Przemówienie „Quit India”

Sprzeciw Gandhiego wobec udziału Indii w II wojnie światowej wynikał z jego przekonania, że Indie nie mogą być stroną wojny, która rzekomo toczy się o wolność demokratyczną, podczas gdy ta wolność była odmawiana samym Indiom. Potępił on również nazizm i faszyzm, co zyskało poparcie innych indyjskich przywódców. W miarę trwania wojny Gandhi zintensyfikował swoje żądania niepodległości, wzywając Brytyjczyków do opuszczenia Indii w przemówieniu wygłoszonym w 1942 roku w Mumbaju. Był to najbardziej zdecydowany bunt Gandhiego i Partii Kongresowej, mający na celu wymuszenie wycofania się Brytyjczyków z Indii. Brytyjski rząd zareagował szybko na przemówienie „Quit India” i w ciągu kilku godzin od jego wygłoszenia aresztował Gandhiego oraz wszystkich członków Komitetu Roboczego Kongresu. Jego rodacy odpowiedzieli na aresztowania, niszcząc lub podpalając setki należących do rządu stacji kolejowych i posterunków policji oraz przecinając linie telegraficzne.

Może zawierać błędy.