Historia Edward VIII

Edward urodził się 23 czerwca 1894 roku w White Lodge w Richmond Park, na obrzeżach Londynu, za panowania swojej prababki, królowej Wiktorii.

Został ochrzczony jako Edward Albert Christian George Andrew Patrick David w Green Drawing Room w White Lodge 16 lipca 1894 roku przez Edwarda White'a Bensona, arcybiskupa Canterbury.

Edward pobierał nauki w domu pod okiem Helen Bricki. Kiedy jego rodzice podróżowali po Imperium Brytyjskim przez prawie dziewięć miesięcy po śmierci królowej Wiktorii w 1901 roku, młody Edward i jego rodzeństwo pozostali w Wielkiej Brytanii z dziadkami, królową Aleksandrą i królem Edwardem VII, którzy obdarzali swoje wnuki wielkim uczuciem.

Edward with father and younger siblingsQueen Victoria

Kontynuuj w Storyteller

Edward pozostawał pod ścisłą opieką Hansella do prawie trzynastego roku życia. Prywatni nauczyciele uczyli go języka niemieckiego i francuskiego. Edward przystąpił do egzaminu wstępnego do Royal Naval College w Osborne i rozpoczął tam naukę w 1907 roku. Hansell chciał, aby Edward poszedł do szkoły wcześniej, ale ojciec księcia nie wyraził na to zgody.

Edward as a midshipman on board HMS Hindustan, 1910

Kontynuuj w Storyteller

Po dwóch latach w Osborne College, za którym nie przepadał, Edward przeniósł się do Royal Naval College w Dartmouth.

Edward automatycznie został księciem Kornwalii i księciem Rothesay 6 maja 1910 roku, kiedy jego ojciec wstąpił na tron jako Jerzy V po śmierci Edwarda VII.

Miesiąc później, 23 czerwca 1910 roku, w dniu swoich 16. urodzin, otrzymał tytuły księcia Walii i hrabiego Chester.

Edward został oficjalnie zainwestowany jako książę Walii podczas specjalnej ceremonii w zamku Caernarfon 13 lipca 1911 roku.

Caernarfon Castle Image

Kontynuuj w Storyteller

Wstąpił do Grenadier Guards w czerwcu 1914 roku i choć Edward chciał służyć na linii frontu, Sekretarz Stanu ds. Wojny Lord Kitchener odmówił, powołując się na ogromne szkody, jakie mogłyby wyniknąć z pojmania następcy tronu przez wroga.

Lord KitchenerEdward during the First World War

Kontynuuj w Storyteller

Kiedy w 1914 roku wybuchła I wojna światowa, Edward osiągnął minimalny wiek wymagany do czynnej służby wojskowej i był bardzo chętny do udziału w niej.

Edward był naocznym świadkiem wojny okopowej i odwiedzał linię frontu tak często, jak tylko mógł, za co w 1916 roku został odznaczony Military Cross.

W 1917 roku, podczas I wojny światowej, Edward rozpoczął romans z paryską kurtyzaną Marguerite Alibert (później Fahmy), która zachowała kolekcję jego niedyskretnych listów po tym, jak zerwał z nią w 1918 roku, by związać się z zamężną angielską dziedziczką fortuny tekstylnej, Fredą Dudley Ward.

Freda Dudley Ward

Kontynuuj w Storyteller

Swój pierwszy lot wojskowy odbył w 1918 roku, a później uzyskał licencję pilota.

Edward takes to the skies in his first flight in 1918

Kontynuuj w Storyteller

Podczas podróży do Kanady w 1919 roku nabył ranczo Bedingfield w pobliżu Pekisko w Albercie.

Najmłodszy brat Edwarda, książę Jan, zmarł w wieku 13 lat 18 stycznia 1919 roku po ciężkim ataku epilepsji. Edward, który był o 11 lat starszy od Jana i prawie go nie znał, uznał jego śmierć za „niewiele więcej niż godną ubolewania niedogodność”.

Prince John

Kontynuuj w Storyteller

W 1919 roku zgodził się zostać przewodniczącym komitetu organizacyjnego proponowanej Wystawy Imperium Brytyjskiego w Wembley Park w hrabstwie Middlesex. Chciał, aby wystawa obejmowała „wielki narodowy obiekt sportowy”, dzięki czemu odegrał rolę w powstaniu stadionu Wembley.

Przez całe lata 20. XX wieku Edward, jako książę Walii, wielokrotnie reprezentował swojego ojca w kraju i za granicą. Jego ranga, podróże, przystojny wygląd i status kawalera przyciągały uwagę opinii publicznej, a u szczytu popularności był najczęściej fotografowaną osobistością swoich czasów.

Official portrait of Edward VIII wearing his naval uniform in 1920

Kontynuuj w Storyteller

Kobieciarstwo i lekkomyślne zachowanie Edwarda w latach 20. i 30. XX wieku niepokoiły premiera Stanleya Baldwina, króla Jerzego V oraz osoby z otoczenia księcia. Jerzy V był rozczarowany niezdolnością syna do ustatkowania się, zniesmaczony jego romansami z zamężnymi kobietami i niechętny, by widzieć go jako następcę tronu. „Kiedy umrę”, powiedział Jerzy, „chłopiec zrujnuje się w ciągu dwunastu miesięcy”.

Stanley BaldwinKing George VEdward VIII in 1932

Kontynuuj w Storyteller

Choć Edward dużo podróżował, był uprzedzony rasowo wobec obcokrajowców i wielu poddanych Imperium, wierząc w wrodzoną wyższość białych. W 1920 roku, podczas wizyty w Australii, napisał o rdzennych mieszkańcach Australii: „są najbardziej odrażającą formą istot żywych, jaką kiedykolwiek widziałem!! Są najniższą znaną formą istot ludzkich i są najbliżsi małpom”.

Jerzy V faworyzował swojego drugiego syna Alberta („Bertie”) i córkę Alberta, Elżbietę („Lilibet”), późniejszego króla Jerzego VI i królową Elżbietę II. Powiedział dworzaninowi: „Modlę się do Boga, aby mój najstarszy syn nigdy się nie ożenił i nie miał dzieci, i aby nic nie stanęło między Bertiem i Lilibet a tronem”.

W 1924 roku podarował trofeum Prince of Wales Trophy lidze National Hockey League.

Kontynuował swoje relacje z serią zamężnych kobiet, w tym z Fredą Dudley Ward i Lady Furness, amerykańską żoną brytyjskiego arystokraty, która przedstawiła księcia swojej przyjaciółce, również Amerykance, Wallis Simpson. Simpson rozwiodła się ze swoim pierwszym mężem, oficerem marynarki wojennej USA Winem Spencerem, w 1927 roku. Jej drugi mąż, Ernest Simpson, był brytyjsko-amerykańskim biznesmenem. Powszechnie przyjmuje się, że Wallis Simpson i książę Walii zostali kochankami, podczas gdy Lady Furness podróżowała za granicę, choć książę stanowczo nalegał w rozmowie z ojcem, że nie ma z nią romansu i że nie jest właściwe nazywanie jej swoją kochanką.

Thelma Morgan Furness, Viscountess FurnessWallis SimpsonEarl Winfield Spencer Jr.Ernest Simpson

Kontynuuj w Storyteller

Szczególnie interesował się nauką i w 1926 roku był przewodniczącym Brytyjskiego Stowarzyszenia na rzecz Rozwoju Nauki, kiedy jego alma mater, Uniwersytet Oksfordzki, było gospodarzem dorocznego walnego zgromadzenia stowarzyszenia.

Odwiedzał dotknięte ubóstwem obszary Wielkiej Brytanii i w latach 1919–1935 odbył 16 podróży do różnych części Imperium.

W 1929 roku magazyn Time donosił, że Edward dokuczał żonie Alberta, również noszącej imię Elżbieta (późniejszej Królowej Matce), nazywając ją „Królową Elżbietą”. Magazyn pytał, czy „nie zastanawiała się czasem, ile prawdy jest w historii, jakoby kiedyś powiedział, że zrzeknie się swoich praw po śmierci Jerzego V – co sprawiłoby, że jej przydomek stałby się prawdą”.

W 1929 roku sir Alexander Leith, czołowy konserwatysta z północnej Anglii, przekonał go do złożenia trzydniowej wizyty w zagłębiach węglowych hrabstwa Durham i Northumberland, gdzie panowało duże bezrobocie.

W 1930 roku Jerzy V wydzierżawił Edwardowi Fort Belvedere w Windsor Great Park.

Early 1900s postcard of Fort Belvedere

Kontynuuj w Storyteller

Od stycznia do kwietnia 1931 roku książę Walii i jego brat książę Jerzy przebyli 18 000 mil (29 000 km) podczas podróży po Ameryce Południowej, wypływając liniowcem oceanicznym Oropesa i wracając przez Paryż oraz lotem Imperial Airways z lotniska Paryż-Le Bourget, który wylądował specjalnie w Windsor Great Park.

Edward VIIIPrince George

Kontynuuj w Storyteller

Król Jerzy V zmarł 20 stycznia 1936 roku, a Edward wstąpił na tron jako król Edward VIII.

Edward VIII surrounded by heralds of the College of Arms prior to his only State Opening of Parliament, 3 November 1936

Kontynuuj w Storyteller

Następnego dnia, w towarzystwie Simpson, złamał zwyczaj, obserwując proklamację własnego wstąpienia na tron z okna Pałacu św. Jakuba.

16 lipca 1936 roku irlandzki oszust Jerome Bannigan, znany również jako George Andrew McMahon, wyciągnął nabity rewolwer, gdy Edward jechał konno na Constitution Hill, w pobliżu Pałacu Buckingham. Policja zauważyła broń i rzuciła się na niego; został szybko aresztowany. Podczas procesu Bannigan twierdził, że „obce mocarstwo” zwróciło się do niego z prośbą o zabicie Edwarda, że poinformował MI5 o planie i że jedynie realizował ten plan, aby pomóc MI5 schwytać prawdziwych sprawców. Sąd odrzucił te twierdzenia i skazał go na rok więzienia za „zamiar wywołania niepokoju”.

Edward wywołał niepokój w kręgach rządowych działaniami, które interpretowano jako ingerencję w sprawy polityczne. Jego komentarz podczas wizyty w dotkniętych kryzysem wioskach w południowej Walii, że „coś musi zostać zrobione”

W sierpniu i wrześniu Edward i Simpson odbyli rejs po wschodnim Morzu Śródziemnym na jachcie parowym Nahlin.

Edward VIII and Wallis Simpson on their Mediterranean holiday, 1936

Kontynuuj w Storyteller

Do października stało się jasne, że nowy król planuje poślubić Simpson, zwłaszcza gdy w Ipswich Assizes wszczęto postępowanie rozwodowe między państwem Simpson.

16 listopada 1936 roku Edward zaprosił premiera Baldwina do Pałacu Buckingham i wyraził chęć poślubienia Simpson, gdy ta będzie mogła ponownie wyjść za mąż. Baldwin poinformował go, że poddani uznają to małżeństwo za moralnie nieakceptowalne, głównie dlatego, że ponowne małżeństwo po rozwodzie było sprzeczne z nauką Kościoła Anglii, a lud nie zaakceptowałby Simpson jako królowej.

Edward zaproponował alternatywne rozwiązanie w postaci małżeństwa morganatycznego, w którym pozostałby królem, ale Simpson nie zostałaby królową małżonką. Zamiast tego otrzymałaby niższy tytuł, a ich ewentualne dzieci nie dziedziczyłyby tronu. Zostało to w zasadzie poparte przez starszego polityka Winstona Churchilla, a niektórzy historycy sugerują, że to on był autorem tego planu.

Edward podpisał dokumenty abdykacyjne w Fort Belvedere 10 grudnia 1936 roku w obecności swoich młodszych braci: księcia Alberta, księcia Yorku, następnego w kolejce do tronu; księcia Henryka, księcia Gloucester; oraz księcia Jerzego, księcia Kentu.

Prince HenryKing George V

Kontynuuj w Storyteller

Następnego dnia ostatnim aktem jego panowania było udzielenie królewskiej zgody na ustawę o deklaracji abdykacji Jego Królewskiej Mości z 1936 roku (His Majesty's Declaration of Abdication Act 1936). Zgodnie z wymogami Statutu Westminsterskiego, wszystkie Dominia wyraziły już zgodę na abdykację.

W nocy 11 grudnia 1936 roku Edward, który powrócił do tytułu i godności księcia, wyjaśnił swoją decyzję o abdykacji w ogólnoświatowej audycji radiowej. Słynnie powiedział: „Uznałem za niemożliwe dźwiganie ciężkiego brzemienia odpowiedzialności i wypełnianie moich obowiązków jako króla tak, jak bym tego pragnął, bez pomocy i wsparcia kobiety, którą kocham”. Dodał, że „decyzja była moja i tylko moja... Druga osoba, której to najbardziej dotyczy, do samego końca próbowała mnie przekonać, bym obrał inną drogę”.

12 grudnia 1936 roku, na posiedzeniu Tajnej Rady Zjednoczonego Królestwa, Jerzy VI ogłosił, że uczyni swojego brata „Księciem Windsoru” z tytułem Królewskiej Wysokości.

Chciał, aby był to pierwszy akt jego panowania, choć formalne dokumenty podpisano dopiero 8 marca następnego roku. W międzyczasie Edward był powszechnie znany jako książę Windsoru. Decyzja Jerzego VI o nadaniu Edwardowi tytułu księcia królewskiego zapewniła, że nie mógł on ani kandydować w wyborach do brytyjskiej Izby Gmin, ani wypowiadać się w sprawach politycznych w Izbie Lordów.

14 kwietnia 1937 r. prokurator generalny Sir Donald Somervell przedłożył ministrowi spraw wewnętrznych Sir Johnowi Simonowi memorandum podsumowujące poglądy Lorda Adwokata T. M. Coopera, radcy parlamentarnego Sir Granville'a Rama oraz jego własne: Skłaniamy się ku poglądowi, że po swojej abdykacji książę Windsoru nie mógł rościć sobie prawa do tytułowania go Królewską Wysokością. Innymi słowy, nie można było zgłosić żadnego uzasadnionego sprzeciwu, gdyby król zdecydował, że wykluczenie go z sukcesji liniowej wyklucza go z prawa do tego tytułu, nadanego na mocy istniejących Patentów Królewskich (Letters Patent). Kwestię tę należy jednak rozpatrywać w oparciu o fakt, że z powodów, które są łatwo zrozumiałe, za wyraźną zgodą Jego Królewskiej Mości cieszy się on tym tytułem i był określany mianem Królewskiej Wysokości podczas oficjalnych okazji oraz w oficjalnych dokumentach. W świetle precedensu wydaje się jasne, że żona Królewskiej Wysokości cieszy się tym samym tytułem, chyba że można podjąć i podjęto odpowiednie wyraźne kroki, aby ją go pozbawić. Doszliśmy do wniosku, że żona nie mogła rościć sobie prawa do tego tytułu na żadnej podstawie prawnej. Prawo do używania tego stylu lub tytułu, naszym zdaniem, leży w gestii Jego Królewskiej Mości i ma on prawo regulować je za pomocą Patentów Królewskich ogólnie lub w szczególnych okolicznościach.

Westminster Palace

Kontynuuj w Storyteller

Patenty Królewskie z dnia 27 maja 1937 r. ponownie nadały księciu „tytuł, styl lub atrybut Królewskiej Wysokości”, ale wyraźnie stwierdzały, że „jego żona i potomkowie, jeśli tacy będą, nie będą posiadać wspomnianego tytułu ani atrybutu”. Niektórzy brytyjscy ministrowie doradzali, że ponowne potwierdzenie jest niepotrzebne, ponieważ Edward zachował ten styl automatycznie, a ponadto Simpson automatycznie uzyskałaby rangę żony księcia ze stylem Jej Królewskiej Wysokości; inni utrzymywali, że utracił on wszelką rangę królewską i nie powinien już nosić żadnego królewskiego tytułu ani stylu jako abdykowany król, a powinno się go określać po prostu jako „pan Edward Windsor”.

Książę poślubił Simpson, która zmieniła nazwisko na Wallis Warfield na mocy aktu zmiany nazwiska (deed poll), podczas prywatnej ceremonii 3 czerwca 1937 r. w Château de Candé w pobliżu Tours we Francji. Kiedy Kościół Anglii odmówił usankcjonowania związku, duchowny z hrabstwa Durham, wielebny Robert Anderson Jardine (wikariusz kościoła św. Pawła w Darlington), zaoferował przeprowadzenie ceremonii, na co książę przystał. Jerzy VI zabronił członkom rodziny królewskiej uczestnictwa w uroczystości, co wywołało trwały uraz u księcia i księżnej Windsoru. Edward szczególnie pragnął, aby w ceremonii wzięli udział jego bracia, książęta Gloucester i Kent, oraz jego kuzyn drugiego stopnia, Lord Louis Mountbatten.

Château de Candé, near Tours, France

Kontynuuj w Storyteller

W październiku 1937 r. książę i księżna odwiedzili nazistowskie Niemcy, wbrew radom brytyjskiego rządu, i spotkali się z Adolfem Hitlerem w jego rezydencji Berghof w Bawarii. Wizyta była szeroko nagłaśniana przez niemieckie media. Podczas wizyty książę wykonywał pełne nazistowskie pozdrowienia.

Adolf Hitler Image

Kontynuuj w Storyteller

W maju 1939 r. książę otrzymał od NBC zlecenie wygłoszenia audycji radiowej (pierwszej od czasu abdykacji) podczas wizyty na polach bitew I wojny światowej pod Verdun. Zaapelował w niej o pokój, mówiąc: „Jestem głęboko świadomy obecności wielkiego grona zmarłych i jestem przekonany, że gdyby mogli sprawić, by ich głosy zostały usłyszane, byliby ze mną w tym, co zamierzam powiedzieć. Mówię po prostu jako żołnierz ostatniej wojny, którego najgorętszą modlitwą jest to, aby takie okrutne i niszczycielskie szaleństwo nigdy więcej nie ogarnęło ludzkości. Nie ma takiego kraju, którego ludzie chcieliby wojny”. Audycji słuchały miliony ludzi na całym świecie.

Wybuch II wojny światowej we wrześniu 1939 r. sprawił, że książę i księżna zostali sprowadzeni do Wielkiej Brytanii przez Louisa Mountbattena na pokładzie HMS Kelly, a Edward, mimo że był honorowym marszałkiem polnym, został mianowany generałem dywizji przydzielonym do Brytyjskiej Misji Wojskowej we Francji.

Louis Mountbatten

Kontynuuj w Storyteller

W lutym 1940 r. ambasador Niemiec w Hadze, hrabia Julius von Zech-Burkersroda, twierdził, że książę ujawnił alianckie plany wojenne dotyczące obrony Belgii, czemu książę później zaprzeczył.

Julius von Zech-Burkersroda

Kontynuuj w Storyteller

Kiedy w maju 1940 r. Niemcy najechały północną Francję, Windsorowie uciekli na południe, najpierw do Biarritz, a następnie w czerwcu do frankistowskiej Hiszpanii. W lipcu para przeniosła się do Portugalii, gdzie początkowo mieszkali w domu Ricardo Espírito Santo, portugalskiego bankiera utrzymującego kontakty zarówno z Brytyjczykami, jak i Niemcami. W ramach operacji o kryptonimie Willi, nazistowscy agenci, głównie Walter Schellenberg, bezskutecznie spiskowali, aby przekonać księcia do opuszczenia Portugalii i powrotu do Hiszpanii, w razie potrzeby porywając go.

W lipcu 1940 r. Edward został mianowany gubernatorem Bahamów.

Książę i księżna opuścili Lizbonę 1 sierpnia na pokładzie parowca American Export Lines Excalibur, który został specjalnie skierowany z kursu bezpośredniego do Nowego Jorku, aby mogli zostać wysadzeni na Bermudach 9 sierpnia.

15 sierpnia wyruszyli z Bermudów do Nassau na kanadyjskim parowcu Lady Somers, docierając na miejsce dwa dni później.

Alianci byli na tyle zaniepokojeni niemieckimi spiskami wokół księcia, że prezydent Roosevelt zarządził tajną obserwację księcia i księżnej podczas ich wizyty w Palm Beach na Florydzie w kwietniu 1941 r.

Zrezygnował ze stanowiska 16 marca 1945 r.

Pod koniec wojny para wróciła do Francji i spędziła resztę życia zasadniczo na emeryturze, ponieważ książę nigdy nie pełnił już żadnej oficjalnej funkcji. Korespondencja między księciem a Kennethem de Courcy, datowana na lata 1946–1949, została odnaleziona w amerykańskiej bibliotece w 2009 roku.

W 1951 r. książę wydał wspomnienia napisane przez ghostwritera, zatytułowane „A King's Story”, w których wyraził sprzeciw wobec polityki liberalnej.

W 1952 r. kupili i odnowili weekendową wiejską rezydencję, Le Moulin de la Tuilerie w Gif-sur-Yvette, jedyną nieruchomość, którą para kiedykolwiek posiadała na własność.

Edward VIII

Kontynuuj w Storyteller

Rodzina królewska nigdy w pełni nie zaakceptowała księżnej. Królowa Maria odmówiła oficjalnego przyjęcia jej. Edward jednak czasami spotykał się z matką i bratem, Jerzym VI; uczestniczył w pogrzebie Jerzego w 1952 roku. Król Jerzy zmarł 6 lutego 1952 roku.

Otrzymał wynagrodzenie za napisanie artykułów o ceremonii dla „Sunday Express” i „Woman's Home Companion”, a także krótkiej książki „The Crown and the People, 1902–1953”.

W czerwcu 1953 roku, zamiast uczestniczyć w Londynie w koronacji swojej siostrzenicy, królowej Elżbiety II, książę i księżna obejrzeli ceremonię w telewizji w Paryżu. Książę stwierdził, że udział monarchy lub byłego monarchy w koronacji innego władcy byłby sprzeczny z precedensem.

Queen Elizabeth II and Duke Philip

Kontynuuj w Storyteller

W 1955 roku odwiedzili prezydenta Dwighta D. Eisenhowera w Białym Domu.

Edward napisał stosunkowo mało znaną książkę „A Family Album”, traktującą głównie o modzie i zwyczajach rodziny królewskiej na przestrzeni jego życia, od czasów królowej Wiktorii po czasy jego dziadka i ojca, a także o jego własnych gustach.

W 1965 roku książę i księżna powrócili do Londynu. Odwiedzili ich Elżbieta II, jego szwagierka księżna Marina, księżna Kentu, oraz jego siostra Maria, księżniczka królewska i hrabina Harewood. Tydzień później księżniczka królewska zmarła, a oni wzięli udział w nabożeństwie żałobnym.

W 1967 roku dołączyli do rodziny królewskiej z okazji setnej rocznicy urodzin królowej Marii.

Ostatnią ceremonią królewską, w której uczestniczył książę, był pogrzeb księżnej Mariny w 1968 roku.

Prezydent Richard Nixon zaprosił ich jako gości honorowych na kolację w Białym Domu.

The Duchess of Windsor, President Richard Nixon, and The Duke of Windsor

Kontynuuj w Storyteller

18 maja 1972 roku królowa Elżbieta II odwiedziła Windsorów podczas wizyty państwowej we Francji; rozmawiała z księciem przez piętnaście minut, ale tylko księżna pojawiła się z rodziną królewską do zdjęcia, ponieważ książę był zbyt chory.

28 maja 1972 roku, dziesięć dni po wizycie królowej, książę zmarł w swoim domu w Paryżu, na niespełna miesiąc przed swoimi 78. urodzinami. Jego ciało zostało sprowadzone do Wielkiej Brytanii i wystawione na widok publiczny w kaplicy św. Jerzego na zamku Windsor.

Nabożeństwo pogrzebowe odbyło się w kaplicy 5 czerwca w obecności królowej, rodziny królewskiej oraz księżnej Windsoru, która podczas swojej wizyty zatrzymała się w Pałacu Buckingham. Został pochowany na Królewskim Cmentarzu (Royal Burial Ground) za Królewskim Mauzoleum królowej Wiktorii i księcia Alberta we Frogmore.