Senat rzymski
Senat rzymski był organem zarządzającym i doradczym w starożytnym Rzymie. Była to jedna z najtrwalszych instytucji w historii Rzymu, ustanowiona w pierwszych dniach istnienia miasta Rzym (tradycyjnie założonego w 753 r. p.n.e.).
null
Historia Republika Rzymska
509 p.n.e. do 27 p.n.e.
Roman Republic (Present-Day Rome, Italy)
Republika Rzymska była państwem cywilizacji rzymskiej okresu klasycznego, zarządzanym poprzez publiczną reprezentację ludu rzymskiego. Począwszy od obalenia Królestwa Rzymskiego (tradycyjnie datowanego na 509 r. p.n.e.) i kończąc w 27 r. p.n.e. ustanowieniem Cesarstwa Rzymskiego, kontrola Rzymu w tym okresie gwałtownie się rozszerzyła — od bezpośredniego sąsiedztwa miasta po hegemonię nad całym światem śródziemnomorskim.
Igrzyska panatenajskie
Igrzyska panatenajskie odbywały się co cztery lata w Atenach w starożytnej Grecji od 566 r. p.n.e. do III wieku n.e.
Lucjusz Tarkwiniusz Pyszny
Lucjusz Tarkwiniusz Pyszny był legendarnym siódmym i ostatnim królem Rzymu, panującym od 535 r. p.n.e. do powstania ludowego w 509 r. p.n.e., które doprowadziło do ustanowienia Republiki Rzymskiej. Jego rządy opisywane są jako tyrania, która uzasadniała zniesienie monarchii.
Tarkwiniusz zostaje królem
Tarkwiniusz był synem piątego króla, Tarkwiniusza Pryskusa. Około 535 r. p.n.e. Tarkwiniusz wraz ze swoją żoną, Tullią Młodszą, zorganizował morderstwo Serwiusza. Tarkwiniusz zajął jego miejsce jako król.
Urzędnicy wykonawczy Republiki Rzymskiej
Urzędnicy wykonawczy Republiki Rzymskiej byli funkcjonariuszami starożytnej Republiki Rzymskiej, wybieranymi przez lud Rzymu.
Ustawa znosząca władzę królewską
Senat zgodził się znieść władzę królewską. W zamian większość dawnych funkcji króla została przeniesiona na dwóch oddzielnych konsulów. Konsulowie ci byli wybierani na urząd na okres jednego roku.
Gwałt Sekstusa Tarkwiniusza na Lukrecji
Sekstus Tarkwiniusz był trzecim i najmłodszym synem ostatniego króla Rzymu, Tarkwiniusza Pysznego, według Liwiusza, jednak według Dionizjusza z Halikarnasu był najstarszym z trzech synów. Według tradycji rzymskiej, jego gwałt na Lukrecji był wydarzeniem, które przeważyło szalę i doprowadziło do obalenia monarchii oraz ustanowienia Republiki Rzymskiej.
Publiusz Waleriusz Poplikola
Publiusz Waleriusz Poplikola lub Publicola był jednym z czterech rzymskich arystokratów, którzy przewodzili obaleniu monarchii i zostali konsulami rzymskimi; był kolegą Lucjusza Juniusza Brutusa w 509 r. p.n.e., tradycyjnie uważanym za pierwszy rok Republiki Rzymskiej.
Lucjusz Juniusz Brutus
Lucjusz Juniusz Brutus to półlegendarny założyciel Republiki Rzymskiej i tradycyjnie jeden z jej pierwszych konsulów w 509 r. p.n.e. Uważa się go za odpowiedzialnego za wygnanie swojego wuja, rzymskiego króla Tarkwiniusza Pysznego, po samobójstwie Lukrecji, co doprowadziło do obalenia monarchii rzymskiej.
Zgromadzenie centurialne
Zgromadzenie centurialne zostało rzekomo założone przez legendarnego króla Rzymu Serwiusza Tuliusza, na mniej niż wiek przed założeniem Republiki Rzymskiej w 509 r. p.n.e.
Początki historii konstytucyjnej Republiki Rzymskiej
Historia konstytucyjna Republiki Rzymskiej rozpoczęła się od rewolucji, która obaliła monarchię w 509 r. p.n.e.
Bitwa nad jeziorem Regillus
Bitwa nad jeziorem Regillus była legendarnym zwycięstwem Rzymian nad Ligą Latyńską, odniesionym krótko po ustanowieniu Republiki Rzymskiej w ramach szerszej wojny latyńskiej. Latynowie byli dowodzeni przez sędziwego Tarkwiniusza Pysznego, siódmego i ostatniego króla Rzymu, który został wygnany w 509 r. p.n.e., oraz jego zięcia, Oktawiusza Mamiliusza, dyktatora z Tusculum.
Bitwa nad Silvą Arsią
Bitwa nad Silvą Arsią była starciem w 509 r. p.n.e. pomiędzy siłami republikańskimi starożytnego Rzymu a siłami etruskimi z Tarkwinii i Wejów, dowodzonymi przez zdetronizowanego króla Rzymu, Tarkwiniusza Pysznego. Bitwa miała miejsce w pobliżu lasu Silva Arsia na terytorium Rzymu i zakończyła się zwycięstwem Rzymu, ale śmiercią jednego z konsulów, Lucjusza Juniusza Brutusa.
Obalenie monarchii rzymskiej
Obalenie monarchii rzymskiej, rewolucja polityczna w starożytnym Rzymie, miała miejsce około 509 r. p.n.e. i doprowadziła do wygnania ostatniego króla Rzymu, Tarkwiniusza Pysznego, oraz ustanowienia Republiki Rzymskiej.
Waleriusz powrócił do Rzymu, aby świętować triumf
Konsul Waleriusz zebrał łupy po rozbitych Etruskach i powrócił do Rzymu, aby 1 marca 509 r. p.n.e. świętować triumf.
Tarkwiniuszowi nie udało się odzyskać tronu
Tarkwiniusz, po nieudanej próbie odzyskania tronu przy pomocy sojuszników z Tarkwinii i Wejów, w 508 r. p.n.e. zwrócił się o pomoc do Larsa Porseny, króla Kluzjum. Kluzjum było wówczas potężnym miastem etruskim.
Lars Porsena
Lars Porsena był etruskim królem znanym z wojny przeciwko Rzymowi. Władał miastem Kluzjum (etruskie: Clevsin; współczesne Chiusi). Nie ma ustalonych dat jego panowania, ale źródła rzymskie często umiejscawiają tę wojnę około 508 r. p.n.e.
Porsena wysłał posłów do Rzymu z ofertą pokoju
Porsena wysłał posłów do Rzymu z ofertą pokoju. Wynegocjowano warunki. Porsena zażądał przywrócenia tronu Tarkwiniuszowi, ale Rzymianie odmówili.
Porsena zaatakował Rzym
Porsena wraz ze swoją armią zaatakował Rzym. Gdy jego wojska nacierały na Pons Sublicius, jeden z mostów nad Tybrem prowadzących do miasta, Publiusz Horacjusz Kokles przeskoczył na drugą stronę mostu, by powstrzymać wroga, dając Rzymianom czas na zniszczenie przeprawy. Dołączyli do niego Tytus Herminiusz Akwilinus i Spuriusz Larcjusz. Herminiusz i Larcjusz wycofali się, gdy most był już prawie zniszczony. Horacjusz czekał, aż most runie, a następnie przepłynął rzekę pod ostrzałem wroga.
Atak zakończył się niepowodzeniem
Ponieważ atak zakończył się niepowodzeniem, Porsena postanowił zablokować miasto. Założył garnizon na Janikulum, zablokował transport rzeczny i wysyłał oddziały łupieżcze do okolicznych wsi.
Porsena ponownie wysłał posłów do rzymskiego senatu
W 507 r. p.n.e. Porsena ponownie wysłał posłów do rzymskiego senatu, żądając przywrócenia Tarkwiniusza na tron. Legaci zostali odesłani do Porseny z informacją, że Rzymianie nigdy nie przyjmą z powrotem Tarkwiniusza i że Porsena, z szacunku dla Rzymian, powinien zaprzestać żądań w tej sprawie.
Spuriusz Larcjusz
Spuriusz Larcjusz był jednym z czołowych mężów wczesnej Republiki Rzymskiej, dwukrotnym konsulem. Jednak największą sławę zdobył jako jeden z obrońców mostu Sublicjusza przed armią Larsa Porseny, króla Kluzjum.
Marek Waleriusz Wolusus
Marek Waleriusz Wolusus był rzymskim konsulem wraz z Publiuszem Postumiuszem Tubertusem w 505 r. p.n.e. Był synem Wolezusa Waleriusza i bratem Publiusza Waleriusza Publikoli oraz Maniusza Waleriusza Maksimusa. Podczas swojego konsulatu w 505 r. p.n.e. z powodzeniem prowadził wojnę z Sabinami, za co obaj konsulowie zostali uhonorowani triumfem.
Wojny rzymsko-sabińskie
W latach 505–504 p.n.e. toczyła się wojna między republikańskim Rzymem a Sabinami. Choć Liwiusz nie wspomina o udziale Etrusków.
Opiter Werginiusz Trikostus
Opiter Werginiusz Trikostus sprawował urząd konsula wczesnej Republiki Rzymskiej w 502 r. p.n.e. wraz ze Spuriuszem Kasjuszem Wecellinusem. Był pierwszym z potężnego rodu Werginiuszów, który uzyskał konsulat.
Serwiusz Sulpicjusz Kamerinus Kornutus
Serwiusz Sulpicjusz Kamerinus Kornutus był konsulem w Rzymie w 500 r. p.n.e. wraz z Maniuszem Tulliuszem Longusem. Był pierwszym konsulem z patrycjuszowskiego rodu Sulpicjuszy, który prawdopodobnie wziął swoją nazwę od miasta Cameria lub Camerium w Lacjum. Był ojcem Kwintusa Sulpicjusza Kamerinusa Kornutusa, konsula w 490 r. p.n.e. Był również pierwszą osobą wyraźnie zidentyfikowaną w starożytnej literaturze jako curio maximus, sprawując ten urząd w 463 r. p.n.e.
Konflikt między plebejuszami a patrycjuszami
Konflikt stanowy był walką polityczną między plebejuszami (ludem) a patrycjuszami (arystokracją) starożytnej Republiki Rzymskiej, trwającą od 500 do 287 r. p.n.e., w której plebejusze dążyli do równości politycznej z patrycjuszami. Odegrał on kluczową rolę w rozwoju konstytucji Republiki Rzymskiej.
Tytus Ebutius Helwa
Tytus Ebutius Helwa był rzymskim senatorem i dowódcą z wczesnego okresu Republiki, który sprawował konsulat w 499 r. p.n.e. Podczas bitwy nad jeziorem Regillus pełnił funkcję magister equitum pod dowództwem Aulusa Postumiusza Albusa. Był ojcem Lucjusza Ebutiusza Helwy, konsula w 463 r. p.n.e.
Kwintus Kloeliusz Sykul
Kwintus Kloeliusz Sykul był rzymskim politykiem republikańskim i patrycjuszem żyjącym na początku V wieku p.n.e. W 498 r. p.n.e. sprawował urząd konsula Rzymu wraz z Tytusem Larcjuszem. Jego ród wywodził się z Alba Longa i przybył do Rzymu za panowania Tullusa Hostiliusza. Był pierwszym członkiem swojej rodziny, który pełnił urząd konsula.
Bitwa nad jeziorem Regillus
Bitwa nad jeziorem Regillus była legendarnym rzymskim zwycięstwem nad Ligą Latyńską, odniesionym krótko po ustanowieniu Republiki Rzymskiej w ramach szerszej wojny latyńskiej.
Rzym był w stanie wojny z trzema italskimi plemionami
W 494 r. p.n.e. Rzym był w stanie wojny z trzema italskimi plemionami (Ekwami, Sabinami i Wolskami), ale żołnierze plebejscy, za radą Lucjusza Sycyniusza Welutusa, odmówili marszu przeciwko wrogowi i zamiast tego udali się na Górę Świętą poza Rzymem.
Dionizje
Dionizje były wielkim świętem w starożytnych Atenach ku czci boga Dionizosa, którego głównymi wydarzeniami były przedstawienia teatralne tragedii, a od 487 r. p.n.e. także komedii.
Wejowie prowadzili wojnę z Rzymem
W latach 483–476 p.n.e. Wejowie prowadzili wojnę z Rzymem, wspierani przez posiłki z innych miast etruskich. Po stronie rzymskiej znaczącą rolę odegrali członkowie rodu Fabiuszy i stało się to niemal osobistą walką tej rodziny przeciwko Wejom. Rzym wyszedł z tej wojny zwycięsko.
Etruskowie zaatakowali rzymski obóz
Etruskowie wykorzystali chwilę spokoju w walce, aby zaatakować rzymski obóz, przełamując obronę rezerw. Jednak wieść o ataku dotarła do konsulów, a Manliusz rozmieścił swoich ludzi wokół wyjść z obozu, otaczając Etrusków.
Rzym był rozdarty wewnętrznymi sporami
W 480 r. p.n.e. Rzym był rozdarty wewnętrznymi sporami, co zachęciło mieszkańców Wejów do wyruszenia w pole w nadziei na złamanie potęgi Rzymu. Wspierali ich żołnierze z innych miast etruskich.
Tytus Verginiusz Tricostus Rutilus przydzielony do wojny z Wejami
W 479 r. p.n.e. wojnę z Wejami powierzono konsulowi Tytusowi Verginiuszowi Tricostusowi Rutilusowi, podczas gdy jego kolega Kaeso Fabius zajmował się najazdem Ekwów.
Wznowiono działania wojenne
W 477 r. p.n.e. wznowiono działania wojenne i walki przybrały na sile, z najazdami Fabiuszów na terytorium Wejów i odwrotnie. Wejenci przygotowali zasadzkę, która doprowadziła do bitwy nad Cremerą, najprawdopodobniej 18 lipca 477 r. p.n.e.
Bitwa nad Cremerą
Bitwa nad Cremerą została stoczona między Republiką Rzymską a etruskim miastem Weje w 477 r. p.n.e.
Rzymianie zostali ponownie pokonani
Senat rzymski wysłał konsula Tytusa Meneniusza Lanatusa z armią przeciwko Wejentom, ale Rzymianie zostali ponownie pokonani.
Wejenci rozpoczęli działania wojenne przeciwko Rzymowi
W 475 r. p.n.e. Wejenci wraz z Sabinami rozpoczęli działania wojenne przeciwko Rzymowi, zaledwie rok po klęsce Wejów w poprzedniej wojnie.
Publiusz Waleriusz Poplicola otrzymał dowództwo w wojnie
Konsul Publiusz Waleriusz Poplicola otrzymał dowództwo w wojnie. Armia rzymska została wzmocniona posiłkami od latyńskich sojuszników i Herników.
Wejenci wraz z Sabinami rozpoczęli działania wojenne przeciwko Rzymowi
W 475 r. p.n.e. Wejenci wraz z Sabinami rozpoczęli działania wojenne przeciwko Rzymowi, zaledwie rok po klęsce Wejów w poprzedniej wojnie.
Waleriusz otrzymał triumf za zwycięstwo
Waleriusz otrzymał triumf za zwycięstwo, który świętował 1 maja.
Rzym odnosi ogólne zwycięstwo
Armia sabińska obozowała pod murami Wejów. Armia rzymska zaatakowała pozycje sabińskie. Sabinowie wypadli ze swojego obozu, ale Rzymianie przeważali w walce i zdobyli bramę obozu sabińskiego. Siły Wejów zaatakowały następnie z miasta, ale w pewnym nieładzie, a szarża rzymskiej kawalerii rozbiła Wejentów, dając Rzymowi ogólne zwycięstwo. Manliusz otrzymał w rezultacie owację, którą świętował 15 marca.
Uchwalono Lex Publilia
W 471 r. p.n.e. uchwalono Lex Publilia. Była to ważna reforma przenosząca realną władzę z patrycjuszy na plebejuszy. Ustawa przeniosła wybór trybunów ludowych na zgromadzenia tributowe (comitia tributa), uwalniając tym samym ich wybór od wpływu patrycjuszowskich klientów.
Bitwa na górze Algidus
Bitwa na górze Algidus została stoczona w 458 r. p.n.e. między Republiką Rzymską a Ekami, w pobliżu góry Algidus w Lacjum. Rzymski dyktator Lucjusz Kwinkcjusz Cyncynat zamienił spodziewaną rzymską klęskę w ważne zwycięstwo.
Marek Horacjusz Pulvillus
Marek Horacjusz Pulvillus był arystokratą przed i w trakcie wczesnej Republiki Rzymskiej w czasie obalenia monarchii rzymskiej.
Bitwa pod Corbio
Bitwa pod Corbio miała miejsce w 446 r. p.n.e. Generał Tytus Kwinkcjusz Kapitoliński Barbatus i legat Spuriusz Postumiusz Albus Regillensis poprowadzili wojska rzymskie do zwycięstwa nad plemionami Ekwów z północno-wschodniego Lacjum i Wolsków z południowego Lacjum.
Kaeso Fabius Ambustus
Kaeso Fabius Ambustus był czterokrotnym trybunem konsularnym Republiki Rzymskiej na przełomie V i IV wieku p.n.e. Kaeso został wysłany jako ambasador do Galów, gdy ci oblegali Kluzjum, i wziął udział w ataku na oblegających Galów. Galowie zażądali wydania im całej trójki za naruszenie prawa narodów.
Aurunkowie
Aurunkowie byli italskim plemieniem, które zamieszkiwało południową Italię od około I tysiąclecia p.n.e. Ostatecznie zostali pokonani przez Rzym i włączeni do Republiki Rzymskiej w drugiej połowie IV wieku p.n.e.
Celtycka inwazja na Italię
Do 390 r. p.n.e. kilka plemion galijskich najeżdżało Italię od północy. Rzymianie zostali o tym zaalarmowani, gdy szczególnie wojownicze plemię, Senonowie, najechało dwa etruskie miasta znajdujące się blisko strefy wpływów Rzymu.
Bitwa nad Alią
Bitwa nad Alią była starciem stoczonym ok. 387 r. p.n.e. między Senonami – plemieniem galijskim pod wodzą Brennusa, które najechało północną Italię – a Republiką Rzymską.
Marek Manliusz Kapitoliński stanął po stronie plebejuszy
W 385 r. p.n.e. były konsul i wybawca oblężonego Kapitolu, Marek Manliusz Kapitoliński, miał stanąć po stronie plebejuszy, zrujnowanych przez złupienie Rzymu i w dużej mierze zadłużonych u patrycjuszy.
Decemviri sacris faciundis
W 367 r. p.n.e. przeprowadzili ustawę tworzącą Decemviri sacris faciundis, kolegium dziesięciu kapłanów, z których pięciu musiało być plebejuszami, co przełamało monopol patrycjuszy na kapłaństwo.
Koniec walki stanów (367–287 p.n.e.)
Era patrycjatu dobiegła całkowitego końca w 287 r. p.n.e. wraz z uchwaleniem ustawy Hortensjusza. Kiedy utworzono urząd edyla kurulnego, był on dostępny tylko dla patrycjuszy.
Ustawy Licyniusza-Sekstiusza
Ustawy Licyniusza-Sekstiusza (leges Liciniae Sextiae) były serią praw zaproponowanych przez trybunów ludowych, Lucjusza Sekstiusza Lateranusa i Gajusza Licyniusza Stolo, i uchwalonych około 367 r. p.n.e. Liwiusz nazywa je rogatio – choć czasami odnosi się do nich jako lex – ponieważ zgromadzenie plebejskie nie miało wówczas uprawnień do uchwalania leges (ustaw).
Rzym wypowiedział wojnę Tarkwiniom
Rzym wypowiedział wojnę Tarkwiniom po tym, jak siły z tego miasta najechały terytorium Rzymu. Do prowadzenia tej wojny wyznaczono konsula Gajusza Fabiusza Ambustusa.
Konsul Gajusz Marcjusz Rutilus pierwszym plebejuszem
Czterokrotny konsul Gajusz Marcjusz Rutilus został pierwszym plebejskim dyktatorem w 356 r. p.n.e. i cenzorem w 351 r. p.n.e.
Sydycynowie
Sydycynowie byli jednym z ludów italskich starożytnej Italii. Ich terytorium rozciągało się na północ od stolicy, Teanum Sidicinum (współczesne Teano), wzdłuż doliny rzeki Liri aż do Fregellae, obejmując łącznie około 3000 kilometrów kwadratowych (1200 mil kwadratowych).
I wojna samnicka
Liwiusz jest jedynym zachowanym źródłem, które podaje ciągły opis wojny, znanej we współczesnej historiografii jako I wojna samnicka. Ponadto Fasti Triumphales odnotowują dwa rzymskie triumfy datowane na tę wojnę, a niektóre wydarzenia opisane przez Liwiusza są również wspominane przez innych starożytnych pisarzy.
Wojna latyńska
W wojnie latyńskiej (340–338) Rzym pokonał koalicję Latynów w bitwach pod Wezuwiuszem i Trigonum.
Kwintus uchwalił trzy ustawy
W 339 r. plebejski konsul i dyktator Kwintus Publiliusz Filo uchwalił trzy ustawy rozszerzające uprawnienia plebejuszy.
Wybuchła wojna między Aurunkami a Sydycynami
W 337 p.n.e. wybuchła wojna między Aurunkami a Sydycynami. Rzymianie zdecydowali się pomóc Aurunkom, ponieważ nie walczyli oni z Rzymem podczas pierwszej wojny samnickiej.
Druga wojna samnicka
Po około dwóch dekadach i po porozumieniu z 341 p.n.e. starcie między Rzymem a Samnitami odnowiło się, a tym razem ich obecność jako centralnych potęg na Półwyspie Apenińskim. A po wcześniejszych zwycięstwach, aby ekspandować w regionach i osiągać nowe sukcesy za granicą. Oba ludy dążyły do osiągnięcia przewagi kosztem drugiego, co wywołało wiele napięć i tarć, które doprowadziły do wybuchu drugiej wojny.
Senat Republiki Rzymskiej
Pierwotnie główni urzędnicy, konsulowie, mianowali wszystkich nowych senatorów. Mieli również prawo usuwać jednostki z Senatu. Około 318 r. p.n.e. „plebiscyt Owiniusza” przekazał tę władzę innemu rzymskiemu urzędnikowi, cenzorowi, który zachował tę władzę aż do końca Republiki Rzymskiej.
Patrycjuszowski cenzor Appiusz Klaudiusz Caecus mianował senatorów
W 312 r., zgodnie z tą ustawą, patrycjuszowski cenzor Appiusz Klaudiusz Caecus mianował wielu nowych senatorów, aby wypełnić nowy limit 300 osób, w tym potomków wyzwoleńców.
Bitwa pod Bovianum
Bitwa pod Bovianum została stoczona w 305 p.n.e. między Rzymianami a Samnitami. Wynikiem było zwycięstwo Rzymian i zakończenie drugiej wojny samnickiej.
Rzym ugruntował swoją pozycję jako główna potęga we Włoszech
Na początku III wieku Rzym ugruntował swoją pozycję jako główna potęga we Włoszech, ale nie wszedł jeszcze w konflikt z dominującymi potęgami militarnymi basenu Morza Śródziemnego: Kartaginą i królestwami greckimi.
Ustanowienie czterech plebejskich pontyfików
W 300 r. dwaj trybuni ludowi Gnejusz i Kwintus Ogulniuszowie uchwalili Lex Ogulnia, która stworzyła czterech plebejskich pontyfików, zrównując tym samym liczbę pontyfików patrycjuszowskich, oraz pięciu plebejskich augurów, przewyższając liczbę czterech patrycjuszy w kolegium.
Delegacja lukańska udała się do Rzymu
Na początku 298 p.n.e. delegacja lukańska udała się do Rzymu, aby poprosić Rzymian o wzięcie ich pod swoją ochronę, ponieważ Samnici, po nieudanej próbie wciągnięcia ich do sojuszu, najechali ich terytorium. Rzym zgodził się na sojusz. Fecjałowie zostali wysłani do Samnium, aby nakazać Samnitom opuszczenie Lukanii.
Trzecia wojna samnicka
W 299 p.n.e. Etruskowie, być może z powodu rzymskiej kolonii założonej w Narnii w sąsiedniej Umbrii, przygotowywali się do wojny z Rzymem. Jednakże Galowie najechali ich terytorium, więc Etruskowie zaoferowali im pieniądze, aby zawrzeć sojusz.
Pyrrus był greckim królem
Pyrrus był greckim królem i mężem stanu okresu hellenistycznego. Był królem greckiego plemienia Molossów, z królewskiego rodu Ajakidów, a później został królem Epiru. Był jednym z najsilniejszych przeciwników wczesnego Rzymu i uważany jest za jednego z największych wodzów starożytności. Pyrrus był greckim królem i mężem stanu okresu hellenistycznego. Był królem greckiego plemienia Molossów, z królewskiego rodu Ajakidów, a później został królem Epiru. Był jednym z najsilniejszych przeciwników wczesnego Rzymu i uważany jest za jednego z największych wodzów starożytności.
Armia rzymska środkowej Republiki
Armia rzymska środkowej Republiki, zwana również manipularną armią rzymską lub armią polibiuszowską, odnosi się do sił zbrojnych wystawianych przez środkową Republikę Rzymską, od końca wojen samnickich (290 p.n.e.) do końca wojny ze sprzymierzeńcami.
Kilka rzymskich okrętów wojennych wpłynęło do portu w Tarencie
W 282 r. kilka rzymskich okrętów wojennych wpłynęło do portu w Tarencie, łamiąc tym samym traktat między Republiką a greckim miastem, który zakazywał rzymskiej flocie wstępu do Zatoki.
Bitwa pod Populonią
Bitwa pod Populonią została stoczona w 282 p.n.e. między Rzymem a Etruskami. Rzymianie odnieśli zwycięstwo, a zagrożenie etruskie dla Rzymu znacznie zmalało po tej bitwie.
Pyrrus wysyła Kineasza do Rzymu
Pyrrus wysyła Kineasza do Rzymu jako swojego ambasadora, aby wynegocjować pokój lub rozejm.
Pyrrus wylądował we Włoszech
Pyrrus i jego armia licząca 25 500 żołnierzy (oraz 20 słoni bojowych) wylądowali we Włoszech w 280 r.; został natychmiast mianowany Strategosem Autokratorem przez Tarentyjczyków.
Pyrrus wycofuje się i zbliża do Kampanii
Pyrrus wycofuje się i zbliża do Kampanii. Laewinus staje naprzeciw niego z armią. Pyrrus odmawia bitwy i wraca do Tarentu.
Pyrrus wycofał się do Tarentu
Pyrrus następnie pomaszerował na Rzym, ale nie zdołał zdobyć żadnego rzymskiego miasta po drodze; w obliczu perspektywy oskrzydlenia przez dwie armie konsularne, wycofał się do Tarentu.
Bitwa pod Herakleą
Bitwa pod Herakleą miała miejsce w 280 p.n.e. pomiędzy Rzymianami pod dowództwem konsula Publiusza Waleriusza Laewinusa a połączonymi siłami Greków z Epiru, Tarentu, Thurii, Metapontu i Heraklei pod dowództwem Pyrrusa, króla Epiru.
Sojusz między Rzymem a Kartaginą
Polibiusz odkrył dokumenty dotyczące serii traktatów między Rzymem a Kartaginą w rzymskiej bibliotece.
Bitwa pod Ausculum
Bitwa pod Ausculum miała miejsce w 279 p.n.e. pomiędzy Republiką Rzymską pod dowództwem konsulów Publiusza Decjusza Musa i Publiusza Sulpicjusza Saverrio a siłami króla Epiru, Pyrrusa.
Pyrrus udał się na Sycylię
Podczas swojego drugiego konsulatu, po tym jak Pyrrus udał się na Sycylię, Gajusz Fabrycjusz Luscinus został wysłany przeciwko garnizonowi rebeliantów w Rhegium. Zdobył miasto i zwrócił je mieszkańcom. Ocalali rebelianci zostali zabrani do Rzymu i straceni za zdradę.
Pyrrus przybył do Tarentu
Pyrrus odniósł ranę głowy, ale zdołał pokonać Mamertynów. Przybył do Tarentu jesienią 276 p.n.e. z 20 000 żołnierzy.
Pyrrus zaatakował Rzymian bez wsparcia Samnitów
Pyrrus zaangażował się w walkę z Rzymianami pomimo braku wsparcia Samnitów. Dwaj konsulowie na rok 275 p.n.e., Lucjusz Korneliusz Lentulus Caudinus i Maniusz Curius Dentatus, walczyli odpowiednio w Lukanii i Samnium.
Maniusz Kuriusz Dentatus wyparł oddział w Krotonie
Konsul Maniusz Kuriusz Dentatus wyparł oddział w Krotonie i zajął miasto.
Bitwa pod Benewentem
Bitwa pod Benewentem była ostatnią bitwą wojny z Pyrrusem. Stoczono ją w pobliżu Benewentu w południowych Włoszech między siłami Pyrrusa, króla Epiru w Grecji, a Rzymianami pod wodzą konsula Maniusza Kuriusza Dentatusa. Wynikiem było zwycięstwo Rzymian, a Pyrrus został zmuszony do powrotu do Tarentu, a później do Epiru.
Ostatnia bitwa wojny
Kiedy Pyrrus powrócił do Włoch w 275 r. p.n.e., stoczył bitwę pod Benewentem przeciwko Rzymianom, która miała być ostatnią bitwą tej wojny.
Pyrrus powrócił do Włoch
W 275 r. Pyrrus opuścił wyspę, zanim musiał stawić czoła rebelii na pełną skalę. Powrócił do Włoch, gdzie jego samniccy sojusznicy byli na skraju przegrania wojny, pomimo wcześniejszego zwycięstwa na wzgórzach Cranita.
Pierwsza wojna punicka
Wojna rozpoczęła się od zdobycia przez Rzymian przyczółka na Sycylii w Messanie (współczesna Mesyna).
Rzymianie ruszyli na Akragas
W 262 r. Rzymianie ruszyli na południowe wybrzeże i oblegli Akragas. Aby przerwać oblężenie, Kartagina wysłała posiłki, w tym 60 słoni – po raz pierwszy ich użyto, ale mimo to przegrali bitwę.
Rzymianie rozpoczęli inwazję na Afrykę Północną
Rzymianie rozpoczęli inwazję na Afrykę Północną w 256 r. p.n.e., którą Kartagińczycy przechwycili w bitwie pod przylądkiem Eknomos u południowych wybrzeży Sycylii. Kartagińczycy zostali ponownie pokonani.
Bitwa pod przylądkiem Eknomos
Bitwa pod przylądkiem Eknomos była bitwą morską stoczoną u południowych wybrzeży Sycylii w 256 r. p.n.e. między flotami Kartaginy a Republiki Rzymskiej podczas pierwszej wojny punickiej. Flotą kartagińską dowodzili Hannon i Hamilkar, a rzymską wspólnie konsulowie tego roku: Marek Atyliusz Regulus i Lucjusz Manliusz Wulso Longus.
Wznowienie działań wojennych na Sycylii
Działania wojenne na Sycylii wznowiono w 252 r. wraz ze zdobyciem Thermae przez Rzym. Kartagina odpowiedziała w następnym roku, oblegając Lucjusza Cecyliusza Metellusa, który utrzymywał Panormos (obecnie Palermo).
Lucjusz Emiliusz Paulus Macedoński
Lucjusz Emiliusz Paulus Macedoński był dwukrotnym konsulem Republiki Rzymskiej i wybitnym wodzem, który podbił Macedonię, kładąc kres dynastii Antygonidów w trzeciej wojnie macedońskiej.
Bitwa nad Trebią
Bitwa nad Trebią (lub Trebbią) była pierwszą wielką bitwą drugiej wojny punickiej, stoczoną między siłami kartagińskimi Hannibala a armią rzymską pod dowództwem Semproniusza Longusa 22 lub 23 grudnia 218 r. p.n.e.
Druga wojna punicka
Druga wojna punicka, która trwała od 218 do 201 r. p.n.e., była drugą z trzech wojen toczonych między Kartaginą a Rzymem, dwiema głównymi potęgami zachodniego basenu Morza Śródziemnego w III wieku p.n.e.
Bitwa nad Jeziorem Trazymeńskim
Bitwa nad Jeziorem Trazymeńskim rozegrała się, gdy siły kartagińskie pod wodzą Hannibala urządziły zasadzkę na armię rzymską dowodzoną przez Gajusza Flaminiusza 21 czerwca 217 r. p.n.e., podczas drugiej wojny punickiej.
Emiliusz Paulus i Terencjusz Warron zmobilizowali największą możliwą armię
W 216 r. nowi konsulowie Emiliusz Paulus i Terencjusz Warron zmobilizowali największą możliwą armię, liczącą osiem legionów (ponad 80 000 żołnierzy) – dwukrotnie więcej niż armia punicka – i skonfrontowali się z Hannibalem, który obozował pod Kannami w Apulii.
Bitwa pod Kannami
Bitwa pod Kannami była kluczowym starciem drugiej wojny punickiej między Republiką Rzymską a Kartaginą, stoczonym 2 sierpnia 216 r. p.n.e. w pobliżu starożytnej wioski Kanny w Apulii, w południowo-wschodnich Włoszech.
Hieronim zerwał długoletni sojusz z Rzymem, by przejść na stronę Kartaginy
W 215 r. Hieron II z Syrakuz zmarł ze starości, a jego młody wnuk Hieronim zerwał długoletni sojusz z Rzymem, by przejść na stronę Kartaginy.
Pierwsza wojna macedońska
Pierwsza wojna macedońska była prowadzona przez Rzym, sprzymierzony ze Związkiem Etolskim i Attalosem I z Pergamonu, przeciwko Filipowi V Macedońskiemu, równolegle z drugą wojną punicką przeciwko Kartaginie.
Bitwa pod Baeculą
Bitwa pod Baeculą była ważną bitwą polową w Iberii podczas drugiej wojny punickiej. Rzymskie siły republikańskie i iberyjskie oddziały posiłkowe pod dowództwem Scypiona Afrykańskiego rozgromiły kartagińską armię Hazdrubala Barkasa.
Kwinkcjusz Kryspin wpadli w zasadzkę i zginęli w pobliżu Wenuzji
W 208 r. konsulowie Klaudiusz Marcellus i Kwinkcjusz Kryspin wpadli w zasadzkę i zginęli w pobliżu Wenuzji.
Bitwa nad Metaurem
Bitwa nad Metaurem była kluczowym starciem drugiej wojny punickiej między Rzymem a Kartaginą, stoczonym w 207 r. p.n.e. w pobliżu rzeki Metauro we Włoszech.
Bitwa pod Ilipą
Bitwa pod Ilipą była starciem uważanym przez wielu za najbardziej błyskotliwe zwycięstwo w karierze wojskowej Scypiona Afrykańskiego podczas drugiej wojny punickiej w 206 r. p.n.e.
Bitwa na Wielkich Równinach
Bitwa na Wielkich Równinach była starciem między armią rzymską dowodzoną przez Scypiona Afrykańskiego a połączonymi siłami kartagińsko-numidyjskimi pod koniec drugiej wojny punickiej.
Bitwa pod Zamą (Koniec drugiej wojny punickiej)
Bitwa pod Zamą rozegrała się w 202 r. p.n.e. w pobliżu Zamy, obecnie w Tunezji, i wyznaczyła koniec drugiej wojny punickiej. Armia rzymska pod dowództwem Publiusza Korneliusza Scypiona, przy kluczowym wsparciu numidyjskiego wodza Masynissy, pokonała armię kartagińską dowodzoną przez Hannibala.
„Złoty wiek” rzymskiego winiarstwa
II wiek p.n.e. był początkiem „złotego wieku” rzymskiego winiarstwa i rozwoju winnic grand cru (rodzaj wczesnych winnic najwyższej klasy w Rzymie).
Tyberiusz Semproniusz Grakchus
Tyberiusz Semproniusz Grakchus był rzymskim politykiem stronnictwa popularów, najbardziej znanym z ustawy o reformie rolnej, zakładającej przekazanie ziemi państwowej oraz należącej do bogatych właścicieli ziemskich uboższym obywatelom. Pomimo silnego sprzeciwu arystokratycznego Senatu, ustawa ta została przeforsowana podczas jego kadencji jako trybuna ludowego w 133 r. p.n.e.
Rzymianie ruszyli, by oblegać miasto Kartagina
Rzymianie ruszyli, by oblegać miasto Kartagina. Kampania rzymska w 149 r. p.n.e. ponosiła liczne niepowodzenia.
Armia rzymska wylądowała w Utyce
Później, w 149 r. p.n.e., duża armia rzymska wylądowała w Utyce w Afryce Północnej.
III wojna punicka
III wojna punicka była trzecią i ostatnią z wojen punickich toczonych między Kartaginą a Rzymem.
Bitwa nad Jeziorem Tuniskim
Bitwa nad Jeziorem Tuniskim była serią starć III wojny punickiej, stoczonych w 149 r. p.n.e. między Kartagińczykami a Republiką Rzymską.
Bitwa pod Nepheris
W 147 r. p.n.e. Rzymianie zablokowali Kartaginę i skutecznie odcięli wszelkie dostawy dla obrońców w Nepheris, których obroną dowodził Diogenes z Kartaginy. Scypion otoczył obóz kartagiński, zmuszając ich do wyjścia i podjęcia bitwy przeciwko mniejszej armii rzymskiej.
Lucjusz Korneliusz Sulla Feliks
Lucjusz Korneliusz Sulla Feliks był rzymskim generałem i mężem stanu. Wygrał pierwszą wielkoskalową wojnę domową w historii Rzymu i stał się pierwszym człowiekiem w republice, który przejął władzę siłą.
I wojna niewolnicza
W 135 r. p.n.e. na Sycylii wybuchło pierwsze powstanie niewolników, znane jako I wojna niewolnicza. I wojna niewolnicza była rebelią niewolników przeciwko Republice Rzymskiej, która miała miejsce na Sycylii.
Tyberiusz i Gajusz
Bracia Grakchowie, Tyberiusz i Gajusz, byli Rzymianami, którzy obaj pełnili funkcję trybunów ludowych w latach 133–121 p.n.e. Bracia Grakchowie, Tyberiusz i Gajusz, byli Rzymianami, którzy obaj pełnili funkcję trybunów ludowych w latach 133–121 p.n.e. Próbowali oni dokonać redystrybucji użytkowania ager publicus – ziemi publicznej dotychczas kontrolowanej głównie przez arystokratów – na rzecz miejskiej biedoty i weteranów, oprócz innych reform społecznych i ustrojowych.
Brat Tyberiusza, Gajusz, został wybrany
Brat Tyberiusza, Gajusz, został wybrany na trybuna w 123 r. p.n.e. Ostatecznym celem Gajusza Grakchusa było osłabienie senatu i wzmocnienie sił demokratycznych.
Ustanowiono prowincję Galia Narbońska
W 121 r. p.n.e. ustanowiono prowincję Galia Narbońska po zwycięstwie Kwintusa Fabiusza Maksimusa nad koalicją Arwernów i Allobrogów w południowej Galii w 123 r. p.n.e.
Mitrydates był władcą Królestwa Pontu
Mitrydates, czyli Mitrydates VI Eupator, był władcą Królestwa Pontu w północnej Anatolii w latach 120–63 p.n.e. i jednym z najbardziej groźnych oraz zdeterminowanych przeciwników Republiki Rzymskiej.
Wojna z Cymbrami
Wojna z Cymbrami toczyła się między Republiką Rzymską a germańskimi i celtyckimi plemionami Cymbrów, Teutonów, Ambronów i Tigurynów, którzy migrowali z półwyspu Jutlandzkiego na terytoria kontrolowane przez Rzym i starli się z Rzymem oraz jego sojusznikami.
Wojna z Jugurtą
Wojna z Jugurtą w latach 111–104 p.n.e. toczyła się między Rzymem a Jugurtą z północnoafrykańskiego królestwa Numidii. Stanowiła ona ostateczną pacyfikację Afryki Północnej przez Rzym, po czym Rzym w dużej mierze zaprzestał ekspansji na tym kontynencie po osiągnięciu naturalnych barier w postaci pustyni i gór.
Lucjusz Sergiusz Katylina
Lucjusz Sergiusz Katylina był rzymskim patrycjuszem, żołnierzem i senatorem I wieku p.n.e., najbardziej znanym z drugiego spisku katylińskiego, próby obalenia Republiki Rzymskiej, a w szczególności władzy arystokratycznego Senatu. Jest również znany z kilku uniewinnień sądowych, w tym z oskarżenia o cudzołóstwo z westalką.
Gnejusz Pompejusz Magnus
Gnejusz Pompejusz Magnus był wybitnym rzymskim generałem i mężem stanu. Odegrał znaczącą rolę w przekształceniu Rzymu z Republiki w Cesarstwo. Gnejusz Pompejusz Magnus był starszym synem Pompejusza Wielkiego (Gnejusza Pompejusza Magnusa) i jego trzeciej żony, Mucji Tercji. Zarówno on, jak i jego młodszy brat Sekstus Pompejusz dorastali w cieniu swojego ojca, jednego z najlepszych rzymskich generałów, który początkowo nie był konserwatywnym politykiem, lecz przeszedł do bardziej tradycyjnej frakcji, gdy Juliusz Cezar stał się zagrożeniem.
Bitwa pod Aquae Sextiae
Bitwa pod Aquae Sextiae miała miejsce w 102 r. p.n.e. Po serii rzymskich porażek, Rzymianie pod wodzą Gajusza Mariusza ostatecznie pokonali Teutonów i Ambronów, gdy ci próbowali przedrzeć się przez Alpy do Italii. Teutoni i Ambronowie zostali niemal całkowicie unicestwieni, a Rzymianie twierdzili, że zabili 200 000 i wzięli do niewoli 90 000 osób, w tym dużą liczbę kobiet i dzieci, które później sprzedano w niewolę.
Gajusz Mariusz
Gajusz Mariusz był rzymskim generałem i mężem stanu. Zwycięzca wojen z Cymbrami i Jugurtą, sprawował urząd konsula siedmiokrotnie, co było bezprecedensowym osiągnięciem w jego karierze. Zasłynął również z ważnych reform armii rzymskiej.
Bitwa pod Vercellae
Bitwa pod Vercellae, czyli bitwa na Polach Raudyjskich, została stoczona 30 lipca 101 r. p.n.e. na równinie w pobliżu Vercellae w Galii Przedalpejskiej. Germańsko-celtycka konfederacja pod dowództwem króla Cymbrów Boiorixa została pokonana przez armię rzymską pod wspólnym dowództwem konsula Gajusza Mariusza i prokonsula Kwintusa Lutacjusza Katulusa.
Wojna ze sprzymierzeńcami
Wojna ze sprzymierzeńcami, zwana również wojną italską lub marsyjską, toczyła się w latach 91–87 p.n.e. między Republiką Rzymską a kilkoma jej autonomicznymi sojusznikami (socii) w Italii.
Armia rzymska późnej Republiki
Armia rzymska późnej Republiki odnosi się do sił zbrojnych wystawianych przez późną Republikę Rzymską, od początku I wieku p.n.e. do ustanowienia cesarskiej armii rzymskiej przez Augusta w 30 r. p.n.e.
I wojna mitrydatesowa
I wojna mitrydatesowa była wojną rzucającą wyzwanie rozszerzającemu się imperium Republiki Rzymskiej i jej panowaniu nad światem greckim.
Mitrydates nakazał zabicie większości Rzymian
W 88 r. p.n.e. Mitrydates nakazał zabicie większości z 80 000 Rzymian mieszkających w jego królestwie. Masakra ta była oficjalnym powodem rozpoczęcia działań wojennych w I wojnie mitrydatesowej.
II wojna mitrydatesowa
II wojna mitrydatesowa była jedną z trzech wojen toczonych między Pontem a Republiką Rzymską. Wojna ta toczyła się między królem Pontu Mitrydatesem VI a rzymskim generałem Lucjuszem Licyniuszem Mureną.
Bitwa przy Bramie Kollińskiej
Bitwa przy Bramie Kollińskiej, stoczona w kalendy listopada 82 r. p.n.e., była ostatnią i decydującą bitwą wojny domowej między Lucjuszem Korneliuszem Sullą a stronnikami Mariusza. Sulla zwyciężył i zapewnił sobie kontrolę nad Rzymem i Italią.
Powstanie w Hiszpanii
W 77 r. senat wysłał jednego z byłych poruczników Sulli, Gnejusza Pompejusza Magnusa („Pompejusza Wielkiego”), aby stłumił powstanie w Hiszpanii.
Pompejusz powrócił do Rzymu
Do 71 r. Pompejusz powrócił do Rzymu po zakończeniu swojej misji. Mniej więcej w tym samym czasie inny z byłych poruczników Sulli, Marek Licyniusz Krassus, właśnie stłumił powstanie gladiatorów i niewolników pod wodzą Spartakusa we Włoszech.
Amfiteatr w Pompejach
Amfiteatr w Pompejach, zbudowany około 70 r. p.n.e. i pogrzebany przez wybuch Wezuwiusza w 79 r. n.e., był niegdyś miejscem widowisk z udziałem gladiatorów.
Bitwa nad Lykosem
Bitwa nad Lykosem została stoczona w 66 r. p.n.e. między armią Republiki Rzymskiej pod dowództwem Gnejusza Pompejusza a siłami Mitrydatesa VI z Pontu.
Drugi spisek Katyliny
Drugi spisek Katyliny, znany również po prostu jako spisek Katyliny, był spiskiem opracowanym przez rzymskiego senatora Lucjusza Sergiusza Katylinę (lub Katylinę), przy pomocy grupy innych arystokratów i niezadowolonych weteranów Lucjusza Korneliusza Sulli, mającym na celu obalenie konsulatu Marka Tuliusza Cycerona i Gajusza Antoniusza Hybrydy.
Pompejusz powrócił zwycięsko z Azji
W 62 r. Pompejusz powrócił zwycięsko z Azji. Senat, uradowany sukcesami przeciwko Katylinie, odmówił ratyfikacji ustaleń, których dokonał Pompejusz.
Cezar pokonał duże armie
Cezar pokonał duże armie w wielkich bitwach w 58 i 57 r. p.n.e.
Bitwa pod Alezją
W 55 i 54 r. odbył dwie wyprawy do Brytanii, jako pierwszy Rzymianin. Następnie Cezar pokonał związek Galów w bitwie pod Alezją.
Krassus rozpoczął rzymską inwazję
W 53 r. Krassus rozpoczął rzymską inwazję na Imperium Partów.
Bitwa pod Carrhae
Bitwa pod Carrhae została stoczona w 53 r. p.n.e. między Republiką Rzymską a Imperium Partów w pobliżu starożytnego miasta Carrhae (dzisiejszy Harran, Turcja).
Cezar ze swoją armią przekroczył rzekę Rubikon
10 stycznia Cezar ze swoją doświadczoną armią przekroczył rzekę Rubikon, prawną granicę rzymskich Włoch, poza którą żaden dowódca nie mógł wprowadzić swojej armii.
Wojna domowa Cezara
Wojna domowa Cezara była jednym z ostatnich konfliktów polityczno-militarnych Republiki Rzymskiej przed jej reorganizacją w Cesarstwo Rzymskie.
Senatus consultum ultimum nadało Pompejuszowi uprawnienia dyktatorskie
7 stycznia 49 r. p.n.e. Senat uchwalił senatus consultum ultimum, które nadało Pompejuszowi uprawnienia dyktatorskie. Armia Pompejusza składała się jednak w dużej mierze z niedoświadczonych rekrutów.
Cezar przedstawił ultimatum senatowi
1 stycznia 49 r. p.n.e. wysłannik Cezara przedstawił ultimatum senatowi.
Cezar otrzymał stałe uprawnienia trybuńskie
W 48 r. Cezar otrzymał stałe uprawnienia trybuńskie. Uczyniło to jego osobę nietykalną, dało mu prawo weta wobec senatu i pozwoliło zdominować zgromadzenie plebejskie.
Cezar zwiększył liczbę członków Senatu do 900
W 46 r. Cezar otrzymał uprawnienia cenzorskie, które wykorzystał do obsadzenia senatu swoimi stronnikami. Następnie Cezar zwiększył liczbę członków Senatu do 900.
Cezar stracił jedną trzecią swojej armii
W 46 r. Cezar stracił być może nawet jedną trzecią swojej armii, ale ostatecznie powrócił, by pokonać armię pompejańską Metellusa Scypiona w bitwie pod Tapsus, po której Pompejańczycy wycofali się ponownie do Hiszpanii. Następnie Cezar pokonał połączone siły pompejańskie w bitwie pod Mundą.
Bitwa pod Tapsus
Bitwa pod Tapsus była starciem w wojnie domowej Cezara, które miało miejsce 6 kwietnia 46 r. p.n.e. w pobliżu Tapsus (w dzisiejszej Tunezji).
Zabójstwo Juliusza Cezara
Juliusz Cezar, rzymski dyktator, został zamordowany przez grupę senatorów podczas posiedzenia Senatu w Kurii Pompejusza w Teatrze Pompejusza w Rzymie.
Wojna domowa wyzwoleńców
Wojna domowa wyzwoleńców została rozpoczęta przez drugi triumwirat w celu pomszczenia zabójstwa Juliusza Cezara.
Drugi triumwirat
Drugi triumwirat był sojuszem politycznym zawartym po zabójstwie rzymskiego dyktatora Juliusza Cezara, obejmującym adoptowanego syna Cezara, Oktawiana (przyszłego cesarza Augusta), oraz dwóch najważniejszych zwolenników dyktatora, Marka Antoniusza i Marka Emiliusza Lepidusa.
Bitwa pod Filippi
Bitwa pod Filippi była ostatnią bitwą wojen drugiego triumwiratu, stoczoną w 42 r. p.n.e. pod Filippi w Macedonii między siłami Marka Antoniusza i Oktawiana (z drugiego triumwiratu) a przywódcami zamachu na Juliusza Cezara, Brutusem i Kasjuszem.
Wojna akcyjska
Wojna akcyjska była ostatnią wojną domową Republiki Rzymskiej, toczoną między Markiem Antoniuszem (wspieranym przez Kleopatrę) a Oktawianem. W 32 r. p.n.e. Oktawian przekonał Senat Rzymski do wypowiedzenia wojny egipskiej królowej Kleopatrze.
Koniec wojny domowej
Siły Oktawiana ścigały następnie Antoniusza i Kleopatrę aż do Aleksandrii, gdzie oboje popełnili samobójstwo w 30 r. p.n.e.
Ostateczny upadek wyborów demokratycznych w Rzymie
Panowanie Cezara Augusta było świadkiem ostatecznego upadku wyborów demokratycznych w Rzymie. August podważył i umniejszył znaczenie wyników wyborów, ostatecznie całkowicie je eliminując.
Koniec historii konstytucyjnej Republiki Rzymskiej
Historia konstytucyjna zakończyła się reformami ustrojowymi, które w 27 r. p.n.e. przekształciły Republikę w to, co w praktyce stało się Cesarstwem Rzymskim.
Cezar August (pierwsza faza Cesarstwa Rzymskiego)
Cezar August, znany również jako Oktawian, był pierwszym cesarzem rzymskim, panującym od 27 r. p.n.e. do swojej śmierci w 14 r. n.e. Jego status jako założyciela pryncypatu rzymskiego (pierwszej fazy Cesarstwa Rzymskiego) ugruntował jego dziedzictwo jako jednego z najskuteczniejszych przywódców w historii ludzkości.