Sprawdź najbardziej pamiętne wydarzenia July 285 n.e..
Karynus natychmiast opuścił Rzym i wyruszył na wschód, by spotkać się z Dioklecjanem. W drodze przez Panonię stłumił uzurpatora Sabinusa Julianusa, a w lipcu 285 roku starł się z armią Dioklecjana w bitwie nad rzeką Margus (dzisiejsza rzeka Morawa) w Mezji.
Historycy różnią się w opiniach co do tego, co wydarzyło się później. Według jednego z przekazów, w bitwie nad Margus męstwo jego wojsk zapewniło mu zwycięstwo, jednak Karynus został zamordowany przez trybuna, którego żonę uwiódł. Inny przekaz przedstawia bitwę jako całkowite zwycięstwo Dioklecjana i twierdzi, że armia Karynusa go opuściła. Relację tę może potwierdzać fakt, że Dioklecjan zatrzymał w służbie dowódcę gwardii pretoriańskiej Karynusa, Tytusa Klaudiusza Aureliusza Arystobula.
Konflikt wrzał w każdej prowincji, od Galii po Syrię, od Egiptu po dolny Dunaj. Było to zbyt wiele dla jednej osoby, by mogła to kontrolować, dlatego Dioklecjan potrzebował zastępcy. W pewnym momencie w 285 roku w Mediolanum (Mediolan), Dioklecjan wyniósł swojego towarzysza broni Maksymiana do godności cezara, czyniąc go współcesarzem.
Karynus natychmiast opuścił Rzym i wyruszył na wschód, by spotkać się z Dioklecjanem. W drodze przez Panonię stłumił uzurpatora Sabinusa Julianusa, a w lipcu 285 roku starł się z armią Dioklecjana w bitwie nad rzeką Margus (dzisiejsza rzeka Morawa) w Mezji.
Historycy różnią się w opiniach co do tego, co wydarzyło się później. Według jednego z przekazów, w bitwie nad Margus męstwo jego wojsk zapewniło mu zwycięstwo, jednak Karynus został zamordowany przez trybuna, którego żonę uwiódł. Inny przekaz przedstawia bitwę jako całkowite zwycięstwo Dioklecjana i twierdzi, że armia Karynusa go opuściła. Relację tę może potwierdzać fakt, że Dioklecjan zatrzymał w służbie dowódcę gwardii pretoriańskiej Karynusa, Tytusa Klaudiusza Aureliusza Arystobula.
Konflikt wrzał w każdej prowincji, od Galii po Syrię, od Egiptu po dolny Dunaj. Było to zbyt wiele dla jednej osoby, by mogła to kontrolować, dlatego Dioklecjan potrzebował zastępcy. W pewnym momencie w 285 roku w Mediolanum (Mediolan), Dioklecjan wyniósł swojego towarzysza broni Maksymiana do godności cezara, czyniąc go współcesarzem.
