تشخیص

او در آوریل ۱۹۵۹ در بیمارستان مک‌لین بستری شد و تا مه همان سال در آنجا ماند. در آنجا، او به اسکیزوفرنی پارانوئید تشخیص داده شد. طبق راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM)، فرد مبتلا به این اختلال معمولاً تحت سلطه باورهای نسبتاً پایدار و اغلب پارانوئیدی است که یا نادرست، بیش از حد تخیلی یا غیرواقعی هستند و معمولاً با تجربیات ادراک ظاهراً واقعی از چیزی که در واقع وجود ندارد، همراه است. نشانه‌های دیگر به ویژه با اختلالات شنوایی و ادراکی، عدم انگیزه برای زندگی و افسردگی بالینی خفیف مشخص می‌شود.

ممکن است دارای خطا باشد.