Liwiusz jest jedynym zachowanym źródłem, które podaje ciągły opis wojny, znanej we współczesnej historiografii jako I wojna samnicka. Ponadto Fasti Triumphales odnotowują dwa rzymskie triumfy datowane na tę wojnę, a niektóre wydarzenia opisane przez Liwiusza są również wspominane przez innych starożytnych pisarzy.
Bitwa pod Peluzjum w 343 r. p.n.e. została stoczona między Persami wraz z ich greckimi najemnikami a Egipcjanami z ich własnymi greckimi najemnikami. Odbyła się w twierdzy Peluzjum, na wybrzeżu, na dalekim wschodnim krańcu delty Nilu. Ogólnie rzecz biorąc, Artakserkses III dowodził Persami, a Nektanebo II Egipcjanami. Greckimi oddziałami wewnątrz twierdzy dowodził Filofron. Pierwszy atak został przeprowadzony przez oddziały tebańskie pod wodzą Lakratesa. Bitwa pozwoliła Persji podbić Egipt, kończąc ostatni okres rodzimych rządów w starożytnym Egipcie.
Ostatni rodzimy władca starożytnego Egiptu; jego detronizacja oznaczała koniec egipskiej hegemonii aż do 1952 roku. Nektanebo II (360–343 r. p.n.e.) był jednak bardzo kompetentnym faraonem, być może najbardziej energicznym z całej dynastii, gdyż angażował się w budowę i naprawę zabytków na skalę przewyższającą dokonania jego dziadka oraz pobudził gospodarkę. Nektanebo II został obalony przez Artakserksesa III około 343 r. p.n.e. i uciekł do Nubii; jego dalsze losy pozostają nieznane, choć niektórzy wierzą, że zmarł krótko po tym wydarzeniu.
Liwiusz jest jedynym zachowanym źródłem, które podaje ciągły opis wojny, znanej we współczesnej historiografii jako I wojna samnicka. Ponadto Fasti Triumphales odnotowują dwa rzymskie triumfy datowane na tę wojnę, a niektóre wydarzenia opisane przez Liwiusza są również wspominane przez innych starożytnych pisarzy.
Bitwa pod Peluzjum w 343 r. p.n.e. została stoczona między Persami wraz z ich greckimi najemnikami a Egipcjanami z ich własnymi greckimi najemnikami. Odbyła się w twierdzy Peluzjum, na wybrzeżu, na dalekim wschodnim krańcu delty Nilu. Ogólnie rzecz biorąc, Artakserkses III dowodził Persami, a Nektanebo II Egipcjanami. Greckimi oddziałami wewnątrz twierdzy dowodził Filofron. Pierwszy atak został przeprowadzony przez oddziały tebańskie pod wodzą Lakratesa. Bitwa pozwoliła Persji podbić Egipt, kończąc ostatni okres rodzimych rządów w starożytnym Egipcie.
Ostatni rodzimy władca starożytnego Egiptu; jego detronizacja oznaczała koniec egipskiej hegemonii aż do 1952 roku. Nektanebo II (360–343 r. p.n.e.) był jednak bardzo kompetentnym faraonem, być może najbardziej energicznym z całej dynastii, gdyż angażował się w budowę i naprawę zabytków na skalę przewyższającą dokonania jego dziadka oraz pobudził gospodarkę. Nektanebo II został obalony przez Artakserksesa III około 343 r. p.n.e. i uciekł do Nubii; jego dalsze losy pozostają nieznane, choć niektórzy wierzą, że zmarł krótko po tym wydarzeniu.
