تولد
آرمسترانگ در ۵ اوت ۱۹۳۰ در نزدیکی واپاکونتا، اوهایو متولد شد.
null
تاریخ نیل آرمسترانگ
سهشنبه اوت 5, 1930 تا شنبه اوت 25, 2012
U.S. - North Korea
نیل آلدن آرمسترانگ فضانورد و مهندس هوافضای آمریکایی بود که نخستین انسانی است که بر روی ماه قدم گذاشت. او همچنین خلبان نیروی دریایی، خلبان آزمایشگر و استاد دانشگاه بود.
تحصیلات
در سال ۱۹۴۷، در سن ۱۷ سالگی، آرمسترانگ شروع به تحصیل در رشته مهندسی هوافضا در دانشگاه پردو کرد.
فراخوان آرمسترانگ از نیروی دریایی رسید
فراخوان آرمسترانگ از نیروی دریایی در ۲۶ ژانویه ۱۹۴۹ رسید و از او خواسته شد برای آموزش پرواز با کلاس ۵-۴۹ به ایستگاه هوایی نیروی دریایی پنساکولا در فلوریدا گزارش دهد.
نیل به درجه ناوآموز رسید
پس از گذراندن معاینات پزشکی، او در ۲۴ فوریه ۱۹۴۹ به درجه ناوآموز (Midshipman) رسید.
پرواز انفرادی آرمسترانگ با SNJ
آموزش پرواز با یک هواپیمای آموزشی نورث امریکن SNJ انجام شد که او در ۹ سپتامبر ۱۹۴۹ اولین پرواز انفرادی خود را با آن انجام داد.
اولین فرود بر روی ناو هواپیمابر USS Cabot
در ۲ مارس ۱۹۵۰، او اولین فرود خود را بر روی ناو هواپیمابر USS Cabot انجام داد، دستاوردی که آن را با اولین پرواز انفرادی خود قابل مقایسه میدانست.
آرمسترانگ به یک خلبان نیروی دریایی کاملاً واجد شرایط تبدیل شد
در ۱۶ اوت ۱۹۵۰، طی نامهای به آرمسترانگ اطلاع داده شد که او یک خلبان نیروی دریایی کاملاً واجد شرایط است.
فارغالتحصیلی
مادر و خواهر نیل در مراسم فارغالتحصیلی او در ۲۳ اوت ۱۹۵۰ شرکت کردند.
نیل به اسکادران VF-51 اختصاص یافت
در ۲۷ نوامبر ۱۹۵۰، او به VF-51، یک اسکادران تمامجت، اختصاص یافت و به جوانترین افسر آن تبدیل شد.
اولین پرواز او با جت
نیل اولین پرواز خود را با یک جت، گرومن F9F پنتر، در ۵ ژانویه ۱۹۵۱ انجام داد.
نیل به درجه ناوبان دومی ارتقا یافت
نیل در ۵ ژوئن ۱۹۵۱ به درجه ناوبان دومی (ensign) ارتقا یافت و دو روز بعد اولین فرود جت خود را بر روی ناو USS Essex انجام داد.
اسکادران VF-51 به ایستگاه هوایی نیروی دریایی باربرز پوینت در هاوایی پرواز کرد
در ۲۸ ژوئن ۱۹۵۱، ناو Essex به سمت کره حرکت کرد و VF-51 برای انجام عملیات حمله زمینی در آن مستقر بود. VF-51 پیشاپیش به ایستگاه هوایی نیروی دریایی باربرز پوینت در هاوایی پرواز کرد و در آنجا قبل از پیوستن مجدد به ناو در پایان ژوئیه، آموزشهای جنگنده-بمبافکن را انجام داد.
اسکورت یک هواپیمای شناسایی عکسبرداری در جنگ کره
در ۲۹ اوت ۱۹۵۱، آرمسترانگ در جنگ کره به عنوان اسکورت یک هواپیمای شناسایی عکسبرداری بر فراز سونگجین وارد عملیات شد.
نیل پرواز شناسایی مسلحانه بر فراز تأسیسات اصلی حمل و نقل و ذخیرهسازی انجام داد
پنج روز بعد، در ۳ سپتامبر، او پرواز شناسایی مسلحانه بر فراز تأسیسات اصلی حمل و نقل و ذخیرهسازی در جنوب روستای ماجون-نی، غرب وونسان انجام داد. گزارش اولیه به فرمانده ناو Essex حاکی از آن بود که هنگام حمله به یک هدف، هواپیمای F9F پنتر آرمسترانگ توسط آتش ضدهوایی مورد اصابت قرار گرفت. گزارش نشان میداد که او در تلاش برای بازپسگیری کنترل بوده و با یک تیرک برخورد کرده که باعث کنده شدن ۲ فوت (۱ متر) از بال راست پنتر شده است. تحریفهای بعدی داستان توسط نویسندگان مختلف اضافه کرد که او تنها ۲۰ فوت (۶ متر) از زمین فاصله داشته و ۳ فوت (۱ متر) از بال او کنده شده است.
کمیسیون رسمی آرمسترانگ خاتمه یافت
کمیسیون رسمی آرمسترانگ در ۲۵ فوریه ۱۹۵۲ خاتمه یافت و او به عنوان ناوبان دوم در نیروی ذخیره نیروی دریایی ایالات متحده درآمد. پس از پایان دوره رزمی خود با ناو Essex، در مه ۱۹۵۲ به یک اسکادران ترابری به نام VR-32 منتقل شد.
نیل از خدمت فعال مرخص شد
نیل در ۲۳ اوت ۱۹۵۲ از خدمت فعال مرخص شد، اما در نیروهای ذخیره باقی ماند.
ارتقاء درجه
او در ۹ مه ۱۹۵۳ به درجه ستوان (درجه پایینتر) ارتقا یافت.
فارغالتحصیلی از دانشگاه
آرمسترانگ در ژانویه ۱۹۵۵ با مدرک کارشناسی علوم در رشته مهندسی هوافضا فارغالتحصیل شد.
آرمسترانگ اولین پرواز آزمایشی خود را انجام داد
پس از فارغالتحصیلی از پردو، آرمسترانگ به یک خلبان آزمایشگر تحقیقاتی تجربی تبدیل شد. او در کمیته رایزنی ملی هوانوردی (NACA) در ایستگاه پروازهای پرسرعت در پایگاه نیروی هوایی ادواردز درخواست داد. NACA موقعیت خالی نداشت و درخواست او را به آزمایشگاه پیشرانش پرواز لوئیس در کلیولند فرستاد، جایی که آرمسترانگ اولین پرواز آزمایشی خود را در ۱ مارس ۱۹۵۵ انجام داد.
نیل برای کار در ایستگاه پروازهای پرسرعت گزارش داد
دوره حضور آرمسترانگ در کلیولند تنها چند ماه طول کشید تا اینکه موقعیتی در ایستگاه پروازهای پرسرعت خالی شد و او در ۱۱ ژوئیه ۱۹۵۵ برای کار در آنجا گزارش داد.
اولین ازدواج
آرمسترانگ با جانت الیزابت شیرون که در رشته اقتصاد خانواده تحصیل میکرد، در مهمانی که توسط آلفا کای امگا برگزار شده بود، آشنا شد. به گفته این زوج، هیچ آشنایی رسمی خاصی وجود نداشت و هیچکدام شرایط دقیق نامزدی خود را به یاد نمیآوردند. آنها در ۲۸ ژانویه ۱۹۵۶ در کلیسای کنگرهای در ویلمت، ایلینوی ازدواج کردند.
اولین حادثه پروازی او
در ۲۲ مارس ۱۹۵۶، او در یک هواپیمای بوئینگ B-29 سوپرفورترس بود که قرار بود یک داگلاس D-558-2 اسکایراکت را در هوا رها کند. او در صندلی خلبان سمت راست نشسته بود در حالی که فرمانده صندلی سمت چپ، استن بوچارت، هدایت B-29 را بر عهده داشت. هنگامی که آنها به ارتفاع ۳۰,۰۰۰ فوتی (۹ کیلومتری) صعود کردند، موتور شماره چهار از کار افتاد و ملخ شروع به چرخش آزاد در جریان هوا کرد. بوچارت با زدن کلیدی که قرار بود چرخش ملخ را متوقف کند، متوجه شد که سرعت آن کم شده اما دوباره شروع به چرخش کرد، این بار حتی سریعتر از بقیه؛ اگر بیش از حد سریع میچرخید، متلاشی میشد. هواپیمای آنها برای پرتاب محموله اسکایراکت نیاز به حفظ سرعت هوایی ۲۱۰ مایل در ساعت (۳۳۸ کیلومتر در ساعت) داشت و B-29 نمیتوانست با اسکایراکت متصل به شکمش فرود بیاید. آرمسترانگ و بوچارت هواپیما را در وضعیت دماغه به پایین قرار دادند تا سرعت را افزایش دهند، سپس اسکایراکت را پرتاب کردند. در لحظه پرتاب، ملخ موتور شماره چهار متلاشی شد. قطعات آن به موتور شماره سه آسیب رساند و به موتور شماره دو برخورد کرد. بوچارت و آرمسترانگ مجبور شدند موتور آسیبدیده شماره سه را به همراه موتور شماره یک به دلیل گشتاوری که ایجاد میکرد، خاموش کنند. آنها با استفاده از تنها موتور شماره دو، فرودی آرام و چرخشی را از ارتفاع ۳۰,۰۰۰ فوتی (۹ کیلومتری) انجام دادند و به سلامت فرود آمدند.
اولین پرواز او با هواپیمای موشکی
اولین پرواز او با هواپیمای موشکی در ۱۵ اوت ۱۹۵۷ با بل X-1B به ارتفاع ۱۱.۴ مایلی (۱۸.۳ کیلومتری) بود. هنگام فرود، ارابه فرود دماغه که طراحی ضعیفی داشت، از کار افتاد، همانطور که در حدود دوازده پرواز قبلی بل X-1B نیز اتفاق افتاده بود.
سازمان ARPA بودجه خود را برای پروژه «انسان در فضا در اسرع وقت» لغو کرد
در ژوئن ۱۹۵۸، آرمسترانگ برای برنامه «انسان در فضا در اسرع وقت» نیروی هوایی ایالات متحده انتخاب شد، اما آژانس پروژههای تحقیقاتی پیشرفته (ARPA) بودجه آن را در ۱ اوت ۱۹۵۸ لغو کرد.
نیل کارمند ناسا شد
نیل در ۱ اکتبر ۱۹۵۸، زمانی که سازمان ملی هوانوردی و فضایی (ناسا) با ادغام NACA تأسیس شد، به استخدام این سازمان درآمد.
پروژه «مرکوری»
در ۵ نوامبر ۱۹۵۸، پروژه «انسان در فضا در اسرع وقت» با پروژه «مرکوری» جایگزین شد؛ پروژهای غیرنظامی که توسط ناسا اداره میشد.
استعفا از مقام نظامی
او به عنوان نیروی ذخیره، به پرواز با اسکادران VF-724 در پایگاه هوایی نیروی دریایی گلنویو در ایلینوی ادامه داد و سپس پس از نقل مکان به کالیفرنیا، با اسکادران VF-773 در پایگاه هوایی نیروی دریایی لس آلامیتوس پرواز کرد. او هشت سال در نیروی ذخیره باقی ماند تا اینکه در ۲۱ اکتبر ۱۹۶۰ از مقام خود استعفا داد.
مرگ دخترش
در ژوئن ۱۹۶۱، تشخیص داده شد که کارن به تومور بدخیم در بخش میانی ساقه مغز مبتلا است؛ درمان با اشعه ایکس رشد آن را کند کرد، اما وضعیت سلامتی او به حدی وخیم شد که دیگر قادر به راه رفتن یا صحبت کردن نبود. او در ۲۸ ژانویه ۱۹۶۲ در سن دو سالگی بر اثر ذاتالریه ناشی از ضعف جسمانی درگذشت.
نیل به عنوان یکی از هفت خلبان-مهندسی که با X-20 پرواز میکردند انتخاب شد
در ۱۵ مارس ۱۹۶۲، او توسط نیروی هوایی ایالات متحده به عنوان یکی از هفت خلبان-مهندسی انتخاب شد که قرار بود پس از تکمیل طراحی، با هواپیمای X-20 پرواز کنند.
اطلاعیه ناسا
در آوریل ۱۹۶۲، ناسا اعلام کرد که در حال پذیرش درخواست برای دومین گروه از فضانوردان ناسا جهت پروژه جمینای، یک فضاپیمای پیشنهادی دو نفره، است. این بار، انتخاب برای خلبانان آزمایشی غیرنظامی واجد شرایط آزاد بود.
آرمسترانگ در «ماجرای نلیس» درگیر شد
در ۲۱ مه ۱۹۶۲، آرمسترانگ در «ماجرای نلیس» درگیر شد. او با یک فروند F-104 برای بازرسی دریاچه خشک دلامار در جنوب نوادا، دوباره برای فرودهای اضطراری اعزام شد. او ارتفاع خود را اشتباه تخمین زد و متوجه نشد که ارابه فرود به طور کامل باز نشده است. هنگام نشستن، ارابه فرود شروع به جمع شدن کرد؛ آرمسترانگ برای لغو فرود قدرت موتور را به حداکثر رساند، اما باله زیرین و درب ارابه فرود به زمین برخورد کرد که باعث آسیب به رادیو و نشت مایع هیدرولیک شد. بدون ارتباط رادیویی، آرمسترانگ به سمت جنوب به پایگاه نیروی هوایی نلیس پرواز کرد، از کنار برج مراقبت گذشت و بالهای خود را تکان داد که علامت فرود بدون رادیو بود. از دست دادن مایع هیدرولیک باعث رها شدن قلاب دم شد و هنگام فرود، او سیم بازدارنده متصل به زنجیر لنگر را گرفت و زنجیر را در طول باند کشید.
معاینه پزشکی NACA
در پایان ژوئن در پایگاه نیروی هوایی بروکس، آرمسترانگ تحت معاینه پزشکی قرار گرفت که بسیاری از متقاضیان آن را دردناک و گاهی بیمعنی توصیف میکردند.
آرمسترانگ برای فضانورد شدن درخواست داد
آرمسترانگ در مه ۱۹۶۲ از نمایشگاه جهانی سیاتل بازدید کرد و در کنفرانسی درباره اکتشافات فضایی که با حمایت مشترک ناسا برگزار میشد، شرکت کرد. پس از بازگشت از سیاتل در ۴ ژوئن، او برای فضانورد شدن درخواست داد.
پیوستن به سپاه فضانوردان ناسا به عنوان بخشی از «نه نفر جدید»
دیک اسلیتون، مدیر عملیات خدمه پرواز ناسا، در ۱۳ سپتامبر ۱۹۶۲ با آرمسترانگ تماس گرفت و پرسید که آیا مایل است به سپاه فضانوردان ناسا به عنوان بخشی از گروهی که مطبوعات آن را «نه نفر جدید» نامیدند، بپیوندد؛ آرمسترانگ بدون تردید پاسخ مثبت داد.
اعلامیه ناسا درباره انتخاب گروه دوم
انتخابها تا سه روز بعد مخفی نگه داشته شد، اگرچه گزارشهای روزنامهها از اوایل همان سال منتشر شده بود که او به عنوان «اولین فضانورد غیرنظامی» انتخاب خواهد شد. آرمسترانگ یکی از دو خلبان غیرنظامی انتخاب شده برای این گروه بود؛ دیگری الیوت سی، خلبان سابق نیروی دریایی بود. ناسا انتخاب گروه دوم را در یک کنفرانس مطبوعاتی در ۱۷ سپتامبر ۱۹۶۲ اعلام کرد. در مقایسه با فضانوردان «مرکوری هفت»، آنها جوانتر بودند و مدارک تحصیلی چشمگیرتری داشتند.
خدمه پشتیبان جمینای ۵
در ۸ فوریه ۱۹۶۵، آرمسترانگ و الیوت سی به عنوان خدمه پشتیبان جمینای ۵ معرفی شدند، که آرمسترانگ به عنوان فرمانده، از خدمه اصلی یعنی گوردون کوپر و پیت کنراد پشتیبانی میکرد.
اعلام انتصاب خدمه برای جمینای ۸
انتصاب خدمه برای جمینای ۸ در ۲۰ سپتامبر ۱۹۶۵ اعلام شد. طبق سیستم چرخشی معمول، خدمه پشتیبان یک مأموریت به خدمه اصلی سومین مأموریت پس از آن تبدیل میشدند، اما اسلیتون، دیوید اسکات را به عنوان خلبان جمینای ۸ تعیین کرد. اسکات اولین عضو از گروه سوم فضانوردان بود که انتخاب آنها در ۱۸ اکتبر ۱۹۶۳ اعلام شده بود و موفق به دریافت انتصاب به عنوان خدمه اصلی شد.
پرتاب جمینای ۸
جمینای ۸ در ۱۶ مارس ۱۹۶۶ پرتاب شد و آرمسترانگ به اولین غیرنظامی آمریکایی در فضا تبدیل شد.
آخرین مأموریت آرمسترانگ در برنامه جمینای
آخرین مأموریت آرمسترانگ در برنامه جمینای، به عنوان خلبان فرمانده پشتیبان برای جمینای ۱۱ بود که دو روز پس از فرود جمینای ۸ اعلام شد. پرتاب در ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۶ با حضور کنراد و گوردون انجام شد که اهداف مأموریت را با موفقیت به پایان رساندند، در حالی که آرمسترانگ به عنوان رابط کپسول (CAPCOM) خدمت میکرد.
امضای معاهده فضای ماورای جو سازمان ملل و آتشسوزی آپولو ۱
در ۲۷ ژانویه ۱۹۶۷، روز آتشسوزی آپولو ۱، آرمسترانگ به همراه کوپر، گوردون، لاول و اسکات کارپنتر برای امضای معاهده فضای ماورای جو سازمان ملل در واشینگتن دیسی بود. فضانوردان تا ساعت ۱۸:۴۵ با مقامات حاضر گفتگو کردند، سپس کارپنتر به فرودگاه رفت و بقیه به هتل جورجتاون این بازگشتند، جایی که هر کدام پیامهایی برای تماس با مرکز فضاپیمای سرنشیندار دریافت کردند. در طول این تماسها، آنها از مرگ گاس گریسوم، اد وایت و راجر چافی در آتشسوزی مطلع شدند. آرمسترانگ و گروه بقیه شب را به نوشیدن اسکاچ و بحث درباره آنچه اتفاق افتاده بود، گذراندند.
ملاقات با اسلیتون
در ۵ آوریل ۱۹۶۷، همان روزی که گزارش نهایی تحقیقات آپولو ۱ منتشر شد، آرمسترانگ و ۱۷ فضانورد دیگر برای جلسهای با اسلایتون گرد هم آمدند. اولین چیزی که اسلایتون گفت این بود: «کسانی که قرار است اولین ماموریتهای ماه را انجام دهند، همین افراد حاضر در این اتاق هستند.» به گفته سرنان، تنها آرمسترانگ هیچ واکنشی به این جمله نشان نداد. برای آرمسترانگ این موضوع تعجبآور نبود؛ اتاق پر از کهنهسربازان پروژه جمینای بود، تنها کسانی که میتوانستند ماموریتهای ماه را انجام دهند. اسلایتون درباره ماموریتهای برنامهریزیشده صحبت کرد و آرمسترانگ را برای خدمه پشتیبان آپولو ۹ نامزد کرد، که در آن مرحله به عنوان یک آزمایش مدار میانی زمین برای ماژول ماه و ماژول فرماندهی و خدمات ترکیبی برنامهریزی شده بود.
اعلام انتصاب خدمه جدید آپولو
انتصاب خدمه جدید آپولو به طور رسمی در ۲۰ نوامبر ۱۹۶۷ اعلام شد.
اسلایتون پست فرماندهی آپولو ۱۱ را به آرمسترانگ پیشنهاد کرد
پس از اینکه آرمسترانگ به عنوان فرمانده پشتیبان آپولو ۸ خدمت کرد، اسلایتون در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۸، زمانی که آپولو ۸ در حال گردش به دور ماه بود، پست فرماندهی آپولو ۱۱ را به او پیشنهاد کرد.
اعلام رسمی آپولو ۱۱
خدمه آپولو ۱۱ به طور رسمی در ۹ ژانویه ۱۹۶۹ به عنوان آرمسترانگ، کالینز و آلدرین، با لاول، اندرس و فرد هیز به عنوان خدمه پشتیبان اعلام شدند.
تعیین اولین فرد روی ماه
به گفته کریس کرافت، در جلسهای در مارس ۱۹۶۹ بین اسلایتون، جورج لو، باب گیلروت و کرافت، تصمیم گرفته شد که آرمسترانگ اولین فرد روی ماه باشد، تا حدی به این دلیل که مدیریت ناسا او را فردی میدید که غرور زیادی ندارد.
دلیل انتخاب آرمسترانگ به عنوان اولین نفر
در یک کنفرانس مطبوعاتی در ۱۴ آوریل ۱۹۶۹، طراحی کابین ماژول ماه (LM) به عنوان دلیل اول بودن آرمسترانگ ذکر شد؛ دریچه به سمت داخل و به سمت راست باز میشد، که خروج خلبان ماژول ماه را که در سمت راست قرار داشت، دشوار میکرد.
پرتاب آپولو ۱۱
یک موشک ساترن ۵، آپولو ۱۱ را از مجتمع پرتاب ۳۹ در مرکز فضایی کندی در ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۹ به فضا پرتاب کرد.
فرود بر سطح ماه
فرود بر سطح ماه چند ثانیه پس از ساعت ۲۰:۱۷:۴۰ به وقت هماهنگ جهانی (UTC) در ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ رخ داد.
اولین پیادهروی روی ماه
برنامه پرواز خواستار یک دوره استراحت برای خدمه قبل از فعالیت خارج از فضاپیما (EVA) بود، اما آرمسترانگ درخواست کرد که این فعالیت به زمان زودتری در عصر به وقت هیوستون منتقل شود. وقتی او و آلدرین آماده خروج شدند، عقاب (Eagle) فشارزدایی شد، دریچه باز شد و آرمسترانگ از نردبان پایین رفت. در پایین نردبان، آرمسترانگ گفت: «من الان از ماژول ماه پیاده میشوم». او چرخید و پای چپ خود را در ساعت ۰۲:۵۶ به وقت هماهنگ جهانی در ۲۱ ژوئیه ۱۹۶۹ روی سطح ماه گذاشت و سپس جملات معروف اکنون را گفت: «این گامی کوچک برای یک انسان، و جهشی بزرگ برای بشریت است.»
دومین انسانی که روی ماه قدم گذاشت
حدود ۱۹ دقیقه پس از اولین قدم آرمسترانگ، آلدرین به او روی سطح پیوست و به دومین انسانی تبدیل شد که روی ماه قدم گذاشت. آنها وظایف خود را برای بررسی اینکه یک فرد چقدر میتواند به راحتی روی سطح ماه فعالیت کند، آغاز کردند. آرمسترانگ پلاکی را که یادبود این پرواز بود رونمایی کرد و به همراه آلدرین، پرچم ایالات متحده را کاشتند.
بازگشت به زمین
پس از بازگشت به ماژول ماه، دریچه بسته و مهر و موم شد. هنگام آمادهسازی برای بلند شدن از سطح ماه، آرمسترانگ و آلدرین متوجه شدند که در لباسهای فضایی حجیم خود، کلید احتراق موتور صعود را شکستهاند؛ آنها با استفاده از بخشی از یک خودکار، مدارشکن را فشار دادند تا توالی پرتاب فعال شود. سپس عقاب به مسیر خود برای ملاقات در مدار ماه ادامه داد، جایی که با کلمبیا، ماژول فرماندهی و خدمات، پهلو گرفت. سه فضانورد به زمین بازگشتند و در اقیانوس آرام فرود آمدند تا توسط ناو یواساس هورنت (USS Hornet) بازیابی شوند.
مدرک کارشناسی ارشد در مهندسی هوافضا
در سال ۱۹۷۰، او مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی هوافضا از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC) دریافت کرد.
اولین طلاق
آرمسترانگ و همسر اولش، جانت، در سال ۱۹۹۰ از هم جدا شدند و در سال ۱۹۹۴، پس از ۳۸ سال زندگی مشترک، طلاق گرفتند.
دومین ازدواج
او همسر دوم خود، کارول هلد نایت، را در یک مسابقه گلف در سال ۱۹۹۲ ملاقات کرد، زمانی که آنها در صبحانه کنار هم نشسته بودند. او حرف کمی به آرمسترانگ زد، اما دو هفته بعد آرمسترانگ با او تماس گرفت تا بپرسد چه کار میکند. او پاسخ داد که در حال بریدن یک درخت گیلاس است و ۳۵ دقیقه بعد آرمسترانگ برای کمک به خانه او رفت. آنها در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۴ در اوهایو ازدواج کردند و مراسم دومی را در سان ایسیدرو رنچ در کالیفرنیا برگزار کردند. او در ایندین هیل، اوهایو زندگی میکرد.
مرگ
آرمسترانگ در ۷ اوت ۲۰۱۲ تحت عمل جراحی بایپس قرار گرفت تا گرفتگی عروق کرونر قلبش برطرف شود. اگرچه گزارش شده بود که او به خوبی در حال بهبودی است، اما دچار عوارضی در بیمارستان شد و در ۲۵ اوت در سینسیناتی، اوهایو، در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
خاکستر آرمسترانگ
در ۱۴ سپتامبر، خاکستر آرمسترانگ از ناو یواساس فیلیپین سی (USS Philippine Sea) در اقیانوس اطلس پراکنده شد. در روز مراسم خاکسپاری آرمسترانگ، پرچمها به حالت نیمهافراشته درآمدند.