W 962 roku Otton został koronowany na cesarza przez papieża Jana XII, co splotło sprawy królestwa niemieckiego ze sprawami Włoch i papiestwa. Koronacja Ottona na cesarza oznaczała, że królowie niemieccy stali się następcami imperium Karola Wielkiego, co poprzez koncepcję translatio imperii sprawiło, że uważali się również za następców starożytnego Rzymu.
Święte Cesarstwo Rzymskie ostatecznie składało się z czterech królestw. Były to: Królestwo Niemiec (część imperium od 962 roku), Królestwo Włoch (od 962 do 1648 roku), Królestwo Czech (od 1002 roku jako Księstwo Czech, podniesione do rangi królestwa w 1198 roku), Królestwo Burgundii (od 1032 do 1378 roku).
Nicefor II Fokas zdobył wielkie miasto Aleppo w 962 roku.
W 962 roku Otton został koronowany na cesarza przez papieża Jana XII, co splotło sprawy królestwa niemieckiego ze sprawami Włoch i papiestwa. Koronacja Ottona na cesarza oznaczała, że królowie niemieccy stali się następcami imperium Karola Wielkiego, co poprzez koncepcję translatio imperii sprawiło, że uważali się również za następców starożytnego Rzymu.
Święte Cesarstwo Rzymskie ostatecznie składało się z czterech królestw. Były to: Królestwo Niemiec (część imperium od 962 roku), Królestwo Włoch (od 962 do 1648 roku), Królestwo Czech (od 1002 roku jako Księstwo Czech, podniesione do rangi królestwa w 1198 roku), Królestwo Burgundii (od 1032 do 1378 roku).
Nicefor II Fokas zdobył wielkie miasto Aleppo w 962 roku.
