Karynus natychmiast opuścił Rzym i wyruszył na wschód, by spotkać się z Dioklecjanem. W drodze przez Panonię stłumił uzurpatora Sabinusa Julianusa, a w lipcu 285 roku starł się z armią Dioklecjana w bitwie nad rzeką Margus (dzisiejsza rzeka Morawa) w Mezji.
Historycy różnią się w opiniach co do tego, co wydarzyło się później. Według jednego z przekazów, w bitwie nad Margus męstwo jego wojsk zapewniło mu zwycięstwo, jednak Karynus został zamordowany przez trybuna, którego żonę uwiódł. Inny przekaz przedstawia bitwę jako całkowite zwycięstwo Dioklecjana i twierdzi, że armia Karynusa go opuściła. Relację tę może potwierdzać fakt, że Dioklecjan zatrzymał w służbie dowódcę gwardii pretoriańskiej Karynusa, Tytusa Klaudiusza Aureliusza Arystobula.
Dioklecjan mógł zostać wciągnięty w walki z Kwadami i Markomanami bezpośrednio po bitwie nad rzeką Margus. Ostatecznie dotarł do północnych Włoch i utworzył rząd cesarski, jednak nie wiadomo, czy odwiedził wówczas miasto Rzym.
Konflikt wrzał w każdej prowincji, od Galii po Syrię, od Egiptu po dolny Dunaj. Było to zbyt wiele dla jednej osoby, by mogła to kontrolować, dlatego Dioklecjan potrzebował zastępcy. W pewnym momencie w 285 roku w Mediolanum (Mediolan), Dioklecjan wyniósł swojego towarzysza broni Maksymiana do godności cezara, czyniąc go współcesarzem.
Niemniej jednak, jeśli Dioklecjan kiedykolwiek wkroczył do Rzymu krótko po swoim wstąpieniu na tron, nie zabawił tam długo; 2 listopada 285 roku był już z powrotem na Bałkanach, prowadząc kampanię przeciwko Sarmatom.
Uznając, że królestwo jest już bezpieczne, Ptolemeusz w 285 r. p.n.e. podzielił się władzą ze swoim synem Ptolemeuszem II, którego matką była królowa Berenice.
Biblioteka Aleksandryjska w Egipcie była największą i najważniejszą wielką biblioteką starożytnego świata. Rozkwitała pod patronatem dynastii Ptolemeuszy i funkcjonowała jako główne centrum nauki od momentu jej budowy w III wieku p.n.e. aż do podboju Egiptu przez Rzymian w 30 r. p.n.e.
Karynus natychmiast opuścił Rzym i wyruszył na wschód, by spotkać się z Dioklecjanem. W drodze przez Panonię stłumił uzurpatora Sabinusa Julianusa, a w lipcu 285 roku starł się z armią Dioklecjana w bitwie nad rzeką Margus (dzisiejsza rzeka Morawa) w Mezji.
Historycy różnią się w opiniach co do tego, co wydarzyło się później. Według jednego z przekazów, w bitwie nad Margus męstwo jego wojsk zapewniło mu zwycięstwo, jednak Karynus został zamordowany przez trybuna, którego żonę uwiódł. Inny przekaz przedstawia bitwę jako całkowite zwycięstwo Dioklecjana i twierdzi, że armia Karynusa go opuściła. Relację tę może potwierdzać fakt, że Dioklecjan zatrzymał w służbie dowódcę gwardii pretoriańskiej Karynusa, Tytusa Klaudiusza Aureliusza Arystobula.
Dioklecjan mógł zostać wciągnięty w walki z Kwadami i Markomanami bezpośrednio po bitwie nad rzeką Margus. Ostatecznie dotarł do północnych Włoch i utworzył rząd cesarski, jednak nie wiadomo, czy odwiedził wówczas miasto Rzym.
Konflikt wrzał w każdej prowincji, od Galii po Syrię, od Egiptu po dolny Dunaj. Było to zbyt wiele dla jednej osoby, by mogła to kontrolować, dlatego Dioklecjan potrzebował zastępcy. W pewnym momencie w 285 roku w Mediolanum (Mediolan), Dioklecjan wyniósł swojego towarzysza broni Maksymiana do godności cezara, czyniąc go współcesarzem.
Niemniej jednak, jeśli Dioklecjan kiedykolwiek wkroczył do Rzymu krótko po swoim wstąpieniu na tron, nie zabawił tam długo; 2 listopada 285 roku był już z powrotem na Bałkanach, prowadząc kampanię przeciwko Sarmatom.
Uznając, że królestwo jest już bezpieczne, Ptolemeusz w 285 r. p.n.e. podzielił się władzą ze swoim synem Ptolemeuszem II, którego matką była królowa Berenice.
Biblioteka Aleksandryjska w Egipcie była największą i najważniejszą wielką biblioteką starożytnego świata. Rozkwitała pod patronatem dynastii Ptolemeuszy i funkcjonowała jako główne centrum nauki od momentu jej budowy w III wieku p.n.e. aż do podboju Egiptu przez Rzymian w 30 r. p.n.e.
