Narodziny
11 czerwca 1899 roku Yasunari Kawabata urodził się w dobrze sytuowanej rodzinie w Osace w Japonii.
null
Historia Yasunari Kawabata
niedz. cze 11, 1899 do niedz. kwi 16, 1972
Japan
Yasunari Kawabata był japońskim powieściopisarzem i autorem opowiadań, którego oszczędna, liryczna i pełna subtelnych odcieni proza przyniosła mu w 1968 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury; był pierwszym japońskim autorem, który otrzymał to wyróżnienie. Jego dzieła cieszą się szerokim uznaniem na świecie i są do dziś powszechnie czytane.
Osierocenie
Yasunari został osierocony przed ukończeniem czwartego roku życia, po czym zamieszkał ze swoimi dziadkami.
Śmierć babki
We wrześniu 1906 roku, gdy Yasunari miał siedem lat, zmarła jego babka.
Spotkanie z siostrą
Yasunari miał starszą siostrę, którą przygarnęła ciotka i z którą spotkał się tylko raz po śmierci rodziców, w lipcu 1909 roku, mając dziesięć lat.
Śmierć siostry
Siostra Yasunariego zmarła krótko po ich spotkaniu, gdy miał on 11 lat.
Śmierć dziadka
W maju 1914 roku, gdy Kawabata miał piętnaście lat, zmarł jego dziadek.
Bursa
W styczniu 1916 roku przeprowadził się do bursy w pobliżu gimnazjum (odpowiednika współczesnej szkoły średniej), do którego wcześniej dojeżdżał pociągiem.
Przeprowadzka do Tokio
Po ukończeniu gimnazjum w marcu 1917 roku, Kawabata przeprowadził się do Tokio tuż przed swoimi 18. urodzinami.
Bolesna miłość
Kawabata przeżył bolesny romans z Hatsuyo Ito, którą poznał w wieku 20 lat. W 2014 roku w jego dawnym miejscu zamieszkania w Kamakurze (prefektura Kanagawa) odnaleziono niewysłany list miłosny do niej. Według Kaoriego Kawabaty, zięcia pisarza, niepublikowany wpis w dzienniku autora wspomina, że Hatsuyo została zgwałcona przez mnicha w świątyni, w której przebywała, co skłoniło ją do zerwania zaręczyn.
Pierwsza szkoła wyższa
Kawabata miał nadzieję zdać egzaminy do Pierwszej Szkoły Wyższej, która podlegała Cesarskiemu Uniwersytetowi w Tokio. Zdał egzamin w tym samym roku i w lipcu 1920 roku rozpoczął studia na Wydziale Humanistycznym na kierunku anglistyka. Młody Kawabata był już wówczas zafascynowany twórczością innego azjatyckiego noblisty, Rabindranatha Tagore.
Zmiana wydziału
Podczas studiów Kawabata przeniósł się na wydział literatury japońskiej i napisał pracę dyplomową zatytułowaną „Krótka historia powieści japońskich”.
Pierwsze opowiadanie
Będąc jeszcze studentem, Kawabata reaktywował uniwersytecki magazyn literacki Shin-shichō („Nowy nurt myśli”), który nie ukazywał się od ponad czterech lat. W 1921 roku opublikował tam swoje pierwsze opowiadanie „Shokonsai ikkei” („Widok z festiwalu Yasukuni”).
Ukończenie studiów
Kawabata ukończył studia w 1924 roku, kiedy to zdążył już zwrócić na siebie uwagę Kikuchiego Kana, japońskiego autora, oraz innych znanych pisarzy i redaktorów dzięki swoim tekstom przesyłanym do magazynu literackiego Kikuchiego, Bungei Shunju.
Nowy ruch literacki
W październiku 1924 roku Kawabata, Riichi Yokomitsu i inni młodzi pisarze założyli nowe czasopismo literackie Bungei Jidai („Epoka artystyczna”). Czasopismo to stanowiło reakcję na skostniałą starą szkołę literatury japońskiej, a konkretnie na ruch wywodzący się z naturalizmu, jednocześnie sprzeciwiając się ruchowi literatury „robotniczej” lub proletariackiej szkół socjalistycznych i komunistycznych.
Tancerka z Izu
Kawabata zaczął zdobywać uznanie za swoje opowiadania krótko po ukończeniu studiów, zyskując sławę dzięki „Tancerce z Izu” w 1926 roku – historii o melancholijnym studencie, który podczas pieszej wycieczki po półwyspie Izu spotyka młodą tancerkę i wraca do Tokio w znacznie lepszym nastroju.
Małżeństwo
W 1926 roku Kawabata ożenił się z Hideko.
Różne style pisania
W latach 20. XX wieku Kawabata mieszkał w plebejskiej dzielnicy Asakusa w Tokio. W tym okresie eksperymentował z różnymi stylami pisania.
Asakusa kurenaidan
W „Asakusa kurenaidan” („Szkarłatny gang z Asakusy”), jednej z powieści Kawabaty opublikowanej w 1930 roku, zgłębia on życie półświatka i osób z marginesu społecznego w stylu nawiązującym do literatury późnego okresu Edo.
Protest
W 1933 roku Kawabata publicznie zaprotestował przeciwko aresztowaniu, torturom i śmierci młodego lewicowego pisarza Takijiego Kobayashiego w Tokio przez specjalną policję polityczną Tokkō.
Przeprowadzka
W 1934 roku Kawabata przeniósł się z Asakusy do Kamakury w prefekturze Kanagawa. Choć początkowo prowadził bardzo aktywne życie towarzyskie wśród wielu innych pisarzy i literatów mieszkających w tym mieście w czasie wojny i tuż po niej, w późniejszych latach stał się bardzo skryty.
Niepewność emocjonalna
W opublikowanym w 1934 roku dziele Kawabata napisał: „Czuję się, jakbym nigdy nie trzymał kobiety za rękę w romantycznym sensie... Czy jestem szczęśliwym człowiekiem zasługującym na litość?”. Nie musi to być traktowane dosłownie, ale pokazuje rodzaj niepewności emocjonalnej, którą odczuwał Kawabata, zwłaszcza po przeżyciu dwóch bolesnych romansów w młodości. Jednym z nich był związek z Hatsuyo Ito.
Kraina śniegu
Jedną z jego najsłynniejszych powieści jest „Kraina śniegu”, nad którą zaczął pracować w 1934 roku, a która była publikowana w odcinkach w latach 1935–1937. Ugruntowała ona pozycję Kawabaty jako jednego z najważniejszych autorów Japonii i stała się natychmiastowym klasykiem, opisanym przez Edwarda G. Seidenstickera jako „być może arcydzieło Kawabaty”.
Mistrz go
Książką, którą sam Kawabata uważał za swoje najlepsze dzieło, jest „Mistrz go” (1951). To na wpół fikcyjna powieść będąca relacją z ważnego meczu go w 1938 roku, w którym mistrz gry przegrywa ze swoim młodszym konkurentem, co symbolizuje klęskę Japonii w II wojnie światowej.
Seria sukcesów
Po zakończeniu II wojny światowej sukcesy Kawabaty trwały nadal dzięki takim powieściom jak „Tysiąc żurawi” (historia nieszczęśliwej miłości) z 1952 roku, „Dźwięk góry” (publikowana w odcinkach w latach 1949–1954), „Śpiące piękności” z 1961 roku, „Piękno i smutek” z 1964 roku oraz „Stara stolica” z 1962 roku.
Prezes japońskiego PEN Clubu
Jako wieloletni prezes japońskiego PEN Clubu po wojnie, w latach 1948–1965, Kawabata był siłą napędową tłumaczeń literatury japońskiej na język angielski i inne języki zachodnie.
Oficer
W 1960 roku Kawabata został mianowany oficerem francuskiego Orderu Sztuki i Literatury.
Japoński Order Kultury
W 1961 roku Kawabata został odznaczony japońskim Orderem Kultury.
Nagroda Nobla
16 października 1968 roku Kawabata otrzymał literacką Nagrodę Nobla, stając się pierwszym Japończykiem, który dostąpił tego zaszczytu. Przyznając nagrodę „za mistrzostwo narracji, które z wielką wrażliwością wyraża istotę japońskiego ducha”, Komitet Noblowski wymienił trzy jego powieści: „Kraina śniegu”, „Tysiąc żurawi” oraz „Stara stolica”.
Tajemnica śmierci
16 kwietnia 1972 roku Kawabata prawdopodobnie popełnił samobójstwo, trując się gazem, jednak wielu bliskich współpracowników i przyjaciół, w tym jego wdowa, uważa, że jego śmierć była przypadkowa – przez pomyłkę odkręcił kurek z gazem podczas przygotowywania kąpieli.