Koniec dynastii salickiej

Kiedy dynastia salicka wygasła wraz ze śmiercią Henryka V w 1125 roku, książęta postanowili nie wybierać najbliższego krewnego, lecz Lotara, umiarkowanie potężnego, ale już starego księcia Saksonii. Kiedy zmarł w 1137 roku, książęta ponownie dążyli do ograniczenia władzy królewskiej; w związku z tym nie wybrali preferowanego spadkobiercy Lotara, jego zięcia Henryka Dumnego z rodu Welfów, lecz Konrada III z rodu Hohenstaufów, wnuka cesarza Henryka IV, a tym samym siostrzeńca cesarza Henryka V. Doprowadziło to do ponad stuletnich sporów między dwoma rodami. Konrad wyparł Welfów z ich posiadłości, ale po jego śmierci w 1152 roku jego siostrzeniec Fryderyk I „Barbarossa” odziedziczył po nim tron i zawarł pokój z Welfami, przywracając swojemu kuzynowi Henrykowi Lwu jego – choć uszczuplone – posiadłości.

Może zawierać błędy.