Pięciu rebeliantów ogłosiło się królem Babilonu

Wcześni władcy achemenidzcy darzyli Babilonię wielkim szacunkiem, traktując ten region jako odrębny byt lub królestwo zjednoczone z ich własnym państwem na zasadzie unii personalnej. Region ten był ważnym zasobem gospodarczym i zapewniał nawet jedną trzecią całego trybutu Imperium Achemenidów. Pomimo uwagi Achemenidów i uznawania ich władców za królów Babilonu, Babilończycy żywili urazę do Achemenidów, podobnie jak wiek wcześniej żywili ją do Asyryjczyków. Co najmniej pięciu rebeliantów ogłosiło się królem Babilonu i wszczęło powstanie w czasach panowania Achemenidów, próbując przywrócić rodzime rządy: Nabuchodonozor III (522 p.n.e.), Nabuchodonozor IV (521–520 p.n.e.), Bel-szum-iddin (484 p.n.e.), Szamasz-eriba (482–481 p.n.e.) oraz Nidin-Bel (336 p.n.e.).

Może zawierać błędy.