W 609 roku papież Bonifacy IV ponownie poświęcił Panteon w Rzymie „Świętej Marii i wszystkim męczennikom” 13 maja. Była to ta sama data co Lemuria, starożytne rzymskie święto zmarłych, oraz ta sama data, co upamiętnienie wszystkich świętych w Edessie za czasów Efrema.
Pomimo utraty niemal wszystkich głównych miast i w obliczu przytłaczającej przewagi wroga, opór asyryjski trwał pod wodzą Aszur-uballita II (612–609 p.n.e.), który przebił się z Niniwy i zgromadził siły asyryjskie wokół Harranu, który ostatecznie upadł w 609 roku p.n.e. W tym samym roku Aszur-uballit II oblegał Harran z pomocą armii egipskiej, jednak próba ta również zakończyła się niepowodzeniem, a ta ostatnia klęska położyła kres imperium asyryjskiemu.
Następca Sin-szar-iszkuna, Aszur-uballit II, ostatni król Asyrii, został pokonany pod Harran w 609 r. p.n.e.
Bitwa pod Megiddo miała miejsce w 609 r. p.n.e., kiedy faraon Necho II z Egiptu poprowadził swoją armię do Karkemisz (północna Syria), aby połączyć się ze swoimi sojusznikami, słabnącym Imperium Nowoasyryjskim, przeciwko rosnącemu w siłę Imperium Nowobabilońskiemu. Wymagało to przejścia przez terytorium kontrolowane przez Królestwo Judy. Judzki król Jozjasz odmówił przepuszczenia Egipcjan. Siły judzkie starły się z Egipcjanami pod Megiddo, co doprowadziło do śmierci Jozjasza i przekształcenia jego królestwa w państwo wasalne Egiptu. Bitwa została odnotowana w Biblii hebrajskiej, greckiej 1 Księdze Ezdrasza oraz w pismach Józefa Flawiusza.
W 609 roku papież Bonifacy IV ponownie poświęcił Panteon w Rzymie „Świętej Marii i wszystkim męczennikom” 13 maja. Była to ta sama data co Lemuria, starożytne rzymskie święto zmarłych, oraz ta sama data, co upamiętnienie wszystkich świętych w Edessie za czasów Efrema.
Pomimo utraty niemal wszystkich głównych miast i w obliczu przytłaczającej przewagi wroga, opór asyryjski trwał pod wodzą Aszur-uballita II (612–609 p.n.e.), który przebił się z Niniwy i zgromadził siły asyryjskie wokół Harranu, który ostatecznie upadł w 609 roku p.n.e. W tym samym roku Aszur-uballit II oblegał Harran z pomocą armii egipskiej, jednak próba ta również zakończyła się niepowodzeniem, a ta ostatnia klęska położyła kres imperium asyryjskiemu.
Następca Sin-szar-iszkuna, Aszur-uballit II, ostatni król Asyrii, został pokonany pod Harran w 609 r. p.n.e.
Bitwa pod Megiddo miała miejsce w 609 r. p.n.e., kiedy faraon Necho II z Egiptu poprowadził swoją armię do Karkemisz (północna Syria), aby połączyć się ze swoimi sojusznikami, słabnącym Imperium Nowoasyryjskim, przeciwko rosnącemu w siłę Imperium Nowobabilońskiemu. Wymagało to przejścia przez terytorium kontrolowane przez Królestwo Judy. Judzki król Jozjasz odmówił przepuszczenia Egipcjan. Siły judzkie starły się z Egipcjanami pod Megiddo, co doprowadziło do śmierci Jozjasza i przekształcenia jego królestwa w państwo wasalne Egiptu. Bitwa została odnotowana w Biblii hebrajskiej, greckiej 1 Księdze Ezdrasza oraz w pismach Józefa Flawiusza.
