Deklaracja Narodów Zjednoczonych

„W Nowy Rok 1942 prezydent Roosevelt, premier Churchill, Maksym Litwinow z ZSRR oraz T. V. Soong z Chin podpisali krótki dokument, który później stał się znany jako Deklaracja Narodów Zjednoczonych, a następnego dnia przedstawiciele dwudziestu dwóch innych narodów dodali swoje podpisy”. WSPÓLNA DEKLARACJA STANÓW ZJEDNOCZONYCH AMERYKI, ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA WIELKIEJ BRYTANII I IRLANDII PÓŁNOCNEJ, ZWIĄZKU SOCJALISTYCZNYCH REPUBLIK RADZIECKICH, CHIN, AUSTRALII, BELGII, KANADY, KOSTARYKI, KUBY, CZECHOSŁOWACJI, REPUBLIKI DOMINIKAŃSKIEJ, SALWADORU, GRECJI, GWATEMALI, HAITI, HONDURASU, INDII, LUKSEMBURGA, HOLANDII, NOWEJ ZELANDII, NIKARAGUI, NORWEGII, PANAMY, POLSKI, REPUBLIKI POŁUDNIOWEJ AFRYKI, JUGOSŁAWII Rządy sygnatariuszy niniejszej deklaracji, Przyjmując wspólny program celów i zasad zawarty we Wspólnej Deklaracji Prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki i Premiera Wielkiej Brytanii z dnia 14 sierpnia 1941 roku, znanej jako Karta Atlantycka, Będąc przekonanymi, że całkowite zwycięstwo nad wrogami jest niezbędne do obrony życia, wolności, niepodległości i wolności religijnej oraz do zachowania praw człowieka i sprawiedliwości zarówno w ich własnych krajach, jak i w innych, oraz że prowadzą obecnie wspólną walkę przeciwko dzikim i brutalnym siłom dążącym do ujarzmienia świata, OGŁASZAJĄ: Każdy Rząd zobowiązuje się do użycia wszystkich swoich zasobów, wojskowych lub gospodarczych, przeciwko tym członkom Paktu Trzech i jego sojusznikom, z którymi dany rząd jest w stanie wojny. Każdy Rząd zobowiązuje się do współpracy z Rządami sygnatariuszami niniejszej deklaracji i niepodpisywania oddzielnego rozejmu ani pokoju z wrogami. Powyższa deklaracja może zostać przyjęta przez inne narody, które udzielają lub mogą udzielać materialnego wsparcia i wkładu w walkę o zwycięstwo nad hitleryzmem. Konferencja w Waszyngtonie 1941–1942

Może zawierać błędy.