Historia Sprawa biegaczki z Central Parku

Dopiero o 1:30 w nocy znaleziono biegaczkę w rejonie North Woods. Została wciągnięta na północ około 300 stóp (ok. 90 metrów) od ścieżki znanej jako 102nd Street Crossing; ślad jej stóp wleczonych przez trawę był tak wyraźny, że można go było sfotografować. Miał 18 cali szerokości. W trawie nie było śladów stóp wielu sprawców. Została brutalnie pobita, tracąc dużo krwi i doznając złamań czaszki; później ujawniono, że została zgwałcona.

Trisha Meili wybrała się na regularny bieg do Central Parku krótko przed 21:00. Podczas biegu została powalona, wciągnięta prawie 300 stóp (91 m) z drogi i brutalnie zaatakowana. Została zgwałcona i pobita niemal na śmierć. Około cztery godziny później, o 1:30 w nocy, znaleziono ją nagą, zakneblowaną, związaną oraz pokrytą błotem i krwią w płytkim wąwozie w zalesionej części parku, około 300 stóp na północ od ścieżki zwanej 102nd Street Crossing. Pierwszy policjant, który ją zobaczył, powiedział: „Była pobita tak dotkliwie, jak nikt, kogo kiedykolwiek widziałem. Wyglądała, jakby była torturowana”.

David Lewis, bankier, zaatakowany i okradziony około 21:25–21:40 Robert Garner, zaatakowany około 21:30 David Good, zaatakowany około 21:47 John Loughlin, 40-letni nauczyciel, ciężko pobity i kopany około 21:40–21:50 w pobliżu zbiornika wodnego i pozostawiony nieprzytomny. Skradziono mu również Walkmana i inne przedmioty.

O 21:00, 19 kwietnia 1989 roku, grupa szacowana na 30–32 nastolatków mieszkających w East Harlem weszła do nowojorskiego Central Parku przez wejście w Harlemie, w pobliżu Central Park North. Część grupy dokonała kilku ataków, napaści i rabunków na osoby spacerujące, jadące na rowerach lub biegające w najbardziej wysuniętej na północ części parku oraz w pobliżu zbiornika wodnego, a ofiary zaczęły zgłaszać incydenty policji. W rejonie North Woods, między 105. a 102. ulicą, zgłoszono ataki na kilku rowerzystów, rzucanie kamieniami w taksówkę oraz atak na przechodnia, którego okradziono z jedzenia i piwa, pozostawiając go nieprzytomnego. Nastolatkowie przemieszczali się na południe wzdłuż East Drive i 97th Street transverse między 21:00 a 22:00.

Michael Vigna, kolarz wyczynowy, nękany około 21:05 przez grupę, z której jeden próbował go uderzyć. Antonio Diaz, 52-letni mężczyzna spacerujący w parku w pobliżu 105. ulicy, został około 21:15 powalony na ziemię przez nastolatków, którzy ukradli jego torbę z jedzeniem i butelkę piwa. Pozostawiono go nieprzytomnego, ale wkrótce znalazł go policjant. Gerald Malone i Patricia Dean, jadący na rowerze tandemowym, zostali zaatakowani na East Drive na południe od 102. ulicy około 21:15 przez chłopców, którzy próbowali ich zatrzymać i złapać Dean; para wezwała policję po dotarciu do budki telefonicznej.

Policja została wysłana na miejsce o 21:30 i zareagowała, używając skuterów oraz nieoznakowanych radiowozów. Przez całą noc zatrzymano około 20 nastolatków. Około 22:15 na rogu Central Park West i 102. ulicy aresztowano Raymonda Santanę (14 lat) i Kevina Richardsona (14 lat) wraz z trzema innymi nastolatkami. Steven Lopez (14 lat) został aresztowany wraz z tą grupą w ciągu godziny od pierwszych zgłoszeń o atakach. Był również przesłuchiwany.

Przynajmniej część grupy udała się dalej na południe w rejon zbiornika wodnego, gdzie czterech biegających mężczyzn zostało zaatakowanych przez kilku młodzieńców. Wśród ofiar był John Loughlin, 40-letni nauczyciel, który został ciężko pobity i okradziony między 21:40 a 21:50. Uderzono go w głowę rurą i kijem, co na krótko pozbawiło go przytomności. Podczas przesłuchania przedprocesowego w październiku 1989 roku policjant zeznał, że kiedy znaleziono Loughlina, krwawił tak mocno, że „wyglądał, jakby został zanurzony w wiadrze krwi”.

Po jej odnalezieniu policja zintensyfikowała wysiłki w celu zidentyfikowania podejrzanych o ten atak i zatrzymała kolejnych nastolatków. Biegaczka nie została zidentyfikowana przez około 24 godziny, a policji zajęło kilka dni odtworzenie jej ruchów tamtej nocy. Do czasu procesu pierwszych trzech podejrzanych w czerwcu 1990 roku „The New York Times” określił atak na biegaczkę jako „jedną z najszerzej nagłośnionych zbrodni lat 80.”

21 kwietnia starsi śledczy policji zorganizowali konferencję prasową, aby ogłosić zatrzymanie około 20 podejrzanych o ataki na łącznie dziewięć osób w Central Parku dwie noce wcześniej, i zaczęli przedstawiać swoją teorię ataku i zgwałcenia biegaczki. Jej nazwisko zostało utajnione jako ofiary przestępstwa seksualnego. Policja podała, że w ataku na biegaczkę mogło brać udział do 12 młodzieńców.

Meili była w śpiączce przez 12 dni. Doznała ciężkiej hipotermii, poważnego uszkodzenia mózgu, wstrząsu krwotocznego, utraty 75–80 procent krwi oraz krwotoków wewnętrznych. Jej czaszka była tak mocno pęknięta, że lewe oko wypadło z oczodołu, który z kolei był złamany w 21 miejscach; doznała również złamań kości twarzy.

1 maja 1989 roku Donald Trump, magnat nieruchomości, wezwał do przywrócenia kary śmierci w całostronicowych ogłoszeniach opublikowanych we wszystkich czterech głównych gazetach miasta. Trump powiedział, że chce, aby „przestępcy w każdym wieku”, którzy 12 dni wcześniej zostali oskarżeni o pobicie i zgwałcenie biegaczki w Central Parku, „czuli strach”. Reklama kosztowała szacunkowo 85 000 USD (równowartość 172 000 USD w 2018 roku).

17-letni Michael Briscoe został początkowo aresztowany za zgwałcenie biegaczki, ale jego akt oskarżenia dotyczył udziału w zamieszkach i napaści w związku z atakiem na Davida Lewisa, jednego z czterech biegaczy w pobliżu zbiornika wodnego. W ramach ugody zawartej w czerwcu 1990 roku przyznał się do napaści i został natychmiast skazany na rok więzienia, z zaliczeniem czasu spędzonego w areszcie.

15-letni Jermaine Robinson został oskarżony o liczne przypadki rozboju i napaści w związku z atakami na Lewisa i Johna Loughlina, innego biegacza w pobliżu zbiornika wodnego. W ramach ugody 5 października 1989 roku przyznał się do rozboju na Loughlinie i został skazany na rok pobytu w zakładzie poprawczym.

Sześciu młodzieńców zostało oskarżonych o usiłowanie zabójstwa i inne zarzuty w związku z atakiem i zgwałceniem biegaczki, a także dodatkowe zarzuty związane z atakiem na Davida Lewisa, atakiem i rozbojem na Johnie Loughlinie oraz udziałem w zamieszkach: Steve Lopez, Antron McCray, Kevin Richardson, Yusef Salaam, Raymond Santana, Korey Wise.

W czerwcu 1990 roku Antron McCray (15 lat, Afroamerykanin), Yusef Salaam (15 lat, Afroamerykanin), Korey Wise (wówczas znany jako Kharey Wise, 16 lat, Afroamerykanin), Raymond Santana (14 lat, Afroamerykanin) oraz Kevin Richardson (14 lat, Latynos) stanęli przed sądem. Nie posiadając wcześniejszej kartoteki policyjnej, wszyscy zostali uznani za winnych na podstawie dowodów i nagranych zeznań. Wiele lat później inny mężczyzna, Michael Briscoe (17 lat, Afroamerykanin), został zidentyfikowany jako sprawca gwałtu.

Jak nas widzą to amerykański miniserial dramatyczny z 2019 roku, stworzony, współtworzony i wyreżyserowany przez Avę DuVernay dla Netflixa, którego premiera odbyła się 31 maja 2019 roku w czterech częściach. Serial oparty jest na wydarzeniach związanych ze sprawą biegaczki z Central Parku z 1989 roku i zgłębia życie oraz rodziny pięciu podejrzanych, którzy zostali niesłusznie oskarżeni, a następnie skazani za gwałt i napaść na kobietę w Central Parku w Nowym Jorku. W serialu występuje zespół aktorski, w tym Jharrel Jerome, Asante Black, Jovan Adepo, Michael K. Williams, Logan Marshall-Green, Joshua Jackson, Blair Underwood, Vera Farmiga, John Leguizamo, Felicity Huffman, Niecy Nash, Aunjanue Ellis, Marsha Stephanie Blake i Kylie Bunbury.