Na początku 1911 roku rozpoczął serię przeprowadzek, najpierw szukając pracy w Lublanie, potem w Trieście, Kumrovcu i Zagrzebiu, gdzie pracował przy naprawie rowerów i dołączył do swojego pierwszego strajku w Święto Pracy 1911 roku.
W 1911 roku Picasso został aresztowany i przesłuchany w sprawie kradzieży Mony Lisy z Luwru. Podejrzenie o popełnienie przestępstwa początkowo padło na Apollinaire'a ze względu na jego powiązania z Géry Pieretem, artystą z historią kradzieży z galerii. Apollinaire z kolei obciążył swojego bliskiego przyjaciela Picassa, który w przeszłości również kupował od tego artysty skradzione dzieła sztuki. Obawiając się wyroku, który mógłby skutkować deportacją do Hiszpanii, Picasso zaprzeczył, jakoby kiedykolwiek spotkał Apollinaire'a. Obaj zostali później oczyszczeni z zarzutów dotyczących udziału w zniknięciu obrazu.
Pod koniec 1911 roku Mongołowie podjęli próbę zbrojnego powstania przeciwko władzom mandżurskim, jednak zakończyła się ona niepowodzeniem.
W 1911 roku, w ramach rewolucji Xinhai, Tongmenghui wysłał Luo Fu-xinga na wyspę Tajwan, aby wyzwolić ją spod japońskiej okupacji. Celem było przywrócenie wyspy Tajwan Republice Chińskiej poprzez wywołanie powstania na Tajwanie.
W wieku 14 lat Luciano rzucił szkołę i podjął pracę przy dostarczaniu kapeluszy, zarabiając 7 dolarów tygodniowo. Jednak po wygraniu 244 dolarów w grze w kości, Luciano rzucił pracę i zaczął zarabiać pieniądze na ulicy. W tym samym roku rodzice Luciano wysłali go do szkoły dla wagarowiczów Brooklyn Truant School.
Chociaż sesje legislacyjne rzadko trwały dłużej niż dziesięć tygodni, Roosevelt traktował swoje nowe stanowisko jak pracę na pełen etat. Obejmując urząd 1 stycznia 1911 roku, Roosevelt natychmiast stał się liderem grupy „buntowników”, którzy sprzeciwiali się dominacji maszyny Tammany Hall w stanowej Partii Demokratycznej.
Na początku 1911 roku gabinet eksperymentalny liczył trzynastu członków, z których dziewięciu było Mandżurami wybranymi z rodziny cesarskiej.
W 1911 roku Francuska Akademia Nauk nie wybrała jej na członka Akademii, zabrakło jednego lub dwóch głosów. Wybrano natomiast Édouarda Branly'ego, wynalazcę, który pomógł Guglielmo Marconiemu rozwinąć telegraf bezprzewodowy.
W 1911 roku ujawniono, że Curie była zaangażowana w trwający rok romans z fizykiem Paulem Langevinem, byłym uczniem Pierre'a Curie, żonatym mężczyzną w separacji z żoną. Doprowadziło to do skandalu prasowego, który został wykorzystany przez jej przeciwników akademickich.
W styczniu 1911 roku Churchill zaangażował się w oblężenie Sidney Street; trzech łotewskich włamywaczy zabiło kilku policjantów i ukryło się w domu w londyńskiej dzielnicy East End, który został otoczony przez policję.
Edgar pierwszy poszedł na studia, a Dwight pracował jako nocny nadzorca w Belle Springs Creamery. Kiedy Edgar poprosił o drugi rok, Dwight wyraził zgodę i pracował przez kolejny rok. W tym czasie przyjaciel, „Swede” Hazlett, aplikował do Akademii Marynarki Wojennej i namówił Dwighta, aby również złożył wniosek, ponieważ nauka była bezpłatna. Eisenhower poprosił o rozpatrzenie swojej kandydatury do Annapolis lub West Point swojego senatora, Josepha L. Bristowa. Choć Eisenhower znalazł się wśród zwycięzców konkursu egzaminacyjnego, przekroczył limit wieku dla Akademii Marynarki Wojennej. W 1911 roku przyjął więc nominację do West Point.
Podczas gdy pierwsza wzmianka o „guising” (przebieraniu się) w Ameryce Północnej pochodzi z 1911 roku, kolejna wzmianka o rytualnym żebraniu w Halloween pojawia się w 1915 roku (miejsce nieznane), a trzecia w Chicago w 1920 roku.
Ronald Wilson Reagan urodził się 6 lutego 1911 roku w mieszkaniu na drugim piętrze budynku komercyjnego w Tampico w stanie Illinois.
W marcu 1911 roku Planck poślubił swoją drugą żonę, Margę von Hoesslin (1882–1948).
W marcu 1911 roku Churchill przedstawił w parlamencie drugie czytanie ustawy o kopalniach węgla (Coal Mines Bill). Po wdrożeniu wprowadziła ona surowsze standardy bezpieczeństwa w kopalniach węgla.
W 1911 roku Jane Addams zaproponowała, aby w Chicago odbyły się ogólnomiejskie obchody Dnia Ojca, ale jej propozycja została odrzucona.
Do 1911 roku obraz wciąż nie cieszył się popularnością wśród laików.
W kwietniu Lloyd George wprowadził pierwsze przepisy dotyczące ubezpieczeń zdrowotnych i na wypadek bezrobocia, ustawę o ubezpieczeniach krajowych z 1911 roku (National Insurance Act 1911); Churchill odegrał kluczową rolę w jej opracowaniu.
Wiosną 1911 roku uruchomił dwujęzyczną gazetę „Nation/La Nación”, która krytykowała działania UFC i zdenerwowała wiele dominujących warstw społeczeństwa kostarykańskiego w Limón. Relacja Marcusa z lokalnego pożaru, w której zakwestionował motywy straży pożarnej, doprowadziła do wezwania go na przesłuchanie przez policję. Po zepsuciu się prasy drukarskiej nie był w stanie wymienić wadliwej części i zamknął gazetę.
27 kwietnia 1911 roku w Kantonie wybuchło powstanie, znane jako drugie powstanie w Kantonie lub powstanie pod Kopcem Żółtych Kwiatów. Zakończyło się ono katastrofą, odnaleziono 86 ciał (tylko 72 udało się zidentyfikować). 72 rewolucjonistów zostało zapamiętanych jako męczennicy. Rewolucjonista Lin Juemin był jednym z nich. W przeddzień bitwy napisał legendarny „List do mojej żony”, uznawany później za arcydzieło literatury chińskiej.
Podczas kryzysu agadirskiego w kwietniu 1911 roku, kiedy istniało zagrożenie wojną między Francją a Niemcami, Churchill zasugerował sojusz z Francją i Rosją w celu ochrony niepodległości Belgii, Danii i Holandii, aby przeciwdziałać ewentualnemu niemieckiemu ekspansjonizmowi.
Ostatnie poważne prace budowlane miały miejsce za panowania króla Jerzego V, kiedy to w 1913 roku Sir Aston Webb przeprojektował wschodnią fasadę Blore'a z 1850 roku, aby częściowo przypominała Lyme Park w Cheshire autorstwa Giacomo Leoniego. Ta nowa, przebudowana główna fasada (z kamienia portlandzkiego) została zaprojektowana jako tło dla Pomnika Wiktorii, dużego pomnika królowej Wiktorii, umieszczonego przed głównymi bramami.
Po klęsce armii federalnej w serii bitew, rząd Díaza rozpoczął negocjacje z rewolucjonistami. Jednym z przedstawicieli Madero w negocjacjach był jego kandydat na wiceprezydenta w wyborach w 1910 roku, Francisco Vázquez Gómez. Rozmowy zakończyły się podpisaniem 21 maja 1911 roku traktatu z Ciudad Juárez. Podpisany traktat stanowił, że Díaz ustąpi z urzędu prezydenta wraz ze swoim wiceprezydentem Ramónem Corralem do końca maja 1911 roku, a zastąpi go tymczasowy prezydent, Francisco León de la Barra, do czasu przeprowadzenia wyborów.
W maju Clementine urodziła drugie dziecko, Randolpha, nazwanego na cześć ojca Churchilla.
Nazwa Titanic wywodzi się od Tytanów z mitologii greckiej. Zbudowany w Belfaście, w Irlandii, w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii (jak wówczas nazywano to państwo), RMS Titanic był drugim z trzech liniowców klasy Olympic — pierwszym był RMS Olympic, a trzecim HMHS Britannic.
Po krótkim locie szkoleniowym, który przeprowadził dla niemieckiego pilota w Berlinie w czerwcu 1911 roku, Wilbur nigdy więcej nie latał.
Pracował jako pomocnik kuchenny na francuskim parowcu Amiral de Latouche-Tréville, używając pseudonimu Văn Ba.
16 czerwca 1911 roku cztery firmy należące do Juliusa E. Pitrapa (opatentował wagę obliczeniową), Alexandra Deya (wynalazł rejestrator tarczowy), Hermana Holleritha (opatentował elektryczną maszynę tabulującą) oraz Willarda Bundy'ego (wynalazł zegar rejestrujący czas przybycia i wyjścia pracownika na taśmie papierowej) zostały połączone w stanie Nowy Jork przez Charlesa Ranletta Flinta w piątą spółkę, Computing-Tabulating-Recording Company (CTR) z siedzibą w Endicott w stanie Nowy Jork.
W odpowiedzi na eskalację niepokojów społecznych w 1911 roku, Churchill wysłał wojska do Liverpoolu, aby stłumić protestujących dokerów i wiece przeciwko ogólnokrajowemu strajkowi kolejarzy.
Parowiec wypłynął 5 czerwca 1911 roku i dotarł do Marsylii we Francji 5 lipca 1911 roku. Następnie statek odpłynął do Hawru i Dunkierki, wracając do Marsylii w połowie września. Tam złożył podanie do Francuskiej Szkoły Administracji Kolonialnej, ale jego wniosek został odrzucony, więc zdecydował się podróżować po świecie, pracując na statkach, i w latach 1911–1917 odwiedził wiele krajów.
Wielki pożar w Porcupine w 1911 roku był jednym z najbardziej niszczycielskich pożarów lasów, jakie kiedykolwiek nawiedziły północne Ontario. Wiosna przyszła tamtego roku wcześnie, a po niej nastąpiła wyjątkowo gorąca i sucha aura, która utrzymała się aż do lata. Stworzyło to idealne warunki dla nadchodzącej katastrofy, w której połączyło się wiele mniejszych pożarów. Oficjalne dane wymieniają 73 ofiary śmiertelne, choć szacuje się, że rzeczywista liczba mogła sięgać nawet 200.
Edward został oficjalnie zainwestowany jako książę Walii podczas specjalnej ceremonii w zamku Caernarfon 13 lipca 1911 roku.
Garvey podróżował następnie przez Amerykę Środkową, podejmując dorywcze prace podczas pobytu w Hondurasie, Ekwadorze, Kolumbii i Wenezueli. Przebywając w porcie Colón w Panamie, założył nową gazetę „La Prensa” („Prasa”).
W 1911 roku Du Bois wziął udział w Pierwszym Powszechnym Kongresie Ras (First Universal Races Congress) w Londynie i opublikował swoją pierwszą powieść, The Quest of the Silver Fleece.
21 sierpnia 1911 roku obraz został skradziony z Luwru.
We wrześniu 1911 roku Mussolini wziął udział w zamieszkach wywołanych przez socjalistów przeciwko włoskiej wojnie w Libii. Gorzko potępił „imperialistyczną wojnę” Włoch, co przyniosło mu pięciomiesięczny wyrok więzienia.
Jesienią 1911 roku Kossel został zaproszony do Stanów Zjednoczonych, aby wygłosić wykład Hertera na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa. Podróżując z żoną Luise i córką Gertrude, skorzystał z okazji, by zwiedzać i odwiedzać znajomych, w tym Eugene'a W. Hilgarda, emerytowanego profesora chemii rolniczej na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, który był również kuzynem jego żony. Odwiedził także kilka innych uniwersytetów, w tym Uniwersytet w Chicago, gdzie wygłosił wykłady.
24 września Towarzystwo Literackie i Stowarzyszenie Postępowe zwołały konferencję w Wuchang wraz z sześćdziesięcioma przedstawicielami lokalnych jednostek Nowej Armii. Podczas konferencji utworzono sztab powstania. Przywódcy obu organizacji, Jiang Yiwu i Sun Wu, zostali wybrani odpowiednio na dowódcę i szefa sztabu. Początkowo datę powstania wyznaczono na 6 października 1911 roku. Została ona przesunięta na późniejszy termin z powodu niewystarczających przygotowań.
Pod koniec października Chen Jiongming, Deng Keng, Peng Reihai i inni członkowie Tongmenghui z Guangdong zorganizowali lokalne milicje, aby rozpocząć powstanie w Huazhou, Nanhai, Sunde i Sanshui w prowincji Guangdong.
W październiku 1911 roku Asquith mianował Churchilla Pierwszym Lordem Admiralicji, a ten zamieszkał w oficjalnej rezydencji w Admiralty House.
Rewolucjoniści dążący do obalenia dynastii Qing skonstruowali bomby, a 9 października jedna z nich wybuchła przypadkowo. Sam Sun Jat-sen nie brał bezpośredniego udziału w powstaniu i przebywał wówczas w Stanach Zjednoczonych, starając się pozyskać większe wsparcie wśród Chińczyków z zagranicy. Wicekról Huguang z ramienia Qing, Rui Cheng, próbował wytropić i aresztować rewolucjonistów.
Dowódca oddziału Xiong Bingkun i inni postanowili nie zwlekać dłużej z powstaniem i rozpoczęli bunt 10 października 1911 roku o godzinie 19:00.
Bunt zakończył się sukcesem; całe miasto Wuchang zostało zdobyte przez rewolucjonistów rankiem 11 października. Tego wieczoru utworzyli sztab taktyczny i ogłosili powstanie „Rządu Wojskowego Hubei Republiki Chińskiej”. Konferencja wybrała Li Yuanhonga na gubernatora tymczasowego rządu. Oficerowie Qing, tacy jak chorąży Duanfang i Zhao Erfeng, zostali zabici przez siły rewolucyjne.
22 października 1911 roku Hunan Tongmenghui było kierowane przez Jiao Dafenga i Chen Zuoxina. Stanęli oni na czele zbrojnej grupy, składającej się częściowo z rewolucjonistów z Hongjiang, a częściowo z dezerterujących jednostek Nowej Armii, w kampanii mającej na celu rozszerzenie powstania na Changsha. Zdobyli miasto i zabili lokalnego cesarskiego generała. Następnie ogłosili utworzenie Rządu Wojskowego Hunan Republiki Chińskiej i zadeklarowali swój sprzeciw wobec Cesarstwa Qing.
22 października 1911 roku Tongmenghui z Shaanxi, pod przywództwem Jing Dingchenga i Qiana dinga, a także Jinga Wumu i innych, w tym Gelaohui, rozpoczęło powstanie i po dwóch dniach walk zdobyło Xi'an.
W 1911 roku Marcus poważnie zachorował na infekcję bakteryjną i postanowił wrócić do Kingston.
23 października Lin Sen, Jiang Qun, Cai Hui i inni członkowie Tongmenghui w prowincji Jiangxi zaplanowali bunt jednostek Nowej Armii. Po odniesieniu zwycięstwa ogłosili niepodległość. Następnie ustanowiono Rząd Wojskowy Jiujiang.
Po upadku mandżurskiej dzielnicy Xi'an 24 października, siły Xinhai zabiły wszystkich Mandżurów w mieście; w masowej masakrze zginęło około 20 000 osób. Wielu mandżurskich obrońców popełniło samobójstwo, w tym generał Qing Wenrui, który rzucił się do studni.
29 października Yan Xishan z Nowej Armii poprowadził powstanie w Taiyuan, stolicy prowincji Shanxi, wraz z Yao Yijie, Huang Guoliangiem, Wen Shouquanem, Li Chenglinem, Zhang Shuzhi i Qiao Xi. Rebelianci Xinhai w Taiyuan ostrzelali ulice, przy których mieszkali ludzie z chorągwi, i zabili wszystkich Mandżurów. Udało im się zabić gubernatora Shanxi z ramienia Qing, Lu Zhongqi. Następnie ogłosili utworzenie Rządu Wojskowego Shanxi z Yan Xishanem jako gubernatorem wojskowym. Yan Xishan stał się później jednym z watażków, którzy nękali Chiny w okresie znanym jako „era watażków”.
30 października Li Genyuan z Tongmenghui w Junnanie dołączył do Cai E, Luo Peijina, Tang Jiyao i innych oficerów Nowej Armii, aby rozpocząć powstanie w dniu Podwójnej Dziewiątki. Następnego dnia zdobyli Kunming i ustanowili Rząd Wojskowy Junnan, wybierając Cai E na gubernatora wojskowego.
31 października oddział Tongmenghui w Nanchang poprowadził jednostki Nowej Armii do udanego powstania. Ustanowili Rząd Wojskowy Jiangxi. Li Liejun został wybrany na gubernatora wojskowego. Li ogłosił niepodległość Jiangxi i rozpoczął wyprawę przeciwko urzędnikowi Qing, Yuan Shikaiowi.
W listopadzie członkowie fujianowskiego oddziału Tongmenghui, wraz z Sun Daorenem z Nowej Armii, wzniecili powstanie przeciwko armii Qing. Namiestnik Qing, Song Shou, popełnił samobójstwo.
1 listopada 1911 r. rząd Qing mianował Yuana Shikaia premierem gabinetu cesarskiego, zastępując księcia Qing.
Zanim rok dobiegł końca, piloci Ralph Johnstone i Arch Hoxsey zginęli w katastrofach podczas pokazów lotniczych, a w listopadzie 1911 roku bracia rozwiązali zespół, w którym służyło dziewięciu ludzi (czterech innych byłych członków zespołu zginęło później w katastrofach).
3 listopada, po propozycji Cena Chunxuana z Ruchu Monarchii Konstytucyjnej z 1903 r., dwór Qing przyjął Dziewiętnaście Artykułów, które przekształciły system Qing z autokratycznego, w którym cesarz posiadał nieograniczoną władzę, w monarchię konstytucyjną.
3 listopada szanghajskie Tongmenghui, Guangfuhui oraz kupcy pod przywództwem Chen Qimeia, Li Pingsu, Zhang Chengyou, Li Yingshi, Li Xiehe i Song Jiaorena zorganizowali zbrojną rebelię w Szanghaju. Otrzymali wsparcie lokalnych funkcjonariuszy policji.
4 listopada Zhang Bailin z partii rewolucyjnej w Guizhou poprowadził powstanie wraz z jednostkami Nowej Armii i studentami akademii wojskowej. Natychmiast zdobyli Guiyang i ustanowili Wielki Rząd Wojskowy Han Guizhou, wybierając Yanga Jinchenga i Zhao Dequana na gubernatora i wicegubernatora.
Rebelianci zdobyli warsztat Jiangnan 4 listopada, a wkrótce potem zajęli Szanghaj.
Również 4 listopada rewolucjoniści w Zhejiang wezwali jednostki Nowej Armii w Hangzhou do wszczęcia powstania. Zhu Rui, Wu Siyu, Lu Gongwang i inni członkowie Nowej Armii zdobyli warsztat zaopatrzenia wojskowego. Inne jednostki, dowodzone przez Czang Kaj-szeka i Yina Zhireia, zajęły większość urzędów państwowych. Ostatecznie Hangzhou znalazło się pod kontrolą rewolucjonistów, a konstytucjonalista Tang Shouqian został wybrany na gubernatora wojskowego.
Niektórzy zwolennicy krytykowali Madero za okazanie słabości poprzez nieprzejęcie prezydentury od Díaza siłą oraz za brak natychmiastowego wprowadzenia reform; jednak przestrzegając procesu wyborczego, Madero ustanowił demokrację liberalną i uzyskał poparcie Stanów Zjednoczonych oraz popularnych przywódców, takich jak Orozco, Villa i Zapata. Francisco León de la Barra został tymczasowym prezydentem Meksyku do czasu wyborów zaplanowanych na październik 1911 roku. Madero zdecydowanie wygrał wybory i został zaprzysiężony na prezydenta w listopadzie 1911 roku.
7 listopada 1911 roku Ben Gurion przybył do Salonik, aby uczyć się tureckiego na potrzeby studiów prawniczych. Miasto, posiadające dużą społeczność żydowską, wywarło na nim ogromne wrażenie; nazwał je „żydowskim miastem, któremu nie ma równego na świecie”. Zrozumiał tam również, że „Żydzi są zdolni do wykonywania każdego rodzaju pracy”.
5 listopada konstytucjonaliści i szlachta z Jiangsu nakłonili gubernatora Qing, Chenga Dequana, do ogłoszenia niepodległości i ustanowienia Rewolucyjnego Rządu Wojskowego Jiangsu z samym Chengiem jako gubernatorem. W przeciwieństwie do niektórych innych miast, przemoc antymandżurska rozpoczęła się po restauracji 7 listopada w Zhenjiang. Generał Qing, Zaimu, zgodził się poddać, ale z powodu nieporozumienia rewolucjoniści nie wiedzieli, że ich bezpieczeństwo jest zagwarantowane. Dzielnice mandżurskie zostały splądrowane, a nieznana liczba Mandżurów zginęła. Zaimu, czując się zdradzony, popełnił samobójstwo. Jest to uważane za powstanie w Zhenjiang.
7 listopada departament polityczny Guangxi zdecydował o secesji od rządu Qing, ogłaszając niepodległość Guangxi. Gubernatorowi Qing, Shen Bingkunowi, pozwolono pozostać na stanowisku, ale wkrótce nowym gubernatorem miał zostać Lu Rongting. Lu Rongting zyskał później rozgłos w „erze watażków” jako jeden z nich, a jego bandyci kontrolowali Guangxi przez ponad dekadę. Pod przywództwem Huanga Shaohonga, muzułmański student prawa Bai Chongxi zaciągnął się do jednostki „Dare to Die”, aby walczyć jako rewolucjonista.
Członkowie Tongmenghui z Anhui również rozpoczęli powstanie 7 listopada i oblegli stolicę prowincji. Konstytucjonaliści przekonali Zhu Jiabao, gubernatora Qing w Anhui, do ogłoszenia niepodległości.
8 listopada, po namowach Hu Hanmina, generał Li Zhun i Long Jiguang z marynarki wojennej Guangdongu zgodzili się poprzeć rewolucję. Namiestnik Qing w Liangguang, Zhang Mingqi, został zmuszony do przedyskutowania z lokalnymi przedstawicielami propozycji niepodległości Guangdongu. Zdecydowali się ogłosić ją następnego dnia. Chen Jiongming następnie zdobył Huizhou.
8 listopada, wspierany przez Tongmenghui, Xu Shaozhen z Nowej Armii ogłosił powstanie na przełęczy Molin, 30 km od Nankinu. Xu Shaozhen, Chen Qimei i inni generałowie zdecydowali się utworzyć zjednoczoną armię pod dowództwem Xu, aby wspólnie uderzyć na Nankin.
8 listopada rebelianci ustanowili Szanghajski Rząd Wojskowy i wybrali Chen Qimeia na gubernatora wojskowego. Ostatecznie stał się on jednym z założycieli czterech wielkich rodzin Republiki Chińskiej, obok niektórych z najbardziej znanych rodzin tamtej epoki.
9 listopada Guangdong ogłosił niepodległość i ustanowił rząd wojskowy. Wybrano Hu Hanmina i Chen Jiongminga na gubernatora i wicegubernatora. Wiadomo, że Qiu Fengjia pomógł uczynić deklarację niepodległości bardziej pokojową. W tamtym czasie nie było wiadomo, czy przedstawiciele europejskich kolonii Hongkongu i Makau zostaną przekazani nowemu rządowi.
9 listopada Huang Xing wysłał nawet telegram do Yuana Shikaia i zaprosił go do przyłączenia się do Republiki.
11 listopada cała prowincja Fujian ogłosiła niepodległość. Ustanowiono Rząd Wojskowy Fujianu, a Sun Daoren został wybrany na gubernatora wojskowego.
11 listopada w Zhenjiang ustanowiono kwaterę główną zjednoczonej armii.
13 listopada, przekonany przez rewolucjonistę Dina Weifena i kilku innych oficerów Nowej Armii, gubernator Qing w Shandongu, Sun Baoqi, zgodził się na secesję od rządu Qing i ogłosił niepodległość Shandongu.
17 listopada Tongmenghui w Ningxia rozpoczęło powstanie w Ningxia. Rewolucjoniści wysłali Yu Yourena do Zhangjiachuan, aby spotkał się z dugańskim mistrzem sufickim Ma Yuanzhangiem i przekonał go, by nie wspierał Qingów. Ma jednak nie chciał narażać swoich relacji z Qingami. Wysłał wschodnią muzułmańską milicję z Gansu pod dowództwem jednego ze swoich synów, aby pomóc Ma Qi stłumić Gelaohui w Ningxia.
21 listopada Guang'an zorganizowało Północny Rząd Wojskowy Wielkiego Han Shu.
22 listopada Chengdu i Syczuan zaczęły ogłaszać niepodległość.
Rewolucyjny Rząd Wojskowy Ningxia został ustanowiony 23 listopada. Wśród zaangażowanych rewolucjonistów byli Huang Yue i Xiang Shen, którzy zgromadzili siły Nowej Armii w Qinzhou.
Do 27 listopada ustanowiono Wielki Han Syczuański Rząd Wojskowy, na którego czele stanął rewolucjonista Pu Dianzun. Zginął również urzędnik dynastii Qing, Duan Fang.
28 listopada 1911 roku Wuchang i Hanyang powróciły pod kontrolę armii Qing.
W odpowiedzi na ten brak działań Zapata ogłosił w listopadzie 1911 roku Plan de Ayala, wypowiadając posłuszeństwo Madero. Wznowił wojnę partyzancką w stanie Morelos. Madero wysłał armię federalną, aby rozprawiła się z Zapatą, jednak bezskutecznie.
30 listopada rewolucjoniści zwołali swoją pierwszą konferencję w brytyjskiej koncesji w Hankou.
Między 24 listopada a 1 grudnia, pod dowództwem Xu Shaozhena, zjednoczona armia zdobyła Wulongshan, Mufushan, Yuhuatai, miasto Tianbao i wiele innych twierdz armii Qing.
2 grudnia, po bitwie o Nankin w 1911 roku, miasto zostało zdobyte przez rewolucjonistów.
3 grudnia 1911 roku Carrier przedstawił dokument, który jest prawdopodobnie najważniejszym dokumentem dotyczącym klimatyzacji, jaki kiedykolwiek powstał – Racjonalne wzory psychrometryczne (Rational Psychrometric Formulae) – na dorocznym spotkaniu Amerykańskiego Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników. Stał się on znany jako „Magna Carta psychrometrii”.
Dzięki staraniom Anny Jarvis do 1911 roku wszystkie stany USA obchodziły to święto, a niektóre z nich oficjalnie uznały Dzień Matki za święto lokalne.
Międzynarodowe uznanie dla jej pracy osiągnęło nowe wyżyny, a Królewska Szwedzka Akademia Nauk, przezwyciężając sprzeciw wywołany skandalem Langevina, uhonorowała ją po raz drugi Nagrodą Nobla w dziedzinie chemii w 1911 roku. Nagroda ta została przyznana „w uznaniu za zasługi dla rozwoju chemii poprzez odkrycie pierwiastków radu i polonu, wyizolowanie radu oraz badanie natury i związków tego niezwykłego pierwiastka”.
Hata był nominowany do Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w 1911 roku oraz do Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1912 i 1913 roku.
Powódź na rzece Jangcy w 1911 roku miała miejsce w Chinach. Liczbę ofiar śmiertelnych tej powodzi szacuje się na nawet 100 000 osób.
18 grudnia w Szanghaju odbyła się konferencja Północ-Południe, której celem było omówienie kwestii północnych i południowych.
28 grudnia w Sinciangu Liu Xianzun i rewolucjoniści rozpoczęli powstanie w Dihua. Na jego czele stanęło ponad 100 członków Geilaohui. Powstanie zakończyło się niepowodzeniem.
Ruch niepodległościowy nie ograniczał się tylko do Mongolii Północnej (Zewnętrznej), lecz był zjawiskiem ogólnomongolskim. 29 grudnia 1911 roku Bogd Chan został przywódcą imperium mongolskiego. Mongolia Wewnętrzna stała się terenem spornym między Chanem a Republiką. Ogólnie rzecz biorąc, Rosja wspierała niepodległość Mongolii Zewnętrznej (w tym Tannu Uriankhai) w czasie rewolucji Xinhai. Tybet i Mongolia uznały się nawzajem w traktacie.
29 grudnia 1911 roku Sun Jat-sen został wybrany na pierwszego tymczasowego prezydenta.
Na początku 1911 roku rozpoczął serię przeprowadzek, najpierw szukając pracy w Lublanie, potem w Trieście, Kumrovcu i Zagrzebiu, gdzie pracował przy naprawie rowerów i dołączył do swojego pierwszego strajku w Święto Pracy 1911 roku.
W 1911 roku Picasso został aresztowany i przesłuchany w sprawie kradzieży Mony Lisy z Luwru. Podejrzenie o popełnienie przestępstwa początkowo padło na Apollinaire'a ze względu na jego powiązania z Géry Pieretem, artystą z historią kradzieży z galerii. Apollinaire z kolei obciążył swojego bliskiego przyjaciela Picassa, który w przeszłości również kupował od tego artysty skradzione dzieła sztuki. Obawiając się wyroku, który mógłby skutkować deportacją do Hiszpanii, Picasso zaprzeczył, jakoby kiedykolwiek spotkał Apollinaire'a. Obaj zostali później oczyszczeni z zarzutów dotyczących udziału w zniknięciu obrazu.
Pod koniec 1911 roku Mongołowie podjęli próbę zbrojnego powstania przeciwko władzom mandżurskim, jednak zakończyła się ona niepowodzeniem.
W 1911 roku, w ramach rewolucji Xinhai, Tongmenghui wysłał Luo Fu-xinga na wyspę Tajwan, aby wyzwolić ją spod japońskiej okupacji. Celem było przywrócenie wyspy Tajwan Republice Chińskiej poprzez wywołanie powstania na Tajwanie.
W wieku 14 lat Luciano rzucił szkołę i podjął pracę przy dostarczaniu kapeluszy, zarabiając 7 dolarów tygodniowo. Jednak po wygraniu 244 dolarów w grze w kości, Luciano rzucił pracę i zaczął zarabiać pieniądze na ulicy. W tym samym roku rodzice Luciano wysłali go do szkoły dla wagarowiczów Brooklyn Truant School.
Chociaż sesje legislacyjne rzadko trwały dłużej niż dziesięć tygodni, Roosevelt traktował swoje nowe stanowisko jak pracę na pełen etat. Obejmując urząd 1 stycznia 1911 roku, Roosevelt natychmiast stał się liderem grupy „buntowników”, którzy sprzeciwiali się dominacji maszyny Tammany Hall w stanowej Partii Demokratycznej.
Na początku 1911 roku gabinet eksperymentalny liczył trzynastu członków, z których dziewięciu było Mandżurami wybranymi z rodziny cesarskiej.
W 1911 roku Francuska Akademia Nauk nie wybrała jej na członka Akademii, zabrakło jednego lub dwóch głosów. Wybrano natomiast Édouarda Branly'ego, wynalazcę, który pomógł Guglielmo Marconiemu rozwinąć telegraf bezprzewodowy.
W 1911 roku ujawniono, że Curie była zaangażowana w trwający rok romans z fizykiem Paulem Langevinem, byłym uczniem Pierre'a Curie, żonatym mężczyzną w separacji z żoną. Doprowadziło to do skandalu prasowego, który został wykorzystany przez jej przeciwników akademickich.
W styczniu 1911 roku Churchill zaangażował się w oblężenie Sidney Street; trzech łotewskich włamywaczy zabiło kilku policjantów i ukryło się w domu w londyńskiej dzielnicy East End, który został otoczony przez policję.
Edgar pierwszy poszedł na studia, a Dwight pracował jako nocny nadzorca w Belle Springs Creamery. Kiedy Edgar poprosił o drugi rok, Dwight wyraził zgodę i pracował przez kolejny rok. W tym czasie przyjaciel, „Swede” Hazlett, aplikował do Akademii Marynarki Wojennej i namówił Dwighta, aby również złożył wniosek, ponieważ nauka była bezpłatna. Eisenhower poprosił o rozpatrzenie swojej kandydatury do Annapolis lub West Point swojego senatora, Josepha L. Bristowa. Choć Eisenhower znalazł się wśród zwycięzców konkursu egzaminacyjnego, przekroczył limit wieku dla Akademii Marynarki Wojennej. W 1911 roku przyjął więc nominację do West Point.
Podczas gdy pierwsza wzmianka o „guising” (przebieraniu się) w Ameryce Północnej pochodzi z 1911 roku, kolejna wzmianka o rytualnym żebraniu w Halloween pojawia się w 1915 roku (miejsce nieznane), a trzecia w Chicago w 1920 roku.
Ronald Wilson Reagan urodził się 6 lutego 1911 roku w mieszkaniu na drugim piętrze budynku komercyjnego w Tampico w stanie Illinois.
W marcu 1911 roku Planck poślubił swoją drugą żonę, Margę von Hoesslin (1882–1948).
W marcu 1911 roku Churchill przedstawił w parlamencie drugie czytanie ustawy o kopalniach węgla (Coal Mines Bill). Po wdrożeniu wprowadziła ona surowsze standardy bezpieczeństwa w kopalniach węgla.
W 1911 roku Jane Addams zaproponowała, aby w Chicago odbyły się ogólnomiejskie obchody Dnia Ojca, ale jej propozycja została odrzucona.
Do 1911 roku obraz wciąż nie cieszył się popularnością wśród laików.
W kwietniu Lloyd George wprowadził pierwsze przepisy dotyczące ubezpieczeń zdrowotnych i na wypadek bezrobocia, ustawę o ubezpieczeniach krajowych z 1911 roku (National Insurance Act 1911); Churchill odegrał kluczową rolę w jej opracowaniu.
Wiosną 1911 roku uruchomił dwujęzyczną gazetę „Nation/La Nación”, która krytykowała działania UFC i zdenerwowała wiele dominujących warstw społeczeństwa kostarykańskiego w Limón. Relacja Marcusa z lokalnego pożaru, w której zakwestionował motywy straży pożarnej, doprowadziła do wezwania go na przesłuchanie przez policję. Po zepsuciu się prasy drukarskiej nie był w stanie wymienić wadliwej części i zamknął gazetę.
27 kwietnia 1911 roku w Kantonie wybuchło powstanie, znane jako drugie powstanie w Kantonie lub powstanie pod Kopcem Żółtych Kwiatów. Zakończyło się ono katastrofą, odnaleziono 86 ciał (tylko 72 udało się zidentyfikować). 72 rewolucjonistów zostało zapamiętanych jako męczennicy. Rewolucjonista Lin Juemin był jednym z nich. W przeddzień bitwy napisał legendarny „List do mojej żony”, uznawany później za arcydzieło literatury chińskiej.
Podczas kryzysu agadirskiego w kwietniu 1911 roku, kiedy istniało zagrożenie wojną między Francją a Niemcami, Churchill zasugerował sojusz z Francją i Rosją w celu ochrony niepodległości Belgii, Danii i Holandii, aby przeciwdziałać ewentualnemu niemieckiemu ekspansjonizmowi.
Ostatnie poważne prace budowlane miały miejsce za panowania króla Jerzego V, kiedy to w 1913 roku Sir Aston Webb przeprojektował wschodnią fasadę Blore'a z 1850 roku, aby częściowo przypominała Lyme Park w Cheshire autorstwa Giacomo Leoniego. Ta nowa, przebudowana główna fasada (z kamienia portlandzkiego) została zaprojektowana jako tło dla Pomnika Wiktorii, dużego pomnika królowej Wiktorii, umieszczonego przed głównymi bramami.
Po klęsce armii federalnej w serii bitew, rząd Díaza rozpoczął negocjacje z rewolucjonistami. Jednym z przedstawicieli Madero w negocjacjach był jego kandydat na wiceprezydenta w wyborach w 1910 roku, Francisco Vázquez Gómez. Rozmowy zakończyły się podpisaniem 21 maja 1911 roku traktatu z Ciudad Juárez. Podpisany traktat stanowił, że Díaz ustąpi z urzędu prezydenta wraz ze swoim wiceprezydentem Ramónem Corralem do końca maja 1911 roku, a zastąpi go tymczasowy prezydent, Francisco León de la Barra, do czasu przeprowadzenia wyborów.
W maju Clementine urodziła drugie dziecko, Randolpha, nazwanego na cześć ojca Churchilla.
Nazwa Titanic wywodzi się od Tytanów z mitologii greckiej. Zbudowany w Belfaście, w Irlandii, w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii (jak wówczas nazywano to państwo), RMS Titanic był drugim z trzech liniowców klasy Olympic — pierwszym był RMS Olympic, a trzecim HMHS Britannic.
Po krótkim locie szkoleniowym, który przeprowadził dla niemieckiego pilota w Berlinie w czerwcu 1911 roku, Wilbur nigdy więcej nie latał.
Pracował jako pomocnik kuchenny na francuskim parowcu Amiral de Latouche-Tréville, używając pseudonimu Văn Ba.
16 czerwca 1911 roku cztery firmy należące do Juliusa E. Pitrapa (opatentował wagę obliczeniową), Alexandra Deya (wynalazł rejestrator tarczowy), Hermana Holleritha (opatentował elektryczną maszynę tabulującą) oraz Willarda Bundy'ego (wynalazł zegar rejestrujący czas przybycia i wyjścia pracownika na taśmie papierowej) zostały połączone w stanie Nowy Jork przez Charlesa Ranletta Flinta w piątą spółkę, Computing-Tabulating-Recording Company (CTR) z siedzibą w Endicott w stanie Nowy Jork.
W odpowiedzi na eskalację niepokojów społecznych w 1911 roku, Churchill wysłał wojska do Liverpoolu, aby stłumić protestujących dokerów i wiece przeciwko ogólnokrajowemu strajkowi kolejarzy.
Parowiec wypłynął 5 czerwca 1911 roku i dotarł do Marsylii we Francji 5 lipca 1911 roku. Następnie statek odpłynął do Hawru i Dunkierki, wracając do Marsylii w połowie września. Tam złożył podanie do Francuskiej Szkoły Administracji Kolonialnej, ale jego wniosek został odrzucony, więc zdecydował się podróżować po świecie, pracując na statkach, i w latach 1911–1917 odwiedził wiele krajów.
Wielki pożar w Porcupine w 1911 roku był jednym z najbardziej niszczycielskich pożarów lasów, jakie kiedykolwiek nawiedziły północne Ontario. Wiosna przyszła tamtego roku wcześnie, a po niej nastąpiła wyjątkowo gorąca i sucha aura, która utrzymała się aż do lata. Stworzyło to idealne warunki dla nadchodzącej katastrofy, w której połączyło się wiele mniejszych pożarów. Oficjalne dane wymieniają 73 ofiary śmiertelne, choć szacuje się, że rzeczywista liczba mogła sięgać nawet 200.
Edward został oficjalnie zainwestowany jako książę Walii podczas specjalnej ceremonii w zamku Caernarfon 13 lipca 1911 roku.
Garvey podróżował następnie przez Amerykę Środkową, podejmując dorywcze prace podczas pobytu w Hondurasie, Ekwadorze, Kolumbii i Wenezueli. Przebywając w porcie Colón w Panamie, założył nową gazetę „La Prensa” („Prasa”).
W 1911 roku Du Bois wziął udział w Pierwszym Powszechnym Kongresie Ras (First Universal Races Congress) w Londynie i opublikował swoją pierwszą powieść, The Quest of the Silver Fleece.
21 sierpnia 1911 roku obraz został skradziony z Luwru.
We wrześniu 1911 roku Mussolini wziął udział w zamieszkach wywołanych przez socjalistów przeciwko włoskiej wojnie w Libii. Gorzko potępił „imperialistyczną wojnę” Włoch, co przyniosło mu pięciomiesięczny wyrok więzienia.
Jesienią 1911 roku Kossel został zaproszony do Stanów Zjednoczonych, aby wygłosić wykład Hertera na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa. Podróżując z żoną Luise i córką Gertrude, skorzystał z okazji, by zwiedzać i odwiedzać znajomych, w tym Eugene'a W. Hilgarda, emerytowanego profesora chemii rolniczej na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, który był również kuzynem jego żony. Odwiedził także kilka innych uniwersytetów, w tym Uniwersytet w Chicago, gdzie wygłosił wykłady.
24 września Towarzystwo Literackie i Stowarzyszenie Postępowe zwołały konferencję w Wuchang wraz z sześćdziesięcioma przedstawicielami lokalnych jednostek Nowej Armii. Podczas konferencji utworzono sztab powstania. Przywódcy obu organizacji, Jiang Yiwu i Sun Wu, zostali wybrani odpowiednio na dowódcę i szefa sztabu. Początkowo datę powstania wyznaczono na 6 października 1911 roku. Została ona przesunięta na późniejszy termin z powodu niewystarczających przygotowań.
Pod koniec października Chen Jiongming, Deng Keng, Peng Reihai i inni członkowie Tongmenghui z Guangdong zorganizowali lokalne milicje, aby rozpocząć powstanie w Huazhou, Nanhai, Sunde i Sanshui w prowincji Guangdong.
W październiku 1911 roku Asquith mianował Churchilla Pierwszym Lordem Admiralicji, a ten zamieszkał w oficjalnej rezydencji w Admiralty House.
Rewolucjoniści dążący do obalenia dynastii Qing skonstruowali bomby, a 9 października jedna z nich wybuchła przypadkowo. Sam Sun Jat-sen nie brał bezpośredniego udziału w powstaniu i przebywał wówczas w Stanach Zjednoczonych, starając się pozyskać większe wsparcie wśród Chińczyków z zagranicy. Wicekról Huguang z ramienia Qing, Rui Cheng, próbował wytropić i aresztować rewolucjonistów.
Dowódca oddziału Xiong Bingkun i inni postanowili nie zwlekać dłużej z powstaniem i rozpoczęli bunt 10 października 1911 roku o godzinie 19:00.
Bunt zakończył się sukcesem; całe miasto Wuchang zostało zdobyte przez rewolucjonistów rankiem 11 października. Tego wieczoru utworzyli sztab taktyczny i ogłosili powstanie „Rządu Wojskowego Hubei Republiki Chińskiej”. Konferencja wybrała Li Yuanhonga na gubernatora tymczasowego rządu. Oficerowie Qing, tacy jak chorąży Duanfang i Zhao Erfeng, zostali zabici przez siły rewolucyjne.
22 października 1911 roku Hunan Tongmenghui było kierowane przez Jiao Dafenga i Chen Zuoxina. Stanęli oni na czele zbrojnej grupy, składającej się częściowo z rewolucjonistów z Hongjiang, a częściowo z dezerterujących jednostek Nowej Armii, w kampanii mającej na celu rozszerzenie powstania na Changsha. Zdobyli miasto i zabili lokalnego cesarskiego generała. Następnie ogłosili utworzenie Rządu Wojskowego Hunan Republiki Chińskiej i zadeklarowali swój sprzeciw wobec Cesarstwa Qing.
22 października 1911 roku Tongmenghui z Shaanxi, pod przywództwem Jing Dingchenga i Qiana dinga, a także Jinga Wumu i innych, w tym Gelaohui, rozpoczęło powstanie i po dwóch dniach walk zdobyło Xi'an.
W 1911 roku Marcus poważnie zachorował na infekcję bakteryjną i postanowił wrócić do Kingston.
23 października Lin Sen, Jiang Qun, Cai Hui i inni członkowie Tongmenghui w prowincji Jiangxi zaplanowali bunt jednostek Nowej Armii. Po odniesieniu zwycięstwa ogłosili niepodległość. Następnie ustanowiono Rząd Wojskowy Jiujiang.
Po upadku mandżurskiej dzielnicy Xi'an 24 października, siły Xinhai zabiły wszystkich Mandżurów w mieście; w masowej masakrze zginęło około 20 000 osób. Wielu mandżurskich obrońców popełniło samobójstwo, w tym generał Qing Wenrui, który rzucił się do studni.
29 października Yan Xishan z Nowej Armii poprowadził powstanie w Taiyuan, stolicy prowincji Shanxi, wraz z Yao Yijie, Huang Guoliangiem, Wen Shouquanem, Li Chenglinem, Zhang Shuzhi i Qiao Xi. Rebelianci Xinhai w Taiyuan ostrzelali ulice, przy których mieszkali ludzie z chorągwi, i zabili wszystkich Mandżurów. Udało im się zabić gubernatora Shanxi z ramienia Qing, Lu Zhongqi. Następnie ogłosili utworzenie Rządu Wojskowego Shanxi z Yan Xishanem jako gubernatorem wojskowym. Yan Xishan stał się później jednym z watażków, którzy nękali Chiny w okresie znanym jako „era watażków”.
30 października Li Genyuan z Tongmenghui w Junnanie dołączył do Cai E, Luo Peijina, Tang Jiyao i innych oficerów Nowej Armii, aby rozpocząć powstanie w dniu Podwójnej Dziewiątki. Następnego dnia zdobyli Kunming i ustanowili Rząd Wojskowy Junnan, wybierając Cai E na gubernatora wojskowego.
31 października oddział Tongmenghui w Nanchang poprowadził jednostki Nowej Armii do udanego powstania. Ustanowili Rząd Wojskowy Jiangxi. Li Liejun został wybrany na gubernatora wojskowego. Li ogłosił niepodległość Jiangxi i rozpoczął wyprawę przeciwko urzędnikowi Qing, Yuan Shikaiowi.
W listopadzie członkowie fujianowskiego oddziału Tongmenghui, wraz z Sun Daorenem z Nowej Armii, wzniecili powstanie przeciwko armii Qing. Namiestnik Qing, Song Shou, popełnił samobójstwo.
1 listopada 1911 r. rząd Qing mianował Yuana Shikaia premierem gabinetu cesarskiego, zastępując księcia Qing.
Zanim rok dobiegł końca, piloci Ralph Johnstone i Arch Hoxsey zginęli w katastrofach podczas pokazów lotniczych, a w listopadzie 1911 roku bracia rozwiązali zespół, w którym służyło dziewięciu ludzi (czterech innych byłych członków zespołu zginęło później w katastrofach).
3 listopada, po propozycji Cena Chunxuana z Ruchu Monarchii Konstytucyjnej z 1903 r., dwór Qing przyjął Dziewiętnaście Artykułów, które przekształciły system Qing z autokratycznego, w którym cesarz posiadał nieograniczoną władzę, w monarchię konstytucyjną.
3 listopada szanghajskie Tongmenghui, Guangfuhui oraz kupcy pod przywództwem Chen Qimeia, Li Pingsu, Zhang Chengyou, Li Yingshi, Li Xiehe i Song Jiaorena zorganizowali zbrojną rebelię w Szanghaju. Otrzymali wsparcie lokalnych funkcjonariuszy policji.
4 listopada Zhang Bailin z partii rewolucyjnej w Guizhou poprowadził powstanie wraz z jednostkami Nowej Armii i studentami akademii wojskowej. Natychmiast zdobyli Guiyang i ustanowili Wielki Rząd Wojskowy Han Guizhou, wybierając Yanga Jinchenga i Zhao Dequana na gubernatora i wicegubernatora.
Rebelianci zdobyli warsztat Jiangnan 4 listopada, a wkrótce potem zajęli Szanghaj.
Również 4 listopada rewolucjoniści w Zhejiang wezwali jednostki Nowej Armii w Hangzhou do wszczęcia powstania. Zhu Rui, Wu Siyu, Lu Gongwang i inni członkowie Nowej Armii zdobyli warsztat zaopatrzenia wojskowego. Inne jednostki, dowodzone przez Czang Kaj-szeka i Yina Zhireia, zajęły większość urzędów państwowych. Ostatecznie Hangzhou znalazło się pod kontrolą rewolucjonistów, a konstytucjonalista Tang Shouqian został wybrany na gubernatora wojskowego.
Niektórzy zwolennicy krytykowali Madero za okazanie słabości poprzez nieprzejęcie prezydentury od Díaza siłą oraz za brak natychmiastowego wprowadzenia reform; jednak przestrzegając procesu wyborczego, Madero ustanowił demokrację liberalną i uzyskał poparcie Stanów Zjednoczonych oraz popularnych przywódców, takich jak Orozco, Villa i Zapata. Francisco León de la Barra został tymczasowym prezydentem Meksyku do czasu wyborów zaplanowanych na październik 1911 roku. Madero zdecydowanie wygrał wybory i został zaprzysiężony na prezydenta w listopadzie 1911 roku.
7 listopada 1911 roku Ben Gurion przybył do Salonik, aby uczyć się tureckiego na potrzeby studiów prawniczych. Miasto, posiadające dużą społeczność żydowską, wywarło na nim ogromne wrażenie; nazwał je „żydowskim miastem, któremu nie ma równego na świecie”. Zrozumiał tam również, że „Żydzi są zdolni do wykonywania każdego rodzaju pracy”.
5 listopada konstytucjonaliści i szlachta z Jiangsu nakłonili gubernatora Qing, Chenga Dequana, do ogłoszenia niepodległości i ustanowienia Rewolucyjnego Rządu Wojskowego Jiangsu z samym Chengiem jako gubernatorem. W przeciwieństwie do niektórych innych miast, przemoc antymandżurska rozpoczęła się po restauracji 7 listopada w Zhenjiang. Generał Qing, Zaimu, zgodził się poddać, ale z powodu nieporozumienia rewolucjoniści nie wiedzieli, że ich bezpieczeństwo jest zagwarantowane. Dzielnice mandżurskie zostały splądrowane, a nieznana liczba Mandżurów zginęła. Zaimu, czując się zdradzony, popełnił samobójstwo. Jest to uważane za powstanie w Zhenjiang.
7 listopada departament polityczny Guangxi zdecydował o secesji od rządu Qing, ogłaszając niepodległość Guangxi. Gubernatorowi Qing, Shen Bingkunowi, pozwolono pozostać na stanowisku, ale wkrótce nowym gubernatorem miał zostać Lu Rongting. Lu Rongting zyskał później rozgłos w „erze watażków” jako jeden z nich, a jego bandyci kontrolowali Guangxi przez ponad dekadę. Pod przywództwem Huanga Shaohonga, muzułmański student prawa Bai Chongxi zaciągnął się do jednostki „Dare to Die”, aby walczyć jako rewolucjonista.
Członkowie Tongmenghui z Anhui również rozpoczęli powstanie 7 listopada i oblegli stolicę prowincji. Konstytucjonaliści przekonali Zhu Jiabao, gubernatora Qing w Anhui, do ogłoszenia niepodległości.
8 listopada, po namowach Hu Hanmina, generał Li Zhun i Long Jiguang z marynarki wojennej Guangdongu zgodzili się poprzeć rewolucję. Namiestnik Qing w Liangguang, Zhang Mingqi, został zmuszony do przedyskutowania z lokalnymi przedstawicielami propozycji niepodległości Guangdongu. Zdecydowali się ogłosić ją następnego dnia. Chen Jiongming następnie zdobył Huizhou.
8 listopada, wspierany przez Tongmenghui, Xu Shaozhen z Nowej Armii ogłosił powstanie na przełęczy Molin, 30 km od Nankinu. Xu Shaozhen, Chen Qimei i inni generałowie zdecydowali się utworzyć zjednoczoną armię pod dowództwem Xu, aby wspólnie uderzyć na Nankin.
8 listopada rebelianci ustanowili Szanghajski Rząd Wojskowy i wybrali Chen Qimeia na gubernatora wojskowego. Ostatecznie stał się on jednym z założycieli czterech wielkich rodzin Republiki Chińskiej, obok niektórych z najbardziej znanych rodzin tamtej epoki.
9 listopada Guangdong ogłosił niepodległość i ustanowił rząd wojskowy. Wybrano Hu Hanmina i Chen Jiongminga na gubernatora i wicegubernatora. Wiadomo, że Qiu Fengjia pomógł uczynić deklarację niepodległości bardziej pokojową. W tamtym czasie nie było wiadomo, czy przedstawiciele europejskich kolonii Hongkongu i Makau zostaną przekazani nowemu rządowi.
9 listopada Huang Xing wysłał nawet telegram do Yuana Shikaia i zaprosił go do przyłączenia się do Republiki.
11 listopada cała prowincja Fujian ogłosiła niepodległość. Ustanowiono Rząd Wojskowy Fujianu, a Sun Daoren został wybrany na gubernatora wojskowego.
11 listopada w Zhenjiang ustanowiono kwaterę główną zjednoczonej armii.
13 listopada, przekonany przez rewolucjonistę Dina Weifena i kilku innych oficerów Nowej Armii, gubernator Qing w Shandongu, Sun Baoqi, zgodził się na secesję od rządu Qing i ogłosił niepodległość Shandongu.
17 listopada Tongmenghui w Ningxia rozpoczęło powstanie w Ningxia. Rewolucjoniści wysłali Yu Yourena do Zhangjiachuan, aby spotkał się z dugańskim mistrzem sufickim Ma Yuanzhangiem i przekonał go, by nie wspierał Qingów. Ma jednak nie chciał narażać swoich relacji z Qingami. Wysłał wschodnią muzułmańską milicję z Gansu pod dowództwem jednego ze swoich synów, aby pomóc Ma Qi stłumić Gelaohui w Ningxia.
21 listopada Guang'an zorganizowało Północny Rząd Wojskowy Wielkiego Han Shu.
22 listopada Chengdu i Syczuan zaczęły ogłaszać niepodległość.
Rewolucyjny Rząd Wojskowy Ningxia został ustanowiony 23 listopada. Wśród zaangażowanych rewolucjonistów byli Huang Yue i Xiang Shen, którzy zgromadzili siły Nowej Armii w Qinzhou.
Do 27 listopada ustanowiono Wielki Han Syczuański Rząd Wojskowy, na którego czele stanął rewolucjonista Pu Dianzun. Zginął również urzędnik dynastii Qing, Duan Fang.
28 listopada 1911 roku Wuchang i Hanyang powróciły pod kontrolę armii Qing.
W odpowiedzi na ten brak działań Zapata ogłosił w listopadzie 1911 roku Plan de Ayala, wypowiadając posłuszeństwo Madero. Wznowił wojnę partyzancką w stanie Morelos. Madero wysłał armię federalną, aby rozprawiła się z Zapatą, jednak bezskutecznie.
30 listopada rewolucjoniści zwołali swoją pierwszą konferencję w brytyjskiej koncesji w Hankou.
Między 24 listopada a 1 grudnia, pod dowództwem Xu Shaozhena, zjednoczona armia zdobyła Wulongshan, Mufushan, Yuhuatai, miasto Tianbao i wiele innych twierdz armii Qing.
2 grudnia, po bitwie o Nankin w 1911 roku, miasto zostało zdobyte przez rewolucjonistów.
3 grudnia 1911 roku Carrier przedstawił dokument, który jest prawdopodobnie najważniejszym dokumentem dotyczącym klimatyzacji, jaki kiedykolwiek powstał – Racjonalne wzory psychrometryczne (Rational Psychrometric Formulae) – na dorocznym spotkaniu Amerykańskiego Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników. Stał się on znany jako „Magna Carta psychrometrii”.
Dzięki staraniom Anny Jarvis do 1911 roku wszystkie stany USA obchodziły to święto, a niektóre z nich oficjalnie uznały Dzień Matki za święto lokalne.
Międzynarodowe uznanie dla jej pracy osiągnęło nowe wyżyny, a Królewska Szwedzka Akademia Nauk, przezwyciężając sprzeciw wywołany skandalem Langevina, uhonorowała ją po raz drugi Nagrodą Nobla w dziedzinie chemii w 1911 roku. Nagroda ta została przyznana „w uznaniu za zasługi dla rozwoju chemii poprzez odkrycie pierwiastków radu i polonu, wyizolowanie radu oraz badanie natury i związków tego niezwykłego pierwiastka”.
Hata był nominowany do Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w 1911 roku oraz do Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1912 i 1913 roku.
Powódź na rzece Jangcy w 1911 roku miała miejsce w Chinach. Liczbę ofiar śmiertelnych tej powodzi szacuje się na nawet 100 000 osób.
18 grudnia w Szanghaju odbyła się konferencja Północ-Południe, której celem było omówienie kwestii północnych i południowych.
28 grudnia w Sinciangu Liu Xianzun i rewolucjoniści rozpoczęli powstanie w Dihua. Na jego czele stanęło ponad 100 członków Geilaohui. Powstanie zakończyło się niepowodzeniem.
Ruch niepodległościowy nie ograniczał się tylko do Mongolii Północnej (Zewnętrznej), lecz był zjawiskiem ogólnomongolskim. 29 grudnia 1911 roku Bogd Chan został przywódcą imperium mongolskiego. Mongolia Wewnętrzna stała się terenem spornym między Chanem a Republiką. Ogólnie rzecz biorąc, Rosja wspierała niepodległość Mongolii Zewnętrznej (w tym Tannu Uriankhai) w czasie rewolucji Xinhai. Tybet i Mongolia uznały się nawzajem w traktacie.
29 grudnia 1911 roku Sun Jat-sen został wybrany na pierwszego tymczasowego prezydenta.
