Po upadku Attyli Cesarstwo Wschodnie cieszyło się okresem pokoju, podczas gdy Cesarstwo Zachodnie nadal podupadało z powodu rozszerzającej się migracji i najazdów barbarzyńców, przede wszystkim ludów germańskich. Koniec Zachodu datuje się zazwyczaj na 476 rok, kiedy wschodniogermański wódz rzymskich foederati, Odoaker, zdetronizował zachodniego cesarza Romulusa Augustulusa, rok po tym, jak ten ostatni uzurpował sobie stanowisko od Juliusza Neposa.
Okres Walczących Królestw był erą w starożytnej historii Chin charakteryzującą się działaniami wojennymi, a także reformami biurokratycznymi i wojskowymi oraz konsolidacją. Nastąpił po okresie Wiosen i Jesieni i zakończył się wojnami podbojowymi Qin, które doprowadziły do aneksji wszystkich innych rywalizujących państw, co ostatecznie doprowadziło do zwycięstwa państwa Qin w 221 r. p.n.e. jako pierwszego zjednoczonego chińskiego imperium, znanego jako dynastia Qin.
Po upadku Attyli Cesarstwo Wschodnie cieszyło się okresem pokoju, podczas gdy Cesarstwo Zachodnie nadal podupadało z powodu rozszerzającej się migracji i najazdów barbarzyńców, przede wszystkim ludów germańskich. Koniec Zachodu datuje się zazwyczaj na 476 rok, kiedy wschodniogermański wódz rzymskich foederati, Odoaker, zdetronizował zachodniego cesarza Romulusa Augustulusa, rok po tym, jak ten ostatni uzurpował sobie stanowisko od Juliusza Neposa.
Okres Walczących Królestw był erą w starożytnej historii Chin charakteryzującą się działaniami wojennymi, a także reformami biurokratycznymi i wojskowymi oraz konsolidacją. Nastąpił po okresie Wiosen i Jesieni i zakończył się wojnami podbojowymi Qin, które doprowadziły do aneksji wszystkich innych rywalizujących państw, co ostatecznie doprowadziło do zwycięstwa państwa Qin w 221 r. p.n.e. jako pierwszego zjednoczonego chińskiego imperium, znanego jako dynastia Qin.
