Bitwa pod Magersfontein

Bitwa pod Magersfontein została stoczona 11 grudnia 1899 roku pod Magersfontein w pobliżu Kimberley w RPA, na granicy Kolonii Przylądkowej i niepodległej republiki Oranii. Siły brytyjskie pod dowództwem generała porucznika lorda Methuena posuwały się na północ wzdłuż linii kolejowej z Kolonii Przylądkowej, aby przerwać oblężenie Kimberley, ale ich droga została zablokowana pod Magersfontein przez siły burskie okopane na okolicznych wzgórzach. Brytyjczycy stoczyli już wcześniej serię bitew z Burami, ostatnio nad rzeką Modder, gdzie ich natarcie zostało tymczasowo wstrzymane. Lord Methuen nie przeprowadził odpowiedniego rozpoznania w przygotowaniu do nadchodzącej bitwy i nie był świadomy, że burski Vecht-generaal (generał bojowy) De la Rey okopał swoje siły u podnóża wzgórz, a nie na ich zboczach, jak było w przyjętej praktyce. Pozwoliło to Burom przetrwać początkowy ostrzał artyleryjski Brytyjczyków; gdy brytyjskie oddziały nie zdołały rozwinąć się z zwartej formacji podczas natarcia, obrońcy byli w stanie zadać im ciężkie straty. Brygada Górska poniosła największe straty, a po stronie burskiej zniszczony został Korpus Skandynawski. Burowie odnieśli zwycięstwo taktyczne i zdołali powstrzymać Brytyjczyków w ich marszu na Kimberley. Bitwa ta była drugą z trzech bitew podczas okresu znanego jako Czarny Tydzień II wojny burskiej. Po porażce Brytyjczycy zatrzymali się nad rzeką Modder na kolejne dwa miesiące, podczas których sprowadzano posiłki. Generał lord Roberts został mianowany głównodowodzącym sił brytyjskich w Afryce Południowej i osobiście przejął dowodzenie na tym froncie. Następnie przerwał oblężenie Kimberley i zmusił Cronjé do kapitulacji w bitwie pod Paardeberg.

Może zawierać błędy.