Po śmierci Aleksandra jego imperium, po wielu konfliktach, zostało podzielone między jego generałów, co doprowadziło do powstania Królestwa Ptolemeuszy (Egipt i przyległa Afryka Północna), Imperium Seleucydów (Lewant, Mezopotamia i Persja) oraz dynastii Antygonidów (Macedonia). W międzyczasie greckie poleis zdołały odzyskać część swojej wolności, choć nominalnie nadal podlegały Macedonii.
Podboje Aleksandra Wielkiego wyznaczyły początek nowej ery w historii całego Bliskiego Wschodu, w tym regionów zamieszkanych przez Aramejczyków.
Po podboju Baktrii przez Aleksandra Wielkiego w 323 r. p.n.e., przez około dwa stulecia język grecki był językiem urzędowym jego hellenistycznych następców, czyli królestw Seleucydów i Greko-Baktryjskiego.
Perdikkas mianował Ptolemeusza, jednego z najbliższych towarzyszy Aleksandra, satrapą Egiptu. Ptolemeusz rządził Egiptem od 323 r. p.n.e., nominalnie w imieniu współkrólów Filipa III i Aleksandra IV.
10 lub 11 czerwca 323 r. p.n.e. Aleksander zmarł w pałacu Nabuchodonozora II w Babilonie w wieku 32 lat.
Aleksander, który szybko podbił Imperium Perskie pod rządami jego ostatniego władcy z dynastii Achemenidów, Dariusza III, zmarł młodo w 323 r. p.n.e., pozostawiając rozległe imperium o częściowo zhellenizowanej kulturze bez dorosłego spadkobiercy. Imperium zostało oddane pod władzę regenta w osobie Perdikkasa, a terytoria zostały podzielone między generałów Aleksandra, którzy tym samym stali się satrapami, podczas podziału w Babilonie, a wszystko to w tym samym roku.
Po śmierci Aleksandra jego imperium, po wielu konfliktach, zostało podzielone między jego generałów, co doprowadziło do powstania Królestwa Ptolemeuszy (Egipt i przyległa Afryka Północna), Imperium Seleucydów (Lewant, Mezopotamia i Persja) oraz dynastii Antygonidów (Macedonia). W międzyczasie greckie poleis zdołały odzyskać część swojej wolności, choć nominalnie nadal podlegały Macedonii.
Podboje Aleksandra Wielkiego wyznaczyły początek nowej ery w historii całego Bliskiego Wschodu, w tym regionów zamieszkanych przez Aramejczyków.
Po podboju Baktrii przez Aleksandra Wielkiego w 323 r. p.n.e., przez około dwa stulecia język grecki był językiem urzędowym jego hellenistycznych następców, czyli królestw Seleucydów i Greko-Baktryjskiego.
Perdikkas mianował Ptolemeusza, jednego z najbliższych towarzyszy Aleksandra, satrapą Egiptu. Ptolemeusz rządził Egiptem od 323 r. p.n.e., nominalnie w imieniu współkrólów Filipa III i Aleksandra IV.
10 lub 11 czerwca 323 r. p.n.e. Aleksander zmarł w pałacu Nabuchodonozora II w Babilonie w wieku 32 lat.
Aleksander, który szybko podbił Imperium Perskie pod rządami jego ostatniego władcy z dynastii Achemenidów, Dariusza III, zmarł młodo w 323 r. p.n.e., pozostawiając rozległe imperium o częściowo zhellenizowanej kulturze bez dorosłego spadkobiercy. Imperium zostało oddane pod władzę regenta w osobie Perdikkasa, a terytoria zostały podzielone między generałów Aleksandra, którzy tym samym stali się satrapami, podczas podziału w Babilonie, a wszystko to w tym samym roku.
