Amenemhat I, który mógł być wezyrem ostatniego króla XI dynastii, Mentuhotepa IV. Jego armie prowadziły kampanie na południu aż do Drugiej Katarakty Nilu oraz w południowym Kanaan. Przywrócił również stosunki dyplomatyczne z kananejskim państwem Byblos oraz z władcami helleńskimi na Morzu Egejskim. Był ojcem Senusreta I.
W 1991 roku w Finlandii uruchomiono pierwszą sieć GSM (Radiolinja).
W 1991 roku Kasparow otrzymał nagrodę Keeper of the Flame od Center for Security Policy za „szerzenie demokracji i szacunku dla praw jednostki na całym świecie”. W swoim przemówieniu inauguracyjnym Kasparow chwalił upadek komunizmu, jednocześnie wzywając Stany Zjednoczone, aby nie udzielały pomocy finansowej centralnym przywódcom radzieckim.
Az-Zawahiri zaczął odtwarzać Egipski Islamski Dżihad (EIJ) wraz z innymi wygnanymi bojownikami. Grupa miała „bardzo luźne powiązania ze swoim nominalnym uwięzionym przywódcą, Abudem al-Zumurem”. W 1991 roku EIJ zerwał z al-Zumurem, a az-Zawahiri przejął „władzę”, stając się przywódcą EIJ.
Zastępca Rwigyemy, Paul Kagame, przejął dowództwo nad siłami RPF, organizując taktyczny odwrót przez Ugandę w góry Wirunga, górzysty obszar północnej Rwandy. Stamtąd przezbroił i zreorganizował armię oraz prowadził zbiórki funduszy i rekrutację wśród diaspory Tutsi. Kagame wznowił wojnę w styczniu 1991 roku, przeprowadzając atak z zaskoczenia na północne miasto Ruhengeri.
W 1991 roku Nokia sprzedała swój dział komputerowy, Nokia Data, brytyjskiej firmie International Computers Limited (ICL), poprzedniczce Fujitsu Siemens.
W 1991 roku Cameron został oddelegowany na Downing Street, aby pracować nad przygotowaniem Johna Majora do odbywających się wówczas dwa razy w tygodniu sesji pytań do premiera (Prime Minister's Questions). Został szefem sekcji politycznej w Dziale Badań Konserwatywnych (Conservative Research Department). Jednak Cameron przegrał z Jonathanem Hillem, który został mianowany na to stanowisko w marcu 1992 roku.
W 1991 roku kopalnia została ponownie otwarta przez konsorcjum, w skład którego weszło wielu byłych pracowników kopalni jako udziałowcy.
Po zabójstwie Luisa Carlosa Galána administracja Césara Gavirii wystąpiła przeciwko Escobarowi i kartelom narkotykowym. Ostatecznie rząd wynegocjował z Escobarem porozumienie, przekonując go do poddania się i zaprzestania wszelkiej działalności przestępczej w zamian za złagodzony wyrok i preferencyjne traktowanie podczas odbywania kary. Deklarując zakończenie serii wcześniejszych aktów przemocy mających na celu wywarcie presji na władze i opinię publiczną, Escobar poddał się kolumbijskim władzom w 1991 roku. Zanim się poddał, ekstradycja obywateli Kolumbii do Stanów Zjednoczonych została zakazana przez nowo uchwaloną Konstytucję Kolumbii z 1991 roku. Akt ten był kontrowersyjny, ponieważ podejrzewano, że Escobar i inni baronowie narkotykowi wpłynęli na członków Zgromadzenia Konstytucyjnego w celu uchwalenia tego prawa. Escobar został osadzony w swoim własnym, luksusowym prywatnym więzieniu La Catedral, które posiadało boisko do piłki nożnej, ogromny domek dla lalek, bar, jacuzzi i wodospad. W mediach zaczęły pojawiać się doniesienia o kontynuowaniu przez Escobara działalności przestępczej podczas pobytu w więzieniu, co skłoniło rząd do podjęcia próby przeniesienia go do bardziej konwencjonalnego zakładu karnego 22 lipca 1992 roku. Wpływy Escobara pozwoliły mu odkryć plan z wyprzedzeniem i skutecznie uciec, spędzając resztę życia na unikaniu policji.
W 1991 roku, podczas studiów na Uniwersytecie Helsińskim, Torvalds zaczął interesować się systemami operacyjnymi. Zniechęcony licencją MINIX-a, która w tamtym czasie ograniczała go wyłącznie do użytku edukacyjnego, zaczął pracować nad własnym jądrem systemu operacyjnego, które ostatecznie stało się jądrem Linux.
W latach 1991–1994 dziesiątki tysięcy osób nieczeczeńskiego pochodzenia opuściły republikę w obliczu doniesień o przemocy i dyskryminacji wobec ludności nieczeczeńskiej (głównie Rosjan, Ukraińców i Ormian).
Milošević odrzucił niepodległość Chorwacji w 1991 roku, a nawet po utworzeniu Federalnej Republiki Jugosławii (FRJ), ona również początkowo nie uznała niepodległości Chorwacji.
W 1991 roku firma Kodak wprowadziła na rynek Kodak DCS (Kodak Digital Camera System), początek długiej linii profesjonalnych lustrzanek cyfrowych Kodak DCS, które były częściowo oparte na korpusach aparatów analogowych, często marki Nikon. Aparat wykorzystywał matrycę o rozdzielczości 1,3 megapiksela, posiadał nieporęczny zewnętrzny system zapisu cyfrowego i kosztował 13 000 dolarów (co odpowiada 24 000 dolarów w 2019 roku). Wraz z pojawieniem się modelu Kodak DCS-200, oryginalny Kodak DCS został przemianowany na Kodak DCS-100.
Utworzył również agencję wykonawczą, zgodnie z Protokołami Montrealskimi, w celu powstrzymania niszczenia warstwy ozonowej w atmosferze ziemskiej poprzez stopniowe wycofywanie 95% chemikaliów niszczących warstwę ozonową, z terminem docelowym na 2015 rok. Od tego czasu, zgodnie ze swoimi tzw. „Sześcioma Tematami Strategicznymi”, bank wdrożył różne dodatkowe polityki mające na celu ochronę środowiska przy jednoczesnym promowaniu rozwoju. Na przykład w 1991 roku bank ogłosił, że w celu ochrony przed wylesianiem, zwłaszcza w Amazonii, nie będzie finansował żadnych komercyjnych projektów związanych z wyrębem lasów ani projektów infrastrukturalnych, które szkodzą środowisku.
W 1991 roku Carolina Cruz-Neira, Daniel J. Sandin i Thomas A. DeFanti z Electronic Visualization Laboratory stworzyli pierwszy sześcienny pokój immersyjny, The Cave automatic virtual environment (CAVE). Opracowany jako praca doktorska Cruz-Neiry, obejmował środowisko wieloprojekcyjne, podobne do holodecku, pozwalające ludziom widzieć własne ciała w relacji do innych osób w pomieszczeniu. Antonio Medina, absolwent MIT i naukowiec NASA, zaprojektował system rzeczywistości wirtualnej do „sterowania” łazikami marsjańskimi z Ziemi w pozornym czasie rzeczywistym, pomimo znacznego opóźnienia sygnałów na trasie Mars-Ziemia-Mars.
Lata 90. rozpoczęły się, gdy większość technologii CGI była już wystarczająco rozwinięta, aby umożliwić znaczną ekspansję w produkcji filmowej i telewizyjnej. Rok 1991 jest powszechnie uważany za „rok przełomowy”, z dwoma wielkimi sukcesami kasowymi, z których oba w dużym stopniu wykorzystywały CGI.
W 1991 roku otwarto pierwszy sklep Cinnabon w centrum handlowym SeaTac Mall.
11 stycznia 1991 r. Milošević został pierwszym prezydentem Republiki Serbii.
13 stycznia 1991 roku wojska radzieckie wraz z grupą specjalną KGB Alfa dokonały szturmu na wieżę telewizyjną w Wilnie na Litwie, aby stłumić ruch niepodległościowy.
14 stycznia 1991 roku Nikołaj Ryżkow zrezygnował ze stanowiska przewodniczącego Rady Ministrów, czyli premiera Związku Radzieckiego, a jego następcą został Walentin Pawłow na nowo utworzonym stanowisku premiera Związku Radzieckiego.
14 stycznia 1991 r. Francja zaproponowała, aby Rada Bezpieczeństwa ONZ wezwała do „szybkiego i masowego wycofania się” z Kuwejtu, wraz z oświadczeniem dla Iraku, że członkowie Rady wniosą swój „aktywny wkład” w rozwiązanie innych problemów regionu, „w szczególności konfliktu arabsko-izraelskiego, a zwłaszcza problemu palestyńskiego poprzez zwołanie w odpowiednim momencie międzynarodowej konferencji”, aby zapewnić „bezpieczeństwo, stabilność i rozwój tego regionu świata”.
Wojna w Zatoce Perskiej rozpoczęła się 16 stycznia 1991 r. od intensywnej kampanii bombardowań lotniczych.
Początkowy konflikt mający na celu wyparcie wojsk irackich z Kuwejtu rozpoczął się od bombardowania powietrznego i morskiego 17 stycznia 1991 roku i trwał przez pięć tygodni. Następnie, 24 lutego, nastąpił atak lądowy.
17 stycznia 1991 roku pułk lotniczy 101. Dywizji Powietrznodesantowej oddał pierwsze strzały wojny, gdy osiem śmigłowców AH-64 z powodzeniem zniszczyło dwa irackie stanowiska radiolokacyjne wczesnego ostrzegania.
Po śmierci ojca 17 stycznia 1991 roku Harald automatycznie wstąpił na tron Norwegii. Został pierwszym urodzonym w Norwegii monarchą od czasu abdykacji Magnusa VII w 1343 roku, co stanowiło przerwę trwającą 648 lat.
W miarę kontynuowania ataków rakiet Scud, Izraelczycy stawali się coraz bardziej niecierpliwi i rozważali podjęcie jednostronnych działań wojskowych przeciwko Irakowi. 22 stycznia 1991 roku rakieta Scud uderzyła w izraelskie miasto Ramat Gan, po tym jak dwie rakiety Patriot koalicji nie zdołały jej przechwycić. Trzy starsze osoby doznały śmiertelnych zawałów serca, 96 innych osób zostało rannych, a 20 budynków mieszkalnych zostało uszkodzonych.
29 stycznia siły irackie zaatakowały i zajęły słabo bronione saudyjskie miasto Chafdżi przy użyciu czołgów i piechoty. Bitwa o Chafdżi zakończyła się dwa dni później, gdy Irakijczycy zostali wyparci przez Gwardię Narodową Arabii Saudyjskiej, wspieraną przez siły katarskie i amerykańską piechotę morską. Siły sojusznicze użyły intensywnego ostrzału artyleryjskiego.
Swojego pierwszego gola dla klubu zdobył 10 lutego 1991 roku.
W 1991 roku w Chińskiej Republice Ludowej uruchomiono pierwszą uczelnianą sieć TCP/IP – TUNET na Uniwersytecie Tsinghua. W 1994 roku ChRL nawiązała swoje pierwsze globalne połączenie internetowe między Beijing Electro-Spectrometer Collaboration a Linear Accelerator Center Uniwersytetu Stanforda. Jednak Chiny wprowadziły własny podział cyfrowy poprzez wdrożenie ogólnokrajowego filtra treści.
W 1991 roku sieć NSFNET została rozbudowana i zmodernizowana do 45 Mbit/s, a w 1995 roku została wyłączona, gdy zastąpiono ją szkieletami obsługiwanymi przez kilku komercyjnych dostawców usług internetowych.
Task Force 1-41 Infantry był ciężkim batalionem zadaniowym armii amerykańskiej z 2. Dywizji Pancernej. Stanowił szpicę VII Korpusu, składającą się głównie z 1. batalionu 41. pułku piechoty, 3. batalionu 66. pułku pancernego oraz 4. batalionu 3. pułku artylerii polowej. Task Force 1–41 był pierwszą jednostką koalicji, która 15 lutego 1991 roku przekroczyła granicę Arabii Saudyjskiej i przeprowadziła lądowe operacje bojowe w Iraku, angażując się w bezpośrednie i pośrednie wymiany ognia z wrogiem 17 lutego 1991 roku.
15 lutego 1991 roku 4. batalion 3. pułku artylerii polowej ostrzelał przyczepę i kilka ciężarówek w sektorze irackim, które obserwowały siły amerykańskie.
16 lutego 1991 roku kilka grup irackich pojazdów prawdopodobnie prowadziło rozpoznanie sił zadaniowych i zostało odpartych ogniem 4–3 FA.
17 lutego 1991 roku siły zadaniowe zostały ostrzelane z moździerzy przez wroga, jednak siłom nieprzyjaciela udało się uciec.
22 lutego 1991 roku Irak zgodził się na zaproponowane przez ZSRR porozumienie o zawieszeniu broni. Porozumienie wzywało Irak do wycofania wojsk na pozycje sprzed inwazji w ciągu sześciu tygodni od całkowitego zawieszenia broni oraz zakładało, że monitorowanie zawieszenia broni i wycofania wojsk będzie nadzorowane przez Radę Bezpieczeństwa ONZ.
23 lutego walki zakończyły się pojmaniem 500 irackich żołnierzy.
24 lutego 1991 roku 1. Dywizja Kawalerii przeprowadziła kilka misji artyleryjskich przeciwko irackim jednostkom artylerii.
Wkrótce potem, wczesnym rankiem 24 lutego, amerykański VII Korpus w pełnej sile, ze szpicą w postaci 2. Pułku Kawalerii Pancernej, rozpoczął atak pancerny na Irak, na zachód od Kuwejtu, zaskakując siły irackie. Jednocześnie amerykański XVIII Korpus Powietrznodesantowy rozpoczął szeroki atak typu „lewy sierpowy” przez w dużej mierze niebronioną pustynię południowego Iraku, prowadzony przez amerykański 3. Pułk Kawalerii Pancernej i 24. Dywizję Piechoty.
24 lutego brytyjskie i amerykańskie siły pancerne przekroczyły granicę iracko-kuwejcką i wkroczyły do Iraku w dużej liczbie, biorąc setki jeńców. Iracki opór był słaby, a czterech Amerykanów zginęło.
24 lutego 2. Brygada 1. Dywizji Piechoty przełamała iracką obronę na zachód od Wadi Al-Batin, a także oczyściła północno-wschodni sektor miejsca przełamania z oporu wroga.
25 lutego 1991 roku pocisk Scud uderzył w koszary armii amerykańskiej 14. Oddziału Kwatermistrzowskiego z Greensburga w Pensylwanii, stacjonującego w Dhahran w Arabii Saudyjskiej, zabijając 28 żołnierzy i raniąc ponad 100.
27 lutego Saddam nakazał odwrót z Kuwejtu, a prezydent Bush ogłosił jego wyzwolenie. Jednak jednostka iracka na międzynarodowym lotnisku w Kuwejcie prawdopodobnie nie otrzymała tej wiadomości i stawiała zacięty opór. Amerykańscy marines musieli walczyć przez wiele godzin, zanim zabezpieczyli lotnisko, po czym Kuwejt został uznany za bezpieczny.
W 1991 roku ONZ autoryzowała koalicję pod przywództwem USA, która odparła iracką inwazję na Kuwejt.
Konflikt przerodził się w zbrojne incydenty na obszarach zamieszkanych w większości przez Serbów. Na początku marca Serbowie zaatakowali chorwackie jednostki policji w Pakracu.
Josip Jović jest powszechnie uważany za pierwszego policjanta zabitego przez siły serbskie w ramach wojny, podczas incydentu na Jeziorach Plitwickich pod koniec marca 1991 roku.
Rząd Miloševicia wywierał wpływ i stosował cenzurę w mediach. Przykładem był marzec 1991 roku, kiedy prokurator generalny Serbii zarządził 36-godzinną blokadę dwóch niezależnych stacji medialnych, Radia B92 i telewizji Studio B, aby zapobiec transmisji demonstracji przeciwko rządowi serbskiemu odbywającej się w Belgradzie. Obie stacje odwołały się od zakazu do prokuratora generalnego, ale ten nie odpowiedział.
Jego pierwsze publiczne wystąpienie miało miejsce 1 marca 1991 roku – w Dniu Świętego Dawida – podczas oficjalnej wizyty jego rodziców w Cardiff. Po przylocie samolotem William został zabrany do katedry w Llandaff, gdzie podpisał księgę gości, co pokazało, że jest leworęczny.
10 marca 1991 roku 540 000 żołnierzy amerykańskich zaczęło wycofywać się z Zatoki Perskiej.
12 marca 1991 roku dowództwo armii spotkało się z Prezydium SFRJ w próbie przekonania ich do ogłoszenia stanu wyjątkowego, co pozwoliłoby armii przejąć kontrolę nad krajem.
15 marca 1991 roku koalicja pod przywództwem USA przywróciła do władzy szejka Jabera al-Ahmada al-Sabaha, niewybranego autorytarnego władcę Kuwejtu. Kuwejccy zwolennicy demokracji wzywali do przywrócenia parlamentu, który emir zawiesił w 1986 roku.
17 marca 1991 roku w referendum ogólnozwiązkowym 76,4 procent głosujących poparło utrzymanie zreformowanego Związku Radzieckiego.
Hepburn ukończyła jeszcze tylko dwa projekty związane z rozrywką, oba cieszące się uznaniem krytyków. "Gardens of the World with Audrey Hepburn" to serial dokumentalny PBS, który był kręcony w siedmiu krajach wiosną i latem 1990 roku. Godzinny program specjalny poprzedził go w marcu 1991 roku, a sam serial zaczął być emitowany dzień po jej śmierci, 21 stycznia 1993 roku. Za odcinek debiutancki Hepburn została pośmiertnie uhonorowana nagrodą Emmy w 1993 roku za wybitne indywidualne osiągnięcia w programach informacyjnych.
Misja ONZ podczas wojny domowej w Sierra Leone w latach 1991–2002 była wspierana przez brytyjską piechotę morską (Royal Marines).
25 marca Franjo Tuđman i prezydent Serbii Slobodan Milošević odbyli spotkanie w Karađorđevie. Spotkanie to stało się w późniejszych miesiącach kontrowersyjne z powodu twierdzeń niektórych jugosłowiańskich polityków, jakoby obaj prezydenci uzgodnili podział Bośni i Hercegowiny.
Według zeznań byłego prezydenta Krajiny Milana Babicia, do marca 1991 roku Milošević porzucił plany posiadania „wszystkich Serbów w jednym państwie” w ramach tajnego porozumienia w Karađorđevie z prezydentem Chorwacji Franjo Tuđmanem, które dotyczyło podziału Bośni.
Wojsko chorwackie było w znacznie gorszym stanie niż serbskie. W początkowych fazach wojny brak jednostek wojskowych oznaczał, że ciężar walk spadł na chorwacką policję. Chorwacka Gwardia Narodowa, nowe chorwackie wojsko, została utworzona 11 kwietnia 1991 roku i stopniowo przekształciła się w Armię Chorwacką do 1993 roku.
W szkole średniej Millard chciał zostać piłkarzem, jednak jego marzenie legło w gruzach, gdy podczas meczu futbolowego doznał kontuzji obu kostek. W rezultacie Millard zapisał się na zajęcia chóru jako przedmiot dodatkowy. Ojciec Millarda, Arthur Wesley Millard Jr., zmarł w 1991 roku, podczas pierwszego roku studiów Barta, a jego pastor młodzieżowy zaprosił go do współpracy z kościelnym zespołem uwielbieniowym. Millard przyjął propozycję i pracował przy obsłudze systemów wideo i audio dla grupy.
Do 1990 roku firma Copeland Enterprises zalegała ze spłatą 391 milionów dolarów długu zaciągniętego przy zakupie sieci Church's „Church's Chicken” w 1989 roku, a w kwietniu 1991 roku firma złożyła wniosek o ochronę przed bankructwem.
Kasparow opuścił partię 28 kwietnia 1991 roku, po jej konferencji.
Cyklon w Bangladeszu w 1991 roku (oznaczenie IMD: BOB 01, oznaczenie JTWC: 02B) był jednym z najbardziej śmiercionośnych cyklonów tropikalnych w historii. W nocy 29 kwietnia 1991 roku uderzył w dystrykt Chittagong w południowo-wschodnim Bangladeszu z wiatrem o prędkości około 250 km/h (155 mph). Burza wywołała 6-metrową (20 stóp) falę sztormową, która wdarła się w głąb lądu na dużym obszarze, zabijając co najmniej 138 866 osób i pozostawiając nawet 10 milionów bez dachu nad głową.
W Tovarniku 2 maja serbscy paramilitarni zabili chorwackiego policjanta.
W Sotinie 5 maja zginął serbski cywil, który znalazł się w krzyżowym ogniu między serbskimi a chorwackimi oddziałami paramilitarnymi.
6 maja protest w Splicie przeciwko oblężeniu Kijeva pod dowództwem Marynarki Wojennej w Splicie zakończył się śmiercią żołnierza Jugosłowiańskiej Armii Ludowej.
System 7 to system operacyjny oparty na graficznym interfejsie użytkownika dla komputerów Macintosh, będący częścią klasycznej serii systemów operacyjnych Mac OS. Został wprowadzony 13 maja 1991 roku przez Apple Computer, Inc.
15 maja Stjepan Mesić, Chorwat, miał zostać przewodniczącym rotacyjnej prezydencji Jugosławii. Serbia, wspierana przez Kosowo, Czarnogórę i Wojwodinę, których głosy w prezydium były wówczas pod kontrolą serbską, zablokowała nominację, która poza tym była uważana za głównie ceremonialną.
19 maja 1991 roku władze chorwackie przeprowadziły referendum w sprawie niepodległości z opcją pozostania w Jugosławii jako luźniejszy związek. Lokalne władze serbskie wezwały do bojkotu, do czego w dużej mierze zastosowali się chorwaccy Serbowie. Referendum zakończyło się wynikiem 94% głosów za.
Boeing 767-3Z9ER, 26 maja 1991 roku, lot Lauda Air 004, rozpadł się w powietrzu nad odległym obszarem Tajlandii z powodu niezamierzonego uruchomienia odwracacza ciągu w jednym z silników samolotu, zabijając wszystkich 213 pasażerów i 10 członków załogi na pokładzie. Lot, który rozpoczął się na lotnisku Kai Tak w Hongkongu i miał międzylądowanie na międzynarodowym lotnisku Don Mueang w Bangkoku w Tajlandii, był w drodze na międzynarodowe lotnisko w Wiedniu w Austrii, gdy doszło do wypadku.
Nowo utworzone chorwackie jednostki wojskowe przeprowadziły defiladę i przegląd wojsk na stadionie Kranjčevićeva w Zagrzebiu 28 maja 1991 roku.
W sezonie 1990–91 Jordan zdobył swoją drugą nagrodę MVP, notując średnio 31,5 punktu na mecz przy 53,9% skuteczności rzutów, 6,0 zbiórki i 5,5 asysty w sezonie zasadniczym. Bulls zajęli pierwsze miejsce w swojej dywizji po raz pierwszy od 16 lat i ustanowili rekord franczyzy, wygrywając 61 meczów w sezonie zasadniczym.
3 czerwca 1991 roku William trafił do Royal Berkshire Hospital po tym, jak został przypadkowo uderzony w czoło przez kolegę ze szkoły wymachującego kijem golfowym. Doznał wgniecionego złamania czaszki i był operowany w Great Ormond Street Hospital, co pozostawiło trwałą bliznę. W wywiadzie z 2009 roku nazwał tę bliznę „blizną Harry'ego Pottera” i powiedział: „Nazywam ją tak, ponieważ czasami świeci i niektórzy ludzie ją zauważają – innym razem w ogóle jej nie widzą”.
6 czerwca Izetbegović i prezydent Macedonii Kiro Gligorow zaproponowali słabą konfederację między Chorwacją, Słowenią a federacją pozostałych czterech republik, co zostało odrzucone przez Miloševicia.
12 czerwca 1991 roku Borys Jelcyn zdobył 57 procent głosów w wyborach demokratycznych, pokonując preferowanego przez Gorbaczowa kandydata, Nikołaja Ryżkowa, który uzyskał 16 procent głosów. Po wyborze Jelcyna na prezydenta Rosja ogłosiła się niepodległą.
W czerwcu 1991 roku James Gosling, Mike Sheridan i Patrick Naughton zainicjowali projekt języka Java. Java została pierwotnie zaprojektowana dla telewizji interaktywnej, ale była zbyt zaawansowana dla ówczesnego przemysłu cyfrowej telewizji kablowej. Język początkowo nazywał się Oak, od dębu, który rósł przed biurem Goslinga. Później projekt nosił nazwę Green, a ostatecznie został przemianowany na Java, od kawy Java, pochodzącej z Indonezji.
W latach 1991–2008 Biden współprowadził seminarium z prawa konstytucyjnego w Widener University School of Law. Na seminarium często obowiązywała lista oczekujących. Biden czasami przylatywał z zagranicy, aby poprowadzić zajęcia.
Król postanowił kontynuować tradycję królewskiego błogosławieństwa, wprowadzoną za czasów jego ojca, i został konsekrowany wraz z królową Sonją w katedrze Nidaros 23 czerwca 1991 roku.
Debiutancki album Shakiry, Magia, został nagrany z Sony Music Colombia w 1990 roku, gdy miała zaledwie 13 lat. Piosenki są zbiorem utworów tworzonych przez nią od ósmego roku życia, łącząc pop-rockowe ballady i szybkie utwory disco z elektronicznym akompaniamentem; jednakże album ucierpiał z powodu braku spójności zarówno w nagraniu, jak i produkcji. Album został wydany w czerwcu 1991 roku i zawierał „Magia” oraz trzy inne single. Choć dobrze radził sobie w kolumbijskim radiu i zapewnił młodej Shakirze duży rozgłos, album nie odniósł sukcesu komercyjnego, sprzedając się w nakładzie zaledwie 1200 egzemplarzy na całym świecie.
25 czerwca 1991 roku zarówno Słowenia, jak i Chorwacja ogłosiły niepodległość, co doprowadziło do krótkiego konfliktu zbrojnego w Słowenii, zwanego wojną dziesięciodniową, oraz do pełnoskalowej wojny w Chorwacji, znanej jako wojna o niepodległość Chorwacji, na obszarach o znacznej populacji etnicznych Serbów.
Słowenia i Chorwacja przyjęły akty o swojej niepodległości 25 czerwca 1991 roku.
Parlament Chorwacji ogłosił niepodległość Chorwacji i zerwał związek z Jugosławią 25 czerwca 1991 roku.
Rankiem 26 czerwca jednostki 13. Korpusu Jugosłowiańskiej Armii Ludowej opuściły koszary w Rijece w Chorwacji, aby ruszyć w stronę granic Słowenii z Włochami.
W czerwcu i lipcu 1991 roku miał miejsce krótki konflikt zbrojny w Słowenii.
We wczesnych godzinach porannych 27 czerwca słoweńskie kierownictwo zostało poinformowane o ruchach JAL. Dowództwo wojskowe Piątego Okręgu Wojskowego, w skład którego wchodziła Słowenia, było w kontakcie telefonicznym ze słoweńskim prezydentem Milanem Kučanem, informując go, że misja wojsk ogranicza się do przejęcia przejść granicznych i lotniska. Pospiesznie zwołano posiedzenie prezydium Słowenii, na którym Kučan i pozostali członkowie zdecydowali o zbrojnym oporze.
Kolejne ruchy wojsk JAL miały miejsce we wczesnych godzinach porannych 27 czerwca. Jednostka 306. Pułku Przeciwlotniczego JAL, stacjonująca w Karlovacu w Chorwacji, przekroczyła granicę słoweńską w Metlice.
Pomimo zamieszania i walk, JAL z powodzeniem wykonała znaczną część swojej misji wojskowej. Do północy 27 czerwca zajęła wszystkie przejścia wzdłuż granicy włoskiej, wszystkie poza trzema przejścia na granicy austriackiej oraz kilka nowych punktów granicznych ustanowionych wzdłuż granicy Słowenii z Chorwacją.
Po południu 27 czerwca słoweńska TO (Słoweńska Obrona Terytorialna) zestrzeliła dwa śmigłowce JAL.
Kilka godzin później kolumna czołgów i transporterów opancerzonych 1. Brygady Pancernej JAL opuściła koszary w Vrhnice niedaleko stolicy Słowenii, Lublany, kierując się na lotnisko w Brniku.
Przejścia graniczne były głównym źródłem dochodów. Ponadto, przejmując kontrolę nad granicami, Słoweńcy byli w stanie zająć pozycje obronne przeciwko spodziewanemu atakowi JLA. Oznaczało to, że JAL musiałaby oddać pierwszy strzał. Padł on 27 czerwca o godzinie 14:30 w Divačy, oddany przez oficera JAL.
28 czerwca 1991 roku został szefem Komitetu ds. Stosunków Zewnętrznych Urzędu Mera, odpowiedzialnym za promowanie stosunków międzynarodowych i inwestycji zagranicznych.
Przez cały dzień trwały dodatkowe walki. Kolumna czołgów JAL, która została zaatakowana w Pesnicy poprzedniego dnia, została zablokowana przez improwizowane barykady ze słoweńskich ciężarówek w Štrihovcu, kilka kilometrów przed granicą z Austrią, gdzie ponownie została zaatakowana przez personel słoweńskiej TO i słoweńską policję. SFR Jugosłowiańskie Siły Powietrzne przeprowadziły dwa naloty wspierające siły JAL w Štrihovcu, zabijając czterech kierowców ciężarówek. W Medvedjek w środkowej Słowenii kolejna kolumna czołgów JAL została zaatakowana na barykadzie z ciężarówek, gdzie naloty zabiły sześciu kierowców. Ciężkie walki wybuchły w Nova Goricy na granicy z Włochami, gdzie słoweńskie siły specjalne wystrzeliły dwa przeciwpancerne pociski Armbrust i oddały 700 strzałów z broni piechoty. Wojska słoweńskie zniszczyły dwa czołgi T-55 JAL i zdobyły trzy kolejne, a także spychacz BTS-1. Trzech żołnierzy JAL zginęło, a 16 zostało rannych, w tym dowódca kolumny pancernej, a 98 poddało się. Pod koniec dnia JAL nadal utrzymywała wiele swoich pozycji, ale szybko traciła grunt. JAL zaczęła doświadczać problemów z dezercjami – wielu słoweńskich członków JAL opuściło swoje jednostki lub po prostu przeszło na drugą stronę – a zarówno żołnierze na miejscu, jak i kierownictwo w Belgradzie wydawali się nie mieć pojęcia, co robić dalej.
Przejście graniczne w Holmcu zostało zajęte przez siły słoweńskiej TO. Zginęło dwóch słoweńskich i trzech żołnierzy JAL, a 91 żołnierzy JAL zostało wziętych do niewoli.
Po zakończeniu pracy z Queen w czerwcu 1991 roku, Mercury wycofał się do swojego domu w Kensington w zachodnim Londynie.
Potyczki trwały w kilku miejscach w ciągu dnia. Siły słoweńskie zajęły strategiczny tunel Karawanken pod Alpami na granicy z Austrią i zdobyły dziewięć czołgów JAL w pobliżu Nova Goricy.
Kolumna 306. pułku lekkiej artylerii przeciwlotniczej JNA wycofała się z odsłoniętej pozycji pod Medvedjekiem i skierowała się do lasu Krakovo (Krakovski gozd) w pobliżu granicy z Chorwacją. Wpadła w blokadę w pobliżu miasta Krško i została otoczona przez siły słoweńskie, ale odmówiła poddania się, prawdopodobnie licząc na pomoc kolumny odciążającej.
W lipcu 1991 roku przedstawiciele Serbskiej Partii Demokratycznej (SDS), w tym przewodniczący SDS Karadžić, oraz Muhamed Filipović i Adil Zulfikarpašić z Muzułmańskiej Organizacji Boszniackiej (MBO), opracowali porozumienie znane jako porozumienie Zulfikarpašić–Karadžić, które pozostawiłoby SR Bośni i Hercegowiny w unii państwowej z SR Serbią i SR Czarnogórą. Porozumienie zostało potępione przez chorwackie partie polityczne. Choć początkowo z zadowoleniem przyjął tę inicjatywę, Izetbegović później odrzucił porozumienie.
Kierownictwo JNA wystąpiło o zgodę na zmianę tempa swoich operacji. Minister obrony Veljko Kadijević poinformował jugosłowiański gabinet, że pierwszy plan JNA – ograniczona operacja zabezpieczenia przejść granicznych Słowenii – nie powiódł się i że nadszedł czas na wdrożenie planu awaryjnego, zakładającego inwazję na pełną skalę i wprowadzenie rządów wojskowych w Słowenii. >>Zbiorowe prezydium (Jugosławii) – kierowane wówczas przez Serba Borisava Jovicia – odmówiło autoryzacji takiej operacji. Szef sztabu JNA, generał Blagoje Adžić, był wściekły i publicznie potępił „organy federalne, [które] nieustannie nas hamowały, domagając się negocjacji, podczas gdy oni [Słoweńcy] atakowali nas wszelkimi środkami”.
Słoweńcy z powodzeniem zdobyli składy w Pečovniku, Bukovžlaku i Zaloškiej Goricy, przejmując około 70 ciężarówek z amunicją i materiałami wybuchowymi.
Skład amunicji JAL w Črni Vrh stanął w płomieniach i został zniszczony w potężnej eksplozji, uszkadzając znaczną część miasta.
Doszło do kolejnych potyczek, w których siły słoweńskiej TO przejęły obiekt JAL w Nova vas, na południe od Lublany.
Nokia wspierała rozwój standardu mobilnego GSM w latach 80. XX wieku i opracowała pierwszą sieć GSM wraz z Siemensem, poprzednikiem Nokia Siemens Network. Pierwsze na świecie połączenie GSM zostało wykonane przez fińskiego premiera Harriego Holkeriego 1 lipca 1991 roku przy użyciu sprzętu Nokii w sieci pasma 900 MHz zbudowanej przez Nokię i obsługiwanej przez Radiolinja.
Słoweńska TO przeprowadziła udane ataki na przejścia graniczne w Šentilju, Gornjej Radgonie, Fernetiči i Gorjansku, opanowując je i biorąc do niewoli wielu żołnierzy JNA.
Amenemhat I, który mógł być wezyrem ostatniego króla XI dynastii, Mentuhotepa IV. Jego armie prowadziły kampanie na południu aż do Drugiej Katarakty Nilu oraz w południowym Kanaan. Przywrócił również stosunki dyplomatyczne z kananejskim państwem Byblos oraz z władcami helleńskimi na Morzu Egejskim. Był ojcem Senusreta I.
W 1991 roku w Finlandii uruchomiono pierwszą sieć GSM (Radiolinja).
W 1991 roku Kasparow otrzymał nagrodę Keeper of the Flame od Center for Security Policy za „szerzenie demokracji i szacunku dla praw jednostki na całym świecie”. W swoim przemówieniu inauguracyjnym Kasparow chwalił upadek komunizmu, jednocześnie wzywając Stany Zjednoczone, aby nie udzielały pomocy finansowej centralnym przywódcom radzieckim.
Az-Zawahiri zaczął odtwarzać Egipski Islamski Dżihad (EIJ) wraz z innymi wygnanymi bojownikami. Grupa miała „bardzo luźne powiązania ze swoim nominalnym uwięzionym przywódcą, Abudem al-Zumurem”. W 1991 roku EIJ zerwał z al-Zumurem, a az-Zawahiri przejął „władzę”, stając się przywódcą EIJ.
Zastępca Rwigyemy, Paul Kagame, przejął dowództwo nad siłami RPF, organizując taktyczny odwrót przez Ugandę w góry Wirunga, górzysty obszar północnej Rwandy. Stamtąd przezbroił i zreorganizował armię oraz prowadził zbiórki funduszy i rekrutację wśród diaspory Tutsi. Kagame wznowił wojnę w styczniu 1991 roku, przeprowadzając atak z zaskoczenia na północne miasto Ruhengeri.
W 1991 roku Nokia sprzedała swój dział komputerowy, Nokia Data, brytyjskiej firmie International Computers Limited (ICL), poprzedniczce Fujitsu Siemens.
W 1991 roku Cameron został oddelegowany na Downing Street, aby pracować nad przygotowaniem Johna Majora do odbywających się wówczas dwa razy w tygodniu sesji pytań do premiera (Prime Minister's Questions). Został szefem sekcji politycznej w Dziale Badań Konserwatywnych (Conservative Research Department). Jednak Cameron przegrał z Jonathanem Hillem, który został mianowany na to stanowisko w marcu 1992 roku.
W 1991 roku kopalnia została ponownie otwarta przez konsorcjum, w skład którego weszło wielu byłych pracowników kopalni jako udziałowcy.
Po zabójstwie Luisa Carlosa Galána administracja Césara Gavirii wystąpiła przeciwko Escobarowi i kartelom narkotykowym. Ostatecznie rząd wynegocjował z Escobarem porozumienie, przekonując go do poddania się i zaprzestania wszelkiej działalności przestępczej w zamian za złagodzony wyrok i preferencyjne traktowanie podczas odbywania kary. Deklarując zakończenie serii wcześniejszych aktów przemocy mających na celu wywarcie presji na władze i opinię publiczną, Escobar poddał się kolumbijskim władzom w 1991 roku. Zanim się poddał, ekstradycja obywateli Kolumbii do Stanów Zjednoczonych została zakazana przez nowo uchwaloną Konstytucję Kolumbii z 1991 roku. Akt ten był kontrowersyjny, ponieważ podejrzewano, że Escobar i inni baronowie narkotykowi wpłynęli na członków Zgromadzenia Konstytucyjnego w celu uchwalenia tego prawa. Escobar został osadzony w swoim własnym, luksusowym prywatnym więzieniu La Catedral, które posiadało boisko do piłki nożnej, ogromny domek dla lalek, bar, jacuzzi i wodospad. W mediach zaczęły pojawiać się doniesienia o kontynuowaniu przez Escobara działalności przestępczej podczas pobytu w więzieniu, co skłoniło rząd do podjęcia próby przeniesienia go do bardziej konwencjonalnego zakładu karnego 22 lipca 1992 roku. Wpływy Escobara pozwoliły mu odkryć plan z wyprzedzeniem i skutecznie uciec, spędzając resztę życia na unikaniu policji.
W 1991 roku, podczas studiów na Uniwersytecie Helsińskim, Torvalds zaczął interesować się systemami operacyjnymi. Zniechęcony licencją MINIX-a, która w tamtym czasie ograniczała go wyłącznie do użytku edukacyjnego, zaczął pracować nad własnym jądrem systemu operacyjnego, które ostatecznie stało się jądrem Linux.
W latach 1991–1994 dziesiątki tysięcy osób nieczeczeńskiego pochodzenia opuściły republikę w obliczu doniesień o przemocy i dyskryminacji wobec ludności nieczeczeńskiej (głównie Rosjan, Ukraińców i Ormian).
Milošević odrzucił niepodległość Chorwacji w 1991 roku, a nawet po utworzeniu Federalnej Republiki Jugosławii (FRJ), ona również początkowo nie uznała niepodległości Chorwacji.
W 1991 roku firma Kodak wprowadziła na rynek Kodak DCS (Kodak Digital Camera System), początek długiej linii profesjonalnych lustrzanek cyfrowych Kodak DCS, które były częściowo oparte na korpusach aparatów analogowych, często marki Nikon. Aparat wykorzystywał matrycę o rozdzielczości 1,3 megapiksela, posiadał nieporęczny zewnętrzny system zapisu cyfrowego i kosztował 13 000 dolarów (co odpowiada 24 000 dolarów w 2019 roku). Wraz z pojawieniem się modelu Kodak DCS-200, oryginalny Kodak DCS został przemianowany na Kodak DCS-100.
Utworzył również agencję wykonawczą, zgodnie z Protokołami Montrealskimi, w celu powstrzymania niszczenia warstwy ozonowej w atmosferze ziemskiej poprzez stopniowe wycofywanie 95% chemikaliów niszczących warstwę ozonową, z terminem docelowym na 2015 rok. Od tego czasu, zgodnie ze swoimi tzw. „Sześcioma Tematami Strategicznymi”, bank wdrożył różne dodatkowe polityki mające na celu ochronę środowiska przy jednoczesnym promowaniu rozwoju. Na przykład w 1991 roku bank ogłosił, że w celu ochrony przed wylesianiem, zwłaszcza w Amazonii, nie będzie finansował żadnych komercyjnych projektów związanych z wyrębem lasów ani projektów infrastrukturalnych, które szkodzą środowisku.
W 1991 roku Carolina Cruz-Neira, Daniel J. Sandin i Thomas A. DeFanti z Electronic Visualization Laboratory stworzyli pierwszy sześcienny pokój immersyjny, The Cave automatic virtual environment (CAVE). Opracowany jako praca doktorska Cruz-Neiry, obejmował środowisko wieloprojekcyjne, podobne do holodecku, pozwalające ludziom widzieć własne ciała w relacji do innych osób w pomieszczeniu. Antonio Medina, absolwent MIT i naukowiec NASA, zaprojektował system rzeczywistości wirtualnej do „sterowania” łazikami marsjańskimi z Ziemi w pozornym czasie rzeczywistym, pomimo znacznego opóźnienia sygnałów na trasie Mars-Ziemia-Mars.
Lata 90. rozpoczęły się, gdy większość technologii CGI była już wystarczająco rozwinięta, aby umożliwić znaczną ekspansję w produkcji filmowej i telewizyjnej. Rok 1991 jest powszechnie uważany za „rok przełomowy”, z dwoma wielkimi sukcesami kasowymi, z których oba w dużym stopniu wykorzystywały CGI.
W 1991 roku otwarto pierwszy sklep Cinnabon w centrum handlowym SeaTac Mall.
11 stycznia 1991 r. Milošević został pierwszym prezydentem Republiki Serbii.
13 stycznia 1991 roku wojska radzieckie wraz z grupą specjalną KGB Alfa dokonały szturmu na wieżę telewizyjną w Wilnie na Litwie, aby stłumić ruch niepodległościowy.
14 stycznia 1991 roku Nikołaj Ryżkow zrezygnował ze stanowiska przewodniczącego Rady Ministrów, czyli premiera Związku Radzieckiego, a jego następcą został Walentin Pawłow na nowo utworzonym stanowisku premiera Związku Radzieckiego.
14 stycznia 1991 r. Francja zaproponowała, aby Rada Bezpieczeństwa ONZ wezwała do „szybkiego i masowego wycofania się” z Kuwejtu, wraz z oświadczeniem dla Iraku, że członkowie Rady wniosą swój „aktywny wkład” w rozwiązanie innych problemów regionu, „w szczególności konfliktu arabsko-izraelskiego, a zwłaszcza problemu palestyńskiego poprzez zwołanie w odpowiednim momencie międzynarodowej konferencji”, aby zapewnić „bezpieczeństwo, stabilność i rozwój tego regionu świata”.
Wojna w Zatoce Perskiej rozpoczęła się 16 stycznia 1991 r. od intensywnej kampanii bombardowań lotniczych.
Początkowy konflikt mający na celu wyparcie wojsk irackich z Kuwejtu rozpoczął się od bombardowania powietrznego i morskiego 17 stycznia 1991 roku i trwał przez pięć tygodni. Następnie, 24 lutego, nastąpił atak lądowy.
17 stycznia 1991 roku pułk lotniczy 101. Dywizji Powietrznodesantowej oddał pierwsze strzały wojny, gdy osiem śmigłowców AH-64 z powodzeniem zniszczyło dwa irackie stanowiska radiolokacyjne wczesnego ostrzegania.
Po śmierci ojca 17 stycznia 1991 roku Harald automatycznie wstąpił na tron Norwegii. Został pierwszym urodzonym w Norwegii monarchą od czasu abdykacji Magnusa VII w 1343 roku, co stanowiło przerwę trwającą 648 lat.
W miarę kontynuowania ataków rakiet Scud, Izraelczycy stawali się coraz bardziej niecierpliwi i rozważali podjęcie jednostronnych działań wojskowych przeciwko Irakowi. 22 stycznia 1991 roku rakieta Scud uderzyła w izraelskie miasto Ramat Gan, po tym jak dwie rakiety Patriot koalicji nie zdołały jej przechwycić. Trzy starsze osoby doznały śmiertelnych zawałów serca, 96 innych osób zostało rannych, a 20 budynków mieszkalnych zostało uszkodzonych.
29 stycznia siły irackie zaatakowały i zajęły słabo bronione saudyjskie miasto Chafdżi przy użyciu czołgów i piechoty. Bitwa o Chafdżi zakończyła się dwa dni później, gdy Irakijczycy zostali wyparci przez Gwardię Narodową Arabii Saudyjskiej, wspieraną przez siły katarskie i amerykańską piechotę morską. Siły sojusznicze użyły intensywnego ostrzału artyleryjskiego.
Swojego pierwszego gola dla klubu zdobył 10 lutego 1991 roku.
W 1991 roku w Chińskiej Republice Ludowej uruchomiono pierwszą uczelnianą sieć TCP/IP – TUNET na Uniwersytecie Tsinghua. W 1994 roku ChRL nawiązała swoje pierwsze globalne połączenie internetowe między Beijing Electro-Spectrometer Collaboration a Linear Accelerator Center Uniwersytetu Stanforda. Jednak Chiny wprowadziły własny podział cyfrowy poprzez wdrożenie ogólnokrajowego filtra treści.
W 1991 roku sieć NSFNET została rozbudowana i zmodernizowana do 45 Mbit/s, a w 1995 roku została wyłączona, gdy zastąpiono ją szkieletami obsługiwanymi przez kilku komercyjnych dostawców usług internetowych.
Task Force 1-41 Infantry był ciężkim batalionem zadaniowym armii amerykańskiej z 2. Dywizji Pancernej. Stanowił szpicę VII Korpusu, składającą się głównie z 1. batalionu 41. pułku piechoty, 3. batalionu 66. pułku pancernego oraz 4. batalionu 3. pułku artylerii polowej. Task Force 1–41 był pierwszą jednostką koalicji, która 15 lutego 1991 roku przekroczyła granicę Arabii Saudyjskiej i przeprowadziła lądowe operacje bojowe w Iraku, angażując się w bezpośrednie i pośrednie wymiany ognia z wrogiem 17 lutego 1991 roku.
15 lutego 1991 roku 4. batalion 3. pułku artylerii polowej ostrzelał przyczepę i kilka ciężarówek w sektorze irackim, które obserwowały siły amerykańskie.
16 lutego 1991 roku kilka grup irackich pojazdów prawdopodobnie prowadziło rozpoznanie sił zadaniowych i zostało odpartych ogniem 4–3 FA.
17 lutego 1991 roku siły zadaniowe zostały ostrzelane z moździerzy przez wroga, jednak siłom nieprzyjaciela udało się uciec.
22 lutego 1991 roku Irak zgodził się na zaproponowane przez ZSRR porozumienie o zawieszeniu broni. Porozumienie wzywało Irak do wycofania wojsk na pozycje sprzed inwazji w ciągu sześciu tygodni od całkowitego zawieszenia broni oraz zakładało, że monitorowanie zawieszenia broni i wycofania wojsk będzie nadzorowane przez Radę Bezpieczeństwa ONZ.
23 lutego walki zakończyły się pojmaniem 500 irackich żołnierzy.
24 lutego 1991 roku 1. Dywizja Kawalerii przeprowadziła kilka misji artyleryjskich przeciwko irackim jednostkom artylerii.
Wkrótce potem, wczesnym rankiem 24 lutego, amerykański VII Korpus w pełnej sile, ze szpicą w postaci 2. Pułku Kawalerii Pancernej, rozpoczął atak pancerny na Irak, na zachód od Kuwejtu, zaskakując siły irackie. Jednocześnie amerykański XVIII Korpus Powietrznodesantowy rozpoczął szeroki atak typu „lewy sierpowy” przez w dużej mierze niebronioną pustynię południowego Iraku, prowadzony przez amerykański 3. Pułk Kawalerii Pancernej i 24. Dywizję Piechoty.
24 lutego brytyjskie i amerykańskie siły pancerne przekroczyły granicę iracko-kuwejcką i wkroczyły do Iraku w dużej liczbie, biorąc setki jeńców. Iracki opór był słaby, a czterech Amerykanów zginęło.
24 lutego 2. Brygada 1. Dywizji Piechoty przełamała iracką obronę na zachód od Wadi Al-Batin, a także oczyściła północno-wschodni sektor miejsca przełamania z oporu wroga.
25 lutego 1991 roku pocisk Scud uderzył w koszary armii amerykańskiej 14. Oddziału Kwatermistrzowskiego z Greensburga w Pensylwanii, stacjonującego w Dhahran w Arabii Saudyjskiej, zabijając 28 żołnierzy i raniąc ponad 100.
27 lutego Saddam nakazał odwrót z Kuwejtu, a prezydent Bush ogłosił jego wyzwolenie. Jednak jednostka iracka na międzynarodowym lotnisku w Kuwejcie prawdopodobnie nie otrzymała tej wiadomości i stawiała zacięty opór. Amerykańscy marines musieli walczyć przez wiele godzin, zanim zabezpieczyli lotnisko, po czym Kuwejt został uznany za bezpieczny.
W 1991 roku ONZ autoryzowała koalicję pod przywództwem USA, która odparła iracką inwazję na Kuwejt.
Konflikt przerodził się w zbrojne incydenty na obszarach zamieszkanych w większości przez Serbów. Na początku marca Serbowie zaatakowali chorwackie jednostki policji w Pakracu.
Josip Jović jest powszechnie uważany za pierwszego policjanta zabitego przez siły serbskie w ramach wojny, podczas incydentu na Jeziorach Plitwickich pod koniec marca 1991 roku.
Rząd Miloševicia wywierał wpływ i stosował cenzurę w mediach. Przykładem był marzec 1991 roku, kiedy prokurator generalny Serbii zarządził 36-godzinną blokadę dwóch niezależnych stacji medialnych, Radia B92 i telewizji Studio B, aby zapobiec transmisji demonstracji przeciwko rządowi serbskiemu odbywającej się w Belgradzie. Obie stacje odwołały się od zakazu do prokuratora generalnego, ale ten nie odpowiedział.
Jego pierwsze publiczne wystąpienie miało miejsce 1 marca 1991 roku – w Dniu Świętego Dawida – podczas oficjalnej wizyty jego rodziców w Cardiff. Po przylocie samolotem William został zabrany do katedry w Llandaff, gdzie podpisał księgę gości, co pokazało, że jest leworęczny.
10 marca 1991 roku 540 000 żołnierzy amerykańskich zaczęło wycofywać się z Zatoki Perskiej.
12 marca 1991 roku dowództwo armii spotkało się z Prezydium SFRJ w próbie przekonania ich do ogłoszenia stanu wyjątkowego, co pozwoliłoby armii przejąć kontrolę nad krajem.
15 marca 1991 roku koalicja pod przywództwem USA przywróciła do władzy szejka Jabera al-Ahmada al-Sabaha, niewybranego autorytarnego władcę Kuwejtu. Kuwejccy zwolennicy demokracji wzywali do przywrócenia parlamentu, który emir zawiesił w 1986 roku.
17 marca 1991 roku w referendum ogólnozwiązkowym 76,4 procent głosujących poparło utrzymanie zreformowanego Związku Radzieckiego.
Hepburn ukończyła jeszcze tylko dwa projekty związane z rozrywką, oba cieszące się uznaniem krytyków. "Gardens of the World with Audrey Hepburn" to serial dokumentalny PBS, który był kręcony w siedmiu krajach wiosną i latem 1990 roku. Godzinny program specjalny poprzedził go w marcu 1991 roku, a sam serial zaczął być emitowany dzień po jej śmierci, 21 stycznia 1993 roku. Za odcinek debiutancki Hepburn została pośmiertnie uhonorowana nagrodą Emmy w 1993 roku za wybitne indywidualne osiągnięcia w programach informacyjnych.
Misja ONZ podczas wojny domowej w Sierra Leone w latach 1991–2002 była wspierana przez brytyjską piechotę morską (Royal Marines).
25 marca Franjo Tuđman i prezydent Serbii Slobodan Milošević odbyli spotkanie w Karađorđevie. Spotkanie to stało się w późniejszych miesiącach kontrowersyjne z powodu twierdzeń niektórych jugosłowiańskich polityków, jakoby obaj prezydenci uzgodnili podział Bośni i Hercegowiny.
Według zeznań byłego prezydenta Krajiny Milana Babicia, do marca 1991 roku Milošević porzucił plany posiadania „wszystkich Serbów w jednym państwie” w ramach tajnego porozumienia w Karađorđevie z prezydentem Chorwacji Franjo Tuđmanem, które dotyczyło podziału Bośni.
Wojsko chorwackie było w znacznie gorszym stanie niż serbskie. W początkowych fazach wojny brak jednostek wojskowych oznaczał, że ciężar walk spadł na chorwacką policję. Chorwacka Gwardia Narodowa, nowe chorwackie wojsko, została utworzona 11 kwietnia 1991 roku i stopniowo przekształciła się w Armię Chorwacką do 1993 roku.
W szkole średniej Millard chciał zostać piłkarzem, jednak jego marzenie legło w gruzach, gdy podczas meczu futbolowego doznał kontuzji obu kostek. W rezultacie Millard zapisał się na zajęcia chóru jako przedmiot dodatkowy. Ojciec Millarda, Arthur Wesley Millard Jr., zmarł w 1991 roku, podczas pierwszego roku studiów Barta, a jego pastor młodzieżowy zaprosił go do współpracy z kościelnym zespołem uwielbieniowym. Millard przyjął propozycję i pracował przy obsłudze systemów wideo i audio dla grupy.
Do 1990 roku firma Copeland Enterprises zalegała ze spłatą 391 milionów dolarów długu zaciągniętego przy zakupie sieci Church's „Church's Chicken” w 1989 roku, a w kwietniu 1991 roku firma złożyła wniosek o ochronę przed bankructwem.
Kasparow opuścił partię 28 kwietnia 1991 roku, po jej konferencji.
Cyklon w Bangladeszu w 1991 roku (oznaczenie IMD: BOB 01, oznaczenie JTWC: 02B) był jednym z najbardziej śmiercionośnych cyklonów tropikalnych w historii. W nocy 29 kwietnia 1991 roku uderzył w dystrykt Chittagong w południowo-wschodnim Bangladeszu z wiatrem o prędkości około 250 km/h (155 mph). Burza wywołała 6-metrową (20 stóp) falę sztormową, która wdarła się w głąb lądu na dużym obszarze, zabijając co najmniej 138 866 osób i pozostawiając nawet 10 milionów bez dachu nad głową.
W Tovarniku 2 maja serbscy paramilitarni zabili chorwackiego policjanta.
W Sotinie 5 maja zginął serbski cywil, który znalazł się w krzyżowym ogniu między serbskimi a chorwackimi oddziałami paramilitarnymi.
6 maja protest w Splicie przeciwko oblężeniu Kijeva pod dowództwem Marynarki Wojennej w Splicie zakończył się śmiercią żołnierza Jugosłowiańskiej Armii Ludowej.
System 7 to system operacyjny oparty na graficznym interfejsie użytkownika dla komputerów Macintosh, będący częścią klasycznej serii systemów operacyjnych Mac OS. Został wprowadzony 13 maja 1991 roku przez Apple Computer, Inc.
15 maja Stjepan Mesić, Chorwat, miał zostać przewodniczącym rotacyjnej prezydencji Jugosławii. Serbia, wspierana przez Kosowo, Czarnogórę i Wojwodinę, których głosy w prezydium były wówczas pod kontrolą serbską, zablokowała nominację, która poza tym była uważana za głównie ceremonialną.
19 maja 1991 roku władze chorwackie przeprowadziły referendum w sprawie niepodległości z opcją pozostania w Jugosławii jako luźniejszy związek. Lokalne władze serbskie wezwały do bojkotu, do czego w dużej mierze zastosowali się chorwaccy Serbowie. Referendum zakończyło się wynikiem 94% głosów za.
Boeing 767-3Z9ER, 26 maja 1991 roku, lot Lauda Air 004, rozpadł się w powietrzu nad odległym obszarem Tajlandii z powodu niezamierzonego uruchomienia odwracacza ciągu w jednym z silników samolotu, zabijając wszystkich 213 pasażerów i 10 członków załogi na pokładzie. Lot, który rozpoczął się na lotnisku Kai Tak w Hongkongu i miał międzylądowanie na międzynarodowym lotnisku Don Mueang w Bangkoku w Tajlandii, był w drodze na międzynarodowe lotnisko w Wiedniu w Austrii, gdy doszło do wypadku.
Nowo utworzone chorwackie jednostki wojskowe przeprowadziły defiladę i przegląd wojsk na stadionie Kranjčevićeva w Zagrzebiu 28 maja 1991 roku.
W sezonie 1990–91 Jordan zdobył swoją drugą nagrodę MVP, notując średnio 31,5 punktu na mecz przy 53,9% skuteczności rzutów, 6,0 zbiórki i 5,5 asysty w sezonie zasadniczym. Bulls zajęli pierwsze miejsce w swojej dywizji po raz pierwszy od 16 lat i ustanowili rekord franczyzy, wygrywając 61 meczów w sezonie zasadniczym.
3 czerwca 1991 roku William trafił do Royal Berkshire Hospital po tym, jak został przypadkowo uderzony w czoło przez kolegę ze szkoły wymachującego kijem golfowym. Doznał wgniecionego złamania czaszki i był operowany w Great Ormond Street Hospital, co pozostawiło trwałą bliznę. W wywiadzie z 2009 roku nazwał tę bliznę „blizną Harry'ego Pottera” i powiedział: „Nazywam ją tak, ponieważ czasami świeci i niektórzy ludzie ją zauważają – innym razem w ogóle jej nie widzą”.
6 czerwca Izetbegović i prezydent Macedonii Kiro Gligorow zaproponowali słabą konfederację między Chorwacją, Słowenią a federacją pozostałych czterech republik, co zostało odrzucone przez Miloševicia.
12 czerwca 1991 roku Borys Jelcyn zdobył 57 procent głosów w wyborach demokratycznych, pokonując preferowanego przez Gorbaczowa kandydata, Nikołaja Ryżkowa, który uzyskał 16 procent głosów. Po wyborze Jelcyna na prezydenta Rosja ogłosiła się niepodległą.
W czerwcu 1991 roku James Gosling, Mike Sheridan i Patrick Naughton zainicjowali projekt języka Java. Java została pierwotnie zaprojektowana dla telewizji interaktywnej, ale była zbyt zaawansowana dla ówczesnego przemysłu cyfrowej telewizji kablowej. Język początkowo nazywał się Oak, od dębu, który rósł przed biurem Goslinga. Później projekt nosił nazwę Green, a ostatecznie został przemianowany na Java, od kawy Java, pochodzącej z Indonezji.
W latach 1991–2008 Biden współprowadził seminarium z prawa konstytucyjnego w Widener University School of Law. Na seminarium często obowiązywała lista oczekujących. Biden czasami przylatywał z zagranicy, aby poprowadzić zajęcia.
Król postanowił kontynuować tradycję królewskiego błogosławieństwa, wprowadzoną za czasów jego ojca, i został konsekrowany wraz z królową Sonją w katedrze Nidaros 23 czerwca 1991 roku.
Debiutancki album Shakiry, Magia, został nagrany z Sony Music Colombia w 1990 roku, gdy miała zaledwie 13 lat. Piosenki są zbiorem utworów tworzonych przez nią od ósmego roku życia, łącząc pop-rockowe ballady i szybkie utwory disco z elektronicznym akompaniamentem; jednakże album ucierpiał z powodu braku spójności zarówno w nagraniu, jak i produkcji. Album został wydany w czerwcu 1991 roku i zawierał „Magia” oraz trzy inne single. Choć dobrze radził sobie w kolumbijskim radiu i zapewnił młodej Shakirze duży rozgłos, album nie odniósł sukcesu komercyjnego, sprzedając się w nakładzie zaledwie 1200 egzemplarzy na całym świecie.
25 czerwca 1991 roku zarówno Słowenia, jak i Chorwacja ogłosiły niepodległość, co doprowadziło do krótkiego konfliktu zbrojnego w Słowenii, zwanego wojną dziesięciodniową, oraz do pełnoskalowej wojny w Chorwacji, znanej jako wojna o niepodległość Chorwacji, na obszarach o znacznej populacji etnicznych Serbów.
Słowenia i Chorwacja przyjęły akty o swojej niepodległości 25 czerwca 1991 roku.
Parlament Chorwacji ogłosił niepodległość Chorwacji i zerwał związek z Jugosławią 25 czerwca 1991 roku.
Rankiem 26 czerwca jednostki 13. Korpusu Jugosłowiańskiej Armii Ludowej opuściły koszary w Rijece w Chorwacji, aby ruszyć w stronę granic Słowenii z Włochami.
W czerwcu i lipcu 1991 roku miał miejsce krótki konflikt zbrojny w Słowenii.
We wczesnych godzinach porannych 27 czerwca słoweńskie kierownictwo zostało poinformowane o ruchach JAL. Dowództwo wojskowe Piątego Okręgu Wojskowego, w skład którego wchodziła Słowenia, było w kontakcie telefonicznym ze słoweńskim prezydentem Milanem Kučanem, informując go, że misja wojsk ogranicza się do przejęcia przejść granicznych i lotniska. Pospiesznie zwołano posiedzenie prezydium Słowenii, na którym Kučan i pozostali członkowie zdecydowali o zbrojnym oporze.
Kolejne ruchy wojsk JAL miały miejsce we wczesnych godzinach porannych 27 czerwca. Jednostka 306. Pułku Przeciwlotniczego JAL, stacjonująca w Karlovacu w Chorwacji, przekroczyła granicę słoweńską w Metlice.
Pomimo zamieszania i walk, JAL z powodzeniem wykonała znaczną część swojej misji wojskowej. Do północy 27 czerwca zajęła wszystkie przejścia wzdłuż granicy włoskiej, wszystkie poza trzema przejścia na granicy austriackiej oraz kilka nowych punktów granicznych ustanowionych wzdłuż granicy Słowenii z Chorwacją.
Po południu 27 czerwca słoweńska TO (Słoweńska Obrona Terytorialna) zestrzeliła dwa śmigłowce JAL.
Kilka godzin później kolumna czołgów i transporterów opancerzonych 1. Brygady Pancernej JAL opuściła koszary w Vrhnice niedaleko stolicy Słowenii, Lublany, kierując się na lotnisko w Brniku.
Przejścia graniczne były głównym źródłem dochodów. Ponadto, przejmując kontrolę nad granicami, Słoweńcy byli w stanie zająć pozycje obronne przeciwko spodziewanemu atakowi JLA. Oznaczało to, że JAL musiałaby oddać pierwszy strzał. Padł on 27 czerwca o godzinie 14:30 w Divačy, oddany przez oficera JAL.
28 czerwca 1991 roku został szefem Komitetu ds. Stosunków Zewnętrznych Urzędu Mera, odpowiedzialnym za promowanie stosunków międzynarodowych i inwestycji zagranicznych.
Przez cały dzień trwały dodatkowe walki. Kolumna czołgów JAL, która została zaatakowana w Pesnicy poprzedniego dnia, została zablokowana przez improwizowane barykady ze słoweńskich ciężarówek w Štrihovcu, kilka kilometrów przed granicą z Austrią, gdzie ponownie została zaatakowana przez personel słoweńskiej TO i słoweńską policję. SFR Jugosłowiańskie Siły Powietrzne przeprowadziły dwa naloty wspierające siły JAL w Štrihovcu, zabijając czterech kierowców ciężarówek. W Medvedjek w środkowej Słowenii kolejna kolumna czołgów JAL została zaatakowana na barykadzie z ciężarówek, gdzie naloty zabiły sześciu kierowców. Ciężkie walki wybuchły w Nova Goricy na granicy z Włochami, gdzie słoweńskie siły specjalne wystrzeliły dwa przeciwpancerne pociski Armbrust i oddały 700 strzałów z broni piechoty. Wojska słoweńskie zniszczyły dwa czołgi T-55 JAL i zdobyły trzy kolejne, a także spychacz BTS-1. Trzech żołnierzy JAL zginęło, a 16 zostało rannych, w tym dowódca kolumny pancernej, a 98 poddało się. Pod koniec dnia JAL nadal utrzymywała wiele swoich pozycji, ale szybko traciła grunt. JAL zaczęła doświadczać problemów z dezercjami – wielu słoweńskich członków JAL opuściło swoje jednostki lub po prostu przeszło na drugą stronę – a zarówno żołnierze na miejscu, jak i kierownictwo w Belgradzie wydawali się nie mieć pojęcia, co robić dalej.
Przejście graniczne w Holmcu zostało zajęte przez siły słoweńskiej TO. Zginęło dwóch słoweńskich i trzech żołnierzy JAL, a 91 żołnierzy JAL zostało wziętych do niewoli.
Po zakończeniu pracy z Queen w czerwcu 1991 roku, Mercury wycofał się do swojego domu w Kensington w zachodnim Londynie.
Potyczki trwały w kilku miejscach w ciągu dnia. Siły słoweńskie zajęły strategiczny tunel Karawanken pod Alpami na granicy z Austrią i zdobyły dziewięć czołgów JAL w pobliżu Nova Goricy.
Kolumna 306. pułku lekkiej artylerii przeciwlotniczej JNA wycofała się z odsłoniętej pozycji pod Medvedjekiem i skierowała się do lasu Krakovo (Krakovski gozd) w pobliżu granicy z Chorwacją. Wpadła w blokadę w pobliżu miasta Krško i została otoczona przez siły słoweńskie, ale odmówiła poddania się, prawdopodobnie licząc na pomoc kolumny odciążającej.
W lipcu 1991 roku przedstawiciele Serbskiej Partii Demokratycznej (SDS), w tym przewodniczący SDS Karadžić, oraz Muhamed Filipović i Adil Zulfikarpašić z Muzułmańskiej Organizacji Boszniackiej (MBO), opracowali porozumienie znane jako porozumienie Zulfikarpašić–Karadžić, które pozostawiłoby SR Bośni i Hercegowiny w unii państwowej z SR Serbią i SR Czarnogórą. Porozumienie zostało potępione przez chorwackie partie polityczne. Choć początkowo z zadowoleniem przyjął tę inicjatywę, Izetbegović później odrzucił porozumienie.
Kierownictwo JNA wystąpiło o zgodę na zmianę tempa swoich operacji. Minister obrony Veljko Kadijević poinformował jugosłowiański gabinet, że pierwszy plan JNA – ograniczona operacja zabezpieczenia przejść granicznych Słowenii – nie powiódł się i że nadszedł czas na wdrożenie planu awaryjnego, zakładającego inwazję na pełną skalę i wprowadzenie rządów wojskowych w Słowenii. >>Zbiorowe prezydium (Jugosławii) – kierowane wówczas przez Serba Borisava Jovicia – odmówiło autoryzacji takiej operacji. Szef sztabu JNA, generał Blagoje Adžić, był wściekły i publicznie potępił „organy federalne, [które] nieustannie nas hamowały, domagając się negocjacji, podczas gdy oni [Słoweńcy] atakowali nas wszelkimi środkami”.
Słoweńcy z powodzeniem zdobyli składy w Pečovniku, Bukovžlaku i Zaloškiej Goricy, przejmując około 70 ciężarówek z amunicją i materiałami wybuchowymi.
Skład amunicji JAL w Črni Vrh stanął w płomieniach i został zniszczony w potężnej eksplozji, uszkadzając znaczną część miasta.
Doszło do kolejnych potyczek, w których siły słoweńskiej TO przejęły obiekt JAL w Nova vas, na południe od Lublany.
Nokia wspierała rozwój standardu mobilnego GSM w latach 80. XX wieku i opracowała pierwszą sieć GSM wraz z Siemensem, poprzednikiem Nokia Siemens Network. Pierwsze na świecie połączenie GSM zostało wykonane przez fińskiego premiera Harriego Holkeriego 1 lipca 1991 roku przy użyciu sprzętu Nokii w sieci pasma 900 MHz zbudowanej przez Nokię i obsługiwanej przez Radiolinja.
Słoweńska TO przeprowadziła udane ataki na przejścia graniczne w Šentilju, Gornjej Radgonie, Fernetiči i Gorjansku, opanowując je i biorąc do niewoli wielu żołnierzy JNA.
