Sprawdź najbardziej pamiętne wydarzenia April 1989 n.e..
Irańczycy zastosowali kombinację taktyki półpartyzanckiej i infiltracyjnej w kurdyjskich górach wraz z Peszmergą. Podczas operacji Karbala-9 na początku kwietnia Iran zdobył terytorium w pobliżu Sulejmanii, co wywołało dotkliwy kontratak z użyciem gazu bojowego, a podczas operacji Karbala-10 Iran zaatakował w pobliżu tego samego obszaru, zdobywając kolejne terytoria.
7 kwietnia 1989 roku wojska radzieckie i transportery opancerzone zostały wysłane do Tbilisi po tym, jak ponad 100 000 ludzi protestowało przed siedzibą Partii Komunistycznej z transparentami wzywającymi do secesji Gruzji ze Związku Radzieckiego oraz do pełnej integracji Abchazji z Gruzją.
9 kwietnia 1989 roku wojska zaatakowały demonstrantów; około 20 osób zginęło, a ponad 200 zostało rannych. Wydarzenie to zradykalizowało gruzińską politykę, skłaniając wielu do wniosku, że niepodległość jest lepsza niż dalsze rządy radzieckie.
W kwietniu 1989 roku 14 kibiców zostało skazanych na trzyletnie wyroki, z których połowa została zawieszona na pięć lat, co pozwoliło im na powrót do Wielkiej Brytanii.
Kiedy bramy zostały otwarte, tysiące kibiców weszło do wąskiego tunelu prowadzącego z tyłu trybuny do dwóch przeludnionych centralnych sektorów (sektory 3 i 4), tworząc nacisk z przodu. Setki ludzi zostały dociśnięte do siebie nawzajem oraz do ogrodzenia przez ciężar tłumu napierającego z tyłu.
Małe, spontaniczne zgromadzenia w celu opłakania Hu rozpoczęły się 15 kwietnia wokół Pomnika Bohaterów Ludu na placu Tiananmen. Tego samego dnia wielu studentów Uniwersytetu Pekińskiego (PKU) i Uniwersytetu Tsinghua wzniosło ołtarze i dołączyło do zgromadzenia na placu Tiananmen w sposób nieskoordynowany.
Kiedy Hu Yaobang nagle zmarł na zawał serca 15 kwietnia 1989 roku, studenci zareagowali gwałtownie, a większość z nich wierzyła, że jego śmierć miała związek z wymuszoną rezygnacją. Śmierć Hu stała się impulsem dla studentów do gromadzenia się w dużych grupach.
W latach 1983–1997 Hongkong doświadczył exodusu emigrantów do krajów zamorskich, zwłaszcza w następstwie stłumienia protestów na placu Tiananmen w 1989 roku, kiedy to ponad milion mieszkańców Hongkongu wyszło na ulice, aby wesprzeć studentów protestujących w Pekinie. Incydent na placu Tiananmen z 1989 roku wzmocnił nastroje antypekińskie, a także doprowadził do powstania lokalnego ruchu demokratycznego, który domagał się szybszego tempa demokratyzacji przed i po 1997 roku.
Jak to zwykle bywa podczas meczów krajowych w Anglii, kibice drużyn przeciwnych byli odseparowani. Kibicom Nottingham Forest przydzielono trybuny South Stands oraz Spion Kop po wschodniej stronie, o łącznej pojemności 29 800 miejsc, do których prowadziło 60 kołowrotów rozmieszczonych wzdłuż dwóch stron stadionu. Kibicom Liverpoolu przydzielono trybuny północną i zachodnią (Leppings Lane), mieszczące 24 256 fanów, do których prowadziły 23 kołowroty z wąskiego korytarza. Kołowroty o numerach od 1 do 10, łącznie 10, zapewniały dostęp do 9 700 miejsc na trybunie północnej; kolejne 6 kołowrotów zapewniało dostęp do 4 456 miejsc na górnym poziomie trybuny zachodniej. Wreszcie 7 kołowrotów (oznaczonych literami od A do G) zapewniało dostęp do 10 100 miejsc stojących na dolnym poziomie trybuny zachodniej. Chociaż Liverpool miał więcej kibiców, Nottingham Forest otrzymało większy obszar, aby uniknąć krzyżowania się dróg dojazdowych rywalizujących fanów. W rezultacie układu stadionu i polityki segregacji, kołowroty, które normalnie byłyby używane do wejścia na trybunę północną od wschodu, były niedostępne, a wszyscy kibice Liverpoolu musieli zbiegać się do jednego wejścia przy Leppings Lane. W dniu meczu radio i telewizja odradzały przyjazd kibicom bez biletów. Zamiast stawiać bezpieczeństwo tłumu jako priorytet, kluby, władze lokalne i policja postrzegały swoje role i obowiązki przez „pryzmat chuligaństwa”.
Tłum na trybunie Leppings Lane przelał się na murawę, gdzie zgromadzili się liczni ranni i straumatyzowani fani, którzy wspięli się w bezpieczne miejsce.
Piłkarze obu drużyn zostali skierowani do swoich szatni i poinformowani, że nastąpi 30-minutowe opóźnienie.
Ustalony protokół dla South Yorkshire Metropolitan Ambulance Service (SYMAS) zakładał, że karetki pogotowia mają ustawiać się w kolejce przy wejściu do sali gimnastycznej, zwanej punktem przyjęć poszkodowanych (CRP).
System przewożenia rannych z dowolnego miejsca na stadionie do CRP wymagał formalnej deklaracji ze strony osób odpowiedzialnych, aby wszedł w życie. Ponieważ deklaracja ta nie została złożona natychmiast, zapanował chaos wśród osób próbujących udzielić pomocy na murawie. Chaos ten przeniósł się na ratowników czekających w karetkach w CRP, miejscu, które szybko zmieniło się w parking dla karetek. Niektóre załogi wahały się, czy opuścić swoje pojazdy, nie będąc pewnymi, czy pacjenci są do nich kierowani, czy odwrotnie.
Na stadion przyjechały łącznie 42 karetki. Z tej liczby dwie zdołały samodzielnie wjechać na murawę, a trzecia karetka wjechała na murawę na polecenie DCAO Hopkinsa, który uznał, że jej widoczność może uspokoić obawy tłumu. Pozostałe 39 karetek było w stanie przetransportować łącznie około 149 osób do Northern General Hospital, Royal Hallamshire Hospital lub Barnsley Hospital w celu uzyskania pomocy.
W wyniku obrażeń odniesionych podczas katastrofy zginęło łącznie 96 osób. Dziewięćdziesiąt cztery osoby w wieku od 10 do 67 lat zmarły tego samego dnia, na stadionie, w karetkach lub krótko po przybyciu do szpitala. Zgłoszono łącznie 766 osób, które odniosły obrażenia, choć mniej niż połowa wymagała leczenia szpitalnego. Mniej poważnie rannym ocalałym, którzy nie mieszkali w rejonie Sheffield, zalecono szukanie pomocy medycznej w szpitalach bliżej miejsca zamieszkania.
Zorganizowane zgromadzenia studenckie rozpoczęły się na małą skalę w Xi'an i Szanghaju 16 kwietnia.
Premier Margaret Thatcher i minister spraw wewnętrznych Douglas Hurd odwiedzili Hillsborough dzień po katastrofie i spotkali się z ocalałymi.
Stadion Anfield został otwarty w niedzielę, aby umożliwić fanom oddanie hołdu zmarłym.
17 kwietnia studenci Chińskiego Uniwersytetu Nauk Politycznych i Prawa (CUPL) przygotowali duży wieniec, aby upamiętnić Hu Yaobanga. Uroczystość złożenia wieńca odbyła się 17 kwietnia i zgromadziła większy niż oczekiwano tłum. O godzinie 17:00 500 studentów CUPL dotarło do wschodniej bramy Wielkiej Hali Ludowej, w pobliżu placu Tiananmen, aby opłakiwać Hu. Podczas zgromadzenia przemawiali mówcy z różnych środowisk, wygłaszając publiczne mowy upamiętniające Hu i omawiając problemy społeczne. Zostało to jednak wkrótce uznane za utrudnianie pracy Wielkiej Hali, więc policja próbowała przekonać studentów do rozejścia się.
Począwszy od nocy 17 kwietnia, trzy tysiące studentów PKU przemaszerowało z kampusu w stronę placu Tiananmen, a wkrótce dołączył do nich prawie tysiąc studentów z Tsinghua. Po przybyciu na miejsce połączyli siły z osobami już zgromadzonymi na placu. W miarę wzrostu liczebności zgromadzenie stopniowo przekształciło się w protest, a studenci zaczęli tworzyć listę postulatów i sugestii (Siedem Postulatów) dla rządu.
W kolejnych dniach ponad 200 000 osób odwiedziło „miejsce pamięci” wewnątrz stadionu.
Rankiem 18 kwietnia studenci pozostali na placu. Niektórzy gromadzili się wokół Pomnika Bohaterów Ludu, śpiewając patriotyczne pieśni i słuchając improwizowanych przemówień organizatorów studenckich, inni zebrali się przy Wielkiej Hali. W międzyczasie kilka tysięcy studentów zgromadziło się przy Bramie Xinhua, wejściu do Zhongnanhai, siedziby przywódców partii, gdzie żądali dialogu z władzami. Policja powstrzymała studentów przed wejściem na teren kompleksu. Studenci rozpoczęli wówczas strajk okupacyjny.
W kwietniu Hepburn odwiedziła Sudan wraz z Woldersem w ramach misji o nazwie "Operation Lifeline". Z powodu wojny domowej dostawy żywności od agencji pomocowych zostały odcięte. Misja miała na celu dostarczenie żywności do południowego Sudanu. Hepburn powiedziała: "Dostrzegłam tylko jedną rażącą prawdę: to nie są klęski żywiołowe, lecz tragedie spowodowane przez człowieka, na które istnieje tylko jedno rozwiązanie stworzone przez człowieka – pokój".
Dopiero o 1:30 w nocy znaleziono biegaczkę w rejonie North Woods. Została wciągnięta na północ około 300 stóp (ok. 90 metrów) od ścieżki znanej jako 102nd Street Crossing; ślad jej stóp wleczonych przez trawę był tak wyraźny, że można go było sfotografować. Miał 18 cali szerokości. W trawie nie było śladów stóp wielu sprawców. Została brutalnie pobita, tracąc dużo krwi i doznając złamań czaszki; później ujawniono, że została zgwałcona.
Trisha Meili wybrała się na regularny bieg do Central Parku krótko przed 21:00. Podczas biegu została powalona, wciągnięta prawie 300 stóp (91 m) z drogi i brutalnie zaatakowana. Została zgwałcona i pobita niemal na śmierć. Około cztery godziny później, o 1:30 w nocy, znaleziono ją nagą, zakneblowaną, związaną oraz pokrytą błotem i krwią w płytkim wąwozie w zalesionej części parku, około 300 stóp na północ od ścieżki zwanej 102nd Street Crossing. Pierwszy policjant, który ją zobaczył, powiedział: „Była pobita tak dotkliwie, jak nikt, kogo kiedykolwiek widziałem. Wyglądała, jakby była torturowana”.
O 21:00, 19 kwietnia 1989 roku, grupa szacowana na 30–32 nastolatków mieszkających w East Harlem weszła do nowojorskiego Central Parku przez wejście w Harlemie, w pobliżu Central Park North. Część grupy dokonała kilku ataków, napaści i rabunków na osoby spacerujące, jadące na rowerach lub biegające w najbardziej wysuniętej na północ części parku oraz w pobliżu zbiornika wodnego, a ofiary zaczęły zgłaszać incydenty policji. W rejonie North Woods, między 105. a 102. ulicą, zgłoszono ataki na kilku rowerzystów, rzucanie kamieniami w taksówkę oraz atak na przechodnia, którego okradziono z jedzenia i piwa, pozostawiając go nieprzytomnego. Nastolatkowie przemieszczali się na południe wzdłuż East Drive i 97th Street transverse między 21:00 a 22:00.
Michael Vigna, kolarz wyczynowy, nękany około 21:05 przez grupę, z której jeden próbował go uderzyć. Antonio Diaz, 52-letni mężczyzna spacerujący w parku w pobliżu 105. ulicy, został około 21:15 powalony na ziemię przez nastolatków, którzy ukradli jego torbę z jedzeniem i butelkę piwa. Pozostawiono go nieprzytomnego, ale wkrótce znalazł go policjant. Gerald Malone i Patricia Dean, jadący na rowerze tandemowym, zostali zaatakowani na East Drive na południe od 102. ulicy około 21:15 przez chłopców, którzy próbowali ich zatrzymać i złapać Dean; para wezwała policję po dotarciu do budki telefonicznej.
David Lewis, bankier, zaatakowany i okradziony około 21:25–21:40 Robert Garner, zaatakowany około 21:30 David Good, zaatakowany około 21:47 John Loughlin, 40-letni nauczyciel, ciężko pobity i kopany około 21:40–21:50 w pobliżu zbiornika wodnego i pozostawiony nieprzytomny. Skradziono mu również Walkmana i inne przedmioty.
Policja została wysłana na miejsce o 21:30 i zareagowała, używając skuterów oraz nieoznakowanych radiowozów. Przez całą noc zatrzymano około 20 nastolatków. Około 22:15 na rogu Central Park West i 102. ulicy aresztowano Raymonda Santanę (14 lat) i Kevina Richardsona (14 lat) wraz z trzema innymi nastolatkami. Steven Lopez (14 lat) został aresztowany wraz z tą grupą w ciągu godziny od pierwszych zgłoszeń o atakach. Był również przesłuchiwany.
Przynajmniej część grupy udała się dalej na południe w rejon zbiornika wodnego, gdzie czterech biegających mężczyzn zostało zaatakowanych przez kilku młodzieńców. Wśród ofiar był John Loughlin, 40-letni nauczyciel, który został ciężko pobity i okradziony między 21:40 a 21:50. Uderzono go w głowę rurą i kijem, co na krótko pozbawiło go przytomności. Podczas przesłuchania przedprocesowego w październiku 1989 roku policjant zeznał, że kiedy znaleziono Loughlina, krwawił tak mocno, że „wyglądał, jakby został zanurzony w wiadrze krwi”.
20 kwietnia większość studentów została przekonana do opuszczenia Bramy Xinhua. Aby rozpędzić około 200 studentów, którzy pozostali, policja użyła pałek; odnotowano drobne starcia. Wielu studentów poczuło się potraktowanych brutalnie przez policję i szybko rozeszły się plotki o brutalności policji. Incydent ten rozgniewał studentów na kampusach, gdzie osoby dotychczas nieaktywne politycznie zdecydowały się dołączyć do protestów. Tego samego dnia grupa robotników nazywająca siebie Pekińską Autonomiczną Federacją Robotniczą wydała dwie ulotki rzucające wyzwanie centralnemu kierownictwu.
Nintendo wydało Game Boya w Japonii 21 kwietnia 1989 roku, a w Ameryce Północnej 31 lipca 1989 roku. Prezes Nintendo of America, Minoru Arakawa, wynegocjował umowę, dzięki której popularna gra zewnętrznego producenta, Tetris, była dołączana do zestawu z konsolą Game Boy, co sprawiło, że produkt odniósł natychmiastowy sukces.
Po jej odnalezieniu policja zintensyfikowała wysiłki w celu zidentyfikowania podejrzanych o ten atak i zatrzymała kolejnych nastolatków. Biegaczka nie została zidentyfikowana przez około 24 godziny, a policji zajęło kilka dni odtworzenie jej ruchów tamtej nocy. Do czasu procesu pierwszych trzech podejrzanych w czerwcu 1990 roku „The New York Times” określił atak na biegaczkę jako „jedną z najszerzej nagłośnionych zbrodni lat 80.”
21 kwietnia studenci zaczęli organizować się pod sztandarami formalnych organizacji.
21 kwietnia starsi śledczy policji zorganizowali konferencję prasową, aby ogłosić zatrzymanie około 20 podejrzanych o ataki na łącznie dziewięć osób w Central Parku dwie noce wcześniej, i zaczęli przedstawiać swoją teorię ataku i zgwałcenia biegaczki. Jej nazwisko zostało utajnione jako ofiary przestępstwa seksualnego. Policja podała, że w ataku na biegaczkę mogło brać udział do 12 młodzieńców.
Pogrzeb państwowy Hu odbył się 22 kwietnia. Wieczorem 21 kwietnia około 100 000 studentów przemaszerowało na plac Tiananmen, ignorując nakazy władz miejskich Pekinu, że plac ma zostać zamknięty na czas pogrzebu. Pogrzeb, który odbył się wewnątrz Wielkiej Hali i w którym uczestniczyli przywódcy, był transmitowany na żywo dla studentów. Sekretarz generalny Zhao Ziyang wygłosił mowę pogrzebową. Pogrzeb wydawał się pospieszny i trwał tylko 40 minut, podczas gdy emocje na placu sięgały zenitu. Studenci płakali.
22 kwietnia, w pobliżu zmierzchu, w Changsha i Xi'an wybuchły poważne zamieszki. W Xi'an podpalenia dokonane przez uczestników zamieszek zniszczyły samochody i domy, a w sklepach w pobliżu bramy Xihua doszło do grabieży. W Changsha łupieżcy splądrowali 38 sklepów. W obu miastach aresztowano ponad 350 osób. W Wuhan studenci uniwersytetów zorganizowali protesty przeciwko władzom prowincji. W miarę jak sytuacja w kraju stawała się coraz bardziej napięta, Zhao Ziyang zwołał liczne posiedzenia Stałego Komitetu Biura Politycznego (PSC). Zhao podkreślił trzy punkty: zniechęcenie studentów do dalszych protestów i wezwanie ich do powrotu na zajęcia, użycie wszelkich niezbędnych środków do walki z zamieszkami oraz otwarcie form dialogu ze studentami na różnych szczeblach władzy.
W maju 1989 roku wydano charytatywną wersję piosenki Gerry and the Pacemakers „Ferry Cross the Mersey” na rzecz osób dotkniętych tragedią. W utworze wystąpili muzycy z Liverpoolu: Paul McCartney, Gerry Marsden (z zespołu Pacemakers), Holly Johnson oraz The Christians, a producentem był zespół Stock Aitken Waterman. Piosenka zadebiutowała na 1. miejscu brytyjskiej listy przebojów UK Singles Chart 20 maja, utrzymując się na szczycie przez trzy tygodnie.
23 kwietnia, podczas spotkania około 40 studentów z 21 uniwersytetów, utworzono Pekińską Autonomiczną Federację Studentów (znaną również jako Związek). Na przewodniczącego wybrano studenta CUPL, Zhou Yongjuna. Wang Dan i Wu'erkaixi również wyłonili się jako liderzy. Związek wezwał następnie do powszechnego bojkotu zajęć na wszystkich pekińskich uniwersytetach. Taka niezależna organizacja działająca poza jurysdykcją partii zaniepokoiła kierownictwo.
Wyjazd Zhao do Korei Północnej pozostawił Li Penga jako pełniącą obowiązki władzę wykonawczą w Pekinie. 24 kwietnia Li Peng i PSC spotkali się z sekretarzem partii w Pekinie Li Ximingiem i burmistrzem Chen Xitongiem, aby ocenić sytuację na placu. Władze miejskie chciały szybkiego rozwiązania kryzysu i przedstawiły protesty jako spisek mający na celu obalenie systemu politycznego Chin i głównych przywódców partyjnych, w tym Deng Xiaopinga. Pod nieobecność Zhao, PSC zgodził się, że należy podjąć zdecydowane działania przeciwko protestującym.
W katedrze metropolitalnej w Liverpoolu odbyła się msza żałobna z udziałem 3000 osób, odprawiona przez katolickiego arcybiskupa Liverpoolu, Dereka Worlocka. Pierwsze czytanie odczytał bramkarz Liverpoolu, Bruce Grobbelaar.
Prezydent UEFA Jacques Georges wywołał kontrowersje, nazywając kibiców Liverpoolu "bestiami" i błędnie sugerując, że przyczyną katastrofy był chuliganizm, co wydarzyło się niespełna cztery lata po tragedii na stadionie Heysel. Jego uwagi skłoniły Liverpool F.C. do wezwania go do dymisji, jednak przeprosił on, gdy odkrył, że chuliganizm nie był przyczyną.
Rankiem 25 kwietnia prezydent Yang Shangkun i premier Li Peng spotkali się z Dengiem w jego rezydencji. Deng poparł twarde stanowisko i stwierdził, że należy rozpowszechnić odpowiednie „ostrzeżenie” za pośrednictwem mediów, aby powstrzymać dalsze demonstracje. Spotkanie to stanowczo ustaliło pierwszą oficjalną ocenę protestów przez kierownictwo i podkreśliło, że Deng ma „ostateczne słowo” w ważnych kwestiach.
Tornado w Daulatpur i Saturii wystąpiło w dystrykcie Manikganj w Bangladeszu 26 kwietnia 1989 roku. Było to najbardziej śmiercionośne tornado w historii Bangladeszu. Istnieje duża niepewność co do liczby ofiar śmiertelnych, ale szacunki wskazują, że było ono niszczycielskie i zabiło około 1300 osób, co czyniłoby je najbardziej śmiercionośnym tornadem w historii.
Zorganizowany przez Związek 27 kwietnia marsz około 50 000–100 000 studentów ze wszystkich pekińskich uniwersytetów przeszedł ulicami stolicy na plac Tiananmen, przełamując linie ustawione przez policję i otrzymując po drodze szerokie poparcie społeczne, zwłaszcza ze strony robotników fabrycznych.
Ton rządu stał się coraz bardziej pojednawczy, gdy Zhao Ziyang powrócił z Pjongjangu 30 kwietnia i wznowił swoją władzę wykonawczą. W opinii Zhao podejście twardogłowych nie działało, a ustępstwa były jedyną alternatywą. Zhao zażądał otwarcia prasy na pozytywne relacjonowanie ruchu i wygłosił dwa pełne współczucia przemówienia w dniach 3–4 maja.
Irańczycy zastosowali kombinację taktyki półpartyzanckiej i infiltracyjnej w kurdyjskich górach wraz z Peszmergą. Podczas operacji Karbala-9 na początku kwietnia Iran zdobył terytorium w pobliżu Sulejmanii, co wywołało dotkliwy kontratak z użyciem gazu bojowego, a podczas operacji Karbala-10 Iran zaatakował w pobliżu tego samego obszaru, zdobywając kolejne terytoria.
7 kwietnia 1989 roku wojska radzieckie i transportery opancerzone zostały wysłane do Tbilisi po tym, jak ponad 100 000 ludzi protestowało przed siedzibą Partii Komunistycznej z transparentami wzywającymi do secesji Gruzji ze Związku Radzieckiego oraz do pełnej integracji Abchazji z Gruzją.
9 kwietnia 1989 roku wojska zaatakowały demonstrantów; około 20 osób zginęło, a ponad 200 zostało rannych. Wydarzenie to zradykalizowało gruzińską politykę, skłaniając wielu do wniosku, że niepodległość jest lepsza niż dalsze rządy radzieckie.
W kwietniu 1989 roku 14 kibiców zostało skazanych na trzyletnie wyroki, z których połowa została zawieszona na pięć lat, co pozwoliło im na powrót do Wielkiej Brytanii.
Kiedy bramy zostały otwarte, tysiące kibiców weszło do wąskiego tunelu prowadzącego z tyłu trybuny do dwóch przeludnionych centralnych sektorów (sektory 3 i 4), tworząc nacisk z przodu. Setki ludzi zostały dociśnięte do siebie nawzajem oraz do ogrodzenia przez ciężar tłumu napierającego z tyłu.
Małe, spontaniczne zgromadzenia w celu opłakania Hu rozpoczęły się 15 kwietnia wokół Pomnika Bohaterów Ludu na placu Tiananmen. Tego samego dnia wielu studentów Uniwersytetu Pekińskiego (PKU) i Uniwersytetu Tsinghua wzniosło ołtarze i dołączyło do zgromadzenia na placu Tiananmen w sposób nieskoordynowany.
Kiedy Hu Yaobang nagle zmarł na zawał serca 15 kwietnia 1989 roku, studenci zareagowali gwałtownie, a większość z nich wierzyła, że jego śmierć miała związek z wymuszoną rezygnacją. Śmierć Hu stała się impulsem dla studentów do gromadzenia się w dużych grupach.
W latach 1983–1997 Hongkong doświadczył exodusu emigrantów do krajów zamorskich, zwłaszcza w następstwie stłumienia protestów na placu Tiananmen w 1989 roku, kiedy to ponad milion mieszkańców Hongkongu wyszło na ulice, aby wesprzeć studentów protestujących w Pekinie. Incydent na placu Tiananmen z 1989 roku wzmocnił nastroje antypekińskie, a także doprowadził do powstania lokalnego ruchu demokratycznego, który domagał się szybszego tempa demokratyzacji przed i po 1997 roku.
Jak to zwykle bywa podczas meczów krajowych w Anglii, kibice drużyn przeciwnych byli odseparowani. Kibicom Nottingham Forest przydzielono trybuny South Stands oraz Spion Kop po wschodniej stronie, o łącznej pojemności 29 800 miejsc, do których prowadziło 60 kołowrotów rozmieszczonych wzdłuż dwóch stron stadionu. Kibicom Liverpoolu przydzielono trybuny północną i zachodnią (Leppings Lane), mieszczące 24 256 fanów, do których prowadziły 23 kołowroty z wąskiego korytarza. Kołowroty o numerach od 1 do 10, łącznie 10, zapewniały dostęp do 9 700 miejsc na trybunie północnej; kolejne 6 kołowrotów zapewniało dostęp do 4 456 miejsc na górnym poziomie trybuny zachodniej. Wreszcie 7 kołowrotów (oznaczonych literami od A do G) zapewniało dostęp do 10 100 miejsc stojących na dolnym poziomie trybuny zachodniej. Chociaż Liverpool miał więcej kibiców, Nottingham Forest otrzymało większy obszar, aby uniknąć krzyżowania się dróg dojazdowych rywalizujących fanów. W rezultacie układu stadionu i polityki segregacji, kołowroty, które normalnie byłyby używane do wejścia na trybunę północną od wschodu, były niedostępne, a wszyscy kibice Liverpoolu musieli zbiegać się do jednego wejścia przy Leppings Lane. W dniu meczu radio i telewizja odradzały przyjazd kibicom bez biletów. Zamiast stawiać bezpieczeństwo tłumu jako priorytet, kluby, władze lokalne i policja postrzegały swoje role i obowiązki przez „pryzmat chuligaństwa”.
Tłum na trybunie Leppings Lane przelał się na murawę, gdzie zgromadzili się liczni ranni i straumatyzowani fani, którzy wspięli się w bezpieczne miejsce.
Piłkarze obu drużyn zostali skierowani do swoich szatni i poinformowani, że nastąpi 30-minutowe opóźnienie.
Ustalony protokół dla South Yorkshire Metropolitan Ambulance Service (SYMAS) zakładał, że karetki pogotowia mają ustawiać się w kolejce przy wejściu do sali gimnastycznej, zwanej punktem przyjęć poszkodowanych (CRP).
System przewożenia rannych z dowolnego miejsca na stadionie do CRP wymagał formalnej deklaracji ze strony osób odpowiedzialnych, aby wszedł w życie. Ponieważ deklaracja ta nie została złożona natychmiast, zapanował chaos wśród osób próbujących udzielić pomocy na murawie. Chaos ten przeniósł się na ratowników czekających w karetkach w CRP, miejscu, które szybko zmieniło się w parking dla karetek. Niektóre załogi wahały się, czy opuścić swoje pojazdy, nie będąc pewnymi, czy pacjenci są do nich kierowani, czy odwrotnie.
Na stadion przyjechały łącznie 42 karetki. Z tej liczby dwie zdołały samodzielnie wjechać na murawę, a trzecia karetka wjechała na murawę na polecenie DCAO Hopkinsa, który uznał, że jej widoczność może uspokoić obawy tłumu. Pozostałe 39 karetek było w stanie przetransportować łącznie około 149 osób do Northern General Hospital, Royal Hallamshire Hospital lub Barnsley Hospital w celu uzyskania pomocy.
W wyniku obrażeń odniesionych podczas katastrofy zginęło łącznie 96 osób. Dziewięćdziesiąt cztery osoby w wieku od 10 do 67 lat zmarły tego samego dnia, na stadionie, w karetkach lub krótko po przybyciu do szpitala. Zgłoszono łącznie 766 osób, które odniosły obrażenia, choć mniej niż połowa wymagała leczenia szpitalnego. Mniej poważnie rannym ocalałym, którzy nie mieszkali w rejonie Sheffield, zalecono szukanie pomocy medycznej w szpitalach bliżej miejsca zamieszkania.
Zorganizowane zgromadzenia studenckie rozpoczęły się na małą skalę w Xi'an i Szanghaju 16 kwietnia.
Premier Margaret Thatcher i minister spraw wewnętrznych Douglas Hurd odwiedzili Hillsborough dzień po katastrofie i spotkali się z ocalałymi.
Stadion Anfield został otwarty w niedzielę, aby umożliwić fanom oddanie hołdu zmarłym.
17 kwietnia studenci Chińskiego Uniwersytetu Nauk Politycznych i Prawa (CUPL) przygotowali duży wieniec, aby upamiętnić Hu Yaobanga. Uroczystość złożenia wieńca odbyła się 17 kwietnia i zgromadziła większy niż oczekiwano tłum. O godzinie 17:00 500 studentów CUPL dotarło do wschodniej bramy Wielkiej Hali Ludowej, w pobliżu placu Tiananmen, aby opłakiwać Hu. Podczas zgromadzenia przemawiali mówcy z różnych środowisk, wygłaszając publiczne mowy upamiętniające Hu i omawiając problemy społeczne. Zostało to jednak wkrótce uznane za utrudnianie pracy Wielkiej Hali, więc policja próbowała przekonać studentów do rozejścia się.
Począwszy od nocy 17 kwietnia, trzy tysiące studentów PKU przemaszerowało z kampusu w stronę placu Tiananmen, a wkrótce dołączył do nich prawie tysiąc studentów z Tsinghua. Po przybyciu na miejsce połączyli siły z osobami już zgromadzonymi na placu. W miarę wzrostu liczebności zgromadzenie stopniowo przekształciło się w protest, a studenci zaczęli tworzyć listę postulatów i sugestii (Siedem Postulatów) dla rządu.
W kolejnych dniach ponad 200 000 osób odwiedziło „miejsce pamięci” wewnątrz stadionu.
Rankiem 18 kwietnia studenci pozostali na placu. Niektórzy gromadzili się wokół Pomnika Bohaterów Ludu, śpiewając patriotyczne pieśni i słuchając improwizowanych przemówień organizatorów studenckich, inni zebrali się przy Wielkiej Hali. W międzyczasie kilka tysięcy studentów zgromadziło się przy Bramie Xinhua, wejściu do Zhongnanhai, siedziby przywódców partii, gdzie żądali dialogu z władzami. Policja powstrzymała studentów przed wejściem na teren kompleksu. Studenci rozpoczęli wówczas strajk okupacyjny.
W kwietniu Hepburn odwiedziła Sudan wraz z Woldersem w ramach misji o nazwie "Operation Lifeline". Z powodu wojny domowej dostawy żywności od agencji pomocowych zostały odcięte. Misja miała na celu dostarczenie żywności do południowego Sudanu. Hepburn powiedziała: "Dostrzegłam tylko jedną rażącą prawdę: to nie są klęski żywiołowe, lecz tragedie spowodowane przez człowieka, na które istnieje tylko jedno rozwiązanie stworzone przez człowieka – pokój".
Dopiero o 1:30 w nocy znaleziono biegaczkę w rejonie North Woods. Została wciągnięta na północ około 300 stóp (ok. 90 metrów) od ścieżki znanej jako 102nd Street Crossing; ślad jej stóp wleczonych przez trawę był tak wyraźny, że można go było sfotografować. Miał 18 cali szerokości. W trawie nie było śladów stóp wielu sprawców. Została brutalnie pobita, tracąc dużo krwi i doznając złamań czaszki; później ujawniono, że została zgwałcona.
Trisha Meili wybrała się na regularny bieg do Central Parku krótko przed 21:00. Podczas biegu została powalona, wciągnięta prawie 300 stóp (91 m) z drogi i brutalnie zaatakowana. Została zgwałcona i pobita niemal na śmierć. Około cztery godziny później, o 1:30 w nocy, znaleziono ją nagą, zakneblowaną, związaną oraz pokrytą błotem i krwią w płytkim wąwozie w zalesionej części parku, około 300 stóp na północ od ścieżki zwanej 102nd Street Crossing. Pierwszy policjant, który ją zobaczył, powiedział: „Była pobita tak dotkliwie, jak nikt, kogo kiedykolwiek widziałem. Wyglądała, jakby była torturowana”.
O 21:00, 19 kwietnia 1989 roku, grupa szacowana na 30–32 nastolatków mieszkających w East Harlem weszła do nowojorskiego Central Parku przez wejście w Harlemie, w pobliżu Central Park North. Część grupy dokonała kilku ataków, napaści i rabunków na osoby spacerujące, jadące na rowerach lub biegające w najbardziej wysuniętej na północ części parku oraz w pobliżu zbiornika wodnego, a ofiary zaczęły zgłaszać incydenty policji. W rejonie North Woods, między 105. a 102. ulicą, zgłoszono ataki na kilku rowerzystów, rzucanie kamieniami w taksówkę oraz atak na przechodnia, którego okradziono z jedzenia i piwa, pozostawiając go nieprzytomnego. Nastolatkowie przemieszczali się na południe wzdłuż East Drive i 97th Street transverse między 21:00 a 22:00.
Michael Vigna, kolarz wyczynowy, nękany około 21:05 przez grupę, z której jeden próbował go uderzyć. Antonio Diaz, 52-letni mężczyzna spacerujący w parku w pobliżu 105. ulicy, został około 21:15 powalony na ziemię przez nastolatków, którzy ukradli jego torbę z jedzeniem i butelkę piwa. Pozostawiono go nieprzytomnego, ale wkrótce znalazł go policjant. Gerald Malone i Patricia Dean, jadący na rowerze tandemowym, zostali zaatakowani na East Drive na południe od 102. ulicy około 21:15 przez chłopców, którzy próbowali ich zatrzymać i złapać Dean; para wezwała policję po dotarciu do budki telefonicznej.
David Lewis, bankier, zaatakowany i okradziony około 21:25–21:40 Robert Garner, zaatakowany około 21:30 David Good, zaatakowany około 21:47 John Loughlin, 40-letni nauczyciel, ciężko pobity i kopany około 21:40–21:50 w pobliżu zbiornika wodnego i pozostawiony nieprzytomny. Skradziono mu również Walkmana i inne przedmioty.
Policja została wysłana na miejsce o 21:30 i zareagowała, używając skuterów oraz nieoznakowanych radiowozów. Przez całą noc zatrzymano około 20 nastolatków. Około 22:15 na rogu Central Park West i 102. ulicy aresztowano Raymonda Santanę (14 lat) i Kevina Richardsona (14 lat) wraz z trzema innymi nastolatkami. Steven Lopez (14 lat) został aresztowany wraz z tą grupą w ciągu godziny od pierwszych zgłoszeń o atakach. Był również przesłuchiwany.
Przynajmniej część grupy udała się dalej na południe w rejon zbiornika wodnego, gdzie czterech biegających mężczyzn zostało zaatakowanych przez kilku młodzieńców. Wśród ofiar był John Loughlin, 40-letni nauczyciel, który został ciężko pobity i okradziony między 21:40 a 21:50. Uderzono go w głowę rurą i kijem, co na krótko pozbawiło go przytomności. Podczas przesłuchania przedprocesowego w październiku 1989 roku policjant zeznał, że kiedy znaleziono Loughlina, krwawił tak mocno, że „wyglądał, jakby został zanurzony w wiadrze krwi”.
20 kwietnia większość studentów została przekonana do opuszczenia Bramy Xinhua. Aby rozpędzić około 200 studentów, którzy pozostali, policja użyła pałek; odnotowano drobne starcia. Wielu studentów poczuło się potraktowanych brutalnie przez policję i szybko rozeszły się plotki o brutalności policji. Incydent ten rozgniewał studentów na kampusach, gdzie osoby dotychczas nieaktywne politycznie zdecydowały się dołączyć do protestów. Tego samego dnia grupa robotników nazywająca siebie Pekińską Autonomiczną Federacją Robotniczą wydała dwie ulotki rzucające wyzwanie centralnemu kierownictwu.
Nintendo wydało Game Boya w Japonii 21 kwietnia 1989 roku, a w Ameryce Północnej 31 lipca 1989 roku. Prezes Nintendo of America, Minoru Arakawa, wynegocjował umowę, dzięki której popularna gra zewnętrznego producenta, Tetris, była dołączana do zestawu z konsolą Game Boy, co sprawiło, że produkt odniósł natychmiastowy sukces.
Po jej odnalezieniu policja zintensyfikowała wysiłki w celu zidentyfikowania podejrzanych o ten atak i zatrzymała kolejnych nastolatków. Biegaczka nie została zidentyfikowana przez około 24 godziny, a policji zajęło kilka dni odtworzenie jej ruchów tamtej nocy. Do czasu procesu pierwszych trzech podejrzanych w czerwcu 1990 roku „The New York Times” określił atak na biegaczkę jako „jedną z najszerzej nagłośnionych zbrodni lat 80.”
21 kwietnia studenci zaczęli organizować się pod sztandarami formalnych organizacji.
21 kwietnia starsi śledczy policji zorganizowali konferencję prasową, aby ogłosić zatrzymanie około 20 podejrzanych o ataki na łącznie dziewięć osób w Central Parku dwie noce wcześniej, i zaczęli przedstawiać swoją teorię ataku i zgwałcenia biegaczki. Jej nazwisko zostało utajnione jako ofiary przestępstwa seksualnego. Policja podała, że w ataku na biegaczkę mogło brać udział do 12 młodzieńców.
Pogrzeb państwowy Hu odbył się 22 kwietnia. Wieczorem 21 kwietnia około 100 000 studentów przemaszerowało na plac Tiananmen, ignorując nakazy władz miejskich Pekinu, że plac ma zostać zamknięty na czas pogrzebu. Pogrzeb, który odbył się wewnątrz Wielkiej Hali i w którym uczestniczyli przywódcy, był transmitowany na żywo dla studentów. Sekretarz generalny Zhao Ziyang wygłosił mowę pogrzebową. Pogrzeb wydawał się pospieszny i trwał tylko 40 minut, podczas gdy emocje na placu sięgały zenitu. Studenci płakali.
22 kwietnia, w pobliżu zmierzchu, w Changsha i Xi'an wybuchły poważne zamieszki. W Xi'an podpalenia dokonane przez uczestników zamieszek zniszczyły samochody i domy, a w sklepach w pobliżu bramy Xihua doszło do grabieży. W Changsha łupieżcy splądrowali 38 sklepów. W obu miastach aresztowano ponad 350 osób. W Wuhan studenci uniwersytetów zorganizowali protesty przeciwko władzom prowincji. W miarę jak sytuacja w kraju stawała się coraz bardziej napięta, Zhao Ziyang zwołał liczne posiedzenia Stałego Komitetu Biura Politycznego (PSC). Zhao podkreślił trzy punkty: zniechęcenie studentów do dalszych protestów i wezwanie ich do powrotu na zajęcia, użycie wszelkich niezbędnych środków do walki z zamieszkami oraz otwarcie form dialogu ze studentami na różnych szczeblach władzy.
W maju 1989 roku wydano charytatywną wersję piosenki Gerry and the Pacemakers „Ferry Cross the Mersey” na rzecz osób dotkniętych tragedią. W utworze wystąpili muzycy z Liverpoolu: Paul McCartney, Gerry Marsden (z zespołu Pacemakers), Holly Johnson oraz The Christians, a producentem był zespół Stock Aitken Waterman. Piosenka zadebiutowała na 1. miejscu brytyjskiej listy przebojów UK Singles Chart 20 maja, utrzymując się na szczycie przez trzy tygodnie.
23 kwietnia, podczas spotkania około 40 studentów z 21 uniwersytetów, utworzono Pekińską Autonomiczną Federację Studentów (znaną również jako Związek). Na przewodniczącego wybrano studenta CUPL, Zhou Yongjuna. Wang Dan i Wu'erkaixi również wyłonili się jako liderzy. Związek wezwał następnie do powszechnego bojkotu zajęć na wszystkich pekińskich uniwersytetach. Taka niezależna organizacja działająca poza jurysdykcją partii zaniepokoiła kierownictwo.
Wyjazd Zhao do Korei Północnej pozostawił Li Penga jako pełniącą obowiązki władzę wykonawczą w Pekinie. 24 kwietnia Li Peng i PSC spotkali się z sekretarzem partii w Pekinie Li Ximingiem i burmistrzem Chen Xitongiem, aby ocenić sytuację na placu. Władze miejskie chciały szybkiego rozwiązania kryzysu i przedstawiły protesty jako spisek mający na celu obalenie systemu politycznego Chin i głównych przywódców partyjnych, w tym Deng Xiaopinga. Pod nieobecność Zhao, PSC zgodził się, że należy podjąć zdecydowane działania przeciwko protestującym.
W katedrze metropolitalnej w Liverpoolu odbyła się msza żałobna z udziałem 3000 osób, odprawiona przez katolickiego arcybiskupa Liverpoolu, Dereka Worlocka. Pierwsze czytanie odczytał bramkarz Liverpoolu, Bruce Grobbelaar.
Prezydent UEFA Jacques Georges wywołał kontrowersje, nazywając kibiców Liverpoolu "bestiami" i błędnie sugerując, że przyczyną katastrofy był chuliganizm, co wydarzyło się niespełna cztery lata po tragedii na stadionie Heysel. Jego uwagi skłoniły Liverpool F.C. do wezwania go do dymisji, jednak przeprosił on, gdy odkrył, że chuliganizm nie był przyczyną.
Rankiem 25 kwietnia prezydent Yang Shangkun i premier Li Peng spotkali się z Dengiem w jego rezydencji. Deng poparł twarde stanowisko i stwierdził, że należy rozpowszechnić odpowiednie „ostrzeżenie” za pośrednictwem mediów, aby powstrzymać dalsze demonstracje. Spotkanie to stanowczo ustaliło pierwszą oficjalną ocenę protestów przez kierownictwo i podkreśliło, że Deng ma „ostateczne słowo” w ważnych kwestiach.
Tornado w Daulatpur i Saturii wystąpiło w dystrykcie Manikganj w Bangladeszu 26 kwietnia 1989 roku. Było to najbardziej śmiercionośne tornado w historii Bangladeszu. Istnieje duża niepewność co do liczby ofiar śmiertelnych, ale szacunki wskazują, że było ono niszczycielskie i zabiło około 1300 osób, co czyniłoby je najbardziej śmiercionośnym tornadem w historii.
Zorganizowany przez Związek 27 kwietnia marsz około 50 000–100 000 studentów ze wszystkich pekińskich uniwersytetów przeszedł ulicami stolicy na plac Tiananmen, przełamując linie ustawione przez policję i otrzymując po drodze szerokie poparcie społeczne, zwłaszcza ze strony robotników fabrycznych.
Ton rządu stał się coraz bardziej pojednawczy, gdy Zhao Ziyang powrócił z Pjongjangu 30 kwietnia i wznowił swoją władzę wykonawczą. W opinii Zhao podejście twardogłowych nie działało, a ustępstwa były jedyną alternatywą. Zhao zażądał otwarcia prasy na pozytywne relacjonowanie ruchu i wygłosił dwa pełne współczucia przemówienia w dniach 3–4 maja.
