Odpowiedzią Imperium Rosyjskiego na bombardowanie jego portów morskich na Morzu Czarnym była przede wszystkim kampania lądowa przez Kaukaz. Wczesne zwycięstwa nad Imperium Osmańskim od zimy 1914 do wiosny 1915 roku przyniosły znaczne zdobycze terytorialne, w tym odsiecz dla ormiańskiego bastionu broniącego się w mieście Wan w maju 1915 roku. Rosjanie donosili również o napotkaniu ciał nieuzbrojonych cywilnych Ormian podczas swojego natarcia.
Orville objął stanowisko prezesa Wright Company po śmierci Wilbura. Podzielając niechęć Wilbura do biznesu, ale nie posiadając umiejętności wykonawczych swojego brata, Orville sprzedał firmę w 1915 roku.
W 1915 roku Curie produkowała puste igły zawierające „emanację radu”, bezbarwny, radioaktywny gaz wydzielany przez rad, później zidentyfikowany jako radon, który miał być używany do sterylizacji zainfekowanych tkanek. Dostarczyła rad ze swojego własnego gramowego zapasu. Szacuje się, że ponad milion rannych żołnierzy było leczonych przy użyciu jej aparatów rentgenowskich.
W 1915 roku rozpoczął szkolenie w Korpusie Kadetów w Landshut.
W styczniu 1915 roku Keynes objął oficjalne stanowisko rządowe w Ministerstwie Skarbu.
W 1915 roku, po drugiej bitwie pod Ypres, podpułkownik John McCrae, lekarz Kanadyjskich Sił Ekspedycyjnych, napisał wiersz „Na polach Flandrii”. Jego pierwsze wersy odnoszą się do pól maków, które wyrosły wśród grobów żołnierzy we Flandrii.
W 1915 roku podstawa kwotowania i handlu akcjami zmienia się z procentu wartości nominalnej na dolary.
Eisenhower służył później jako trener drużyny futbolowej juniorów i cheerleader. Ukończył szkołę w środku stawki w 1915 roku, która stała się znana jako „rocznik, na który spadły gwiazdy”, ponieważ 59 jej członków zostało ostatecznie generałami.
Jednostka de Gaulle'a zyskała uznanie za wielokrotne czołganie się na ziemię niczyją w celu podsłuchiwania rozmów wroga w okopach, a zdobyte informacje były tak cenne, że 18 stycznia 1915 roku otrzymał Croix de Guerre.
Pierwszą odnotowaną atrakcją typu nawiedzony dom, zbudowaną w tym celu, był Orton and Spooner Ghost House, który otwarto w 1915 roku w Liphook w Anglii. Atrakcja ta najbardziej przypominała karnawałowy dom śmiechu, napędzany parą. Dom ten nadal istnieje w kolekcji Hollycombe Steam Collection.
Woodson związał się z waszyngtońskim oddziałem NAACP oraz jego przewodniczącym Archibaldem Grimké. 28 stycznia 1915 roku Woodson napisał list do Grimkégo, wyrażając swoje niezadowolenie z działań organizacji i przedstawiając dwie propozycje: - Aby oddział zabezpieczył biuro jako centrum, do którego osoby mogą zgłaszać wszelkie sprawy dotyczące czarnej rasy i z którego Stowarzyszenie może rozszerzyć swoje działania na każdą część miasta; oraz - Aby wyznaczono akwizytora, który będzie pozyskiwał członków i prenumeraty dla „The Crisis”, magazynu NAACP redagowanego przez W. E. B. Du Bois. Du Bois dodał propozycję odciągnięcia „patronatu od zakładów biznesowych, które nie traktują ras jednakowo”, czyli bojkotu firm. Woodson napisał, że będzie współpracował jako jeden z dwudziestu pięciu skutecznych akwizytorów, dodając, że opłaci czynsz za biuro przez jeden miesiąc. Grimké nie przyjął pomysłów Woodsona z entuzjazmem.
Du Bois wykorzystał swoją wpływową rolę w NAACP, aby sprzeciwiać się różnym incydentom o podłożu rasistowskim. Kiedy w 1915 roku odbyła się premiera niemego filmu Narodziny narodu (The Birth of a Nation), Du Bois i NAACP przewodzili walce o zakazanie wyświetlania filmu ze względu na rasistowskie przedstawienie czarnych jako brutalnych i lubieżnych.
W Gallipoli Imperium Osmańskie skutecznie odparło siły brytyjskie, francuskie oraz Australijski i Nowozelandzki Korpus Armijny (ANZAC).
25 lutego 1915 roku Sztab Generalny Imperium Osmańskiego wydał dyrektywę 8682 ministra wojny Enwera Paszy w sprawie „zwiększonego bezpieczeństwa i środków ostrożności” dla wszystkich jednostek wojskowych, wzywającą do usunięcia wszystkich etnicznych Ormian służących w siłach osmańskich ze swoich stanowisk i ich demobilizacji. Zostali oni przydzieleni do nieuzbrojonych batalionów pracy. Dyrektywa oskarżała Patriarchat Ormiański o przekazywanie tajemnic państwowych Rosjanom. Enwer Pasza wyjaśnił tę decyzję „obawą, że będą współpracować z Rosjanami”.
W styczniu 1915 roku w neutralnych Stanach Zjednoczonych odbyła się konferencja pokojowa kierowana przez Jane Addams. Delegaci przyjęli platformę wzywającą do utworzenia organów międzynarodowych z uprawnieniami administracyjnymi i ustawodawczymi w celu opracowania „stałej ligi neutralnych narodów”, która miałaby pracować na rzecz pokoju i rozbrojenia.
W 1915 roku w Stanach Zjednoczonych utworzono podobny organ do grupy Bryce'a, na czele którego stanął były prezydent William Howard Taft. Nazywał się on Liga na rzecz Wymuszenia Pokoju (League to Enforce Peace).
Churchill interesował się teatrem działań na Bliskim Wschodzie i chciał odciążyć Rosjan na Kaukazie poprzez ataki na Turcję w Dardanelach. Miał nadzieję, że w przypadku powodzenia Brytyjczycy zdołają nawet zająć Konstantynopol. Uzyskano zgodę i w marcu 1915 roku anglo-francuskie siły zadaniowe podjęły próbę morskiego bombardowania tureckich pozycji obronnych w Dardanelach.
Harry C. Meek, członek Lions Clubs International, twierdził, że jako pierwszy wpadł na pomysł Dnia Ojca w 1915 roku. Meek powiedział, że wybrano trzecią niedzielę czerwca, ponieważ były to jego urodziny. Lions Club nadał mu tytuł „Pomysłodawcy Dnia Ojca”. Meek podjął wiele starań, aby promować Dzień Ojca i uczynić go oficjalnym świętem.
Odpowiadając na uwagi Grimkégo dotyczące swoich propozycji, 18 marca 1915 roku Woodson napisał: Nie boję się pozwów ze strony białych biznesmenów. W rzeczywistości powitałbym taki proces. Przyniosłoby to sprawie wiele dobrego. Pozbądźmy się strachu. Jesteśmy w tym stanie umysłu od trzech stuleci. Jestem radykałem. Jestem gotów działać, jeśli znajdę odważnych ludzi, którzy mi pomogą. Jego różnica zdań z Grimké, który chciał bardziej konserwatywnego kursu, przyczyniła się do zakończenia współpracy Woodsona z NAACP.
Zajcew urodził się w Jeleninskoje, w guberni orenburskiej, w chłopskiej rodzinie rosyjskiego pochodzenia i dorastał w górach Ural, gdzie nauczył się strzelectwa, polując na jelenie i wilki wraz z dziadkiem i starszym bratem.
25 marca 1915 roku został raniony w plecy lancą czerkieskiego kawalerzysty i schwytany podczas rosyjskiego ataku w pobliżu Bukowiny.
W kwietniu 1915 roku Strawinski otrzymał zamówienie od Winnaretty Singer (księżnej Edmond de Polignac) na małe dzieło teatralne, które miało zostać wystawione w jej paryskim salonie. Rezultatem był Renard (1916), który nazwał „burleską w śpiewie i tańcu”.
Wrogie armie Villi i Obregóna spotkały się w dniach 6–15 kwietnia 1915 roku w bitwie pod Celaya.
W kwietniu Śródziemnomorskie Siły Ekspedycyjne, w tym Australijski i Nowozelandzki Korpus Armijny (ANZAC), rozpoczęły szturm na Gallipoli. Obie te kampanie zakończyły się niepowodzeniem, a wielu posłów, zwłaszcza konserwatystów, uznało Churchilla za osobiście odpowiedzialnego.
19 kwietnia 1915 roku Dżewdet-bej zażądał, aby miasto Wan natychmiast dostarczyło mu 4000 żołnierzy pod pretekstem poboru. Jednak dla ludności ormiańskiej było jasne, że jego celem jest wymordowanie zdolnych do walki mężczyzn z Wan, aby miasto nie miało obrońców. Dżewdet-bej użył już wcześniej swojego oficjalnego nakazu w pobliskich wioskach, rzekomo w celu poszukiwania broni, a w rzeczywistości w celu rozpoczęcia masowych mordów. Ormianie zaoferowali pięciuset żołnierzy i pieniądze na zwolnienie z reszty służby, aby zyskać na czasie, ale Dżewdet-bej oskarżył Ormian o „bunt” i zapewnił o swojej determinacji, by go „zmiażdżyć” za wszelką cenę. „Jeśli buntownicy oddadzą choć jeden strzał”, oświadczył, „zabiję każdego chrześcijańskiego mężczyznę, kobietę i” (wskazując na swoje kolano) „każde dziecko, aż dotąd”.
Obie strony próbowały przełamać impas, wykorzystując postęp naukowy i technologiczny. 22 kwietnia 1915 roku, podczas drugiej bitwy pod Ypres, Niemcy (łamiąc konwencję haską) po raz pierwszy na froncie zachodnim użyli gazu chlorowego. Wkrótce różne rodzaje gazów stały się powszechnie stosowane przez obie strony i choć nigdy nie okazały się bronią decydującą o wyniku bitwy, gaz bojowy stał się jednym z najbardziej przerażających i najlepiej zapamiętanych koszmarów wojny.
W kwietniu 1915 roku brygadier L. S. Blackden wykładał grupie na temat wysiłku wojennego; Garvey poparł wezwania Blackdena do większej liczby Jamajczyków, by zgłaszali się do walki za Imperium na froncie zachodnim. Grupa sponsorowała również wieczory muzyczne i literackie, a także konkurs krasomówczy w lutym 1915 roku, w którym Garvey zdobył pierwszą nagrodę.
W nocy z 23 na 24 kwietnia 1915 roku, znanej jako Czerwona Niedziela, rząd osmański aresztował i uwięził około 250 ormiańskich intelektualistów i liderów społeczności ze stolicy Imperium Osmańskiego, Konstantynopola, a później także z innych ośrodków, których przeniesiono do dwóch obozów przejściowych w pobliżu Angory (Ankary).
W maju 1915 roku Mehmet Talaat Pasza zwrócił się do gabinetu i wielkiego wezyra Saida Halima Paszy o zalegalizowanie środka deportacji Ormian do innych miejsc z powodu tego, co Talaat Pasza nazwał „ormiańskimi zamieszkami i masakrami, które miały miejsce w wielu miejscach w kraju”. Jednak Talaat Pasza odnosił się konkretnie do wydarzeń w Wan i rozszerzał realizację tego planu na regiony, w których rzekome „zamieszki i masakry” miałyby wpłynąć na bezpieczeństwo strefy działań wojennych kampanii kaukaskiej. Później zakres deportacji został rozszerzony, aby objąć Ormian w pozostałych prowincjach.
W maju Asquith pod naciskiem parlamentu zgodził się utworzyć rząd koalicyjny wszystkich partii, ale jedynym warunkiem wejścia konserwatystów było usunięcie Churchilla z Admiralicji. Churchill bronił swojej sprawy zarówno przed Asquithem, jak i liderem konserwatystów Bonarem Lawem, ale musiał pogodzić się z degradacją i został Kanclerzem Księstwa Lancaster.
Począwszy od 1915 roku, Włosi pod dowództwem Cadorny przeprowadzili jedenaście ofensyw na froncie naddunajskim wzdłuż rzeki Isonzo (Socza), na północny wschód od Triestu. Z tych jedenastu ofensyw pięć wygrały Włochy, trzy pozostały nierozstrzygnięte, a trzy kolejne zostały odparte przez Austro-Węgrów, którzy zajmowali wyżej położone tereny.
24 maja 1915 roku Trójporozumienie (Imperium Rosyjskie, Francja i Wielka Brytania) ostrzegło Imperium Osmańskie, że „W obliczu tych nowych zbrodni Turcji przeciwko ludzkości i cywilizacji, rządy alianckie publicznie ogłaszają Wysokiej Porcie, że pociągną do osobistej odpowiedzialności za te zbrodnie wszystkich członków rządu osmańskiego, jak również tych ich agentów, którzy są zamieszani w takie masakry”.
29 maja 1915 roku Komitet Jedności i Postępu (CUP) przyjął Tymczasową Ustawę o Deportacji („Prawo Tehcir”), dającą rządowi osmańskiemu i wojsku upoważnienie do deportacji każdego, kogo „uznają” za zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego.
Wielu Amerykanów wypowiedziało się przeciwko ludobójstwu, w tym były prezydent Theodore Roosevelt, rabin Stephen Wise, Alice Stone Blackwell oraz William Jennings Bryan, sekretarz stanu USA do czerwca 1915 roku.
W czerwcu 1915 roku Strawinski wraz z rodziną przeniósł się z Clarens do Morges, miasta położonego sześć mil na południowy zachód od Lozanny, nad brzegiem Jeziora Genewskiego. Rodzina mieszkała tam (pod trzema różnymi adresami) do 1920 roku.
Po ukończeniu szkoły w 1915 roku podporucznik Eisenhower poprosił o przydział na Filipiny, co zostało odrzucone. Do 1918 roku służył początkowo w logistyce, a następnie w piechocie w różnych obozach w Teksasie i Georgii.
W 1915 roku Mussolini wstąpił do armii włoskiej podczas I wojny światowej. Walczył na froncie i uzyskał stopień kaprala, zanim został zwolniony z powodu rany wojennej.
Wraz z wybuchem I wojny światowej pod koniec 1914 roku, firma Buffalo Forge Company, w której Carrier pracował przez 12 lat, zdecydowała się ograniczyć swoją działalność wyłącznie do produkcji. W rezultacie siedmiu młodych inżynierów połączyło swoje oszczędności życia w wysokości 32 600 dolarów, aby założyć Carrier Engineering Corporation w Nowym Jorku 26 czerwca 1915 roku.
Mimo że Szwecja przez cały okres wojny pozostawała państwem neutralnym, posiadała w Imperium Osmańskim stałych przedstawicieli, którzy uważnie śledzili i na bieżąco raportowali o najważniejszych wydarzeniach w tym regionie. Ambasadą w Konstantynopolu kierował ambasador Cossva Anckarsvärd, z M. Ahlgrenem jako posłem oraz kapitanem Einarem af Wirsénem jako attaché wojskowym. 7 lipca 1915 roku ambasador Anckarsvärd wysłał do Sztokholmu dwustronicowy raport dotyczący masakr Ormian.
W 1915 roku Tesla próbował pozwać firmę Marconi Company za naruszenie jego patentów na strojenie bezprzewodowe. Pierwszy patent radiowy Marconiego został przyznany w USA w 1897 roku, ale jego zgłoszenie patentowe z 1900 roku, obejmujące ulepszenia w transmisji radiowej, było kilkakrotnie odrzucane, zanim ostatecznie zatwierdzono je w 1904 roku, z uzasadnieniem, że narusza inne istniejące patenty, w tym dwa patenty Tesli z 1897 roku dotyczące bezprzewodowego strojenia mocy.
W latach 1915–1925 Tesla przeniósł swoje biuro pod adres 8 West 40th Street.
Gdy w życie weszły rozkazy dotyczące deportacji i masakr, wielu urzędników konsularnych raportowało to, czego byli świadkami, ambasadorowi Henry'emu Morgenthauowi seniorowi, który w telegramie wysłanym do Departamentu Stanu USA 16 lipca 1915 roku opisał masakry jako „kampanię eksterminacji rasy”. Opisał to również w swoich wspomnieniach, które ukończył w 1918 roku.
W sierpniu 1915 roku „The New York Times” powtórzył niepodpisany raport, według którego „drogi i Eufrat zasłane są zwłokami wygnańców, a ci, którzy przeżyli, skazani są na pewną śmierć. Jest to plan eksterminacji całego narodu ormiańskiego”.
W sierpniu dowodził 10. kompanią, zanim powrócił do służby jako adiutant pułkowy.
W maju państwa centralne dokonały znaczącego przełomu na południowych granicach Polski dzięki ofensywie gorlicko-tarnowskiej. 5 sierpnia zdobyły Warszawę i zmusiły Rosjan do wycofania się z Polski.
9 sierpnia 1915 roku Anckarsvärd (ambasador Szwecji) wysłał kolejny raport, potwierdzający jego podejrzenia co do planów rządu tureckiego: „Jest oczywiste, że Turcy wykorzystują okazję, teraz podczas wojny, aby unicestwić naród ormiański, tak aby po nadejściu pokoju kwestia ormiańska już nie istniała”.
Garvey przyciągnął wkład finansowy od wielu wybitnych patronów, w tym burmistrza Kingston i gubernatora Jamajki, Williama Manninga.
3 września 1915 roku jego stopień kapitana stał się stały.
Wraz z Williamem D. Hartgrove'em, George'em Clevelandem Hallem, Alexandrem L. Jacksonem i Jamesem E. Stampsem, Woodson założył Association for the Study of African American Life and History 9 września 1915 roku w Chicago.
Prawo Tehcir wprowadziło pewne środki dotyczące mienia deportowanych, a 13 września 1915 roku parlament osmański uchwalił „Tymczasowe prawo o wywłaszczeniu i konfiskacie”, stanowiące, że cały majątek, w tym ziemia, inwentarz żywy i domy należące do Ormian, ma zostać skonfiskowany przez władze.
W 1915 roku Watson został mianowany prezesem, gdy rozstrzygnięto sprawy sądowe związane z jego pracą w NCR. Poznawszy pionierskie praktyki biznesowe Pattersona, Watson zaczął wprowadzać standardy NCR w firmach należących do CTR. Jego ulubione hasło, „THINK”, stało się mantrą dla pracowników każdej z firm.
W 1915 roku rząd osmański oraz plemiona kurdyjskie w regionie rozpoczęły eksterminację etnicznej ludności ormiańskiej, co doprowadziło do śmierci nawet 1,5 miliona Ormian w ramach ludobójstwa Ormian.
25 grudnia 1915 roku zawarł związek małżeński ze swoją rodaczką Rachele Guidi w Treviglio, która urodziła mu już córkę, Eddę.
USA przyznały rządowi Carranzy uznanie dyplomatyczne w październiku 1915 roku.
Pod koniec października, po powrocie z urlopu, ponownie objął dowództwo nad 10. kompanią.
Bułgaria wypowiedziała wojnę Serbii 12 października 1915 roku i przyłączyła się do trwającego już ataku armii austro-węgierskiej pod dowództwem Mackensena, liczącej 250 000 żołnierzy.
6 listopada 1915 roku agencja informacyjna Reuters z Londynu podała, że Nagroda Nobla w dziedzinie fizyki za 1915 rok została przyznana Thomasowi Edisonowi i Nikoli Tesli; jednak 15 listopada Reuters ze Sztokholmu poinformował, że nagroda w tym roku została przyznana sir Williamowi Henry'emu Braggowi i Williamowi Lawrence'owi Braggowi „za ich zasługi w analizie struktury kryształów za pomocą promieni rentgenowskich”.
25 listopada 1915 roku Churchill zrezygnował z członkostwa w rządzie, choć pozostał posłem. Asquith odrzucił jego prośbę o mianowanie go gubernatorem generalnym Brytyjskiej Afryki Wschodniej.
Pod koniec 1915 roku siły francusko-brytyjskie wylądowały w Salonikach w Grecji, aby zaoferować pomoc i wywrzeć presję na tamtejszy rząd, by wypowiedział wojnę państwom centralnym. Jednak proniemiecki król Konstantyn I zdymisjonował proaliancki rząd Eleftheriosa Venizelosa, zanim siły ekspedycyjne aliantów dotarły na miejsce.
Po podboju Serbia została podzielona między Austro-Węgry a Bułgarię.
Do wiosny 1915 roku Rosjanie wycofali się do Galicji.
Francis Albert Sinatra urodził się 12 grudnia 1915 roku w mieszkaniu na piętrze przy 415 Monroe Street w Hoboken w stanie New Jersey, jako jedyne dziecko włoskich imigrantów Nataliny „Dolly” Garaventy i Antonino Martino „Marty'ego” Sinatry.
Odpowiedzią Imperium Rosyjskiego na bombardowanie jego portów morskich na Morzu Czarnym była przede wszystkim kampania lądowa przez Kaukaz. Wczesne zwycięstwa nad Imperium Osmańskim od zimy 1914 do wiosny 1915 roku przyniosły znaczne zdobycze terytorialne, w tym odsiecz dla ormiańskiego bastionu broniącego się w mieście Wan w maju 1915 roku. Rosjanie donosili również o napotkaniu ciał nieuzbrojonych cywilnych Ormian podczas swojego natarcia.
Orville objął stanowisko prezesa Wright Company po śmierci Wilbura. Podzielając niechęć Wilbura do biznesu, ale nie posiadając umiejętności wykonawczych swojego brata, Orville sprzedał firmę w 1915 roku.
W 1915 roku Curie produkowała puste igły zawierające „emanację radu”, bezbarwny, radioaktywny gaz wydzielany przez rad, później zidentyfikowany jako radon, który miał być używany do sterylizacji zainfekowanych tkanek. Dostarczyła rad ze swojego własnego gramowego zapasu. Szacuje się, że ponad milion rannych żołnierzy było leczonych przy użyciu jej aparatów rentgenowskich.
W 1915 roku rozpoczął szkolenie w Korpusie Kadetów w Landshut.
W styczniu 1915 roku Keynes objął oficjalne stanowisko rządowe w Ministerstwie Skarbu.
W 1915 roku, po drugiej bitwie pod Ypres, podpułkownik John McCrae, lekarz Kanadyjskich Sił Ekspedycyjnych, napisał wiersz „Na polach Flandrii”. Jego pierwsze wersy odnoszą się do pól maków, które wyrosły wśród grobów żołnierzy we Flandrii.
W 1915 roku podstawa kwotowania i handlu akcjami zmienia się z procentu wartości nominalnej na dolary.
Eisenhower służył później jako trener drużyny futbolowej juniorów i cheerleader. Ukończył szkołę w środku stawki w 1915 roku, która stała się znana jako „rocznik, na który spadły gwiazdy”, ponieważ 59 jej członków zostało ostatecznie generałami.
Jednostka de Gaulle'a zyskała uznanie za wielokrotne czołganie się na ziemię niczyją w celu podsłuchiwania rozmów wroga w okopach, a zdobyte informacje były tak cenne, że 18 stycznia 1915 roku otrzymał Croix de Guerre.
Pierwszą odnotowaną atrakcją typu nawiedzony dom, zbudowaną w tym celu, był Orton and Spooner Ghost House, który otwarto w 1915 roku w Liphook w Anglii. Atrakcja ta najbardziej przypominała karnawałowy dom śmiechu, napędzany parą. Dom ten nadal istnieje w kolekcji Hollycombe Steam Collection.
Woodson związał się z waszyngtońskim oddziałem NAACP oraz jego przewodniczącym Archibaldem Grimké. 28 stycznia 1915 roku Woodson napisał list do Grimkégo, wyrażając swoje niezadowolenie z działań organizacji i przedstawiając dwie propozycje: - Aby oddział zabezpieczył biuro jako centrum, do którego osoby mogą zgłaszać wszelkie sprawy dotyczące czarnej rasy i z którego Stowarzyszenie może rozszerzyć swoje działania na każdą część miasta; oraz - Aby wyznaczono akwizytora, który będzie pozyskiwał członków i prenumeraty dla „The Crisis”, magazynu NAACP redagowanego przez W. E. B. Du Bois. Du Bois dodał propozycję odciągnięcia „patronatu od zakładów biznesowych, które nie traktują ras jednakowo”, czyli bojkotu firm. Woodson napisał, że będzie współpracował jako jeden z dwudziestu pięciu skutecznych akwizytorów, dodając, że opłaci czynsz za biuro przez jeden miesiąc. Grimké nie przyjął pomysłów Woodsona z entuzjazmem.
Du Bois wykorzystał swoją wpływową rolę w NAACP, aby sprzeciwiać się różnym incydentom o podłożu rasistowskim. Kiedy w 1915 roku odbyła się premiera niemego filmu Narodziny narodu (The Birth of a Nation), Du Bois i NAACP przewodzili walce o zakazanie wyświetlania filmu ze względu na rasistowskie przedstawienie czarnych jako brutalnych i lubieżnych.
W Gallipoli Imperium Osmańskie skutecznie odparło siły brytyjskie, francuskie oraz Australijski i Nowozelandzki Korpus Armijny (ANZAC).
25 lutego 1915 roku Sztab Generalny Imperium Osmańskiego wydał dyrektywę 8682 ministra wojny Enwera Paszy w sprawie „zwiększonego bezpieczeństwa i środków ostrożności” dla wszystkich jednostek wojskowych, wzywającą do usunięcia wszystkich etnicznych Ormian służących w siłach osmańskich ze swoich stanowisk i ich demobilizacji. Zostali oni przydzieleni do nieuzbrojonych batalionów pracy. Dyrektywa oskarżała Patriarchat Ormiański o przekazywanie tajemnic państwowych Rosjanom. Enwer Pasza wyjaśnił tę decyzję „obawą, że będą współpracować z Rosjanami”.
W styczniu 1915 roku w neutralnych Stanach Zjednoczonych odbyła się konferencja pokojowa kierowana przez Jane Addams. Delegaci przyjęli platformę wzywającą do utworzenia organów międzynarodowych z uprawnieniami administracyjnymi i ustawodawczymi w celu opracowania „stałej ligi neutralnych narodów”, która miałaby pracować na rzecz pokoju i rozbrojenia.
W 1915 roku w Stanach Zjednoczonych utworzono podobny organ do grupy Bryce'a, na czele którego stanął były prezydent William Howard Taft. Nazywał się on Liga na rzecz Wymuszenia Pokoju (League to Enforce Peace).
Churchill interesował się teatrem działań na Bliskim Wschodzie i chciał odciążyć Rosjan na Kaukazie poprzez ataki na Turcję w Dardanelach. Miał nadzieję, że w przypadku powodzenia Brytyjczycy zdołają nawet zająć Konstantynopol. Uzyskano zgodę i w marcu 1915 roku anglo-francuskie siły zadaniowe podjęły próbę morskiego bombardowania tureckich pozycji obronnych w Dardanelach.
Harry C. Meek, członek Lions Clubs International, twierdził, że jako pierwszy wpadł na pomysł Dnia Ojca w 1915 roku. Meek powiedział, że wybrano trzecią niedzielę czerwca, ponieważ były to jego urodziny. Lions Club nadał mu tytuł „Pomysłodawcy Dnia Ojca”. Meek podjął wiele starań, aby promować Dzień Ojca i uczynić go oficjalnym świętem.
Odpowiadając na uwagi Grimkégo dotyczące swoich propozycji, 18 marca 1915 roku Woodson napisał: Nie boję się pozwów ze strony białych biznesmenów. W rzeczywistości powitałbym taki proces. Przyniosłoby to sprawie wiele dobrego. Pozbądźmy się strachu. Jesteśmy w tym stanie umysłu od trzech stuleci. Jestem radykałem. Jestem gotów działać, jeśli znajdę odważnych ludzi, którzy mi pomogą. Jego różnica zdań z Grimké, który chciał bardziej konserwatywnego kursu, przyczyniła się do zakończenia współpracy Woodsona z NAACP.
Zajcew urodził się w Jeleninskoje, w guberni orenburskiej, w chłopskiej rodzinie rosyjskiego pochodzenia i dorastał w górach Ural, gdzie nauczył się strzelectwa, polując na jelenie i wilki wraz z dziadkiem i starszym bratem.
25 marca 1915 roku został raniony w plecy lancą czerkieskiego kawalerzysty i schwytany podczas rosyjskiego ataku w pobliżu Bukowiny.
W kwietniu 1915 roku Strawinski otrzymał zamówienie od Winnaretty Singer (księżnej Edmond de Polignac) na małe dzieło teatralne, które miało zostać wystawione w jej paryskim salonie. Rezultatem był Renard (1916), który nazwał „burleską w śpiewie i tańcu”.
Wrogie armie Villi i Obregóna spotkały się w dniach 6–15 kwietnia 1915 roku w bitwie pod Celaya.
W kwietniu Śródziemnomorskie Siły Ekspedycyjne, w tym Australijski i Nowozelandzki Korpus Armijny (ANZAC), rozpoczęły szturm na Gallipoli. Obie te kampanie zakończyły się niepowodzeniem, a wielu posłów, zwłaszcza konserwatystów, uznało Churchilla za osobiście odpowiedzialnego.
19 kwietnia 1915 roku Dżewdet-bej zażądał, aby miasto Wan natychmiast dostarczyło mu 4000 żołnierzy pod pretekstem poboru. Jednak dla ludności ormiańskiej było jasne, że jego celem jest wymordowanie zdolnych do walki mężczyzn z Wan, aby miasto nie miało obrońców. Dżewdet-bej użył już wcześniej swojego oficjalnego nakazu w pobliskich wioskach, rzekomo w celu poszukiwania broni, a w rzeczywistości w celu rozpoczęcia masowych mordów. Ormianie zaoferowali pięciuset żołnierzy i pieniądze na zwolnienie z reszty służby, aby zyskać na czasie, ale Dżewdet-bej oskarżył Ormian o „bunt” i zapewnił o swojej determinacji, by go „zmiażdżyć” za wszelką cenę. „Jeśli buntownicy oddadzą choć jeden strzał”, oświadczył, „zabiję każdego chrześcijańskiego mężczyznę, kobietę i” (wskazując na swoje kolano) „każde dziecko, aż dotąd”.
Obie strony próbowały przełamać impas, wykorzystując postęp naukowy i technologiczny. 22 kwietnia 1915 roku, podczas drugiej bitwy pod Ypres, Niemcy (łamiąc konwencję haską) po raz pierwszy na froncie zachodnim użyli gazu chlorowego. Wkrótce różne rodzaje gazów stały się powszechnie stosowane przez obie strony i choć nigdy nie okazały się bronią decydującą o wyniku bitwy, gaz bojowy stał się jednym z najbardziej przerażających i najlepiej zapamiętanych koszmarów wojny.
W kwietniu 1915 roku brygadier L. S. Blackden wykładał grupie na temat wysiłku wojennego; Garvey poparł wezwania Blackdena do większej liczby Jamajczyków, by zgłaszali się do walki za Imperium na froncie zachodnim. Grupa sponsorowała również wieczory muzyczne i literackie, a także konkurs krasomówczy w lutym 1915 roku, w którym Garvey zdobył pierwszą nagrodę.
W nocy z 23 na 24 kwietnia 1915 roku, znanej jako Czerwona Niedziela, rząd osmański aresztował i uwięził około 250 ormiańskich intelektualistów i liderów społeczności ze stolicy Imperium Osmańskiego, Konstantynopola, a później także z innych ośrodków, których przeniesiono do dwóch obozów przejściowych w pobliżu Angory (Ankary).
W maju 1915 roku Mehmet Talaat Pasza zwrócił się do gabinetu i wielkiego wezyra Saida Halima Paszy o zalegalizowanie środka deportacji Ormian do innych miejsc z powodu tego, co Talaat Pasza nazwał „ormiańskimi zamieszkami i masakrami, które miały miejsce w wielu miejscach w kraju”. Jednak Talaat Pasza odnosił się konkretnie do wydarzeń w Wan i rozszerzał realizację tego planu na regiony, w których rzekome „zamieszki i masakry” miałyby wpłynąć na bezpieczeństwo strefy działań wojennych kampanii kaukaskiej. Później zakres deportacji został rozszerzony, aby objąć Ormian w pozostałych prowincjach.
W maju Asquith pod naciskiem parlamentu zgodził się utworzyć rząd koalicyjny wszystkich partii, ale jedynym warunkiem wejścia konserwatystów było usunięcie Churchilla z Admiralicji. Churchill bronił swojej sprawy zarówno przed Asquithem, jak i liderem konserwatystów Bonarem Lawem, ale musiał pogodzić się z degradacją i został Kanclerzem Księstwa Lancaster.
Począwszy od 1915 roku, Włosi pod dowództwem Cadorny przeprowadzili jedenaście ofensyw na froncie naddunajskim wzdłuż rzeki Isonzo (Socza), na północny wschód od Triestu. Z tych jedenastu ofensyw pięć wygrały Włochy, trzy pozostały nierozstrzygnięte, a trzy kolejne zostały odparte przez Austro-Węgrów, którzy zajmowali wyżej położone tereny.
24 maja 1915 roku Trójporozumienie (Imperium Rosyjskie, Francja i Wielka Brytania) ostrzegło Imperium Osmańskie, że „W obliczu tych nowych zbrodni Turcji przeciwko ludzkości i cywilizacji, rządy alianckie publicznie ogłaszają Wysokiej Porcie, że pociągną do osobistej odpowiedzialności za te zbrodnie wszystkich członków rządu osmańskiego, jak również tych ich agentów, którzy są zamieszani w takie masakry”.
29 maja 1915 roku Komitet Jedności i Postępu (CUP) przyjął Tymczasową Ustawę o Deportacji („Prawo Tehcir”), dającą rządowi osmańskiemu i wojsku upoważnienie do deportacji każdego, kogo „uznają” za zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego.
Wielu Amerykanów wypowiedziało się przeciwko ludobójstwu, w tym były prezydent Theodore Roosevelt, rabin Stephen Wise, Alice Stone Blackwell oraz William Jennings Bryan, sekretarz stanu USA do czerwca 1915 roku.
W czerwcu 1915 roku Strawinski wraz z rodziną przeniósł się z Clarens do Morges, miasta położonego sześć mil na południowy zachód od Lozanny, nad brzegiem Jeziora Genewskiego. Rodzina mieszkała tam (pod trzema różnymi adresami) do 1920 roku.
Po ukończeniu szkoły w 1915 roku podporucznik Eisenhower poprosił o przydział na Filipiny, co zostało odrzucone. Do 1918 roku służył początkowo w logistyce, a następnie w piechocie w różnych obozach w Teksasie i Georgii.
W 1915 roku Mussolini wstąpił do armii włoskiej podczas I wojny światowej. Walczył na froncie i uzyskał stopień kaprala, zanim został zwolniony z powodu rany wojennej.
Wraz z wybuchem I wojny światowej pod koniec 1914 roku, firma Buffalo Forge Company, w której Carrier pracował przez 12 lat, zdecydowała się ograniczyć swoją działalność wyłącznie do produkcji. W rezultacie siedmiu młodych inżynierów połączyło swoje oszczędności życia w wysokości 32 600 dolarów, aby założyć Carrier Engineering Corporation w Nowym Jorku 26 czerwca 1915 roku.
Mimo że Szwecja przez cały okres wojny pozostawała państwem neutralnym, posiadała w Imperium Osmańskim stałych przedstawicieli, którzy uważnie śledzili i na bieżąco raportowali o najważniejszych wydarzeniach w tym regionie. Ambasadą w Konstantynopolu kierował ambasador Cossva Anckarsvärd, z M. Ahlgrenem jako posłem oraz kapitanem Einarem af Wirsénem jako attaché wojskowym. 7 lipca 1915 roku ambasador Anckarsvärd wysłał do Sztokholmu dwustronicowy raport dotyczący masakr Ormian.
W 1915 roku Tesla próbował pozwać firmę Marconi Company za naruszenie jego patentów na strojenie bezprzewodowe. Pierwszy patent radiowy Marconiego został przyznany w USA w 1897 roku, ale jego zgłoszenie patentowe z 1900 roku, obejmujące ulepszenia w transmisji radiowej, było kilkakrotnie odrzucane, zanim ostatecznie zatwierdzono je w 1904 roku, z uzasadnieniem, że narusza inne istniejące patenty, w tym dwa patenty Tesli z 1897 roku dotyczące bezprzewodowego strojenia mocy.
W latach 1915–1925 Tesla przeniósł swoje biuro pod adres 8 West 40th Street.
Gdy w życie weszły rozkazy dotyczące deportacji i masakr, wielu urzędników konsularnych raportowało to, czego byli świadkami, ambasadorowi Henry'emu Morgenthauowi seniorowi, który w telegramie wysłanym do Departamentu Stanu USA 16 lipca 1915 roku opisał masakry jako „kampanię eksterminacji rasy”. Opisał to również w swoich wspomnieniach, które ukończył w 1918 roku.
W sierpniu 1915 roku „The New York Times” powtórzył niepodpisany raport, według którego „drogi i Eufrat zasłane są zwłokami wygnańców, a ci, którzy przeżyli, skazani są na pewną śmierć. Jest to plan eksterminacji całego narodu ormiańskiego”.
W sierpniu dowodził 10. kompanią, zanim powrócił do służby jako adiutant pułkowy.
W maju państwa centralne dokonały znaczącego przełomu na południowych granicach Polski dzięki ofensywie gorlicko-tarnowskiej. 5 sierpnia zdobyły Warszawę i zmusiły Rosjan do wycofania się z Polski.
9 sierpnia 1915 roku Anckarsvärd (ambasador Szwecji) wysłał kolejny raport, potwierdzający jego podejrzenia co do planów rządu tureckiego: „Jest oczywiste, że Turcy wykorzystują okazję, teraz podczas wojny, aby unicestwić naród ormiański, tak aby po nadejściu pokoju kwestia ormiańska już nie istniała”.
Garvey przyciągnął wkład finansowy od wielu wybitnych patronów, w tym burmistrza Kingston i gubernatora Jamajki, Williama Manninga.
3 września 1915 roku jego stopień kapitana stał się stały.
Wraz z Williamem D. Hartgrove'em, George'em Clevelandem Hallem, Alexandrem L. Jacksonem i Jamesem E. Stampsem, Woodson założył Association for the Study of African American Life and History 9 września 1915 roku w Chicago.
Prawo Tehcir wprowadziło pewne środki dotyczące mienia deportowanych, a 13 września 1915 roku parlament osmański uchwalił „Tymczasowe prawo o wywłaszczeniu i konfiskacie”, stanowiące, że cały majątek, w tym ziemia, inwentarz żywy i domy należące do Ormian, ma zostać skonfiskowany przez władze.
W 1915 roku Watson został mianowany prezesem, gdy rozstrzygnięto sprawy sądowe związane z jego pracą w NCR. Poznawszy pionierskie praktyki biznesowe Pattersona, Watson zaczął wprowadzać standardy NCR w firmach należących do CTR. Jego ulubione hasło, „THINK”, stało się mantrą dla pracowników każdej z firm.
W 1915 roku rząd osmański oraz plemiona kurdyjskie w regionie rozpoczęły eksterminację etnicznej ludności ormiańskiej, co doprowadziło do śmierci nawet 1,5 miliona Ormian w ramach ludobójstwa Ormian.
25 grudnia 1915 roku zawarł związek małżeński ze swoją rodaczką Rachele Guidi w Treviglio, która urodziła mu już córkę, Eddę.
USA przyznały rządowi Carranzy uznanie dyplomatyczne w październiku 1915 roku.
Pod koniec października, po powrocie z urlopu, ponownie objął dowództwo nad 10. kompanią.
Bułgaria wypowiedziała wojnę Serbii 12 października 1915 roku i przyłączyła się do trwającego już ataku armii austro-węgierskiej pod dowództwem Mackensena, liczącej 250 000 żołnierzy.
6 listopada 1915 roku agencja informacyjna Reuters z Londynu podała, że Nagroda Nobla w dziedzinie fizyki za 1915 rok została przyznana Thomasowi Edisonowi i Nikoli Tesli; jednak 15 listopada Reuters ze Sztokholmu poinformował, że nagroda w tym roku została przyznana sir Williamowi Henry'emu Braggowi i Williamowi Lawrence'owi Braggowi „za ich zasługi w analizie struktury kryształów za pomocą promieni rentgenowskich”.
25 listopada 1915 roku Churchill zrezygnował z członkostwa w rządzie, choć pozostał posłem. Asquith odrzucił jego prośbę o mianowanie go gubernatorem generalnym Brytyjskiej Afryki Wschodniej.
Pod koniec 1915 roku siły francusko-brytyjskie wylądowały w Salonikach w Grecji, aby zaoferować pomoc i wywrzeć presję na tamtejszy rząd, by wypowiedział wojnę państwom centralnym. Jednak proniemiecki król Konstantyn I zdymisjonował proaliancki rząd Eleftheriosa Venizelosa, zanim siły ekspedycyjne aliantów dotarły na miejsce.
Po podboju Serbia została podzielona między Austro-Węgry a Bułgarię.
Do wiosny 1915 roku Rosjanie wycofali się do Galicji.
Francis Albert Sinatra urodził się 12 grudnia 1915 roku w mieszkaniu na piętrze przy 415 Monroe Street w Hoboken w stanie New Jersey, jako jedyne dziecko włoskich imigrantów Nataliny „Dolly” Garaventy i Antonino Martino „Marty'ego” Sinatry.
