Padł jednak ofiarą zarazy Cypriana (prawdopodobnie ospy prawdziwej) i zmarł na początku stycznia 270 roku. Uważa się, że przed śmiercią wyznaczył Aureliana na swojego następcę, choć brat Klaudiusza, Kwintyllus, na krótko przejął władzę.
Kwintyllus został ogłoszony cesarzem albo przez Senat, albo przez żołnierzy swojego brata po śmierci tego ostatniego w 270 roku. Eutropius podaje, że Kwintyllus został wybrany przez żołnierzy armii rzymskiej bezpośrednio po śmierci brata; wybór ten został rzekomo zatwierdzony przez Senat rzymski.
Nieliczne zapisy dotyczące panowania Kwintyllusa są sprzeczne. Nie zgadzają się co do długości jego rządów, które według różnych źródeł trwały od zaledwie 17 do nawet 177 dni (około sześciu miesięcy). Zapisy są również rozbieżne co do przyczyny jego śmierci.
Kiedy Klaudiusz zmarł, jego brat Kwintyllus przejął władzę przy poparciu Senatu. W akcie typowym dla kryzysu III wieku armia odmówiła uznania nowego cesarza, woląc poprzeć jednego ze swoich dowódców: Aurelian został ogłoszony cesarzem około maja 270 roku przez legiony w Sirmium.
Pierwsze działania nowego cesarza miały na celu wzmocnienie jego pozycji na własnych terytoriach. Pod koniec 270 roku Aurelian prowadził kampanię w północnej Italii przeciwko Wandalom, Jutungom i Sarmatom, wypierając ich z terytorium Rzymu. Aby uczcić te zwycięstwa, Aurelian otrzymał tytuł Germanicus Maximus.
W latach 70. III wieku p.n.e. Ptolemeusz II pokonał w wojnie Królestwo Kusz, zyskując dla Ptolemeuszy swobodny dostęp do terytoriów kuszyckich i kontrolę nad ważnymi złożami złota na południe od Egiptu, znanymi jako Dodekasoinos.
Padł jednak ofiarą zarazy Cypriana (prawdopodobnie ospy prawdziwej) i zmarł na początku stycznia 270 roku. Uważa się, że przed śmiercią wyznaczył Aureliana na swojego następcę, choć brat Klaudiusza, Kwintyllus, na krótko przejął władzę.
Kwintyllus został ogłoszony cesarzem albo przez Senat, albo przez żołnierzy swojego brata po śmierci tego ostatniego w 270 roku. Eutropius podaje, że Kwintyllus został wybrany przez żołnierzy armii rzymskiej bezpośrednio po śmierci brata; wybór ten został rzekomo zatwierdzony przez Senat rzymski.
Nieliczne zapisy dotyczące panowania Kwintyllusa są sprzeczne. Nie zgadzają się co do długości jego rządów, które według różnych źródeł trwały od zaledwie 17 do nawet 177 dni (około sześciu miesięcy). Zapisy są również rozbieżne co do przyczyny jego śmierci.
Kiedy Klaudiusz zmarł, jego brat Kwintyllus przejął władzę przy poparciu Senatu. W akcie typowym dla kryzysu III wieku armia odmówiła uznania nowego cesarza, woląc poprzeć jednego ze swoich dowódców: Aurelian został ogłoszony cesarzem około maja 270 roku przez legiony w Sirmium.
Pierwsze działania nowego cesarza miały na celu wzmocnienie jego pozycji na własnych terytoriach. Pod koniec 270 roku Aurelian prowadził kampanię w północnej Italii przeciwko Wandalom, Jutungom i Sarmatom, wypierając ich z terytorium Rzymu. Aby uczcić te zwycięstwa, Aurelian otrzymał tytuł Germanicus Maximus.
W latach 70. III wieku p.n.e. Ptolemeusz II pokonał w wojnie Królestwo Kusz, zyskując dla Ptolemeuszy swobodny dostęp do terytoriów kuszyckich i kontrolę nad ważnymi złożami złota na południe od Egiptu, znanymi jako Dodekasoinos.
