Historia Beethoven

Beethoven był wnukiem Ludwiga van Beethovena (1712–1773), muzyka z miasta Mechelen w austriackim Księstwie Brabancji (na terenie dzisiejszego regionu flamandzkiego w Belgii), który w wieku 21 lat przeniósł się do Bonn. Ludwig był zatrudniony jako śpiewak basowy na dworze Clemensa Augusta, arcybiskupa-elektora Kolonii, z czasem awansując w 1761 roku na stanowisko kapelmistrza (dyrektora muzycznego), stając się tym samym wybitnym muzykiem w Bonn. Portret, który zamówił pod koniec życia, pozostał wywieszony w pokojach jego wnuka jako talizman jego muzycznego dziedzictwa. Ludwig miał jednego syna, Johanna (1740–1792), który pracował jako tenor w tej samej instytucji muzycznej i udzielał lekcji gry na instrumentach klawiszowych oraz skrzypcach, aby dorobić do pensji. Johann poślubił Marię Magdalenę Keverich w 1767 roku; była ona córką Heinricha Kevericha (1701–1751), który był głównym kucharzem na dworze arcybiskupstwa Trewiru. Beethoven urodził się z tego małżeństwa w Bonn. Nie ma autentycznego zapisu daty jego urodzenia; zachował się jednak rejestr chrztu w katolickiej parafii św. Remigiusza z 17 grudnia 1770 roku, a zwyczajem w tym regionie było wówczas przeprowadzanie chrztu w ciągu 24 godzin od narodzin. Istnieje konsensus (z którym zgadzał się sam Beethoven), że datą jego urodzenia był 16 grudnia, ale brak na to dowodów dokumentalnych.

Beethoven house of birth Bonn 2008 Image

Kontynuuj w Storyteller

Pierwszym nauczycielem muzyki Beethovena był jego ojciec. Później miał innych lokalnych nauczycieli: dworskiego organistę Gillesa van den Eedena (zm. 1782), Tobiasa Friedricha Pfeiffera (przyjaciela rodziny, który zapewniał naukę gry na instrumentach klawiszowych) oraz Franza Rovantiniego (krewniaka, który uczył go gry na skrzypcach i altówce). Od samego początku jego reżim nauczania, który rozpoczął się w piątym roku życia, był surowy i intensywny, często doprowadzając go do łez; przy udziale cierpiącego na bezsenność Pfeiffera odbywały się nieregularne sesje późną nocą, podczas których młodego Beethovena wyciągano z łóżka do instrumentu. Jego talent muzyczny był widoczny w młodym wieku. Johann, świadomy sukcesów Leopolda Mozarta w tej dziedzinie (z synem Wolfgangiem i córką Nannerl), próbował promować syna jako cudowne dziecko, twierdząc na plakatach zapowiadających jego pierwszy publiczny występ w marcu 1778 roku, że Beethoven ma siedem lat.

W 1780 lub 1781 roku Beethoven rozpoczął naukę u swojego najważniejszego nauczyciela w Bonn, Christiana Gottloba Neefego.

Christian Gottlob Neefe Image

Kontynuuj w Storyteller

Beethoven wkrótce zaczął pracować z Neefem jako asystent organisty, początkowo bezpłatnie (1782), a następnie jako płatny pracownik (1784) kaplicy dworskiej.

W 1783 roku w Magazin der Musik pojawiła się pierwsza drukowana wzmianka o Beethovenie: „Louis van Beethoven, chłopiec w wieku 11 lat i wielki talent. Gra na fortepianie bardzo umiejętnie i z mocą, czyta bardzo dobrze a vista, głównym utworem, który gra, jest Das wohltempierte Klavier Sebastiana Bacha, który pan Neefe wkłada mu w ręce”.

Jego pierwsze trzy sonaty fortepianowe, WoO 47, znane czasem jako „Kurfürst” („Elektor”) ze względu na dedykację dla elektora Maksymiliana Fryderyka (1708–1784), zostały opublikowane w 1783 roku.

Beethoven Hornemann Image

Kontynuuj w Storyteller

Neefe uczył Beethovena kompozycji; w marcu 1783 roku ukazało się pierwsze opublikowane dzieło Beethovena, zbiór wariacji na instrument klawiszowy (WoO 63).

W latach 1785–1790 praktycznie nie ma żadnych zapisów o działalności Beethovena jako kompozytora. Można to przypisać chłodnemu przyjęciu, z jakim spotkały się jego pierwsze publikacje, a także ciągłym problemom w rodzinie Beethovenów. Jego matka zmarła w 1787 roku, krótko po pierwszej wizycie Beethovena w Wiedniu, gdzie przebywał około dwóch tygodni i niemal na pewno spotkał się z Mozartem.

W 1789 roku ojciec Beethovena został przymusowo wysłany na emeryturę ze służby dworskiej (w konsekwencji alkoholizmu) i zarządzono, aby połowa jego emerytury była wypłacana bezpośrednio synowi na utrzymanie rodziny. Beethoven przyczyniał się do dochodów rodziny, udzielając lekcji (do czego, jak twierdził Wegeler, miał „niezwykłą awersję”) oraz grając na altówce w orkiestrze dworskiej. Dzięki temu zapoznał się z wieloma operami, w tym dziełami Mozarta, Glucka i Paisiella. Tutaj zaprzyjaźnił się również z Antonem Reichą, kompozytorem, flecistą i skrzypkiem w swoim wieku, który był siostrzeńcem dyrygenta orkiestry dworskiej, Josefa Reichy.

W tych latach poznał kilka osób, które stały się ważne w jego życiu. Często odwiedzał wykształconą rodzinę von Breuningów, gdzie uczył gry na fortepianie niektóre dzieci, a owdowiała pani von Breuning obdarzyła go matczyną przyjaźnią. Tutaj poznał również Franza Wegelera, młodego studenta medycyny, który stał się jego przyjacielem na całe życie (i miał poślubić jedną z córek von Breuningów). Środowisko rodziny von Breuningów oferowało alternatywę dla życia domowego, które było coraz bardziej zdominowane przez upadek ojca. Innym bywalcem domu von Breuningów był hrabia Ferdinand von Waldstein, który stał się przyjacielem i wsparciem finansowym podczas pobytu Beethovena w Bonn. Waldstein zamówił w 1791 roku pierwsze dzieło Beethovena na scenę, balet Musik zu einem Ritterballett (WoO 1).

Count von Waldstein Image

Kontynuuj w Storyteller

Beethoven opuścił Bonn i udał się do Wiednia w listopadzie 1792 roku, w obliczu plotek o wojnie rozlewającej się z Francji; krótko po przyjeździe dowiedział się o śmierci ojca. Przez kolejne lata Beethoven odpowiadał na powszechne przekonanie, że jest następcą niedawno zmarłego Mozarta, studiując dzieła tego mistrza i pisząc utwory o wyraźnie mozartowskim charakterze.

Następcą Maksymiliana Fryderyka na stanowisku elektora w Bonn został Maksymilian Franciszek. Wspierał on Beethovena, mianując go nadwornym organistą i finansując jego wyjazd do Wiednia w 1792 roku.

Kurfürst Max Friedrich von Königsegg-Rothenfels Image

Kontynuuj w Storyteller

Wraz z wyjazdem Haydna do Anglii w 1794 roku, elektor oczekiwał, że Beethoven wróci do Bonn. On jednak postanowił pozostać w Wiedniu, kontynuując naukę kontrapunktu u Johanna Albrechtsbergera i innych nauczycieli. W każdym razie, do tego czasu musiało być jasne dla jego pracodawcy, że Bonn wpadnie w ręce Francuzów, co też stało się w październiku 1794 roku, co w praktyce pozbawiło Beethovena stypendium i konieczności powrotu. Jednakże wielu wiedeńskich arystokratów już wcześniej dostrzegło jego talent i zaoferowało mu wsparcie finansowe, wśród nich książę Joseph Franz Lobkowitz, książę Karl Lichnowsky oraz baron Gottfried van Swieten.

Jego pierwszy publiczny występ w Wiedniu miał miejsce w marcu 1795 roku, gdzie po raz pierwszy wykonał jeden ze swoich koncertów fortepianowych. Krótko po tym występie zorganizował publikację swoich pierwszych kompozycji, którym nadał numer opusowy – trzech triów fortepianowych, Opus 1. Utwory te zostały zadedykowane jego mecenasowi, księciu Lichnowsky'emu, i odniosły sukces finansowy; zyski Beethovena niemal wystarczyły na pokrycie jego rocznych kosztów utrzymania.

Beethoven Mähler 1815 Image

Kontynuuj w Storyteller

Beethoven powiedział angielskiemu pianiście Charlesowi Neate'owi (w 1815 roku), że datuje początek swojej utraty słuchu na atak, którego doznał w 1798 roku, wywołany kłótnią z pewnym śpiewakiem. Podczas stopniowego pogarszania się słuchu, jego stan był dodatkowo utrudniony przez ciężką postać szumów usznych. Już w 1801 roku pisał do Wegelera i innego przyjaciela, Karla Amendy, opisując swoje objawy i trudności, jakie powodowały one zarówno w życiu zawodowym, jak i towarzyskim (choć prawdopodobnie niektórzy z jego bliskich przyjaciół byli już świadomi tych problemów). Przyczyną była prawdopodobnie otoskleroza, być może połączona ze zwyrodnieniem nerwu słuchowego.

Beethoven Black and White Image

Kontynuuj w Storyteller

W 1799 roku Beethoven wziął udział (i wygrał) w słynnym „pojedynku” pianistycznym w domu barona Raimunda Wetzlara (byłego mecenasa Mozarta) przeciwko wirtuozowi Josephowi Wölflowi, a w następnym roku odniósł podobny triumf nad Danielem Steibeltem w salonie hrabiego Moritza von Friesa.

W maju 1799 roku udzielał lekcji gry na fortepianie córkom węgierskiej hrabiny Anny Brunsvik. W tym czasie zakochał się w młodszej córce, Josephine.

Josephine Brunsvik Image

Kontynuuj w Storyteller

Ósma sonata fortepianowa Beethovena, „Patetyczna” (Op. 13), opublikowana w 1799 roku, jest opisywana przez muzykologa Barry'ego Coopera jako „przewyższająca wszystkie jego dotychczasowe kompozycje pod względem siły charakteru, głębi emocji, poziomu oryginalności oraz pomysłowości w operowaniu motywami i tonacją”.

Nie od razu zaczął budować swoją pozycję jako kompozytor, lecz poświęcił się nauce i występom. Pracując pod kierunkiem Haydna, starał się opanować kontrapunkt. Uczył się również gry na skrzypcach u Ignaza Schuppanzigha. Na początku tego okresu zaczął również pobierać okazjonalne lekcje u Antonia Salieriego, głównie w zakresie włoskiego stylu kompozycji wokalnej; relacja ta trwała co najmniej do 1802 roku, a być może nawet do 1809 roku.

Wiosną 1801 roku ukończył balet „Twory Prometeusza”. Utwór był wielokrotnie wystawiany w latach 1801 i 1802, a kompozytor pospieszył się z publikacją aranżacji na fortepian, aby wykorzystać jego wczesną popularność.

Ludwig Van Beethoven by Ferdinand Schimon Image

Kontynuuj w Storyteller

Wiosną 1802 roku ukończył II Symfonię, przeznaczoną do wykonania na koncercie, który został odwołany. Symfonia miała swoją premierę podczas koncertu subskrypcyjnego w kwietniu 1803 roku w Theater an der Wien, gdzie został mianowany kompozytorem rezydentem. Oprócz II Symfonii, na koncercie zaprezentowano również I Symfonię, III Koncert fortepianowy oraz oratorium „Chrystus na Górze Oliwnej”. Recenzje były mieszane, ale koncert okazał się sukcesem finansowym; udało mu się ustalić cenę biletu na trzykrotność kosztu typowego koncertu.

Beethoven Black and White Image

Kontynuuj w Storyteller

Za radą lekarza, od kwietnia do października 1802 roku przebywał w małym austriackim miasteczku Heiligenstadt pod Wiedniem, próbując pogodzić się ze swoim stanem zdrowia. Napisał tam dokument znany dziś jako „Testament z Heiligenstadt” – list do swoich braci, w którym zapisuje myśli o samobójstwie z powodu postępującej głuchoty oraz postanowienie, by żyć dalej dla sztuki i poprzez nią. List nigdy nie został wysłany i został odkryty w papierach kompozytora po jego śmierci. Listy do Wegelera i Amendy nie były tak pełne rozpaczy; Beethoven komentował w nich również swój trwający sukces zawodowy i finansowy w tym okresie oraz determinację, by – jak wyraził to w liście do Wegelera – „chwycić los za gardło; z pewnością nie zmiażdży mnie całkowicie”. W 1806 roku Beethoven zanotował na swoich szkicach muzycznych: „Niech twoja głuchota nie będzie już tajemnicą – nawet w sztuce”.

Na początku XIX wieku jego dochody pochodziły z publikacji dzieł, ich wykonań oraz od mecenasów, dla których dawał prywatne koncerty i przekazywał kopie utworów zamówionych przez nich na wyłączność przed ich publikacją. Niektórzy z jego wczesnych mecenasów, w tym książę Lobkowitz i książę Lichnowsky, wypłacali mu roczne stypendia oprócz zamawiania utworów i kupowania już opublikowanych dzieł. Być może najważniejszym arystokratycznym mecenasem był arcyksiążę Rudolf Austriacki, arcybiskup Ołomuńca i kardynał-prezbiter, najmłodszy syn cesarza Leopolda II, który w 1803 lub 1804 roku zaczął pobierać u niego lekcje gry na fortepianie i kompozycji. Zostali przyjaciółmi, a ich spotkania trwały do 1824 roku. Beethoven zadedykował Rudolfowi 14 kompozycji, w tym Trio arcyksiążęce op. 97 (1811) oraz Missa Solemnis op. 123 (1823).

Ölenhainz - Franz Joseph Maximilian von Lobkowitz ImageRudolf-habsburg-olmuetz Image

Kontynuuj w Storyteller

Powrót Beethovena do Wiednia z Heiligenstadt wiązał się ze zmianą stylu muzycznego i jest obecnie często określany jako początek jego środkowego lub „heroicznego” okresu, charakteryzującego się wieloma oryginalnymi dziełami skomponowanymi z wielkim rozmachem. Według Carla Czernego Beethoven powiedział: „Nie jestem zadowolony z pracy, którą do tej pory wykonałem. Od teraz zamierzam obrać nową drogę”. Wczesnym, ważnym dziełem wykorzystującym ten nowy styl była III Symfonia Es-dur op. 55, znana jako Eroica, napisana w latach 1803–1804. Pomysł stworzenia symfonii opartej na karierze Napoleona mógł zostać zasugerowany Beethovenowi przez hrabiego Bernadotte w 1798 roku.

Beethoven, sympatyzujący z ideałem bohaterskiego przywódcy rewolucyjnego, początkowo nadał symfonii tytuł „Bonaparte”, ale rozczarowany ogłoszeniem się przez Napoleona cesarzem w 1804 roku, wydrapał nazwisko Napoleona ze strony tytułowej rękopisu, a symfonia została opublikowana w 1806 roku pod obecnym tytułem z podtytułem „dla uczczenia pamięci wielkiego człowieka”. Eroica była dłuższa i większa pod względem rozmachu niż jakakolwiek wcześniejsza symfonia. Kiedy miała swoją premierę na początku 1805 roku, spotkała się z mieszanym przyjęciem. Niektórzy słuchacze sprzeciwiali się jej długości lub źle rozumieli jej strukturę, podczas gdy inni uważali ją za arcydzieło.

Beethoven wciąż zyskiwał uznanie. W 1807 roku muzyk i wydawca Muzio Clementi zapewnił sobie prawa do publikacji jego dzieł w Anglii, a dawny mecenas Haydna, książę Esterházy, zamówił mszę (Mszę C-dur, op. 86) na imieniny swojej żony. Nie mógł jednak liczyć tylko na takie uznanie. Zorganizował w grudniu 1808 roku kolosalny koncert charytatywny, szeroko reklamowany, obejmujący premiery V i VI (Pastoralnej) symfonii, IV Koncertu fortepianowego, fragmenty Mszy C-dur, scenę i arię Ah! perfido op. 65 oraz Fantazję chóralną op. 80. Publiczność była liczna (w tym Czerny i młody Ignaz Moscheles). Koncert był jednak niedostatecznie przećwiczony, pełen przerw i wznowień, a podczas Fantazji słyszano, jak Beethoven krzyczał na muzyków: „źle zagrane, źle, jeszcze raz!”. Wynik finansowy nie jest znany.

Bliskość wojny docierającej do samego Wiednia była odczuwalna na początku 1809 roku. W kwietniu Beethoven ukończył pisanie swojego V Koncertu fortepianowego Es-dur op. 73, który muzykolog Alfred Einstein opisał jako „apoteozę koncepcji militarnej” w muzyce Beethovena. Arcyksiążę Rudolf opuścił stolicę wraz z rodziną cesarską na początku maja, co skłoniło Beethovena do napisania sonaty fortepianowej „Les Adieux” (Sonata nr 26, op. 81a), zatytułowanej przez Beethovena po niemiecku „Das Lebewohl” („Pożegnanie”), której ostatnia część, „Das Wiedersehen” („Powrót”), jest datowana w rękopisie na dzień powrotu Rudolfa do domu, 30 stycznia 1810 roku.

Pod koniec 1809 roku Beethoven otrzymał zamówienie na napisanie muzyki do sztuki Goethego Egmont.

Goethe Kügelgen Image

Kontynuuj w Storyteller

Malfatti była siostrzenicą lekarza Beethovena, a on oświadczył się jej w 1810 roku. On miał 40 lat, ona 19. Oświadczyny zostały odrzucone. Obecnie pamiętana jest jako adresatka bagateli fortepianowej Dla Elizy.

Podczas pobytu w Teplicach w 1812 roku napisał dziesięciostronicowy list miłosny do swojej „Nieśmiertelnej Ukochanej”, którego nigdy nie wysłał do adresatki. Tożsamość adresatki była długo przedmiotem debaty, choć muzykolog Maynard Solomon skutecznie udowodnił, że musiała nią być Antonie Brentano; wśród innych kandydatek wymieniano Juliette Guicciardi, Therese Malfatti i Josephine Brunsvik.

Immortal beloved letter 1 Image

Kontynuuj w Storyteller

Na początku 1813 roku Beethoven najwyraźniej przechodził trudny okres emocjonalny, a jego dorobek kompozytorski spadł. Jego wygląd osobisty uległ pogorszeniu – wcześniej był zazwyczaj schludny – podobnie jak jego maniery w miejscach publicznych, zwłaszcza podczas posiłków.

Beethoven odzyskał motywację do ponownego rozpoczęcia znaczącej pracy kompozytorskiej w czerwcu 1813 roku, kiedy dotarła wiadomość o klęsce Napoleona w bitwie pod Vitorią z koalicją dowodzoną przez księcia Wellingtona. Wynalazca Mälzel przekonał go do napisania utworu upamiętniającego to wydarzenie na jego mechaniczny instrument, Panharmonicon.

Sir Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington Image

Kontynuuj w Storyteller

Utrata słuchu nie powstrzymała Beethovena przed komponowaniem muzyki, ale sprawiła, że występy na koncertach – ważne źródło dochodu na tym etapie jego życia – stały się coraz trudniejsze. (Przyczyniło się to również w znacznym stopniu do jego wycofania się z życia towarzyskiego). Czerny zauważył, że Beethoven wciąż słyszał mowę i muzykę normalnie do 1812 roku. Jednak w kwietniu i maju 1814 roku, grając w swoim Trio fortepianowym op. 97 (znanym jako „Arcyksiążęce”), dał swoje ostatnie występy publiczne jako solista. Kompozytor Louis Spohr zauważył: „fortepian był bardzo rozstrojony, czym Beethoven mało się przejmował, ponieważ go nie słyszał; z wirtuozerii artysty prawie nic nie zostało; byłem głęboko zasmucony”. Od 1814 roku Beethoven używał do rozmów trąbek słuchowych zaprojektowanych przez Johanna Nepomuka Maelzela, a wiele z nich znajduje się na wystawie w Beethoven-Haus w Bonn.

W latach 1815–1819 dorobek Beethovena ponownie spadł do poziomu niespotykanego w jego dojrzałym życiu. Częściowo przypisywał to długotrwałej chorobie (którą nazwał „gorączką zapalną”), na którą cierpiał przez ponad rok, począwszy od października 1816 roku.

W 1819 roku Beethoven rozpoczął pracę nad Wariacjami Diabellego oraz Missa Solemnis, komponując w ciągu kolejnych kilku lat sonaty fortepianowe i bagatele, aby zaspokoić żądania wydawców i potrzebę dochodu. W 1821 roku ponownie chorował przez dłuższy czas, a Missa ukończył w 1823 roku, trzy lata po pierwotnym terminie. Około 1822 roku jego brat Johann zaczął pomagać mu w sprawach biznesowych, w tym pożyczając mu pieniądze pod zastaw własności niektórych jego kompozycji.

Dwa zamówienia w 1822 roku poprawiły sytuację finansową Beethovena. Towarzystwo Filharmoniczne w Londynie złożyło zamówienie na symfonię, a książę Mikołaj Golicyn z Petersburga zaoferował zapłatę ceny Beethovena za trzy kwartety smyczkowe. Pierwsze z tych zamówień skłoniło go do ukończenia IX Symfonii, która została wykonana po raz pierwszy, wraz z Missa Solemnis, 7 maja 1824 roku, z wielkim uznaniem w Kärntnertortheater.

Ostatnie kwartety pisał przy podupadającym zdrowiu. W kwietniu 1825 roku był przykuty do łóżka i pozostawał chory przez około miesiąc. Choroba – a dokładniej powrót do zdrowia po niej – jest pamiętana z tego, że dała początek głęboko odczuwanej wolnej części Piętnastego Kwartetu, którą nazwał „Świętą pieśnią dziękczynną ('Heiliger Dankgesang') bóstwu, od człowieka, który wyzdrowiał”. Następnie ukończył kwartety obecnie numerowane jako Trzynasty, Czternasty i Szesnasty. Ostatnim dziełem ukończonym przez Beethovena była zastępcza finałowa część Trzynastego Kwartetu, która zastąpiła trudną Wielką Fugę (Große Fuge). Niedługo potem, w grudniu 1826 roku, choroba uderzyła ponownie, z epizodami wymiotów i biegunki, które niemal zakończyły jego życie.

W 1825 roku jego dziewięć symfonii zostało po raz pierwszy wykonanych w cyklu przez Orkiestrę Gewandhaus w Lipsku pod dyrekcją Johanna Philippa Christiana Schulza. Powtórzono to w 1826 roku.

Beethoven był przykuty do łóżka przez większość swoich ostatnich miesięcy i odwiedzało go wielu przyjaciół. Zmarł 26 marca 1827 roku w wieku 56 lat podczas burzy. Jego przyjaciel Anselm Hüttenbrenner, który był obecny w tamtym czasie, powiedział, że w momencie śmierci rozległ się grzmot. Sekcja zwłok wykazała znaczne uszkodzenie wątroby, co mogło być spowodowane nadmiernym spożyciem alkoholu. Wykazała również znaczne rozszerzenie nerwów słuchowych i innych powiązanych nerwów.

W kondukcie pogrzebowym Beethovena 29 marca 1827 roku wzięło udział około 20 000 osób. Franz Schubert, który zmarł w następnym roku i został pochowany obok niego, był jednym z niosących pochodnie. Został pochowany w dedykowanym grobie na cmentarzu Währing, na północny zachód od Wiednia, po mszy żałobnej w kościele Trójcy Świętej (Dreifaltigkeitskirche). Jego szczątki zostały ekshumowane do badań w 1862 roku i przeniesione w 1888 roku na Cmentarz Centralny w Wiedniu. W 2012 roku sprawdzono jego kryptę, aby zobaczyć, czy jego zęby nie zostały skradzione podczas serii włamań do grobów innych słynnych wiedeńskich kompozytorów.

Beethoven Grave Image

Kontynuuj w Storyteller

Beethoven następnie zajął się pisaniem kwartetów smyczkowych dla Golicyna. Spośród tych „Późnych kwartetów” ulubionym Beethovena był Czternasty Kwartet, op. 131 w cis-moll, który ocenił jako swoje najdoskonalsze pojedyncze dzieło. Ostatnim życzeniem muzycznym Schuberta było usłyszenie kwartetu op. 131, co uczynił 14 listopada 1828 roku, pięć dni przed swoją śmiercią.

Pomnik Mozarta został odsłonięty w Salzburgu w Austrii w 1842 roku.

W centrum Bonn znajduje się muzeum, Dom Beethovena, miejsce jego narodzin. To samo miasto od 1845 roku jest gospodarzem festiwalu muzycznego Beethovenfest. Festiwal początkowo odbywał się nieregularnie, ale od 2007 roku jest organizowany corocznie.

Pomnik Beethovena w Bonn został odsłonięty w sierpniu 1845 roku, dla uczczenia 75. rocznicy jego urodzin. Był to pierwszy pomnik kompozytora stworzony w Niemczech, a festiwal muzyczny, który towarzyszył odsłonięciu, był impulsem do bardzo pośpiesznej budowy oryginalnej Beethovenhalle w Bonn (została zaprojektowana i zbudowana w mniej niż miesiąc, za namową Franza Liszta).

Wiedeń uhonorował Beethovena pomnikiem dopiero w 1880 roku.