Niespokojny sojusz zaczął rozpadać się pod koniec 1938 roku. Od 1940 roku otwarty konflikt między nacjonalistami a komunistami stał się częstszy na obszarach okupowanych poza kontrolą Japonii, co doprowadziło do incydentu Nowej Czwartej Armii w styczniu 1941 roku.
W 1941 roku Zuse stworzył swój wcześniejszy model Z3, pierwszy na świecie działający elektromechaniczny, programowalny, w pełni automatyczny komputer cyfrowy. Z3 został zbudowany z 2000 przekaźników, implementując 22-bitową długość słowa, która działała z częstotliwością taktowania około 5–10 Hz. Kod programu był dostarczany na perforowanej taśmie filmowej, podczas gdy dane mogły być przechowywane w 64 słowach pamięci lub dostarczane z klawiatury.
Sytuacja zaostrzyła się na przełomie 1940 i 1941 roku, kiedy starcia między siłami komunistycznymi a KMT nasiliły się. W grudniu 1940 roku Czang zażądał, aby Nowa Czwarta Armia KPCh ewakuowała prowincje Anhui i Jiangsu z powodu prowokacji i nękania sił KMT na tym obszarze. Pod silną presją dowódcy Nowej Czwartej Armii podporządkowali się. W następnym roku zostali oni zaatakowani przez siły KMT podczas ewakuacji, co doprowadziło do kilku tysięcy ofiar śmiertelnych.
W 1941 roku Hồ Chí Minh powrócił do Wietnamu, aby stanąć na czele ruchu niepodległościowego Việt Minh.
Jesienią 1941 roku naziści zaczęli wywozić Żydów z getta. Większość z nich trafiła do obozu zagłady w Bełżcu i została zamordowana. 13 marca 1943 roku getto zostało zlikwidowane, a ci, którzy wciąż nadawali się do pracy, zostali wysłani do nowego obozu koncentracyjnego w Płaszowie. Kilka tysięcy osób niezdolnych do pracy wysłano do obozów zagłady i zamordowano; setki innych zostało zamordowanych na ulicach przez nazistów podczas oczyszczania getta. Schindler, świadomy planów dzięki swoim kontaktom w Wehrmachcie, zatrzymał swoich pracowników w fabryce na noc, aby uchronić ich przed krzywdą. Schindler był świadkiem likwidacji getta i był przerażony. Od tego momentu, jak mówi Schindlerjude Sol Urbach, Schindler „zmienił zdanie na temat nazistów. Postanowił odejść i uratować tylu Żydów, ilu mógł”.
W 1941 roku katolicki biskup Münster, Clemens August Graf von Galen, publicznie zaprotestował przeciwko prześladowaniom i akcji T4, nazistowskiemu programowi przymusowej eutanazji, w ramach którego zabijano osoby chore psychicznie, fizycznie zdeformowane i nieuleczalnie chore. W serii kazań, które odbiły się szerokim echem na świecie, skrytykował program jako nielegalny i niemoralny. Jego kazania doprowadziły do szerokiego ruchu protestacyjnego wśród przywódców kościelnych, co było najsilniejszym protestem przeciwko polityce nazistowskiej do tamtego momentu.
W 1941 roku Turing oświadczył się koleżance z Hut 8, Joan Clarke, również matematyczce i kryptolożce, ale ich zaręczyny nie trwały długo. Po przyznaniu się narzeczonej do swojego homoseksualizmu, co według doniesień przyjęła ona „spokojnie”, Turing uznał, że nie może doprowadzić do małżeństwa.
Pod koniec 1941 roku Turing oraz jego koledzy kryptolodzy Gordon Welchman, Hugh Alexander i Stuart Milner-Barry byli sfrustrowani. Opierając się na pracy Polaków, stworzyli sprawny system deszyfrowania sygnałów Enigmy, jednak ograniczona liczba personelu i maszyn typu bombe sprawiała, że nie byli w stanie przetłumaczyć wszystkich sygnałów. Latem odnieśli znaczne sukcesy, a straty w żegludze spadły poniżej 100 000 ton miesięcznie; jednakże pilnie potrzebowali większych zasobów, aby nadążyć za niemieckimi zmianami. Próbowali pozyskać więcej ludzi i fundusze na kolejne maszyny bombe oficjalnymi kanałami, ale bezskutecznie.
W 1941 roku Turing oświadczył się swojej koleżance z Hut 8, Joan Clarke, matematyczce i kryptolożce, jednak ich zaręczyny nie trwały długo. Po wyznaniu swojej homoseksualności narzeczonej, która według doniesień przyjęła to „bez zmrużenia oka”, Turing uznał, że nie może doprowadzić do małżeństwa.
John Maynard Keynes po raz pierwszy zaproponował ICU (Międzynarodową Unię Rozliczeniową) w 1941 roku jako sposób na uregulowanie bilansu handlowego. Obawiał się, że kraje z deficytem handlowym nie będą w stanie z niego wyjść, płacąc coraz wyższe odsetki od obsługi swojego coraz większego zadłużenia, co zdusi globalny wzrost. ICU byłaby w efekcie bankiem z własną walutą („bancor”), wymienialną na waluty krajowe po stałym kursie. Byłaby to jednostka rozliczeniowa między narodami, dzięki której można by mierzyć ich deficyty lub nadwyżki handlowe.
Utrzymująca się niechęć między chińskimi siłami komunistycznymi a nacjonalistycznymi doprowadziła do zbrojnych starć w styczniu 1941 r., co skutecznie zakończyło ich współpracę. Incydent Nowej Czwartej Armii był przedstawiany jako kara za komunistyczne nieposłuszeństwo i nacjonalistyczną zdradę.
W 1941 roku został wybrany na sekretarza HaNoar HaOved VeHaLomed, socjalistycznego syjonistycznego ruchu młodzieżowego.
Na początku 1941 roku getto warszawskie liczyło 445 000 osób, w tym 130 000 przybyłych z innych miejsc, podczas gdy drugie co do wielkości, getto w Łodzi, mieściło 160 000 osób. Choć getto warszawskie skupiało 30 procent populacji miasta, zajmowało zaledwie 2,5 procent jego powierzchni, co dawało średnio ponad dziewięć osób na pokój. Ogromne przeludnienie, złe warunki sanitarne i brak żywności doprowadziły do śmierci tysięcy ludzi. W 1941 roku zmarło ponad 43 000 mieszkańców.
W Holandii Niemcy ustanowili Arthura Seyss-Inquarta komisarzem Rzeszy, który rozpoczął prześladowania 140 000 Żydów w kraju. Żydzi byli zmuszani do porzucenia pracy i musieli rejestrować się w urzędach. W lutym 1941 roku nieżydowscy obywatele Holandii zorganizowali strajk protestacyjny, który został szybko stłumiony.
Sukcesy militarne Tajów ograniczały się do obszaru granicy z Kambodżą, a w styczniu 1941 roku nowoczesne siły morskie Francji Vichy zdecydowanie pokonały słabsze siły morskie Tajlandii w bitwie pod Ko Chang. Wojna zakończyła się w maju, a Francuzi zgodzili się na drobne korekty terytorialne, które przywróciły Tajlandii wcześniej utracone obszary.
Trzecia kadencja prezydentury Franklina D. Roosevelta rozpoczęła się 20 stycznia 1941 roku, w dniu trzeciej inauguracji Roosevelta, i zakończyła się wraz z jego śmiercią 12 kwietnia 1945 roku.
Pomieszczenie jest podobne do Peers' Lobby, ale ma prostszy wystrój i jest nieco większe, tworząc sześcian o boku 13,7 metra (45 stóp). Po poważnych zniszczeniach, jakich doznało podczas bombardowania w 1941 roku, zostało odbudowane w uproszczonym stylu, co jest najbardziej widoczne w posadzce, która jest niemal całkowicie pozbawiona zdobień. Łuk drzwi prowadzących do Izby Gmin pozostawiono nieodnowiony jako przypomnienie okrucieństw wojny; obecnie znany jest jako Rubble Arch lub Churchill Arch. Po jego bokach znajdują się brązowe posągi Winstona Churchilla i Davida Lloyda George'a, premierów, którzy prowadzili Wielką Brytanię odpowiednio przez II i I wojnę światową; stopa każdego z nich jest wyraźnie błyszcząca, co jest wynikiem długiej tradycji pocierania ich przez posłów na szczęście w drodze na swoje pierwsze przemówienie. W lobby znajdują się popiersia i posągi większości premierów XX wieku, a także dwie duże tablice, na których posłowie mogą odbierać listy i wiadomości telefoniczne, zaprojektowane na użytek Izby i zainstalowane na początku lat 60. XX wieku.
W lutym 1941 roku zawarto porozumienie chińsko-brytyjskie, na mocy którego wojska brytyjskie miały wspierać chińskie jednostki partyzanckie „Surprise Troops” już działające w Chinach, a Chiny miały wspierać Wielką Brytanię w Birmie.
1 lutego 1941 roku Philip otrzymał stopień podporucznika po ukończeniu serii kursów w Portsmouth, podczas których uzyskał najwyższą ocenę w czterech z pięciu części egzaminu kwalifikacyjnego.
Franco i Serrano Suñer odbyli spotkanie z Mussolinim i Ciano w Bordigherze we Włoszech 12 lutego 1941 roku. Mussolini udawał, że nie jest zainteresowany pomocą Franco ze względu na porażki, jakie jego siły poniosły w Afryce Północnej i na Bałkanach, a nawet powiedział Franco, że chciałby znaleźć jakikolwiek sposób na wycofanie się z wojny.
Od początku 1941 r. Stany Zjednoczone i Japonia prowadziły negocjacje, próbując poprawić swoje napięte stosunki i zakończyć wojnę w Chinach. Podczas tych negocjacji Japonia przedstawiła szereg propozycji, które zostały odrzucone przez Amerykanów jako niewystarczające. W tym samym czasie Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i Holandia prowadziły tajne rozmowy w sprawie wspólnej obrony swoich terytoriów na wypadek japońskiego ataku na którekolwiek z nich.
Za zgodą Hitlera, Himmler odtworzył Einsatzgruppen w okresie poprzedzającym planowaną inwazję na Związek Radziecki.
Do marca 1941 r. Bułgaria i Jugosławia podpisały Pakt trzech.
Porozumienie finansowe sfinalizowano w marcu 1941 r. Osobny list gwarantował integralność terytorialną Imperium Francuskiego.
W marcu 1941 roku Eisenhower został awansowany na pułkownika i przydzielony na stanowisko szefa sztabu nowo utworzonego IX Korpusu pod dowództwem generała dywizji Kenyona Joyce'a.
Z tego właśnie powodu Churchill odetchnął z ulgą, gdy Roosevelt został ponownie wybrany w 1940 roku. Po reelekcji Roosevelt przystąpił do wdrażania nowej metody dostarczania niezbędnych środków Wielkiej Brytanii bez konieczności płatności pieniężnych. Przekonał Kongres, że spłata za tę niezwykle kosztowną usługę przybierze formę obrony USA. Polityka ta była znana jako Lend-Lease i została formalnie wprowadzona w życie 11 marca 1941 roku.
Roosevelt promował programy Lend-Lease, aby wesprzeć brytyjski wysiłek wojenny.
W marcu japońska 11. Armia zaatakowała kwaterę główną chińskiej 19. Armii, ale została odparta podczas bitwy pod Shanggao.
Okręty Royal Navy i Royal Australian Navy przechwyciły i zatopiły lub poważnie uszkodziły kilka jednostek włoskiej Regia Marina pod dowództwem wiceadmirała Angelo Iachino. Bitwa koło przylądka Matapan rozegrała się w dniach od 27 do 29 marca 1941 roku.
Philip został wymieniony w meldunkach za swoją służbę podczas bitwy pod Matapanem, podczas której obsługiwał reflektory pancernika. Został również odznaczony greckim Krzyżem Wojennym.
Dwa dni później (po podpisaniu Paktu Trzech) rząd jugosłowiański został obalony przez nacjonalistów. Zamach stanu w Jugosławii z 27 marca 1941 roku w Belgradzie, w Królestwie Jugosławii, doprowadził do odsunięcia regencji pod przewodnictwem księcia Pawła i osadzenia na tronie króla Piotra II.
6 kwietnia 1941 roku siły niemieckie, przy wsparciu węgierskim i włoskim, rozpoczęły inwazję na Jugosławię.
W 1941 roku oni (Howard Florey i jego zespół) leczyli policjanta, Alberta Alexandra, z ciężką infekcją twarzy; jego stan się poprawił, ale potem zapasy penicyliny się wyczerpały i pacjent zmarł. Następnie z powodzeniem leczono kilku innych pacjentów.
W 1941 roku Florey i Heatley udali się do USA, aby zainteresować firmy farmaceutyczne produkcją leku i poinformować je o swoim procesie.
Niemcy odpowiedziały jednoczesną inwazją na Jugosławię. Znana jako wojna kwietniowa lub operacja 25, trwała od 6 do 18 kwietnia. Atak doprowadził do niemieckiej okupacji Jugosławii.
Chociaż zwycięstwo państw Osi było szybkie, wkrótce wybuchła zacięta i zakrojona na szeroką skalę wojna partyzancka przeciwko okupacji Jugosławii, która trwała aż do końca wojny (6 kwietnia 1941 – 25 maja 1945).
10 kwietnia 1941 roku Slavko Kvaternik proklamował Niepodległe Państwo Chorwackie, a Tito odpowiedział utworzeniem Komitetu Wojskowego w ramach Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Jugosławii.
Oblężenie Tobruku trwało 241 dni w 1941 roku, po tym jak siły Osi posunęły się przez Cyrenajkę z El Agheila w ramach operacji Sonnenblume przeciwko siłom alianckim w Libii, podczas kampanii w Afryce Północnej (1940–1943) w czasie II wojny światowej. Oblężenie odciągnęło wojska Osi od granicy, a garnizon Tobruku odparł kilka ataków Osi.
Jugosławia i Grecja zostały zaatakowane w kwietniu 1941 roku i skapitulowały przed końcem miesiąca. Niemcy i Włochy podzieliły Grecję na strefy okupacyjne, ale nie zlikwidowały jej jako państwa. Kluczowe obszary Macedonii Środkowej, Ateny i Saloniki były okupowane przez Niemcy, podczas gdy inne przez Włochów, a części przez siły bułgarskie.
W kwietniu 1941 roku pomoc sowiecka zakończyła się wraz z podpisaniem sowiecko-japońskiego paktu o neutralności i rozpoczęciem Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Pakt ten pozwolił Związkowi Radzieckiemu uniknąć walki z Niemcami i Japonią jednocześnie. A w sierpniu 1945 roku Związek Radziecki wypowiedział pakt o neutralności z Japonią.
W obliczu rosnących napięć z Niemcami oraz planów Japonii, by wykorzystać wojnę w Europie do przejęcia bogatych w zasoby posiadłości europejskich w Azji Południowo-Wschodniej, oba mocarstwa podpisały w kwietniu 1941 roku pakt o nieagresji.
Alianci byli na tyle zaniepokojeni niemieckimi spiskami wokół księcia, że prezydent Roosevelt zarządził tajną obserwację księcia i księżnej podczas ich wizyty w Palm Beach na Florydzie w kwietniu 1941 r.
17 kwietnia 1941 roku, po ucieczce króla Piotra II i innych członków rządu z kraju, pozostali przedstawiciele rządu i wojska spotkali się z niemieckimi urzędnikami w Belgradzie.
W 1941 roku Wong uczestniczyła w kilku wydarzeniach towarzyskich w Mission Inn w Riverside w Kalifornii.
1 maja 1941 roku Tito wydał broszurę wzywającą naród do zjednoczenia się w walce z okupacją.
Na początku 1941 roku, zgodnie z rozkazami Himmlera, zbudowano dziesięć obozów koncentracyjnych, w których więźniowie byli poddawani pracy przymusowej. Żydzi z całych Niemiec i terytoriów okupowanych byli deportowani do obozów lub zamykani w gettach.
Wojna brytyjsko-iracka miała miejsce od 2 do 31 maja 1941 roku i była kampanią wojskową aliantów pod dowództwem brytyjskim przeciwko Irakowi pod rządami Raszida Alego, który przejął władzę podczas II wojny światowej przy wsparciu Niemiec i Włoch. Kampania zakończyła się upadkiem rządu Alego, ponowną okupacją Iraku przez Wielką Brytanię i powrotem do władzy regenta Iraku, księcia Abd al-Ilaha, sojusznika Wielkiej Brytanii.
Został Przewodniczącym Rady Ministrów Związku Radzieckiego.
Wykorzystując swoje dziecięce ambicje bycia pisarzem, młody Stanley Lieber zadebiutował w komiksie tekstem wypełniającym „Captain America Foils the Traitor's Revenge” w Captain America Comics nr 3 (z datą na okładce maj 1941), używając pseudonimu Stan Lee, który lata później przyjął jako swoje oficjalne nazwisko.
Hess obawiał się, że Niemcy staną w obliczu wojny na dwa fronty w miarę postępów planów operacji Barbarossa, inwazji na Związek Radziecki zaplanowanej na późniejszy okres tego samego roku. 10 maja 1941 roku poleciał samotnie do Wielkiej Brytanii, aby szukać negocjacji pokojowych z brytyjskim rządem. Po przybyciu został aresztowany i resztę wojny spędził jako brytyjski jeniec.
Najgorszy nalot miał miejsce w nocy z 10 na 11 maja 1941 roku, kiedy to pałac został trafiony co najmniej dwanaście razy, a trzy osoby (dwóch policjantów i rezydent nadzorujący Izbę Lordów, Edward Elliott) zginęły.
Hitler uznał wyjazd Hessa za osobistą zdradę, rozkazał zastrzelić Hessa w przypadku powrotu do Niemiec i 12 maja 1941 roku zniósł stanowisko zastępcy Führera, powierzając byłe obowiązki Hessa Bormannowi z tytułem szefa Parteikanzlei (Kancelarii Partii). Na tym stanowisku był odpowiedzialny za wszystkie nominacje w NSDAP i odpowiadał tylko przed Hitlerem. Współpracownicy zaczęli nazywać go „Brązową Eminencją”, choć nigdy w oczy.
Operacja Brevity była ograniczoną ofensywą przeprowadzoną w połowie maja 1941 roku, podczas kampanii w Afryce Północnej w czasie II wojny światowej. Zaplanowana przez głównodowodzącego brytyjskiego Dowództwa Bliskiego Wschodu, generała Archibalda Wavella, operacja Brevity miała być szybkim uderzeniem w słabe siły Osi na linii frontu w rejonie Sollum–Capuzzo–Bardia na granicy Egiptu i Libii. Choć operacja rozpoczęła się obiecująco, wprawiając dowództwo Osi w zakłopotanie, większość wczesnych zdobyczy została utracona w wyniku lokalnych kontrataków, a po przybyciu niemieckich posiłków na front operację przerwano po jednym dniu.
Para miała syna, Jamesa P. Hoffę, urodzonego 19 maja 1941 roku w Detroit w stanie Michigan.
Bitwa o Kretę rozegrała się na greckiej wyspie Kreta. Rozpoczęła się rankiem 20 maja 1941 roku, kiedy nazistowskie Niemcy rozpoczęły inwazję powietrznodesantową na wyspę. Siły greckie i inne siły alianckie, wraz z kreteńskimi cywilami, broniły wyspy.
Między innymi Philip brał udział w bitwie o Kretę.
Ofensywa kijowska zakończyła się ogromnym sukcesem, prowadząc do okrążenia i eliminacji czterech armii radzieckich. Pierwsza bitwa o Kijów trwała od 23 sierpnia do 26 września i doprowadziła do niemieckiej okupacji Kijowa.
Bormann był niezmiennie orędownikiem niezwykle surowych, radykalnych środków w odniesieniu do traktowania Żydów, podbitych narodów wschodnich oraz jeńców wojennych. Podpisał dekret z 31 maja 1941 r. rozszerzający ustawy norymberskie z 1935 r. na zaanektowane terytoria Wschodu.
W czerwcu 1941 roku został mianowany szefem sztabu generała Waltera Kruegera, dowódcy Trzeciej Armii, w Fort Sam Houston w San Antonio w Teksasie.
Między czerwcem a lipcem Wielka Brytania najechała i zajęła francuskie posiadłości w Syrii i Libanie (8 czerwca – 14 lipca 1941), przy wsparciu Wolnych Francuzów.
Tysiące Żydów zostało zabitych w styczniu i czerwcu 1941 roku podczas pogromów w Bukareszcie i Jassach. Według raportu Tuvii Frilinga i innych z 2004 roku, podczas pogromu w Jassach zginęło do 14 850 Żydów.
W czerwcu 1941 roku Rumunia dołączyła do Niemiec w inwazji na Związek Radziecki. Żydzi zostali usunięci ze służby państwowej, przeprowadzano pogromy, a do marca 1941 roku wszyscy Żydzi stracili pracę i skonfiskowano ich majątek.
Bomba zapalająca uderzyła w salę Izby Gmin i podpaliła ją; kolejna podpaliła dach Westminster Hall. Strażacy nie byli w stanie uratować obu obiektów, więc podjęto decyzję o próbie ratowania hali.
Kiedy 22 czerwca 1941 roku rozpoczęła się inwazja na Związek Radziecki, minister spraw zagranicznych Franco, Ramón Serrano Suñer, natychmiast zasugerował utworzenie jednostki ochotników wojskowych, którzy mieliby dołączyć do inwazji. Hiszpańscy ochotnicy walczyli na froncie wschodnim pod niemieckim dowództwem w latach 1941–1944.
22 czerwca 1941 roku, łamiąc pakt o nieagresji między Hitlerem a Stalinem z 1939 roku, ponad 3 miliony żołnierzy państw Osi zaatakowało Związek Radziecki.
22 czerwca 1941 roku Hitler rozpoczął inwazję na Związek Radziecki.
Niemcy dokonały inwazji na Związek Radziecki 22 czerwca 1941 roku, w dniu, który Timothy Snyder nazwał „jednym z najważniejszych dni w historii Europy... początkiem katastrofy, której nie da się opisać”.
Hitler rozpoczął inwazję na Związek Radziecki w niedzielę 22 czerwca 1941 roku. Nie było to zaskoczeniem dla Churchilla, który od początku kwietnia wiedział z odszyfrowanych wiadomości Enigmy w Bletchley Park, że atak jest nieuchronny. Próbował ostrzec sekretarza generalnego Józefa Stalina za pośrednictwem brytyjskiego ambasadora w Moskwie, Stafforda Crippsa, ale bezskutecznie, ponieważ Stalin nie ufał Churchillowi. W noc przed atakiem, zamierzając wygłosić przemówienie do narodu, Churchill nawiązał do swoich dotychczasowych antykomunistycznych poglądów, mówiąc do Colville'a: „Gdyby Hitler najechał piekło, przynajmniej odniósłbym się przychylnie do diabła”.
27 czerwca 1941 roku Komitet Centralny Komunistycznej Partii Jugosławii mianował Tito Naczelnym Dowódcą wszystkich narodowowyzwoleńczych sił zbrojnych.
1 lipca 1941 roku Komintern wysłał precyzyjne instrukcje wzywające do natychmiastowego działania.
Podczas lata państwa Osi poczyniły znaczne postępy na terytorium radzieckim, zadając ogromne straty w ludziach i sprzęcie. Jednak do połowy sierpnia niemieckie Naczelne Dowództwo Wojsk Lądowych zdecydowało o wstrzymaniu ofensywy znacznie wyczerpanej Grupy Armii Środek i skierowaniu 2. Grupy Pancernej do wsparcia wojsk posuwających się w kierunku środkowej Ukrainy i Leningradu. Pierwsza bitwa pod Smoleńskiem toczyła się wokół miasta Smoleńsk między 10 lipca a 10 września 1941 roku, około 400 km na zachód od Moskwy.
Podczas pogromu w Jedwabnem 10 lipca 1941 roku grupa Polaków w Jedwabnem wymordowała żydowską społeczność miasta, z których wielu spalono żywcem w stodole. Atak mógł zostać zainicjowany przez niemiecką policję bezpieczeństwa.
W czerwcu i lipcu 1941 roku, podczas pogromów we Lwowie (obecnie Lwów, Ukraina), około 6000 polskich Żydów zostało zamordowanych na ulicach przez Ukraińską Milicję Ludową oraz miejscową ludność.
W lipcu Wielka Brytania i Związek Radziecki zawarły sojusz wojskowy przeciwko Niemcom.
Do znaczących masakr należy masakra w Ponarach w lipcu 1941 roku w pobliżu Wilna (Sowiecka Litwa), podczas której Einsatzgruppe B i litewscy kolaboranci rozstrzelali 72 000 Żydów oraz 8 000 nieżydowskich Litwinów i Polaków.
W lipcu 1941 roku Mihai Antonescu, wicepremier Rumunii, powiedział, że nadszedł czas na „całkowite oczyszczenie etniczne, na rewizję życia narodowego i na oczyszczenie naszej rasy ze wszystkich tych elementów, które są obce jej duszy, które wyrosły jak jemioła i zaciemniają naszą przyszłość”.
W kontrolowanej przez Włochy Libii utworzono kilka obozów pracy przymusowej dla Żydów; prawie 2600 libijskich Żydów wysłano do obozów, gdzie 562 zmarło.
Emmett Louis Till był 14-letnim afroamerykańskim chłopcem, który został porwany, torturowany i zlinczowany w Mississippi w 1955 roku po tym, jak oskarżono go o obrazę białej kobiety w sklepie spożywczym jej rodziny.
Początkowo ofiary zabijano za pomocą samochodów-komór gazowych lub przez plutony egzekucyjne, ale metody te okazały się niepraktyczne przy operacji na taką skalę. W sierpniu 1941 roku Himmler był obecny przy rozstrzelaniu 100 Żydów w Mińsku. Zmęczony i wstrząśnięty tym doświadczeniem, obawiał się wpływu takich działań na zdrowie psychiczne swoich ludzi z SS. Zdecydował, że należy znaleźć alternatywne metody zabijania.
Trzeci syn, Bruno, zginął w wypadku lotniczym podczas lotu bombowcem Piaggio P.108 w ramach misji testowej, 7 sierpnia 1941 roku.
Stan przeszedł od pisania tekstów wypełniających do tworzenia właściwych komiksów z dodatkową historią „'Headline' Hunter, Foreign Correspondent” dwa numery później. Pierwszym superbohaterem współtworzonym przez Lee był Destroyer w Mystic Comics nr 6 (sierpień 1941). Inne postacie, które współtworzył w okresie nazywanym przez fanów i historyków Złotą Erą Komiksu, to Jack Frost, debiutujący w U.S.A. Comics nr 1 (sierpień 1941), oraz Father Time, debiutujący w Captain America Comics nr 6 (sierpień 1941).
9 sierpnia 1941 roku brytyjski pancernik HMS Prince of Wales wpłynął do zatoki Placentia Bay z Churchillem na pokładzie i spotkał się z amerykańskim krążownikiem ciężkim USS Augusta, na którym czekali Roosevelt i członkowie jego sztabu. Podczas pierwszego spotkania Churchill i Roosevelt przez chwilę milczeli, aż Churchill powiedział: „Wreszcie, panie prezydencie”, na co Roosevelt odpowiedział: „Cieszę się, że pana widzę na pokładzie, panie Churchill”. Następnie Churchill przekazał prezydentowi list od króla Jerzego VI i wygłosił oficjalne oświadczenie, którego – mimo dwóch prób – obecna ekipa dźwiękowa nie zdołała nagrać.
W sierpniu 1941 roku, po protestach niemieckich kościołów katolickich i protestanckich, Hitler anulował program T4, chociaż osoby niepełnosprawne nadal były zabijane aż do końca wojny. Środowisko medyczne regularnie otrzymywało ciała do badań; na przykład Uniwersytet w Tybindze otrzymał 1077 ciał osób straconych w latach 1933–1945.
W sierpniu Wielka Brytania i Stany Zjednoczone wspólnie ogłosiły Kartę Atlantycką, która określała brytyjskie i amerykańskie cele wojenne, mimo że Ameryka nie przystąpiła jeszcze oficjalnie do wojny.
Prezydent USA Franklin D. Roosevelt i premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill omawiali to, co miało stać się Kartą Atlantycką, w 1941 roku podczas konferencji atlantyckiej w Placentia Bay na Nowej Fundlandii. Wspólną deklarację wydali 14 sierpnia 1941 roku z amerykańskiej bazy morskiej w zatoce, Naval Base Argentia, która została niedawno wydzierżawiona od Wielkiej Brytanii w ramach umowy, na mocy której USA przekazały Wielkiej Brytanii 50 nadwyżkowych niszczycieli do walki z niemieckimi U-bootami (USA nie przystąpiły do wojny jako strona walcząca aż do ataku na Pearl Harbor cztery miesiące później).
W sierpniu 1941 roku Churchill odbył swoją pierwszą transatlantycką podróż w czasie wojny na pokładzie HMS Prince of Wales i spotkał się z Rooseveltem w Placentia Bay na Nowej Fundlandii. 14 sierpnia wydali wspólne oświadczenie, które stało się znane jako Karta Atlantycka. Określała ona cele obu krajów dla przyszłości świata i jest postrzegana jako inspiracja dla Deklaracji Narodów Zjednoczonych z 1942 roku, która sama w sobie stanowiła podstawę Organizacji Narodów Zjednoczonych założonej w czerwcu 1945 roku.
Milošević urodził się w Požarevacu, cztery miesiące po inwazji państw Osi na Królestwo Jugosławii, i dorastał podczas okupacji państw Osi w czasie II wojny światowej.
Nigdy nie istniała podpisana wersja dokumentu. Treść była wypracowywana w kilku projektach, a ostateczny uzgodniony tekst został przesłany telegraficznie do Londynu i Waszyngtonu. Prezydent Roosevelt przedstawił treść Karty Kongresowi 21 sierpnia 1941 roku.
W momencie publikacji Karta nosiła tytuł „Wspólna deklaracja Prezydenta i Premiera” i była powszechnie znana jako „Wspólna deklaracja”. Gazeta Partii Pracy Daily Herald ukuła nazwę Karta Atlantycka, ale Churchill użył jej w parlamencie 24 sierpnia 1941 roku i od tego czasu została ona powszechnie przyjęta.
Brytyjczycy i Sowieci dokonali inwazji na neutralny Iran, aby zabezpieczyć korytarz perski i irańskie pola naftowe. Inwazja miała miejsce od 25 do 31 sierpnia.
Podczas masakry w Kamieńcu Podolskim (Sowiecka Ukraina) między 27 a 30 sierpnia 1941 roku zabito prawie 24 000 Żydów.
We wrześniu 1941 roku został zaproponowany do obsadzenia wakatu w Radzie Dyrektorów Banku Anglii, a następnie pełnił pełną kadencję od kwietnia następnego roku.
4 września 1941 roku japoński gabinet zebrał się, aby rozważyć plany wojenne przygotowane przez Cesarską Kwaterę Główną.
5 września premier Konoe nieformalnie przedłożył cesarzowi projekt decyzji, zaledwie na jeden dzień przed Konferencją Cesarską, na której miał zostać formalnie wdrożony.
Jesienią 1941 roku pierwsza turbina wiatrowa klasy megawatowej została zsynchronizowana z siecią energetyczną w Vermont. Turbina wiatrowa Smith–Putnam pracowała tylko przez 1100 godzin, zanim uległa poważnej awarii. Urządzenie nie zostało naprawione z powodu niedoboru materiałów w czasie wojny.
We wrześniu 1941 r. de Gaulle utworzył Francuską Radę Narodową, obejmując stanowisko jej przewodniczącego. Była to wszechstronna koalicja sił oporu, od konserwatywnych katolików, takich jak on sam, po komunistów.
We wrześniu Japonia ponownie próbowała zdobyć miasto Changsha i starła się z chińskimi siłami nacjonalistycznymi.
Oblężenie Leningradu było blokadą wojskową podjętą od południa przez Grupę Armii Północ nazistowskich Niemiec przeciwko radzieckiemu miastu Leningrad (obecnie Petersburg). Oblężenie rozpoczęło się 8 września 1941 roku, kiedy Wehrmacht odciął ostatnią drogę do miasta. Choć siłom radzieckim udało się otworzyć wąski korytarz lądowy do miasta 18 stycznia 1943 roku, Armia Czerwona zniosła oblężenie dopiero 27 stycznia 1944 roku, 872 dni po jego rozpoczęciu.
Kiedy Simon i jego partner kreatywny Jack Kirby odeszli pod koniec 1941 roku po sporze z Goodmanem, 30-letni wydawca mianował Lee, mającego niespełna 19 lat, redaktorem tymczasowym. Młodzieniec wykazał się smykałką do biznesu, co sprawiło, że pozostał redaktorem naczelnym działu komiksowego, a także dyrektorem artystycznym przez większość tego czasu, aż do 1972 roku, kiedy to zastąpił Goodmana na stanowisku wydawcy.
Pomimo konfliktów z rywalizującym monarchistycznym ruchem czetników, partyzanci Tito zdołali wyzwolić terytorium, zwłaszcza „Republikę Užice”. W tym okresie Tito prowadził rozmowy z przywódcą czetników Drażą Mihailoviciem 19 września i 27 października 1941 roku.
Niespokojny sojusz zaczął rozpadać się pod koniec 1938 roku. Od 1940 roku otwarty konflikt między nacjonalistami a komunistami stał się częstszy na obszarach okupowanych poza kontrolą Japonii, co doprowadziło do incydentu Nowej Czwartej Armii w styczniu 1941 roku.
W 1941 roku Zuse stworzył swój wcześniejszy model Z3, pierwszy na świecie działający elektromechaniczny, programowalny, w pełni automatyczny komputer cyfrowy. Z3 został zbudowany z 2000 przekaźników, implementując 22-bitową długość słowa, która działała z częstotliwością taktowania około 5–10 Hz. Kod programu był dostarczany na perforowanej taśmie filmowej, podczas gdy dane mogły być przechowywane w 64 słowach pamięci lub dostarczane z klawiatury.
Sytuacja zaostrzyła się na przełomie 1940 i 1941 roku, kiedy starcia między siłami komunistycznymi a KMT nasiliły się. W grudniu 1940 roku Czang zażądał, aby Nowa Czwarta Armia KPCh ewakuowała prowincje Anhui i Jiangsu z powodu prowokacji i nękania sił KMT na tym obszarze. Pod silną presją dowódcy Nowej Czwartej Armii podporządkowali się. W następnym roku zostali oni zaatakowani przez siły KMT podczas ewakuacji, co doprowadziło do kilku tysięcy ofiar śmiertelnych.
W 1941 roku Hồ Chí Minh powrócił do Wietnamu, aby stanąć na czele ruchu niepodległościowego Việt Minh.
Jesienią 1941 roku naziści zaczęli wywozić Żydów z getta. Większość z nich trafiła do obozu zagłady w Bełżcu i została zamordowana. 13 marca 1943 roku getto zostało zlikwidowane, a ci, którzy wciąż nadawali się do pracy, zostali wysłani do nowego obozu koncentracyjnego w Płaszowie. Kilka tysięcy osób niezdolnych do pracy wysłano do obozów zagłady i zamordowano; setki innych zostało zamordowanych na ulicach przez nazistów podczas oczyszczania getta. Schindler, świadomy planów dzięki swoim kontaktom w Wehrmachcie, zatrzymał swoich pracowników w fabryce na noc, aby uchronić ich przed krzywdą. Schindler był świadkiem likwidacji getta i był przerażony. Od tego momentu, jak mówi Schindlerjude Sol Urbach, Schindler „zmienił zdanie na temat nazistów. Postanowił odejść i uratować tylu Żydów, ilu mógł”.
W 1941 roku katolicki biskup Münster, Clemens August Graf von Galen, publicznie zaprotestował przeciwko prześladowaniom i akcji T4, nazistowskiemu programowi przymusowej eutanazji, w ramach którego zabijano osoby chore psychicznie, fizycznie zdeformowane i nieuleczalnie chore. W serii kazań, które odbiły się szerokim echem na świecie, skrytykował program jako nielegalny i niemoralny. Jego kazania doprowadziły do szerokiego ruchu protestacyjnego wśród przywódców kościelnych, co było najsilniejszym protestem przeciwko polityce nazistowskiej do tamtego momentu.
W 1941 roku Turing oświadczył się koleżance z Hut 8, Joan Clarke, również matematyczce i kryptolożce, ale ich zaręczyny nie trwały długo. Po przyznaniu się narzeczonej do swojego homoseksualizmu, co według doniesień przyjęła ona „spokojnie”, Turing uznał, że nie może doprowadzić do małżeństwa.
Pod koniec 1941 roku Turing oraz jego koledzy kryptolodzy Gordon Welchman, Hugh Alexander i Stuart Milner-Barry byli sfrustrowani. Opierając się na pracy Polaków, stworzyli sprawny system deszyfrowania sygnałów Enigmy, jednak ograniczona liczba personelu i maszyn typu bombe sprawiała, że nie byli w stanie przetłumaczyć wszystkich sygnałów. Latem odnieśli znaczne sukcesy, a straty w żegludze spadły poniżej 100 000 ton miesięcznie; jednakże pilnie potrzebowali większych zasobów, aby nadążyć za niemieckimi zmianami. Próbowali pozyskać więcej ludzi i fundusze na kolejne maszyny bombe oficjalnymi kanałami, ale bezskutecznie.
W 1941 roku Turing oświadczył się swojej koleżance z Hut 8, Joan Clarke, matematyczce i kryptolożce, jednak ich zaręczyny nie trwały długo. Po wyznaniu swojej homoseksualności narzeczonej, która według doniesień przyjęła to „bez zmrużenia oka”, Turing uznał, że nie może doprowadzić do małżeństwa.
John Maynard Keynes po raz pierwszy zaproponował ICU (Międzynarodową Unię Rozliczeniową) w 1941 roku jako sposób na uregulowanie bilansu handlowego. Obawiał się, że kraje z deficytem handlowym nie będą w stanie z niego wyjść, płacąc coraz wyższe odsetki od obsługi swojego coraz większego zadłużenia, co zdusi globalny wzrost. ICU byłaby w efekcie bankiem z własną walutą („bancor”), wymienialną na waluty krajowe po stałym kursie. Byłaby to jednostka rozliczeniowa między narodami, dzięki której można by mierzyć ich deficyty lub nadwyżki handlowe.
Utrzymująca się niechęć między chińskimi siłami komunistycznymi a nacjonalistycznymi doprowadziła do zbrojnych starć w styczniu 1941 r., co skutecznie zakończyło ich współpracę. Incydent Nowej Czwartej Armii był przedstawiany jako kara za komunistyczne nieposłuszeństwo i nacjonalistyczną zdradę.
W 1941 roku został wybrany na sekretarza HaNoar HaOved VeHaLomed, socjalistycznego syjonistycznego ruchu młodzieżowego.
Na początku 1941 roku getto warszawskie liczyło 445 000 osób, w tym 130 000 przybyłych z innych miejsc, podczas gdy drugie co do wielkości, getto w Łodzi, mieściło 160 000 osób. Choć getto warszawskie skupiało 30 procent populacji miasta, zajmowało zaledwie 2,5 procent jego powierzchni, co dawało średnio ponad dziewięć osób na pokój. Ogromne przeludnienie, złe warunki sanitarne i brak żywności doprowadziły do śmierci tysięcy ludzi. W 1941 roku zmarło ponad 43 000 mieszkańców.
W Holandii Niemcy ustanowili Arthura Seyss-Inquarta komisarzem Rzeszy, który rozpoczął prześladowania 140 000 Żydów w kraju. Żydzi byli zmuszani do porzucenia pracy i musieli rejestrować się w urzędach. W lutym 1941 roku nieżydowscy obywatele Holandii zorganizowali strajk protestacyjny, który został szybko stłumiony.
Sukcesy militarne Tajów ograniczały się do obszaru granicy z Kambodżą, a w styczniu 1941 roku nowoczesne siły morskie Francji Vichy zdecydowanie pokonały słabsze siły morskie Tajlandii w bitwie pod Ko Chang. Wojna zakończyła się w maju, a Francuzi zgodzili się na drobne korekty terytorialne, które przywróciły Tajlandii wcześniej utracone obszary.
Trzecia kadencja prezydentury Franklina D. Roosevelta rozpoczęła się 20 stycznia 1941 roku, w dniu trzeciej inauguracji Roosevelta, i zakończyła się wraz z jego śmiercią 12 kwietnia 1945 roku.
Pomieszczenie jest podobne do Peers' Lobby, ale ma prostszy wystrój i jest nieco większe, tworząc sześcian o boku 13,7 metra (45 stóp). Po poważnych zniszczeniach, jakich doznało podczas bombardowania w 1941 roku, zostało odbudowane w uproszczonym stylu, co jest najbardziej widoczne w posadzce, która jest niemal całkowicie pozbawiona zdobień. Łuk drzwi prowadzących do Izby Gmin pozostawiono nieodnowiony jako przypomnienie okrucieństw wojny; obecnie znany jest jako Rubble Arch lub Churchill Arch. Po jego bokach znajdują się brązowe posągi Winstona Churchilla i Davida Lloyda George'a, premierów, którzy prowadzili Wielką Brytanię odpowiednio przez II i I wojnę światową; stopa każdego z nich jest wyraźnie błyszcząca, co jest wynikiem długiej tradycji pocierania ich przez posłów na szczęście w drodze na swoje pierwsze przemówienie. W lobby znajdują się popiersia i posągi większości premierów XX wieku, a także dwie duże tablice, na których posłowie mogą odbierać listy i wiadomości telefoniczne, zaprojektowane na użytek Izby i zainstalowane na początku lat 60. XX wieku.
W lutym 1941 roku zawarto porozumienie chińsko-brytyjskie, na mocy którego wojska brytyjskie miały wspierać chińskie jednostki partyzanckie „Surprise Troops” już działające w Chinach, a Chiny miały wspierać Wielką Brytanię w Birmie.
1 lutego 1941 roku Philip otrzymał stopień podporucznika po ukończeniu serii kursów w Portsmouth, podczas których uzyskał najwyższą ocenę w czterech z pięciu części egzaminu kwalifikacyjnego.
Franco i Serrano Suñer odbyli spotkanie z Mussolinim i Ciano w Bordigherze we Włoszech 12 lutego 1941 roku. Mussolini udawał, że nie jest zainteresowany pomocą Franco ze względu na porażki, jakie jego siły poniosły w Afryce Północnej i na Bałkanach, a nawet powiedział Franco, że chciałby znaleźć jakikolwiek sposób na wycofanie się z wojny.
Od początku 1941 r. Stany Zjednoczone i Japonia prowadziły negocjacje, próbując poprawić swoje napięte stosunki i zakończyć wojnę w Chinach. Podczas tych negocjacji Japonia przedstawiła szereg propozycji, które zostały odrzucone przez Amerykanów jako niewystarczające. W tym samym czasie Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i Holandia prowadziły tajne rozmowy w sprawie wspólnej obrony swoich terytoriów na wypadek japońskiego ataku na którekolwiek z nich.
Za zgodą Hitlera, Himmler odtworzył Einsatzgruppen w okresie poprzedzającym planowaną inwazję na Związek Radziecki.
Do marca 1941 r. Bułgaria i Jugosławia podpisały Pakt trzech.
Porozumienie finansowe sfinalizowano w marcu 1941 r. Osobny list gwarantował integralność terytorialną Imperium Francuskiego.
W marcu 1941 roku Eisenhower został awansowany na pułkownika i przydzielony na stanowisko szefa sztabu nowo utworzonego IX Korpusu pod dowództwem generała dywizji Kenyona Joyce'a.
Z tego właśnie powodu Churchill odetchnął z ulgą, gdy Roosevelt został ponownie wybrany w 1940 roku. Po reelekcji Roosevelt przystąpił do wdrażania nowej metody dostarczania niezbędnych środków Wielkiej Brytanii bez konieczności płatności pieniężnych. Przekonał Kongres, że spłata za tę niezwykle kosztowną usługę przybierze formę obrony USA. Polityka ta była znana jako Lend-Lease i została formalnie wprowadzona w życie 11 marca 1941 roku.
Roosevelt promował programy Lend-Lease, aby wesprzeć brytyjski wysiłek wojenny.
W marcu japońska 11. Armia zaatakowała kwaterę główną chińskiej 19. Armii, ale została odparta podczas bitwy pod Shanggao.
Okręty Royal Navy i Royal Australian Navy przechwyciły i zatopiły lub poważnie uszkodziły kilka jednostek włoskiej Regia Marina pod dowództwem wiceadmirała Angelo Iachino. Bitwa koło przylądka Matapan rozegrała się w dniach od 27 do 29 marca 1941 roku.
Philip został wymieniony w meldunkach za swoją służbę podczas bitwy pod Matapanem, podczas której obsługiwał reflektory pancernika. Został również odznaczony greckim Krzyżem Wojennym.
Dwa dni później (po podpisaniu Paktu Trzech) rząd jugosłowiański został obalony przez nacjonalistów. Zamach stanu w Jugosławii z 27 marca 1941 roku w Belgradzie, w Królestwie Jugosławii, doprowadził do odsunięcia regencji pod przewodnictwem księcia Pawła i osadzenia na tronie króla Piotra II.
6 kwietnia 1941 roku siły niemieckie, przy wsparciu węgierskim i włoskim, rozpoczęły inwazję na Jugosławię.
W 1941 roku oni (Howard Florey i jego zespół) leczyli policjanta, Alberta Alexandra, z ciężką infekcją twarzy; jego stan się poprawił, ale potem zapasy penicyliny się wyczerpały i pacjent zmarł. Następnie z powodzeniem leczono kilku innych pacjentów.
W 1941 roku Florey i Heatley udali się do USA, aby zainteresować firmy farmaceutyczne produkcją leku i poinformować je o swoim procesie.
Niemcy odpowiedziały jednoczesną inwazją na Jugosławię. Znana jako wojna kwietniowa lub operacja 25, trwała od 6 do 18 kwietnia. Atak doprowadził do niemieckiej okupacji Jugosławii.
Chociaż zwycięstwo państw Osi było szybkie, wkrótce wybuchła zacięta i zakrojona na szeroką skalę wojna partyzancka przeciwko okupacji Jugosławii, która trwała aż do końca wojny (6 kwietnia 1941 – 25 maja 1945).
10 kwietnia 1941 roku Slavko Kvaternik proklamował Niepodległe Państwo Chorwackie, a Tito odpowiedział utworzeniem Komitetu Wojskowego w ramach Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Jugosławii.
Oblężenie Tobruku trwało 241 dni w 1941 roku, po tym jak siły Osi posunęły się przez Cyrenajkę z El Agheila w ramach operacji Sonnenblume przeciwko siłom alianckim w Libii, podczas kampanii w Afryce Północnej (1940–1943) w czasie II wojny światowej. Oblężenie odciągnęło wojska Osi od granicy, a garnizon Tobruku odparł kilka ataków Osi.
Jugosławia i Grecja zostały zaatakowane w kwietniu 1941 roku i skapitulowały przed końcem miesiąca. Niemcy i Włochy podzieliły Grecję na strefy okupacyjne, ale nie zlikwidowały jej jako państwa. Kluczowe obszary Macedonii Środkowej, Ateny i Saloniki były okupowane przez Niemcy, podczas gdy inne przez Włochów, a części przez siły bułgarskie.
W kwietniu 1941 roku pomoc sowiecka zakończyła się wraz z podpisaniem sowiecko-japońskiego paktu o neutralności i rozpoczęciem Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Pakt ten pozwolił Związkowi Radzieckiemu uniknąć walki z Niemcami i Japonią jednocześnie. A w sierpniu 1945 roku Związek Radziecki wypowiedział pakt o neutralności z Japonią.
W obliczu rosnących napięć z Niemcami oraz planów Japonii, by wykorzystać wojnę w Europie do przejęcia bogatych w zasoby posiadłości europejskich w Azji Południowo-Wschodniej, oba mocarstwa podpisały w kwietniu 1941 roku pakt o nieagresji.
Alianci byli na tyle zaniepokojeni niemieckimi spiskami wokół księcia, że prezydent Roosevelt zarządził tajną obserwację księcia i księżnej podczas ich wizyty w Palm Beach na Florydzie w kwietniu 1941 r.
17 kwietnia 1941 roku, po ucieczce króla Piotra II i innych członków rządu z kraju, pozostali przedstawiciele rządu i wojska spotkali się z niemieckimi urzędnikami w Belgradzie.
W 1941 roku Wong uczestniczyła w kilku wydarzeniach towarzyskich w Mission Inn w Riverside w Kalifornii.
1 maja 1941 roku Tito wydał broszurę wzywającą naród do zjednoczenia się w walce z okupacją.
Na początku 1941 roku, zgodnie z rozkazami Himmlera, zbudowano dziesięć obozów koncentracyjnych, w których więźniowie byli poddawani pracy przymusowej. Żydzi z całych Niemiec i terytoriów okupowanych byli deportowani do obozów lub zamykani w gettach.
Wojna brytyjsko-iracka miała miejsce od 2 do 31 maja 1941 roku i była kampanią wojskową aliantów pod dowództwem brytyjskim przeciwko Irakowi pod rządami Raszida Alego, który przejął władzę podczas II wojny światowej przy wsparciu Niemiec i Włoch. Kampania zakończyła się upadkiem rządu Alego, ponowną okupacją Iraku przez Wielką Brytanię i powrotem do władzy regenta Iraku, księcia Abd al-Ilaha, sojusznika Wielkiej Brytanii.
Został Przewodniczącym Rady Ministrów Związku Radzieckiego.
Wykorzystując swoje dziecięce ambicje bycia pisarzem, młody Stanley Lieber zadebiutował w komiksie tekstem wypełniającym „Captain America Foils the Traitor's Revenge” w Captain America Comics nr 3 (z datą na okładce maj 1941), używając pseudonimu Stan Lee, który lata później przyjął jako swoje oficjalne nazwisko.
Hess obawiał się, że Niemcy staną w obliczu wojny na dwa fronty w miarę postępów planów operacji Barbarossa, inwazji na Związek Radziecki zaplanowanej na późniejszy okres tego samego roku. 10 maja 1941 roku poleciał samotnie do Wielkiej Brytanii, aby szukać negocjacji pokojowych z brytyjskim rządem. Po przybyciu został aresztowany i resztę wojny spędził jako brytyjski jeniec.
Najgorszy nalot miał miejsce w nocy z 10 na 11 maja 1941 roku, kiedy to pałac został trafiony co najmniej dwanaście razy, a trzy osoby (dwóch policjantów i rezydent nadzorujący Izbę Lordów, Edward Elliott) zginęły.
Hitler uznał wyjazd Hessa za osobistą zdradę, rozkazał zastrzelić Hessa w przypadku powrotu do Niemiec i 12 maja 1941 roku zniósł stanowisko zastępcy Führera, powierzając byłe obowiązki Hessa Bormannowi z tytułem szefa Parteikanzlei (Kancelarii Partii). Na tym stanowisku był odpowiedzialny za wszystkie nominacje w NSDAP i odpowiadał tylko przed Hitlerem. Współpracownicy zaczęli nazywać go „Brązową Eminencją”, choć nigdy w oczy.
Operacja Brevity była ograniczoną ofensywą przeprowadzoną w połowie maja 1941 roku, podczas kampanii w Afryce Północnej w czasie II wojny światowej. Zaplanowana przez głównodowodzącego brytyjskiego Dowództwa Bliskiego Wschodu, generała Archibalda Wavella, operacja Brevity miała być szybkim uderzeniem w słabe siły Osi na linii frontu w rejonie Sollum–Capuzzo–Bardia na granicy Egiptu i Libii. Choć operacja rozpoczęła się obiecująco, wprawiając dowództwo Osi w zakłopotanie, większość wczesnych zdobyczy została utracona w wyniku lokalnych kontrataków, a po przybyciu niemieckich posiłków na front operację przerwano po jednym dniu.
Para miała syna, Jamesa P. Hoffę, urodzonego 19 maja 1941 roku w Detroit w stanie Michigan.
Bitwa o Kretę rozegrała się na greckiej wyspie Kreta. Rozpoczęła się rankiem 20 maja 1941 roku, kiedy nazistowskie Niemcy rozpoczęły inwazję powietrznodesantową na wyspę. Siły greckie i inne siły alianckie, wraz z kreteńskimi cywilami, broniły wyspy.
Między innymi Philip brał udział w bitwie o Kretę.
Ofensywa kijowska zakończyła się ogromnym sukcesem, prowadząc do okrążenia i eliminacji czterech armii radzieckich. Pierwsza bitwa o Kijów trwała od 23 sierpnia do 26 września i doprowadziła do niemieckiej okupacji Kijowa.
Bormann był niezmiennie orędownikiem niezwykle surowych, radykalnych środków w odniesieniu do traktowania Żydów, podbitych narodów wschodnich oraz jeńców wojennych. Podpisał dekret z 31 maja 1941 r. rozszerzający ustawy norymberskie z 1935 r. na zaanektowane terytoria Wschodu.
W czerwcu 1941 roku został mianowany szefem sztabu generała Waltera Kruegera, dowódcy Trzeciej Armii, w Fort Sam Houston w San Antonio w Teksasie.
Między czerwcem a lipcem Wielka Brytania najechała i zajęła francuskie posiadłości w Syrii i Libanie (8 czerwca – 14 lipca 1941), przy wsparciu Wolnych Francuzów.
Tysiące Żydów zostało zabitych w styczniu i czerwcu 1941 roku podczas pogromów w Bukareszcie i Jassach. Według raportu Tuvii Frilinga i innych z 2004 roku, podczas pogromu w Jassach zginęło do 14 850 Żydów.
W czerwcu 1941 roku Rumunia dołączyła do Niemiec w inwazji na Związek Radziecki. Żydzi zostali usunięci ze służby państwowej, przeprowadzano pogromy, a do marca 1941 roku wszyscy Żydzi stracili pracę i skonfiskowano ich majątek.
Bomba zapalająca uderzyła w salę Izby Gmin i podpaliła ją; kolejna podpaliła dach Westminster Hall. Strażacy nie byli w stanie uratować obu obiektów, więc podjęto decyzję o próbie ratowania hali.
Kiedy 22 czerwca 1941 roku rozpoczęła się inwazja na Związek Radziecki, minister spraw zagranicznych Franco, Ramón Serrano Suñer, natychmiast zasugerował utworzenie jednostki ochotników wojskowych, którzy mieliby dołączyć do inwazji. Hiszpańscy ochotnicy walczyli na froncie wschodnim pod niemieckim dowództwem w latach 1941–1944.
22 czerwca 1941 roku, łamiąc pakt o nieagresji między Hitlerem a Stalinem z 1939 roku, ponad 3 miliony żołnierzy państw Osi zaatakowało Związek Radziecki.
22 czerwca 1941 roku Hitler rozpoczął inwazję na Związek Radziecki.
Niemcy dokonały inwazji na Związek Radziecki 22 czerwca 1941 roku, w dniu, który Timothy Snyder nazwał „jednym z najważniejszych dni w historii Europy... początkiem katastrofy, której nie da się opisać”.
Hitler rozpoczął inwazję na Związek Radziecki w niedzielę 22 czerwca 1941 roku. Nie było to zaskoczeniem dla Churchilla, który od początku kwietnia wiedział z odszyfrowanych wiadomości Enigmy w Bletchley Park, że atak jest nieuchronny. Próbował ostrzec sekretarza generalnego Józefa Stalina za pośrednictwem brytyjskiego ambasadora w Moskwie, Stafforda Crippsa, ale bezskutecznie, ponieważ Stalin nie ufał Churchillowi. W noc przed atakiem, zamierzając wygłosić przemówienie do narodu, Churchill nawiązał do swoich dotychczasowych antykomunistycznych poglądów, mówiąc do Colville'a: „Gdyby Hitler najechał piekło, przynajmniej odniósłbym się przychylnie do diabła”.
27 czerwca 1941 roku Komitet Centralny Komunistycznej Partii Jugosławii mianował Tito Naczelnym Dowódcą wszystkich narodowowyzwoleńczych sił zbrojnych.
1 lipca 1941 roku Komintern wysłał precyzyjne instrukcje wzywające do natychmiastowego działania.
Podczas lata państwa Osi poczyniły znaczne postępy na terytorium radzieckim, zadając ogromne straty w ludziach i sprzęcie. Jednak do połowy sierpnia niemieckie Naczelne Dowództwo Wojsk Lądowych zdecydowało o wstrzymaniu ofensywy znacznie wyczerpanej Grupy Armii Środek i skierowaniu 2. Grupy Pancernej do wsparcia wojsk posuwających się w kierunku środkowej Ukrainy i Leningradu. Pierwsza bitwa pod Smoleńskiem toczyła się wokół miasta Smoleńsk między 10 lipca a 10 września 1941 roku, około 400 km na zachód od Moskwy.
Podczas pogromu w Jedwabnem 10 lipca 1941 roku grupa Polaków w Jedwabnem wymordowała żydowską społeczność miasta, z których wielu spalono żywcem w stodole. Atak mógł zostać zainicjowany przez niemiecką policję bezpieczeństwa.
W czerwcu i lipcu 1941 roku, podczas pogromów we Lwowie (obecnie Lwów, Ukraina), około 6000 polskich Żydów zostało zamordowanych na ulicach przez Ukraińską Milicję Ludową oraz miejscową ludność.
W lipcu Wielka Brytania i Związek Radziecki zawarły sojusz wojskowy przeciwko Niemcom.
Do znaczących masakr należy masakra w Ponarach w lipcu 1941 roku w pobliżu Wilna (Sowiecka Litwa), podczas której Einsatzgruppe B i litewscy kolaboranci rozstrzelali 72 000 Żydów oraz 8 000 nieżydowskich Litwinów i Polaków.
W lipcu 1941 roku Mihai Antonescu, wicepremier Rumunii, powiedział, że nadszedł czas na „całkowite oczyszczenie etniczne, na rewizję życia narodowego i na oczyszczenie naszej rasy ze wszystkich tych elementów, które są obce jej duszy, które wyrosły jak jemioła i zaciemniają naszą przyszłość”.
W kontrolowanej przez Włochy Libii utworzono kilka obozów pracy przymusowej dla Żydów; prawie 2600 libijskich Żydów wysłano do obozów, gdzie 562 zmarło.
Emmett Louis Till był 14-letnim afroamerykańskim chłopcem, który został porwany, torturowany i zlinczowany w Mississippi w 1955 roku po tym, jak oskarżono go o obrazę białej kobiety w sklepie spożywczym jej rodziny.
Początkowo ofiary zabijano za pomocą samochodów-komór gazowych lub przez plutony egzekucyjne, ale metody te okazały się niepraktyczne przy operacji na taką skalę. W sierpniu 1941 roku Himmler był obecny przy rozstrzelaniu 100 Żydów w Mińsku. Zmęczony i wstrząśnięty tym doświadczeniem, obawiał się wpływu takich działań na zdrowie psychiczne swoich ludzi z SS. Zdecydował, że należy znaleźć alternatywne metody zabijania.
Trzeci syn, Bruno, zginął w wypadku lotniczym podczas lotu bombowcem Piaggio P.108 w ramach misji testowej, 7 sierpnia 1941 roku.
Stan przeszedł od pisania tekstów wypełniających do tworzenia właściwych komiksów z dodatkową historią „'Headline' Hunter, Foreign Correspondent” dwa numery później. Pierwszym superbohaterem współtworzonym przez Lee był Destroyer w Mystic Comics nr 6 (sierpień 1941). Inne postacie, które współtworzył w okresie nazywanym przez fanów i historyków Złotą Erą Komiksu, to Jack Frost, debiutujący w U.S.A. Comics nr 1 (sierpień 1941), oraz Father Time, debiutujący w Captain America Comics nr 6 (sierpień 1941).
9 sierpnia 1941 roku brytyjski pancernik HMS Prince of Wales wpłynął do zatoki Placentia Bay z Churchillem na pokładzie i spotkał się z amerykańskim krążownikiem ciężkim USS Augusta, na którym czekali Roosevelt i członkowie jego sztabu. Podczas pierwszego spotkania Churchill i Roosevelt przez chwilę milczeli, aż Churchill powiedział: „Wreszcie, panie prezydencie”, na co Roosevelt odpowiedział: „Cieszę się, że pana widzę na pokładzie, panie Churchill”. Następnie Churchill przekazał prezydentowi list od króla Jerzego VI i wygłosił oficjalne oświadczenie, którego – mimo dwóch prób – obecna ekipa dźwiękowa nie zdołała nagrać.
W sierpniu 1941 roku, po protestach niemieckich kościołów katolickich i protestanckich, Hitler anulował program T4, chociaż osoby niepełnosprawne nadal były zabijane aż do końca wojny. Środowisko medyczne regularnie otrzymywało ciała do badań; na przykład Uniwersytet w Tybindze otrzymał 1077 ciał osób straconych w latach 1933–1945.
W sierpniu Wielka Brytania i Stany Zjednoczone wspólnie ogłosiły Kartę Atlantycką, która określała brytyjskie i amerykańskie cele wojenne, mimo że Ameryka nie przystąpiła jeszcze oficjalnie do wojny.
Prezydent USA Franklin D. Roosevelt i premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill omawiali to, co miało stać się Kartą Atlantycką, w 1941 roku podczas konferencji atlantyckiej w Placentia Bay na Nowej Fundlandii. Wspólną deklarację wydali 14 sierpnia 1941 roku z amerykańskiej bazy morskiej w zatoce, Naval Base Argentia, która została niedawno wydzierżawiona od Wielkiej Brytanii w ramach umowy, na mocy której USA przekazały Wielkiej Brytanii 50 nadwyżkowych niszczycieli do walki z niemieckimi U-bootami (USA nie przystąpiły do wojny jako strona walcząca aż do ataku na Pearl Harbor cztery miesiące później).
W sierpniu 1941 roku Churchill odbył swoją pierwszą transatlantycką podróż w czasie wojny na pokładzie HMS Prince of Wales i spotkał się z Rooseveltem w Placentia Bay na Nowej Fundlandii. 14 sierpnia wydali wspólne oświadczenie, które stało się znane jako Karta Atlantycka. Określała ona cele obu krajów dla przyszłości świata i jest postrzegana jako inspiracja dla Deklaracji Narodów Zjednoczonych z 1942 roku, która sama w sobie stanowiła podstawę Organizacji Narodów Zjednoczonych założonej w czerwcu 1945 roku.
Milošević urodził się w Požarevacu, cztery miesiące po inwazji państw Osi na Królestwo Jugosławii, i dorastał podczas okupacji państw Osi w czasie II wojny światowej.
Nigdy nie istniała podpisana wersja dokumentu. Treść była wypracowywana w kilku projektach, a ostateczny uzgodniony tekst został przesłany telegraficznie do Londynu i Waszyngtonu. Prezydent Roosevelt przedstawił treść Karty Kongresowi 21 sierpnia 1941 roku.
W momencie publikacji Karta nosiła tytuł „Wspólna deklaracja Prezydenta i Premiera” i była powszechnie znana jako „Wspólna deklaracja”. Gazeta Partii Pracy Daily Herald ukuła nazwę Karta Atlantycka, ale Churchill użył jej w parlamencie 24 sierpnia 1941 roku i od tego czasu została ona powszechnie przyjęta.
Brytyjczycy i Sowieci dokonali inwazji na neutralny Iran, aby zabezpieczyć korytarz perski i irańskie pola naftowe. Inwazja miała miejsce od 25 do 31 sierpnia.
Podczas masakry w Kamieńcu Podolskim (Sowiecka Ukraina) między 27 a 30 sierpnia 1941 roku zabito prawie 24 000 Żydów.
We wrześniu 1941 roku został zaproponowany do obsadzenia wakatu w Radzie Dyrektorów Banku Anglii, a następnie pełnił pełną kadencję od kwietnia następnego roku.
4 września 1941 roku japoński gabinet zebrał się, aby rozważyć plany wojenne przygotowane przez Cesarską Kwaterę Główną.
5 września premier Konoe nieformalnie przedłożył cesarzowi projekt decyzji, zaledwie na jeden dzień przed Konferencją Cesarską, na której miał zostać formalnie wdrożony.
Jesienią 1941 roku pierwsza turbina wiatrowa klasy megawatowej została zsynchronizowana z siecią energetyczną w Vermont. Turbina wiatrowa Smith–Putnam pracowała tylko przez 1100 godzin, zanim uległa poważnej awarii. Urządzenie nie zostało naprawione z powodu niedoboru materiałów w czasie wojny.
We wrześniu 1941 r. de Gaulle utworzył Francuską Radę Narodową, obejmując stanowisko jej przewodniczącego. Była to wszechstronna koalicja sił oporu, od konserwatywnych katolików, takich jak on sam, po komunistów.
We wrześniu Japonia ponownie próbowała zdobyć miasto Changsha i starła się z chińskimi siłami nacjonalistycznymi.
Oblężenie Leningradu było blokadą wojskową podjętą od południa przez Grupę Armii Północ nazistowskich Niemiec przeciwko radzieckiemu miastu Leningrad (obecnie Petersburg). Oblężenie rozpoczęło się 8 września 1941 roku, kiedy Wehrmacht odciął ostatnią drogę do miasta. Choć siłom radzieckim udało się otworzyć wąski korytarz lądowy do miasta 18 stycznia 1943 roku, Armia Czerwona zniosła oblężenie dopiero 27 stycznia 1944 roku, 872 dni po jego rozpoczęciu.
Kiedy Simon i jego partner kreatywny Jack Kirby odeszli pod koniec 1941 roku po sporze z Goodmanem, 30-letni wydawca mianował Lee, mającego niespełna 19 lat, redaktorem tymczasowym. Młodzieniec wykazał się smykałką do biznesu, co sprawiło, że pozostał redaktorem naczelnym działu komiksowego, a także dyrektorem artystycznym przez większość tego czasu, aż do 1972 roku, kiedy to zastąpił Goodmana na stanowisku wydawcy.
Pomimo konfliktów z rywalizującym monarchistycznym ruchem czetników, partyzanci Tito zdołali wyzwolić terytorium, zwłaszcza „Republikę Užice”. W tym okresie Tito prowadził rozmowy z przywódcą czetników Drażą Mihailoviciem 19 września i 27 października 1941 roku.
