Narodziny
Hachikō, złocistobrązowy pies rasy akita, urodził się 10 listopada 1923 roku na farmie w Ōdate, w prefekturze Akita w Japonii.
null
Historia Hachikō
sob. lis 10, 1923 do pt. mar 8, 1935
Japan
Hachikō (10 listopada 1923 – 8 marca 1935) był japońskim psem rasy akita, zapamiętanym ze swojej niezwykłej lojalności wobec swojego właściciela, Hidesaburō Ueno, na którego czekał przez ponad dziewięć lat po jego śmierci.
Hidesaburō Ueno przygarnia go jako zwierzę domowe
W 1924 roku Hidesaburō Ueno, profesor na wydziale rolnictwa Uniwersytetu Cesarskiego w Tokio, przygarnął Hachikō i zabrał go do swojego domu w Shibuya w Tokio.
Śmierć profesora
Ueno codziennie dojeżdżał do pracy, a Hachikō wychodził z domu, by witać go pod koniec każdego dnia na pobliskiej stacji Shibuya. Para kontynuowała tę codzienną rutynę do 21 maja 1925 roku, kiedy to Ueno nie wrócił. Profesor doznał wylewu krwi do mózgu podczas wykładu i zmarł, nigdy nie wracając na stację kolejową, na której czekał Hachikō.
Początek czekania
Każdego dnia, przez kolejne dziewięć lat, dziewięć miesięcy i piętnaście dni, Hachikō czekał na powrót Ueno, pojawiając się dokładnie wtedy, gdy pociąg miał przyjechać na stację.
W centrum uwagi kraju
Jeden ze studentów Ueno, Hirokichi Saito, który stał się ekspertem od rasy akita, zobaczył psa na stacji i poszedł za nim do domu byłego ogrodnika Ueno, Kuzaboro Kobayashiego, gdzie poznał historię życia Hachikō. Niedługo po tym spotkaniu były student opublikował udokumentowany spis psów rasy akita w Japonii. Jego badania wykazały, że pozostało tylko 30 czystej krwi akit, w tym Hachikō ze stacji Shibuya. Często wracał, by odwiedzać Hachikō, i przez lata opublikował kilka artykułów o niezwykłej lojalności psa. W 1932 roku jeden z jego artykułów, opublikowany w Asahi Shimbun, sprawił, że pies znalazł się w centrum uwagi całego kraju.
Pierwszy artykuł
Hachikō przyciągnął uwagę innych pasażerów. Wiele osób często korzystających ze stacji kolejowej Shibuya widywało Hachikō i profesora Ueno razem każdego dnia. Początkowe reakcje ludzi, zwłaszcza pracowników stacji, nie zawsze były przyjazne. Jednak po ukazaniu się pierwszego artykułu na jego temat w Asahi Shimbun 4 października 1932 roku, ludzie zaczęli przynosić Hachikō smakołyki i jedzenie, aby go karmić podczas oczekiwania.
Brązowy pomnik
W kwietniu 1934 roku na stacji Shibuya wzniesiono brązowy pomnik przedstawiający psa, wyrzeźbiony przez Teru Ando. Pomnik został przetopiony na potrzeby wojenne podczas II wojny światowej.
Symbol narodowy
Hachikō stał się narodową sensacją. Jego wierność pamięci swojego pana zaimponowała Japończykom jako duch lojalności rodzinnej, do którego wszyscy powinni dążyć. Nauczyciele i rodzice używali czuwania Hachikō jako przykładu dla dzieci. Znany japoński artysta wykonał rzeźbę psa, a w całym kraju wzrosła świadomość rasy akita. Ostatecznie legendarna wierność Hachikō stała się narodowym symbolem lojalności, szczególnie wobec osoby i instytucji cesarzy.
Śmierć Hachikō
Hachikō zmarł 8 marca 1935 roku w wieku 11 lat. Znaleziono go na ulicy w Shibuya.
Coroczna ceremonia
Każdego roku 8 marca oddanie Hachikō jest honorowane uroczystą ceremonią pamięci na stacji kolejowej Shibuya w Tokio. Setki miłośników psów często przybywają, aby uczcić jego pamięć i lojalność.
Drugi pomnik
W 1948 roku Takeshi Ando (syn pierwotnego artysty) wykonał drugi pomnik. Nowy pomnik, wzniesiony w sierpniu 1948 roku, stoi do dziś i jest popularnym miejscem spotkań. Wejście na stację w pobliżu tego pomnika nosi nazwę „Hachikō-guchi”, co oznacza „Wejście/Wyjście Hachikō”, i jest jednym z pięciu wyjść ze stacji Shibuya.
Yaeko Sakano
Yaeko Sakano, częściej nazywana Yaeko Ueno, była nieformalną partnerką Hidesaburō Ueno przez około 10 lat, aż do jego śmierci w 1925 roku. Podobno Hachikō okazywał jej wielkie szczęście i przywiązanie, ilekroć go odwiedzała. Yaeko zmarła 30 kwietnia 1961 roku w wieku 76 lat i została pochowana w świątyni w Taitō, z dala od grobu Ueno, mimo swoich próśb skierowanych do członków rodziny, aby pochowano ją wraz z jej zmarłym partnerem.
Szczekanie Hachikō
W 1994 roku Nippon Cultural Broadcasting w Japonii zdołało odzyskać nagranie szczekania Hachikō ze starej płyty, która była rozbita na kilka kawałków. Nastąpiła ogromna kampania reklamowa i w sobotę, 28 maja 1994 roku, 59 lat po jego śmierci, miliony słuchaczy radiowych włączyły odbiorniki, aby usłyszeć szczekanie Hachikō.
Dwa kolejne pomniki
Podobny pomnik stoi w rodzinnym mieście Hachikō, przed stacją Ōdate. W 2004 roku nowy pomnik Hachikō został wzniesiony przed Muzeum Psa Akita w Odate w Japonii.
Mój przyjaciel Hachiko
Mój przyjaciel Hachiko to amerykański dramat z 2009 roku, będący adaptacją japońskiego filmu z 1987 roku pt. Hachikō Monogatari. Oryginalny film opowiadał prawdziwą historię psa rasy akita o imieniu Hachikō, który żył w Japonii w latach 20. XX wieku. Ta wersja, osadzona we współczesnym amerykańskim kontekście, została wyreżyserowana przez Lasse Hallströma, napisana przez Stephena P. Lindseya i Kaneto Shindo, a wyprodukowana przez Richarda Gere'a. W filmie występują Gere, Joan Allen, Sarah Roemer i Cary-Hiroyuki Tagawa.
Pomnik w Rhode Island
Po premierze amerykańskiego filmu Mój przyjaciel Hachiko (2009), kręconego w Woonsocket w stanie Rhode Island, japoński konsulat w Stanach Zjednoczonych pomógł Blackstone Valley Tourism Council oraz miastu Woonsocket odsłonić identyczny pomnik Hachikō na placu Woonsocket Depot Square, który był lokalizacją stacji kolejowej „Bedridge” przedstawionej w filmie.
Odkrycie przyczyny śmierci
W marcu 2011 roku naukowcy ostatecznie ustalili przyczynę śmierci Hachikō: pies miał nowotwór w stadium terminalnym oraz infekcję nicieniami (filariozę). W żołądku Hachikō znaleziono również cztery patyczki po yakitori, ale nie uszkodziły one żołądka ani nie spowodowały jego śmierci.
Odkrycie nagrania Yaeko
W 2013 roku Sho Shiozawa, profesor Uniwersytetu Tokijskiego, odnalazł zapis Yaeko wskazujący na to, że chciała zostać pochowana razem z Ueno. Shiozawa był również prezesem Japońskiego Towarzystwa Inżynierii Nawadniania, Drenażu i Inżynierii Wiejskiej, które zarządza grobem Ueno na cmentarzu Aoyama.
Początek rodzinnego zjednoczenia
Później, 10 listopada 2013 roku, w dniu obchodów 90. rocznicy urodzin Hachikō, Sho Shiozawa oraz Keita Matsui, kurator Muzeum Pamięci Ludowej i Literackiej Shirane w Shibuyi, uznali za konieczne, aby Yaeko została pochowana razem z Ueno i Hachikō.
Pomnik na Uniwersytecie Tokijskim
9 marca 2015 roku Wydział Rolnictwa Uniwersytetu Tokijskiego odsłonił brązowy pomnik przedstawiający Ueno wracającego na spotkanie z Hachikō na Uniwersytecie Tokijskim w Japonii, aby upamiętnić 80. rocznicę śmierci Hachikō. Pomnik został wyrzeźbiony przez Tsutomu Uedę z Nagoi i przedstawia bardzo podekscytowanego Hachikō skaczącego na powitanie swojego pana po zakończeniu dnia pracy. Ueno jest ubrany w kapelusz, garnitur i prochowiec, a jego teczka leży na ziemi. Hachikō ma na sobie nabijaną ćwiekami uprząż, taką jak na jego ostatnich zdjęciach.
Zjednoczenie
19 maja 2016 roku podczas ceremonii na cmentarzu Aoyama, w obecności rodzin Ueno i Sakano, część prochów Yaeko Sakano została pochowana razem z Ueno i Hachikō, a jej imię oraz data śmierci zostały wyryte na boku jego nagrobka, co dopełniło zjednoczenia rodziny Hachikō.