Historia Telefony komórkowe

W 1949 roku AT&T skomercjalizowało usługę Mobile Telephone Service. Od momentu uruchomienia w St. Louis w stanie Missouri w 1946 roku, do 1948 roku AT&T wprowadziło Mobile Telephone Service w stu miastach i korytarzach autostradowych. Usługa ta była rzadkością, z zaledwie 5000 klientów wykonujących około 30 000 połączeń tygodniowo. Połączenia były zestawiane ręcznie przez operatora, a użytkownik musiał nacisnąć przycisk na słuchawce, aby mówić, i zwolnić go, aby słuchać. Sprzęt abonencki ważył około 80 funtów (36 kg).

Niemcy Zachodnie posiadały sieć o nazwie A-Netz, uruchomioną w 1952 roku jako pierwsza publiczna komercyjna sieć telefonii komórkowej w kraju. W 1972 roku została ona zastąpiona przez B-Netz, która łączyła rozmowy automatycznie.

Mobile phone for the so-called A-Netz, the first cellular network in Germany

Kontynuuj w Storyteller

Pierwszy w pełni zautomatyzowany system telefonii komórkowej dla pojazdów został uruchomiony w Szwecji w 1956 roku. Nazwany MTA (Mobiltelefonisystem A), pozwalał na wykonywanie i odbieranie połączeń w samochodzie za pomocą tarczy numerowej. Telefon samochodowy mógł być również przywoływany. Połączenia z samochodu były wybierane bezpośrednio, podczas gdy połączenia przychodzące wymagały od operatora zlokalizowania najbliższej stacji bazowej względem samochodu. Został opracowany przez Sture Lauréna i innych inżynierów operatora sieci Televerket. Ericsson dostarczył centralę, podczas gdy Svenska Radioaktiebolaget (SRA) i Marconi dostarczyły telefony oraz sprzęt stacji bazowej. Telefony MTA składały się z lamp próżniowych i przekaźników oraz ważyły 40 kilogramów (88 funtów).

AT&T wprowadziło pierwsze poważne ulepszenie telefonii komórkowej w 1965 roku, nadając ulepszonej usłudze oczywistą nazwę Improved Mobile Telephone Service. IMTS wykorzystywał dodatkowe kanały radiowe, umożliwiając więcej jednoczesnych połączeń na danym obszarze geograficznym, wprowadził wybieranie numeru przez klienta, eliminując ręczne zestawianie połączeń przez operatora, oraz zmniejszył rozmiar i wagę sprzętu abonenckiego. Pomimo poprawy pojemności oferowanej przez IMTS, popyt przewyższył możliwości systemu. W porozumieniu z państwowymi agencjami regulacyjnymi, AT&T ograniczyło usługę do zaledwie 40 000 klientów w całym systemie. Na przykład w Nowym Jorku 2000 klientów korzystało z zaledwie 12 kanałów radiowych i zazwyczaj musiało czekać 30 minut na wykonanie połączenia.

Trigild Gemini 2 inside

Kontynuuj w Storyteller

W 1966 roku Norwegia posiadała system o nazwie OLT, który był sterowany ręcznie.

Pierwszymi wdrożonymi automatycznymi analogowymi systemami komórkowymi był system NTT, użyty po raz pierwszy w Tokio w 1979 roku, a później rozprzestrzeniony na całą Japonię, oraz NMT w krajach nordyckich w 1981 roku.

Nippon Telegraph and Telephone Corporation (NTT) Company's logo.

Kontynuuj w Storyteller

W 1971 roku Finlandia posiadała system o nazwie ARP, który również był ręczny, podobnie jak szwedzki MTD.

W lipcu 1971 roku system Readycall został wprowadzony w Londynie przez firmę Burndept po uzyskaniu specjalnej koncesji na przełamanie monopolu pocztowego, aby umożliwić selektywne dzwonienie na telefony komórkowe z publicznej sieci telefonicznej. System ten był dostępny dla publiczności w ramach abonamentu w wysokości 16 funtów miesięcznie. Rok później usługę rozszerzono na dwa inne miasta w Wielkiej Brytanii.

3 kwietnia 1973 roku Martin Cooper, badacz i dyrektor Motoroli, wykonał pierwszą rozmowę telefoniczną z ręcznego urządzenia abonenckiego, dzwoniąc do dr. Joela S. Engela z Bell Labs, swojego rywala. Prototyp telefonu ręcznego użyty przez dr. Coopera ważył 1,1 kilograma (2,4 funta) i mierzył 23 na 13 na 4,5 centymetra (9,1 na 5,1 na 1,8 cala). Prototyp oferował czas rozmów wynoszący zaledwie 30 minut i wymagał 10 godzin ładowania.

Dr. Martin Cooper, the inventor of the cell phone, with DynaTAC prototype

Kontynuuj w Storyteller

6 marca 1983 roku telefon komórkowy DynaTAC 8000X został wprowadzony na rynek w pierwszej amerykańskiej sieci 1G przez firmę Ameritech. Jego opracowanie kosztowało 100 milionów dolarów i zajęło ponad dekadę, zanim trafił na rynek. Telefon miał czas rozmów wynoszący zaledwie trzydzieści pięć minut i wymagał dziesięciu godzin ładowania. Popyt konsumentów był silny pomimo czasu pracy baterii, wagi i krótkiego czasu rozmów, a listy oczekujących liczyły tysiące osób.

A Motorola DynaTAC 8000X from 1984. This phone has an early British Telecom badge and primitive red LED display

Kontynuuj w Storyteller

Pierwszym analogowym systemem komórkowym szeroko wdrożonym w Ameryce Północnej był Advanced Mobile Phone System (AMPS). Został on komercyjnie wprowadzony w obu Amerykach 13 października 1983 roku, w Izraelu w 1986 roku i w Australii w 1987 roku. AMPS był pionierską technologią, która pomogła napędzić masowe wykorzystanie technologii komórkowej, ale według współczesnych standardów miał kilka poważnych problemów. Był niezaszyfrowany i łatwo podatny na podsłuch za pomocą skanera; był podatny na „klonowanie” telefonów komórkowych i wykorzystywał schemat wielodostępu z podziałem częstotliwości (FDMA), wymagając znacznych ilości pasma bezprzewodowego do obsługi.

A Motorola DynaTAC 8000X from 1984. This phone has an early British Telecom badge and primitive red LED display

Kontynuuj w Storyteller

W lutym 1986 roku Australia uruchomiła swój system telefonii komórkowej za pośrednictwem Telecom Australia. Peter Reedman był pierwszym klientem Telecom, który został podłączony 6 stycznia 1986 roku wraz z pięcioma innymi abonentami jako klienci testowi przed oficjalną datą uruchomienia 28 lutego.

W 1991 roku w Finlandii uruchomiono pierwszą sieć GSM (Radiolinja).

GSM-Telefone-1991

Kontynuuj w Storyteller

Druga generacja wprowadziła nowy wariant komunikacji zwany SMS lub wiadomościami tekstowymi. Początkowo był dostępny tylko w sieciach GSM, ale z czasem rozprzestrzenił się na wszystkie sieci cyfrowe. Pierwsza wiadomość SMS wygenerowana przez maszynę została wysłana w Wielkiej Brytanii 3 grudnia 1992 roku.

W 1994 roku wprowadzono IBM Simon. Był to prawdopodobnie pierwszy na świecie smartfon. Łączył w sobie funkcje telefonu komórkowego, pagera, faksu i PDA. Zawierał kalendarz, książkę adresową, zegar, kalkulator, notatnik, pocztę elektroniczną oraz ekran dotykowy z klawiaturą QWERTY. IBM Simon posiadał rysik służący do obsługi ekranu dotykowego. Wyposażony był w funkcję przewidywania tekstu, która podpowiadała kolejne znaki podczas pisania. Posiadał aplikacje, a przynajmniej możliwość dodawania nowych funkcji poprzez włożenie do telefonu karty pamięci PCMCIA o pojemności 1,8 MB.

The IBM Simon Personal Communicator and charging base Date

Kontynuuj w Storyteller

Płatności mobilne testowano w 1998 roku w Finlandii i Szwecji, gdzie telefon komórkowy służył do płacenia w automatach z napojami Coca-Cola oraz za parkowanie samochodu. Komercyjne wdrożenia nastąpiły w 1999 roku w Norwegii.

Standard 2G wprowadził również możliwość dostępu do treści multimedialnych na telefonach komórkowych. W 1998 roku pierwszą treścią do pobrania sprzedawaną na telefony komórkowe był dzwonek, wprowadzony przez fińską firmę Radiolinja (obecnie Elisa).

Pierwsza pełna usługa internetowa w telefonach komórkowych została wprowadzona przez NTT DoCoMo w Japonii w 1999 roku.

NTT DoCoMo logo

Kontynuuj w Storyteller

Pierwszy komercyjny system płatności naśladujący banki i karty kredytowe został uruchomiony na Filipinach w 1999 roku jednocześnie przez operatorów komórkowych Globe i Smart.

Reklama w telefonie komórkowym pojawiła się po raz pierwszy w Finlandii, kiedy w 2000 roku uruchomiono bezpłatny codzienny serwis z nagłówkami wiadomości SMS, sponsorowany przez reklamy.

Pierwsza przedkomercyjna sieć testowa 3G została uruchomiona przez NTT DoCoMo w Japonii w regionie Tokio w maju 2001 roku.

NTT DoCoMo logo

Kontynuuj w Storyteller

NTT DoCoMo uruchomiło pierwszą komercyjną sieć 3G 1 października 2001 roku, wykorzystując technologię WCDMA.

NTT DoCoMo logo

Kontynuuj w Storyteller

Od 14 czerwca 2007 roku wszystkie nowe telefony komórkowe ubiegające się o licencję w Chinach muszą wykorzystywać port USB jako port zasilania do ładowania baterii. Był to pierwszy standard wykorzystujący konwencję zwierania pinów D+ i D−.

Do 2009 roku stało się jasne, że w pewnym momencie sieci 3G zostaną przeciążone przez rozwój aplikacji wymagających dużej przepustowości, takich jak streaming mediów. W rezultacie branża zaczęła zwracać się ku zoptymalizowanym pod kątem danych technologiom czwartej generacji, obiecującym nawet 10-krotny wzrost prędkości w porównaniu z istniejącymi technologiami 3G. Pierwszymi dwiema komercyjnie dostępnymi technologiami określanymi jako 4G były standard WiMAX (oferowany w USA przez Sprint) oraz standard LTE, wprowadzony po raz pierwszy w Skandynawii przez TeliaSonera.

4G Logo - image

Kontynuuj w Storyteller