Geschiedenis van Invasie in de Varkensbaai

In maart 1952 greep de Cubaanse generaal en politicus Fulgencio Batista de macht op het eiland, riep zichzelf uit tot president en zette de in diskrediet geraakte president Carlos Prío Socarrás van de Partido Auténtico af. Batista annuleerde de geplande presidentsverkiezingen en omschreef zijn nieuwe systeem als "gedisciplineerde democratie". Hoewel Batista enige steun onder de bevolking genoot, zagen veel Cubanen het als de vestiging van een dictatuur door één man. Veel tegenstanders van het regime van Batista begonnen een gewapende opstand in een poging de regering af te zetten, wat de Cubaanse Revolutie ontketende.

Fulgencio Batista Image

Doorgaan in Verhaler

De bekendste van deze anti-Batista-groepen was de "Beweging van de 26e juli" (MR-26-7), opgericht door een advocaat genaamd Fidel Castro. Met Castro als hoofd van de MR-26-7 was de organisatie gebaseerd op een clandestien celsysteem, waarbij elke cel tien leden telde die niets wisten van de verblijfplaats of activiteiten van de andere cellen.

Fidel Castro Image

Doorgaan in Verhaler

Tussen december 1956 en 1959 leidde Castro vanuit zijn basiskamp in het Sierra Maestra-gebergte een guerrillaleger tegen de troepen van Batista. De onderdrukking van revolutionairen door Batista had hem wijdverspreide impopulariteit bezorgd en in 1958 waren zijn legers op de terugtocht. Op 31 december 1958 trad Batista af en vluchtte in ballingschap, waarbij hij een vergaard fortuin van meer dan 300.000.000 US dollar meenam.

Fidel Castro ImageFulgencio Batista Image

Doorgaan in Verhaler

Het presidentschap viel toe aan de door Castro gekozen kandidaat, de advocaat Manuel Urrutia Lleó, terwijl leden van de MR-26-7 de controle overnamen over de meeste posities in het kabinet. Op 16 februari 1959 nam Castro zelf de rol van premier op zich. Castro verwierp de noodzaak van verkiezingen en riep de nieuwe regering uit tot een voorbeeld van directe democratie, waarin de Cubaanse bevolking zich massaal kon verzamelen bij demonstraties en haar democratische wil persoonlijk aan hem kon uiten. Critici veroordeelden het nieuwe regime daarentegen als ondemocratisch.

Op 17 maart 1960 presenteerde de CIA hun plan voor de omverwerping van de regering van Castro aan de Amerikaanse Nationale Veiligheidsraad (NSC), waar de Amerikaanse president Dwight D. Eisenhower zijn steun verleende. De eerste doelstelling van het plan was om "de vervanging van het regime van Castro teweeg te brengen door een regime dat meer toegewijd is aan de ware belangen van het Cubaanse volk en acceptabeler is voor de VS, op een zodanige wijze dat de schijn van Amerikaanse interventie wordt vermeden."

Dwight D. Eisenhower

Doorgaan in Verhaler

In april 1960 begon de CIA met het werven van anti-Castro Cubaanse ballingen in de regio Miami. Tot juli 1960. Voor de groeiende gelederen van rekruten werd infanterietraining uitgevoerd op een door de CIA beheerde basis (codenaam JMTrax) nabij Retalhuleu in de Sierra Madre aan de Pacifische kust van Guatemala. De groep ballingen noemde zichzelf Brigade 2506 (Brigada Asalto 2506).

In april 1960 werden rebellen van het FRD (Frente Revolucionario Democratico – Democratisch Revolutionair Front) naar Useppa Island gebracht, een privé-eiland voor de kust van Florida dat destijds in het geheim door de CIA werd gehuurd. Zodra de rebellen waren aangekomen, werden ze begroet door instructeurs van speciale eenheden van het Amerikaanse leger, leden van de Amerikaanse luchtmacht en de Air National Guard, en leden van de CIA. De rebellen werden getraind in amfibische aanvalstactieken, guerrillaoorlogvoering, infanterie- en wapentraining, eenheidstactieken en landnavigatie.

Op 13 oktober 1960 verbood de Amerikaanse regering vervolgens het merendeel van de export naar Cuba – met uitzondering van medicijnen en bepaalde levensmiddelen – wat het begin markeerde van een economisch embargo.

Als vergelding nam het Cubaanse Nationale Instituut voor Agrarische Hervorming op 14 oktober de controle over 383 particuliere bedrijven over, en op 25 oktober werden de panden van nog eens 166 Amerikaanse bedrijven die in Cuba opereerden in beslag genomen en genationaliseerd, waaronder Coca-Cola en Sears Roebuck.

Op 31 oktober 1960 waren de meeste door de CIA aangestuurde guerrilla-infiltraties en bevoorradingsdroppings in Cuba mislukt, en werden ontwikkelingen van verdere guerrillastrategieën vervangen door plannen om een eerste amfibische aanval op te zetten met minimaal 1.500 man. De verkiezing van John Kennedy tot Amerikaanse president versnelde de voorbereidingen voor de invasie; Kennedy zocht contact met Cubaanse ballingen die Batista steunden en liet doorschemeren dat hij bereid was Batista weer aan de macht te brengen om Castro omver te werpen.

J.F.Kennedy Image

Doorgaan in Verhaler

Op 18 november 1960 brachten Allen Dulles en Richard Bissell de gekozen president John Kennedy voor het eerst op de hoogte van de hoofdlijnen van de plannen. Met ervaring in acties zoals de Guatemalteekse staatsgreep van 1954, was Dulles ervan overtuigd dat de CIA in staat was de Cubaanse regering omver te werpen.

Allen Dulles ImageRichard Bissell ImageJohn F. Kennedy

Doorgaan in Verhaler

Op 29 november 1960 ontmoette president Eisenhower de chefs van de CIA, Defensie, Buitenlandse Zaken en Financiën om het nieuwe concept te bespreken. Niemand uitte bezwaren en Eisenhower keurde de plannen goed met de bedoeling John Kennedy van hun verdienste te overtuigen. Op 8 december 1960 presenteerde Bissell de hoofdlijnen van de plannen aan de "Special Group", terwijl hij weigerde details op schrift te stellen.

Dwight D. EisenhowerJ.F.Kennedy ImageRichard Bissell Image

Doorgaan in Verhaler

Op 28 januari 1961 werd president Kennedy, samen met alle belangrijke departementen, ingelicht over het nieuwste plan (codenaam Operatie Pluto). Dat plan werd vervolgens door het ministerie van Buitenlandse Zaken afgewezen omdat het vliegveld daar niet groot genoeg was voor B-26 bommenwerpers en, aangezien B-26's een prominente rol zouden spelen bij de invasie, zou dit de façade vernietigen dat de invasie slechts een opstand was zonder Amerikaanse betrokkenheid. Minister van Buitenlandse Zaken Dean Rusk deed de wenkbrauwen fronsen door te overwegen een bulldozer te droppen om het vliegveld uit te breiden. Kennedy wees Trinidad af en gaf de voorkeur aan een minder opvallende locatie.

In maart 1961 hielp de CIA Cubaanse ballingen in Miami bij het oprichten van de Cubaanse Revolutionaire Raad (CRC), voorgezeten door José Miró Cardona, voormalig premier van Cuba in januari 1959. Cardona werd de de facto leider in afwachting van de beoogde Cubaanse regering na de invasie.

José Miró Cardona Image

Doorgaan in Verhaler

Kort na het succes van de Cubaanse Revolutie ontstonden er militante contrarevolutionaire groepen in een poging het nieuwe regime omver te werpen. Zij ondernamen gewapende aanvallen tegen regeringstroepen. Op 3 april 1961 doodde een bomaanslag op een militiekazerne in Bayamo vier militieleden en raakten er acht gewond.

Op 4 april 1961 keurde president Kennedy vervolgens het Varkensbaai-plan (ook bekend als Operatie Zapata) goed, omdat het een voldoende lang vliegveld had, verder weg lag van grote groepen burgers dan het Trinidad-plan, en militair gezien minder "lawaaierig" was, wat het ontkennen van directe Amerikaanse betrokkenheid aannemelijker zou maken. Het landingsgebied voor de invasie werd verplaatst naar stranden grenzend aan de Bahía de Cochinos (Varkensbaai) in de provincie Las Villas.

J.F.Kennedy Image

Doorgaan in Verhaler

Op 9 april 1961 begonnen personeel, schepen en vliegtuigen van Brigade 2506 met de verplaatsing van Guatemala naar Puerto Cabezas. Curtiss C-46's werden ook gebruikt voor transport tussen Retalhuleu en een CIA-basis (codenaam JMTide, ook bekend als Happy Valley) in Puerto Cabezas.

Het Cubaanse veiligheidsapparaat wist via hun uitgebreide geheime inlichtingennetwerk dat de invasie eraan kwam. Desalniettemin werden er dagen voor de invasie meerdere sabotageacties uitgevoerd, zoals de brand in El Encanto, een brandstichting in een warenhuis in Havana op 13 april waarbij één winkelmedewerker omkwam.

Onder dekking van de duisternis voer de invasievloot in de nacht van 14 april uit vanuit Puerto Cabezas, Nicaragua, richting de Varkensbaai.

Ongeveer 90 minuten nadat de acht B-26's waren opgestegen vanuit Puerto Cabezas om Cubaanse vliegvelden aan te vallen, vertrok een andere B-26 voor een misleidingsvlucht die hem dicht bij Cuba bracht, maar vervolgens noordwaarts richting Florida vloog. Net als de bommenwerpergroepen droeg het toestel valse FAR-markeringen en hetzelfde nummer 933 als op ten minste twee van de andere toestellen was geschilderd. Voor vertrek werd de motorkap van een van de twee motoren van het vliegtuig door CIA-personeel verwijderd, beschoten en vervolgens teruggeplaatst om de valse indruk te wekken dat het vliegtuig op enig moment tijdens zijn vlucht grondvuur had ontvangen. Op een veilige afstand ten noorden van Cuba zette de piloot de motor met de vooraf aangebrachte kogelgaten in de motorkap stil, zond een mayday-oproep uit en vroeg om onmiddellijke toestemming om te landen op de internationale luchthaven van Miami. Hij landde en taxiede naar het militaire gedeelte van de luchthaven nabij een C-47 van de luchtmacht en werd opgewacht door verschillende regeringsauto's. De piloot was Mario Zúñiga, voorheen van de FAEC (Cubaanse luchtmacht onder Batista), en na de landing deed hij zich voor als 'Juan Garcia' en beweerde publiekelijk dat drie collega's ook waren gedeserteerd uit de FAR.

Op 15 april begon de Cubaanse nationale politie, onder leiding van Efigenio Ameijeiras, met het arresteren van duizenden verdachte antirevolutionaire individuen en hen vast te houden op voorlopige locaties zoals het Karl Marx Theater, de slotgracht van Fortaleza de la Cabaña en het Principe-kasteel, allemaal in Havana, en het honkbalstadion in Matanzas.

Efigenio Ameijeiras Image

Doorgaan in Verhaler

Tijdens de nacht van 14 op 15 april werd een afleidingslanding gepland nabij Baracoa, in de provincie Oriente, door ongeveer 164 Cubaanse ballingen onder bevel van Higinio 'Nino' Diaz. De verkenningsboten keerden terug naar het schip nadat hun bemanningen activiteiten van Cubaanse militietroepen langs de kustlijn hadden gedetecteerd. Als gevolg van die activiteiten werd bij het aanbreken van de dag een verkenningsvlucht boven het gebied van Baracoa gelanceerd vanuit Santiago de Cuba. Dat was een T-33 van de FAR (Fuerza Aérea Revolucionaria) (Cubaanse luchtmacht), bestuurd door luitenant Orestes Acosta, en deze stortte dodelijk neer in de zee.

Op 15 april 1961, rond 06:00 uur lokale Cubaanse tijd, vielen acht Douglas B-26B Invader-bommenwerpers in drie groepen tegelijkertijd drie Cubaanse vliegvelden aan bij San Antonio de los Baños en bij Ciudad Libertad (voorheen Campo Columbia geheten), beide nabij Havana, plus de internationale luchthaven Antonio Maceo in Santiago de Cuba.

Om 10:30 uur op 15 april beschuldigde de Cubaanse minister van Buitenlandse Zaken Raúl Roa bij de Verenigde Naties de VS van agressieve luchtaanvallen tegen Cuba, en diende die middag formeel een motie in bij het Politieke (Eerste) Comité van de Algemene Vergadering van de VN. Slechts enkele dagen eerder had de CIA tevergeefs geprobeerd Raúl Roa te verleiden tot desertie.

Raúl Roa Image

Doorgaan in Verhaler

Laat op 16 april kwam de invasievloot van de CIA/Brigade 2506 samen op 'Rendezvous Point Zulu', ongeveer 65 kilometer ten zuiden van Cuba, nadat ze waren uitgevaren vanuit Puerto Cabezas in Nicaragua waar ze waren geladen met troepen en ander materieel, na het laden van wapens en voorraden in New Orleans.

Op 16 april organiseerden Merardo Leon, Jose Leon en 14 anderen een gewapende opstand op het landgoed Las Delicias in Las Villas, waarbij slechts vier mensen overleefden. Leonel Martinez en drie anderen trokken het platteland in.

In de nacht van 15 op 16 april mislukte de tweede poging tot een afleidingslanding van de groep van Nino Diaz op een andere locatie nabij Baracoa.

Rond 06:50 uur, ten zuiden van Playa Larga, raakte de Houston beschadigd door verschillende bommen en raketten van een Sea Fury en een T-33, en ongeveer twee uur later liet kapitein Luis Morse het schip opzettelijk stranden aan de westkant van de baai. Ongeveer 270 troepen waren ontscheept, maar ongeveer 180 overlevenden die de kust bereikten, waren niet in staat deel te nemen aan verdere acties vanwege het verlies van het grootste deel van hun wapens en uitrusting. Het verlies van de Houston was een grote klap voor de brigadistas, aangezien dat schip een groot deel van de medische voorraden van Brigade 2506 vervoerde, wat betekende dat gewonde brigadistas het moesten doen met ontoereikende medische zorg.

Rond 07:00 uur vielen twee binnenvallende FAL B-26's het Cubaanse marinepatrouilleschip El Baire aan en brachten het tot zinken bij Nueva Gerona op het eiland Isla de la Juventud. Ze gingen vervolgens door naar Girón om zich bij twee andere B-26's te voegen om Cubaanse grondtroepen aan te vallen en afleidende luchtdekking te bieden voor de C-46's met parachutisten en de CEF-schepen die onder luchtaanval lagen.

Rond 07:30 uur dropten vijf C-46 en één C-54 transportvliegtuigen 177 parachutisten van het parachutistenbataljon van Brigade 2506 in een actie met de codenaam Operatie Falcon. Ongeveer 30 man, plus zware uitrusting, werden gedropt ten zuiden van de suikerfabriek Central Australia op de weg naar Palpite en Playa Larga, maar de uitrusting ging verloren in de moerassen en de troepen slaagden er niet in de weg te blokkeren. Andere troepen werden gedropt bij San Blas, bij Jocuma tussen Covadonga en San Blas, en bij Horquitas tussen Yaguaramas en San Blas. Die posities om de wegen te blokkeren werden twee dagen lang vastgehouden, versterkt door grondtroepen uit Playa Girón en tanks.

Rond 08:30 uur stortte een FAR Sea Fury, bestuurd door Carlos Ulloa Arauz, neer in de baai, als gevolg van een overtrek of luchtafweervuur, nadat hij een FAL C-46 was tegengekomen die naar het zuiden terugkeerde na het droppen van parachutisten.

Tegen 09:00 uur waren Cubaanse troepen en militie van buiten het gebied aangekomen bij de suikerfabriek Central Australia, Covadonga en Yaguaramas. Gedurende de dag werden ze versterkt door meer troepen, zware bepantsering en T-34 tanks die meestal op diepladers werden vervoerd.

Rond 09:30 uur vuurden FAR Sea Furies en T-33's raketten af op de Rio Escondido, die vervolgens 'opblies' en zonk op ongeveer 3 kilometer ten zuiden van Girón. De Rio Escondido was geladen met vliegtuigbrandstof en toen het schip begon te branden, gaf de kapitein het bevel het schip te verlaten, waarna het schip kort daarna in drie explosies werd vernietigd. De Rio Escondido vervoerde niet alleen brandstof, maar ook genoeg munitie, voedsel en medische voorraden voor tien dagen en de radio waarmee de Brigade kon communiceren met de Liberation Air Force. Het verlies van het communicatieschip Rio Escondido betekende dat San Román alleen bevelen kon geven aan de troepen bij Blue Beach, en hij had geen idee wat er gebeurde bij Red Beach of met de parachutisten.

Een boodschapper van Red Beach arriveerde rond 10:00 uur met het verzoek aan San Román om tanks en infanterie te sturen om de weg vanaf de suikerfabriek Central Australia te blokkeren, een verzoek waarmee hij instemde. Er werd niet verwacht dat regeringstroepen vanuit deze richting zouden tegenaanvallen.

Rond 11:00 uur begonnen de twee overgebleven vrachtschepen Caribe en Atlántico, en de CIA LCI's en LCU's, zich terug te trekken naar het zuiden naar internationale wateren, maar ze werden nog steeds achtervolgd door FAR-vliegtuigen. Rond het middaguur explodeerde een FAR B-26 door zwaar luchtafweervuur van de Blagar, en piloot Luis Silva Tablada (tijdens zijn tweede sortie) en zijn bemanning van drie kwamen om.

Om 14:30 uur zette een groep militieleden van het 339e Bataljon een positie op, die werd aangevallen door de M41 Walker Bulldog-tanks van de brigadistas, die zware verliezen toebrachten aan de verdedigers. Deze actie wordt in Cuba herinnerd als de "Slachting van het Verloren Bataljon", aangezien de meeste militieleden omkwamen.

Tegen 16:00 uur was Fidel Castro aangekomen bij de suikerfabriek Central Australia, waar hij zich voegde bij José Ramón Fernández, die hij die dag voor zonsopgang had aangesteld als commandant op het slagveld.

José Ramón Fernández Image

Doorgaan in Verhaler

Om 20:00 uur opende het Cubaanse leger het vuur met zijn 76,2 mm en 122 mm artilleriegeschut op de troepen van de brigadistas bij Playa Larga, wat rond middernacht werd gevolgd door een aanval van T-34 tanks.

Rond 21:00 uur op 17 april 1961 mislukte een nachtelijke luchtaanval door drie FAL B-26's op het vliegveld van San Antonio de Los Baños, naar verluidt door incompetentie en slecht weer. Twee andere B-26's hadden de missie na het opstijgen afgebroken. Andere bronnen beweren dat zwaar luchtafweervuur de bemanningen afschrikte. Toen de nacht viel, trokken de Atlantico en Caribe weg van Cuba, gevolgd door de Blagar en Barbara J.

Rond 00:00 uur op 17 april 1961 voeren de twee CIA LCI's Blagar en Barbara J, elk met een CIA-'operatieofficier' en een Underwater Demolition Team (UDT) van vijf kikvorsmannen, de Varkensbaai (Bahía de Cochinos) aan de zuidkust van Cuba binnen. Ze voerden een vloot aan van vier transportschepen (Houston, Río Escondido, Caribe en Atlántico) met ongeveer 1.400 Cubaanse balling-grondtroepen van Brigade 2506, plus de M41 Walker Bulldog-tanks van de Brigade en andere voertuigen in de landingsvaartuigen.

Tijdens de nacht van 16 op 17 april werd door CIA-agenten een schijnbare afleidingslanding georganiseerd nabij Bahía Honda, in de provincie Pinar del Río. Een vloot met apparatuur die geluiden en andere effecten van een invasielanding vanaf zee uitzond, vormde de bron van Cubaanse rapporten die Fidel Castro kortstondig weglokten van het front bij de Varkensbaai.

Fidel Castro Image

Doorgaan in Verhaler

Op 17 april 1961 werd Osvaldo Ramírez (leider van het plattelandsverzet tegen Castro) gevangengenomen door de troepen van Castro in Aromas de Velázquez en onmiddellijk geëxecuteerd.

Rond 01:00 uur leidde de Blagar, als commandoschip van het slagveld, de belangrijkste landing bij Playa Girón (codenaam Blue Beach), geleid door de kikvorsmannen in rubberboten, gevolgd door troepen van de Caribe in kleine aluminium boten, en daarna LCVPs en LCUs met de M41 Walker Bulldog-tanks. De Barbara J, die de Houston leidde, landde op vergelijkbare wijze troepen 35 km verder naar het noordwesten bij Playa Larga (codenaam Red Beach), met behulp van kleine glasvezelboten. Het lossen van troepen 's nachts liep vertraging op door motorstoringen en boten die beschadigd raakten door onvoorziene koraalriffen; de CIA had aanvankelijk gedacht dat het koraalrif zeewier was. Toen de kikvorsmannen aan land kwamen, waren ze geschokt om te ontdekken dat Red Beach verlicht was met schijnwerpers, wat ertoe leidde dat de locatie van de landing haastig werd veranderd. Toen de kikvorsmannen landden, brak er een vuurgevecht uit toen er toevallig een jeep met Cubaanse militieleden voorbijkwam. De weinige militieleden in het gebied slaagden er kort na de eerste landing in om de Cubaanse strijdkrachten via de radio te waarschuwen, voordat de invallers hun symbolische weerstand overwonnen.

Tegen 05:00 uur begon Oliva zijn mannen het bevel te geven zich terug te trekken, aangezien hij bijna geen munitie of mortiergranaten meer had.

Bij het aanbreken van de dag rond 06:30 uur begonnen drie FAR Sea Furies, één B-26 bommenwerper en twee Lockheed T-33 straaljagers de CEF-schepen aan te vallen die nog steeds troepen aan het lossen waren.

De M41 Walker Bulldog-tanks van Brigade 2506 waren allemaal geland om 07:30 uur op Blue Beach en alle troepen om 08:30 uur. Noch San Román op Blue Beach, noch Erneido Oliva op Red Beach konden communiceren, aangezien alle radio's tijdens de landingen in het water waren doorweekt.

Rond 11:00 uur begon de Cubaanse regering een offensief om San Blas in te nemen. San Román beval alle parachutisten terug te keren om San Blas te behouden, en ze hielden het offensief tegen. Gedurende de middag hield Castro de brigadistas onder constante luchtaanvallen en artillerievuur, maar gaf geen bevel voor nieuwe grote aanvallen.

Om 14:00 uur ontving president Kennedy een telegram van Nikita Chroesjtsjov uit Moskou, waarin stond dat de Russen de VS niet zouden toestaan Cuba binnen te vallen, en waarin werd gezinspeeld op snelle nucleaire vergelding tegen het Amerikaanse vasteland als hun waarschuwingen niet werden opgevolgd.

J.F.Kennedy ImageNikita Khrushchev - image

Doorgaan in Verhaler

Tijdens de nacht van 17 op 18 april kwam de troepenmacht op Red Beach onder herhaalde tegenaanvallen van het Cubaanse leger en de militie te liggen. Terwijl de verliezen opliepen en de munitie opraakte, gaven de brigadistas gestaag terrein prijs. Luchtdroppings door vier C-54's en 2 C-46's hadden slechts beperkt succes bij het aanvoeren van meer munitie.

Toen de mannen van Red Beach in Girón aankwamen, ontmoetten San Román en Oliva elkaar om de situatie te bespreken. Omdat de munitie bijna op was, stelde Oliva voor dat Brigade 2506 zich zou terugtrekken in het Escambray-gebergte om een guerrillaoorlog te voeren, maar San Román besloot het bruggenhoofd te behouden.

Om 01:00 uur begonnen infanteristen en militieleden van het Cubaanse leger een offensief. Ondanks zware verliezen aan de kant van de communistische troepen, dwong het tekort aan munitie de brigadistas terug en bleven de T-34-tanks zich een weg banen door het wrakstukken van het slagveld om de aanval voort te zetten.

Om 10:00 uur was er een tankslag uitgebroken, waarbij de brigadistas hun linie vasthielden tot ongeveer 14:00 uur, wat Oliva ertoe aanzette een terugtocht naar Girón te bevelen.

Rond 17:00 uur op 18 april vielen FAL B-26's een Cubaanse colonne van 12 privé-bussen aan die vrachtwagens met tanks en ander pantser vervoerden, rijdend in zuidoostelijke richting tussen Playa Larga en Punta Perdiz. De voertuigen, geladen met burgers, militieleden, politie en soldaten, werden aangevallen met bommen, napalm en raketten, wat leidde tot zware verliezen.

Tijdens de nacht van 18 april leverde een FAL C-46 wapens en uitrusting af aan de landingsbaan van Girón, die bezet was door grondtroepen van Brigade 2506, en steeg op voor het aanbreken van de dag op 19 april.

Rond 10:30 uur op 18 april namen Cubaanse troepen en militie, ondersteund door T-34-tanks en 122mm-artillerie, Playa Larga in nadat de troepen van de Brigade in de vroege uurtjes naar Girón waren gevlucht. Gedurende de dag trokken de troepen van de Brigade zich terug naar San Blas langs de twee wegen vanuit Covadonga en Yaguaramas. Tegen die tijd waren zowel Fidel Castro als José Ramón Fernández naar dat frontgebied verplaatst.

Fidel Castro ImageJosé Ramón Fernández Image

Doorgaan in Verhaler

Na de laatste luchtaanvallen beval San Román zijn parachutisten en de mannen van het 3e Bataljon om een verrassingsaanval uit te voeren, die aanvankelijk succesvol was, maar al snel mislukte. Terwijl de brigadistas in ongeorganiseerde terugtocht waren, begonnen het Cubaanse leger en de militieleden snel op te rukken, waarbij ze San Blas innamen om pas rond 11:00 uur buiten Girón te worden gestopt.

De laatste luchtaanvalmissie (codenaam Mad Dog Flight) bestond uit vijf B-26's, waarvan er vier werden bemand door Amerikaanse CIA-contractvliegers en vrijwillige piloten van de Alabama Air Guard. Eén FAR Sea Fury (bestuurd door Douglas Rudd) en twee FAR T-33's (bestuurd door Rafael del Pino en Alvaro Prendes) schoten twee van deze B-26's neer, waarbij vier Amerikaanse bemanningsleden omkwamen. Combat air patrols werden gevlogen door Douglas A4D-2N Skyhawk-jets van het VA-34-eskader vanaf de USS Essex, waarbij nationaliteits- en andere markeringen waren verwijderd. Er werden vluchten uitgevoerd om de soldaten en piloten van de Brigade gerust te stellen en om Cubaanse regeringstroepen te intimideren zonder direct deel te nemen aan oorlogshandelingen.

Laat op 19 april voeren de torpedobootjagers USS Eaton (codenaam Santiago) en USS Murray (codenaam Tampico) de Cochinosbaai binnen om terugtrekkende brigadesoldaten van de stranden te evacueren, voordat vuur van Cubaanse legertanks Commodore Crutchfield dwong een terugtocht te bevelen.

Op 19 april 1961 werden ten minste zeven Cubanen en twee door de CIA ingehuurde Amerikaanse burgers (Angus K. McNair en Howard F. Anderson) geëxecuteerd in de provincie Pinar del Rio, na een proces van twee dagen.

Op 20 april werd Humberto Sorí Marin geëxecuteerd in Fortaleza de la Cabaña, nadat hij op 18 maart was gearresteerd na infiltratie in Cuba met 14 ton explosieven. Zijn mede-samenzweerders Rogelio González Corzo (alias "Francisco Gutierrez"), Rafael Diaz Hanscom, Eufemio Fernandez, Arturo Hernandez Tellaheche en Manuel Lorenzo Puig Miyar werden eveneens geëxecuteerd.

Op 21 april bleven de Eaton en Murray, op 22 april vergezeld door de torpedobootjagers USS Conway en USS Cony, plus de onderzeeër USS Threadfin en een CIA PBY-5A Catalina-watervliegtuig, de kustlijn, riffen en eilanden afzoeken naar verspreide overlevenden van de Brigade, waarbij er ongeveer 24-30 werden gered.

Op 8 september 1961 werden 14 Brigade-gevangenen veroordeeld voor marteling, moord en andere zware misdrijven die vóór de invasie in Cuba waren gepleegd. Vijf werden geëxecuteerd en negen anderen kregen 30 jaar gevangenisstraf.

Op 29 maart 1962 werden 1.179 mannen berecht voor landverraad. Op 7 april 1962 werden zij allen schuldig bevonden en veroordeeld tot 30 jaar gevangenisstraf.

Op 14 april 1962 werden 60 gewonde en zieke gevangenen vrijgelaten en naar de VS getransporteerd.

Op 21 december 1962 ondertekenden de Cubaanse premier Fidel Castro en James B. Donovan, een Amerikaanse advocaat bijgestaan door Milan C. Miskovsky, een juridisch adviseur van de CIA, een overeenkomst om 1.113 gevangenen uit te wisselen voor 53 miljoen dollar aan voedsel en medicijnen, afkomstig van particuliere donaties en van bedrijven die belastingvoordelen verwachtten.

Fidel Castro Image

Doorgaan in Verhaler

Op 24 december 1962 werden sommige gevangenen naar Miami gevlogen, anderen volgden op het schip African Pilot, waarbij ook ongeveer 1.000 familieleden Cuba mochten verlaten.

Op 29 december 1962 woonden president Kennedy en zijn vrouw Jacqueline een "welkomstceremonie" bij voor veteranen van Brigade 2506 in de Orange Bowl in Miami, Florida.

J.F.Kennedy ImageJacqueline Kennedy Image

Doorgaan in Verhaler