Brünnlitz

Gdy Armia Czerwona zbliżała się w lipcu 1944 roku, SS zaczęło zamykać najbardziej wysunięte na wschód obozy koncentracyjne i ewakuować pozostałych więźniów na zachód do Auschwitz i obozu koncentracyjnego Gross-Rosen. Osobisty sekretarz Götha, Mietek Pemper, ostrzegł Schindlera o planach nazistów dotyczących zamknięcia wszystkich fabryk niezwiązanych bezpośrednio z wysiłkiem wojennym, w tym zakładu emalii Schindlera. Pemper zasugerował Schindlerowi, aby przestawił produkcję z naczyń kuchennych na granaty przeciwpancerne, aby ocalić życie żydowskich pracowników. Używając łapówek i swoich zdolności przekonywania, Schindler przekonał Götha i urzędników w Berlinie, aby pozwolili mu przenieść fabrykę i pracowników do Brünnlitz (czes. Brněnec) w Kraju Sudetów, oszczędzając im w ten sposób pewnej śmierci w komorach gazowych. Korzystając z nazwisk dostarczonych przez funkcjonariusza żydowskiej policji w getcie, Marcela Goldberga, Pemper sporządził i wpisał na maszynie listę 1200 Żydów – 1000 pracowników Schindlera i 200 więźniów z fabryki tekstyliów Juliusa Madritscha – którzy zostali wysłani do Brünnlitz w październiku 1944 roku.

Może zawierać błędy.