektował i zbudował własny dom w Uściługu, który nazywał „moim niebiańskim miejscem”. W tym domu Strawinski pracował nad siedemnastoma swoimi wczesnymi kompozycjami, wśród których znalazły się: Feu d'artifice, Ognisty ptak, Pietruszka i Święto wiosny. Niedawno odnowiony dom jest obecnie domem-muzeum Strawinskiego otwartym dla zwiedzających.
Edward pozostawał pod ścisłą opieką Hansella do prawie trzynastego roku życia. Prywatni nauczyciele uczyli go języka niemieckiego i francuskiego. Edward przystąpił do egzaminu wstępnego do Royal Naval College w Osborne i rozpoczął tam naukę w 1907 roku. Hansell chciał, aby Edward poszedł do szkoły wcześniej, ale ojciec księcia nie wyraził na to zgody.
Ehrlich zauważył, że niektóre barwniki wybarwiają komórki ludzkie, zwierzęce lub bakteryjne, podczas gdy inne nie. Zaproponował wówczas ideę, że możliwe byłoby stworzenie chemikaliów, które działałyby jako selektywny lek wiążący się z bakteriami i zabijający je bez szkody dla ludzkiego gospodarza. Po przebadaniu setek barwników na różnych organizmach, w 1907 roku odkrył leczniczo użyteczny lek, pierwszy syntetyczny przeciwbakteryjny związek organoarsenowy Salwarsan, obecnie nazywany arsphenaminą.
W stanie Veracruz pracownicy tekstylni wszczęli zamieszki w styczniu 1907 roku w ogromnej fabryce Río Blanco, największej na świecie, protestując przeciwko nieuczciwym praktykom pracy. Płacono im w kredycie, który można było wykorzystać tylko w sklepie firmowym, co uzależniało ich od firmy.
W styczniu 1907 roku Kingston nawiedziło trzęsienie ziemi, które obróciło znaczną część miasta w gruzy. On, jego matka i siostra przez kilka miesięcy musieli spać pod gołym niebem.
2 lutego 1907 roku Mendelejew zmarł w wieku 72 lat w Petersburgu na grypę. Jego ostatnie słowa skierowane do lekarza brzmiały: „Doktorze, wy macie naukę, ja mam wiarę”, co jest prawdopodobnie cytatem z Juliusza Verne'a.
Gdy sześć psich zaprzęgów pędziło wzdłuż wschodniego wybrzeża półwyspu Ziemi Księcia Chrystiana, Mylius-Erichsen czuł niepokój, ponieważ wybrzeże prowadziło ich dalej na północny wschód, czego się nie spodziewał. Odległość do celu rosła, a czas i zapasy kończyły się.
Ostatecznie dziesięć sań pod dowództwem Myliusa-Erichsena opuściło Danmarkshavn pod koniec marca 1907 roku,
Mylius-Erichsen wpłynął do nieznanego fiordu Danmark Fjord, nie mając wątpliwości, dokąd prowadzi. Zespół podróżował na południowy zachód aż do końca fiordu i zdając sobie sprawę, że to ślepy zaułek, zawrócił na północny wschód.
Ostatecznie dziesięć sań pod dowództwem Myliusa-Erichsena opuściło Danmarkshavn pod koniec marca 1907 roku, kierując się na północ po lodzie przybrzeżnym.
Hagen Fjord to fiord w północno-wschodniej Grenlandii. Został nazwany na cześć Nielsa Petera Høega Hagena, kartografa głównego zespołu badawczego nieszczęsnej wyprawy duńskiej.
Wreszcie, pod koniec kwietnia, okrążyli północno-wschodni kraniec Grenlandii, niepozorny punkt, w którym lodowiec Flade Isblink spotykał się z zamarzniętym morzem, i zaczęli podróżować na północny zachód, w kierunku, na który liczyli.
W 1906 roku Carrier odkrył, że „stała depresja punktu rosy zapewnia praktycznie stałą wilgotność względną”, co później stało się znane wśród inżynierów klimatyzacji jako „prawo stałej depresji punktu rosy”. Na tym odkryciu oparł projekt automatycznego systemu sterowania, na który złożył wniosek patentowy 17 maja 1907 roku. Amerykański patent nr 1 085 971 został wydany 3 lutego 1914 roku.
Powstanie w Huanggang wybuchło 22 maja 1907 roku w Chaozhou. Partia rewolucyjna wraz z Xu Xueqiu, Chen Yongpo i Yu Tongshi rozpoczęła powstanie i zdobyła miasto Huanggang. Inni Japończycy, którzy dołączyli, to [brak danych] i [brak danych]. Po rozpoczęciu powstania rząd Qing szybko i brutalnie je stłumił. Zginęło około 200 rewolucjonistów.
Początkowo Mylius-Erichsen zgodził się wrócić z Kochem na statek, ale potem podjął fatalną decyzję o skierowaniu się na zachód, wyruszając 28 maja.
2 czerwca Deng Zhiyu i Chen Chuan zgromadzili zwolenników i wspólnie przejęli broń sił Qing nad jeziorem, 20 km od Huizhou. Zabili kilku żołnierzy Qing i 5 czerwca zaatakowali Taiwei. Armia Qing uciekła w nieładzie, a rewolucjoniści wykorzystali okazję, zdobywając kilka miast. Ponownie pokonali armię Qing w Bazhiyie. Wiele organizacji wyraziło poparcie po powstaniu, a liczba sił rewolucyjnych wzrosła w szczytowym momencie do dwustu ludzi. Powstanie jednak ostatecznie zakończyło się niepowodzeniem.
W drodze powrotnej zespół zbadał fiord Brønlunda i fiord Hagena. Nagła łagodna pogoda utrudniła im postępy, a kiedy 12 czerwca dotarli do zachodniej strony fiordu Danmark, odkryli, że droga przez lód jest zablokowana przez otwartą wodę.
Zespół dotarł do klifów góry Mallemuk, ale napotkał otwartą wodę, która uniemożliwiła im podróż prosto na południe, więc wyczerpani mężczyźni musieli udać się w głąb lądu 19 października 1907 roku, w dniu, w którym słońce zniknęło pod horyzontem.
Du Bois wkrótce założył i redagował kolejne narzędzie swojej polemiki, The Horizon: A Journal of the Color Line, które zadebiutowało w 1907 roku. Freeman H. M. Murray i Lafayette M. Hershaw pełnili funkcję współredaktorów The Horizon.
W lipcu 1907 roku kilku członków Tongmenhui w Tokio nawoływało do rewolucji w rejonie rzeki Jangcy.
6 lipca 1907 roku Xu Xilin z Guangfuhui stanął na czele powstania w Anqing w prowincji Anhui, które przeszło do historii jako powstanie w Anqing. Xu Xilin był wówczas komisarzem policji oraz nadzorcą akademii policyjnej. Poprowadził powstanie, którego celem było zabójstwo gubernatora prowincji Anhui, En Minga. Zostali pokonani po czterech godzinach walki. Xu został schwytany, a ochroniarze En Minga wycięli mu serce i wątrobę, po czym je zjedli. Jego kuzynka Qiu Jin została stracona kilka dni później.
Śmierć Myliusa-Erichsena położyła się cieniem na całej wyprawie, a jej wyniki nie zyskały uwagi, na jaką zasługiwały.
Od sierpnia do września 1907 roku trwało powstanie w Qinzhou, będące protestem przeciwko wysokim podatkom nakładanym przez rząd. Sun Yat-sen wysłał tam Wanga Heshuna, aby wsparł armię rewolucyjną, która we wrześniu zdobyła hrabstwo. Następnie podjęli próbę oblężenia i zdobycia Qinzhou, ale bezskutecznie. Ostatecznie wycofali się w rejon Shiwandashan, a Wang Heshun powrócił do Wietnamu.
W 1907 roku, podczas wakacji w Kilmun w Szkocji, Blackwell spadła ze schodów, co pozostawiło ją niemal całkowicie niepełnosprawną umysłowo i fizycznie.
W 1907 roku Stresemann został wybrany do Reichstagu, gdzie wkrótce stał się bliskim współpracownikiem przewodniczącego partii, Ernsta Bassermanna.
Zespoły podzieliły się na dwie grupy po trzy psie zaprzęgi; Ludvig Mylius-Erichsen, Niels Peter Høeg Hagen i Jørgen Brønlund udali się na zachód, trzymając się wybrzeża, w kierunku, który ich zdaniem miał doprowadzić ich do przylądka Gletscher i Navy Cliff — u wejścia do fiordu Independence. W międzyczasie drugi zespół — z Johanem Peterem Kochem, Aage Bertelsenem i Tobiasem Gabrielsenem — pędził na północny zachód przez lód morski w kierunku przylądka Bridgman, aby sporządzić mapę niezbadanych odcinków wybrzeża wschodniej Ziemi Peary'ego.
1 grudnia 1907 roku wybuchło powstanie w Zhennanguan, na przełęczy na granicy chińsko-wietnamskiej. Sun Yat-sen wysłał Huanga Mintanga, aby monitorował przełęcz, której bronił fort. Dzięki wsparciu zwolenników wśród obrońców fortu, rewolucjoniści zdobyli wieżę armatnią w Zhennanguan. Sun Yat-sen, Huang Xing i Hu Hanmin osobiście udali się do wieży, aby dowodzić bitwą. Rząd Qing wysłał wojska pod dowództwem Long Jiguanga i Lu Rongtinga do kontrataku, a rewolucjoniści zostali zmuszeni do wycofania się w górzyste tereny. Po klęsce tego powstania Sun został zmuszony do przeniesienia się do Singapuru z powodu nastrojów anty-Sunowskich wewnątrz grup rewolucyjnych. Nie powrócił na kontynent aż do czasu powstania w Wuchang.
Grace Golden Clayton opłakiwała stratę ojca, gdy w grudniu 1907 roku katastrofa górnicza w pobliskim Monongah pochłonęła życie 361 mężczyzn, z których 250 było ojcami, pozostawiając około tysiąca dzieci bez ojców. Clayton zasugerowała swojemu pastorowi, Robertowi Thomasowi Webbowi, aby uhonorował wszystkich tych ojców. Wydarzenie zorganizowane przez Clayton nie odbiło się szerszym echem poza Fairmont z kilku powodów; między innymi miasto było przytłoczone innymi wydarzeniami, obchody nigdy nie były promowane poza samym miastem, a rada miejska nie wydała żadnej proklamacji w tej sprawie. Ponadto dwa wydarzenia przyćmiły tę uroczystość: obchody Dnia Niepodległości 4 lipca 1908 roku, w których wzięło udział 12 000 osób i odbyło się wiele pokazów, w tym lot balonem, co zdominowało nagłówki gazet w kolejnych dniach, oraz śmierć 16-letniej dziewczyny 4 lipca. Lokalny kościół i rada byli przeciążeni i nawet nie pomyśleli o promowaniu wydarzenia, przez co przez wiele lat nie było ono ponownie obchodzone. Oryginalne kazanie nie zostało powielone przez prasę i zaginęło. Wreszcie, Clayton była osobą cichą, która nigdy nie promowała tego wydarzenia i nigdy nie rozmawiała o nim z innymi osobami.
