Sztuka mechanicznych obliczeń analogowych osiągnęła swoje zenit

Sztuka mechanicznych obliczeń analogowych osiągnęła swoje zenit wraz z analizatorem różniczkowym, zbudowanym przez H. L. Hazena i Vannevara Busha w MIT, począwszy od 1927 roku. Opierał się on na integratorach mechanicznych Jamesa Thomsona i wzmacniaczach momentu obrotowego wynalezionych przez H. W. Niemana. Zbudowano tuzin takich urządzeń, zanim ich przestarzałość stała się oczywista. Do lat 50. XX wieku sukces cyfrowych komputerów elektronicznych oznaczał koniec większości maszyn obliczeniowych analogowych, ale komputery analogowe pozostały w użyciu w latach 50. w niektórych specjalistycznych zastosowaniach, takich jak edukacja (systemy sterowania) i lotnictwo (suwak logarytmiczny).

Może zawierać błędy.