Co się stało? May 1994 n.e.

W pozostałej części kwietnia i na początku maja Gwardia Prezydencka, żandarmeria i milicja młodzieżowa, wspierane przez lokalną ludność, kontynuowały zabijanie w bardzo szybkim tempie. Gerard Prunier szacuje, że w ciągu pierwszych sześciu tygodni mogło zostać zamordowanych nawet 800 000 Rwandyjczyków, co stanowi tempo pięciokrotnie wyższe niż podczas Holokaustu w nazistowskich Niemczech. Celem było zabicie każdego Tutsi mieszkającego w Rwandzie i, z wyjątkiem posuwającej się naprzód armii RPF, nie było żadnej siły opozycyjnej, która mogłaby zapobiec zabójstwom lub je spowolnić.

Pierwszym aktem nowo wybranego Zgromadzenia Narodowego był formalny wybór Mandeli na pierwszego czarnoskórego szefa rządu RPA. Jego zaprzysiężenie odbyło się w Pretorii 10 maja 1994 roku i było transmitowane dla miliarda widzów na całym świecie. W wydarzeniu wzięło udział cztery tysiące gości, w tym światowi przywódcy z szerokiego spektrum geograficznego i ideologicznego. Mandela stanął na czele Rządu Jedności Narodowej zdominowanego przez ANC – które nie miało doświadczenia w samodzielnym rządzeniu – ale zawierającego przedstawicieli Partii Narodowej i Inkatha.

Mandela Image

Kontynuuj w Storyteller

12 maja Senat USA przyjął ustawę S. 2042, przedstawioną przez senatora Boba Dole'a, mającą na celu jednostronne zniesienie embarga na broń wobec Bośniaków, jednak została ona odrzucona przez prezydenta Clintona.

Do 16 maja RPF (Rwandyjski Front Patriotyczny) odciął drogę między Kigali a Gitaramą, tymczasową siedzibą rządu tymczasowego.

Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) zaczął otrzymywać konkretne relacje o okrucieństwach i upublicznił te informacje 17 maja.

17 maja 1994 roku ONZ przyjęła rezolucję 918, która nałożyła embargo na broń i wzmocniła UNAMIR, co stało się znane jako UNAMIR II. Nowi żołnierze zaczęli przybywać dopiero w czerwcu, a po zakończeniu ludobójstwa w lipcu rola UNAMIR II ograniczyła się w dużej mierze do utrzymania bezpieczeństwa i stabilności, aż do zakończenia misji w 1996 roku.

W 1994 roku Nippon Cultural Broadcasting w Japonii zdołało odzyskać nagranie szczekania Hachikō ze starej płyty, która była rozbita na kilka kawałków. Nastąpiła ogromna kampania reklamowa i w sobotę, 28 maja 1994 roku, 59 lat po jego śmierci, miliony słuchaczy radiowych włączyły odbiorniki, aby usłyszeć szczekanie Hachikō.

W pozostałej części kwietnia i na początku maja Gwardia Prezydencka, żandarmeria i milicja młodzieżowa, wspierane przez lokalną ludność, kontynuowały zabijanie w bardzo szybkim tempie. Gerard Prunier szacuje, że w ciągu pierwszych sześciu tygodni mogło zostać zamordowanych nawet 800 000 Rwandyjczyków, co stanowi tempo pięciokrotnie wyższe niż podczas Holokaustu w nazistowskich Niemczech. Celem było zabicie każdego Tutsi mieszkającego w Rwandzie i, z wyjątkiem posuwającej się naprzód armii RPF, nie było żadnej siły opozycyjnej, która mogłaby zapobiec zabójstwom lub je spowolnić.

Pierwszym aktem nowo wybranego Zgromadzenia Narodowego był formalny wybór Mandeli na pierwszego czarnoskórego szefa rządu RPA. Jego zaprzysiężenie odbyło się w Pretorii 10 maja 1994 roku i było transmitowane dla miliarda widzów na całym świecie. W wydarzeniu wzięło udział cztery tysiące gości, w tym światowi przywódcy z szerokiego spektrum geograficznego i ideologicznego. Mandela stanął na czele Rządu Jedności Narodowej zdominowanego przez ANC – które nie miało doświadczenia w samodzielnym rządzeniu – ale zawierającego przedstawicieli Partii Narodowej i Inkatha.

Mandela Image

Kontynuuj w Storyteller

12 maja Senat USA przyjął ustawę S. 2042, przedstawioną przez senatora Boba Dole'a, mającą na celu jednostronne zniesienie embarga na broń wobec Bośniaków, jednak została ona odrzucona przez prezydenta Clintona.

Do 16 maja RPF (Rwandyjski Front Patriotyczny) odciął drogę między Kigali a Gitaramą, tymczasową siedzibą rządu tymczasowego.

Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) zaczął otrzymywać konkretne relacje o okrucieństwach i upublicznił te informacje 17 maja.

17 maja 1994 roku ONZ przyjęła rezolucję 918, która nałożyła embargo na broń i wzmocniła UNAMIR, co stało się znane jako UNAMIR II. Nowi żołnierze zaczęli przybywać dopiero w czerwcu, a po zakończeniu ludobójstwa w lipcu rola UNAMIR II ograniczyła się w dużej mierze do utrzymania bezpieczeństwa i stabilności, aż do zakończenia misji w 1996 roku.

W 1994 roku Nippon Cultural Broadcasting w Japonii zdołało odzyskać nagranie szczekania Hachikō ze starej płyty, która była rozbita na kilka kawałków. Nastąpiła ogromna kampania reklamowa i w sobotę, 28 maja 1994 roku, 59 lat po jego śmierci, miliony słuchaczy radiowych włączyły odbiorniki, aby usłyszeć szczekanie Hachikō.