W 1871 roku Idestam wraz z przyjacielem Leo Mechelinem utworzyli spółkę akcyjną i nazwali ją Nokia Ab (po szwedzku, co jest odpowiednikiem angielskiego Nokia Company), od nazwy miejsca, w którym znajdowała się druga fabryka celulozy. Idestam przeszedł na emeryturę w 1896 roku, czyniąc Mechelina prezesem firmy.
Bismarck działał natychmiast, aby zapewnić zjednoczenie Niemiec. Negocjował z przedstawicielami południowoniemieckich państw, oferując specjalne ustępstwa, jeśli zgodzą się na zjednoczenie. Negocjacje zakończyły się sukcesem; nastroje patriotyczne przeważyły nad pozostałą opozycją. Podczas gdy wojna była w końcowej fazie, Wilhelm I Pruski został ogłoszony cesarzem niemieckim 18 stycznia 1871 roku w Sali Lustrzanej w Pałacu wersalskim.
W 1871 roku Michigan uczyniło „Dzień Dekoracji” oficjalnym świętem stanowym, a do 1890 roku każdy stan północny poszedł w jego ślady. Nie było standardowego programu ceremonii, ale zazwyczaj były one sponsorowane przez Women's Relief Corps, kobiecą organizację pomocniczą Grand Army of the Republic (GAR), która liczyła 100 000 członkiń. Do 1870 roku szczątki prawie 300 000 poległych żołnierzy Unii zostały przeniesione na 73 cmentarze narodowe, położone w pobliżu głównych pól bitewnych, a zatem głównie na Południu. Najsłynniejsze z nich to Cmentarz Narodowy w Gettysburgu w Pensylwanii oraz Cmentarz Narodowy w Arlington, niedaleko Waszyngtonu.
W 1871 roku Bismarck został podniesiony do rangi Fürsta (księcia). Został również mianowany pierwszym kanclerzem Rzeszy (Reichskanzler) Cesarstwa Niemieckiego, ale zachował swoje pruskie urzędy, w tym premiera i ministra spraw zagranicznych.
Cesarstwo Niemieckie lub Rzesza Niemiecka, określane również jako II Rzesza, Kaiserreich, a także po prostu Niemcy, to okres w historii państwa niemieckiego od zjednoczenia Niemiec w 1871 roku do rewolucji listopadowej w 1918 roku, kiedy to Rzesza Niemiecka zmieniła ustrój z monarchii na republikę.
W Bostonie, 1871 rok: W krótkim przemówieniu Truth argumentowała, że prawa kobiet są niezbędne nie tylko dla ich własnego dobra, ale „dla dobra całego stworzenia, nie tylko kobiet, ale wszystkich mężczyzn na powierzchni ziemi, gdyż to one były ich matkami”.
Współczesna historia badań nad penicyliną rozpoczęła się na dobre w latach 70. XIX wieku w Wielkiej Brytanii. Sir John Scott Burdon-Sanderson, który rozpoczął pracę w St. Mary's Hospital (1852–1858), a później pracował tam jako wykładowca (1854–1862), zaobserwował, że płyn hodowlany pokryty pleśnią nie wykazuje wzrostu bakterii. Odkrycie Burdona-Sandersona skłoniło Josepha Listera, angielskiego chirurga i ojca nowoczesnej antyseptyki, do odkrycia w 1871 roku, że próbki moczu zanieczyszczone pleśnią również nie pozwalały na rozwój bakterii. Lister opisał również antybakteryjne działanie na ludzką tkankę gatunku pleśni, który nazwał Penicillium glaucum.
W 1871 roku Charles Feltman wydzierżawił teren pod budowę stałej restauracji, a biznes się rozrósł, sprzedając znacznie więcej niż tylko „Coney Island Red Hots”, jak je wtedy nazywano.
Po wyborach w połowie kadencji Grant podpisał ustawę o prawach obywatelskich z 1871 roku (znaną również jako ustawa Klanu) oraz drugą i trzecią ustawę o egzekwowaniu prawa (Enforcement Acts).
Z powodu wojny francusko-pruskiej rodzinna prowincja Bartholdiego, Alzacja, została utracona na rzecz Prus, a we Francji ustanowiono bardziej liberalną republikę. Ponieważ Bartholdi planował podróż do Stanów Zjednoczonych, wraz z Laboulaye'em uznali, że nadszedł właściwy czas, aby omówić ten pomysł z wpływowymi Amerykanami. W czerwcu 1871 roku Bartholdi przepłynął Atlantyk, mając przy sobie listy polecające podpisane przez Laboulaye'a.
Po przybyciu do portu w Nowym Jorku Bartholdi skupił się na Bedloe's Island (obecnie Liberty Island) jako miejscu dla posągu, uderzony faktem, że statki wpływające do Nowego Jorku musiały przepływać obok niej. Z radością dowiedział się, że wyspa jest własnością rządu Stanów Zjednoczonych – została przekazana przez legislaturę stanu Nowy Jork w 1800 roku w celu obrony portu. Była to zatem, jak ujął to w liście do Laboulaye'a: „ziemia wspólna dla wszystkich stanów”.
Orville urodził się w 1871 roku w Dayton w stanie Ohio.
W 1871 roku Bradwell argumentowała przed Sądem Najwyższym, że coverture narusza 14. poprawkę do Konstytucji.
Pożar w Peshtigo był ogromnym pożarem lasu, który miał miejsce 8 października 1871 roku w północno-wschodniej części stanu Wisconsin, obejmując znaczną część półwyspu Door oraz przyległe części półwyspu Upper Peninsula w Michigan. Największą społecznością na dotkniętym obszarze było Peshtigo w Wisconsin. Szacuje się, że zginęło około 1500 osób, a być może nawet 2500.
Proces zjednoczenia został przyspieszony przez Wiosnę Ludów w 1848 roku i osiągnął swój finał w 1871 roku po zdobyciu Rzymu i wyznaczeniu go na stolicę Królestwa Włoch.
Oprócz spotkań z wieloma wpływowymi nowojorczykami, Bartholdi odwiedził prezydenta Ulyssesa S. Granta, który zapewnił go, że uzyskanie terenu pod pomnik nie będzie trudne. Bartholdi dwukrotnie przemierzył Stany Zjednoczone koleją i spotkał wielu Amerykanów, którzy jego zdaniem byliby przychylni projektowi. Pozostawał jednak zaniepokojony tym, że opinia publiczna po obu stronach Atlantyku nie popierała wystarczająco tej propozycji, więc wraz z Laboulaye'em postanowili poczekać z rozpoczęciem kampanii publicznej.
W 1871 roku Idestam wraz z przyjacielem Leo Mechelinem utworzyli spółkę akcyjną i nazwali ją Nokia Ab (po szwedzku, co jest odpowiednikiem angielskiego Nokia Company), od nazwy miejsca, w którym znajdowała się druga fabryka celulozy. Idestam przeszedł na emeryturę w 1896 roku, czyniąc Mechelina prezesem firmy.
Bismarck działał natychmiast, aby zapewnić zjednoczenie Niemiec. Negocjował z przedstawicielami południowoniemieckich państw, oferując specjalne ustępstwa, jeśli zgodzą się na zjednoczenie. Negocjacje zakończyły się sukcesem; nastroje patriotyczne przeważyły nad pozostałą opozycją. Podczas gdy wojna była w końcowej fazie, Wilhelm I Pruski został ogłoszony cesarzem niemieckim 18 stycznia 1871 roku w Sali Lustrzanej w Pałacu wersalskim.
W 1871 roku Michigan uczyniło „Dzień Dekoracji” oficjalnym świętem stanowym, a do 1890 roku każdy stan północny poszedł w jego ślady. Nie było standardowego programu ceremonii, ale zazwyczaj były one sponsorowane przez Women's Relief Corps, kobiecą organizację pomocniczą Grand Army of the Republic (GAR), która liczyła 100 000 członkiń. Do 1870 roku szczątki prawie 300 000 poległych żołnierzy Unii zostały przeniesione na 73 cmentarze narodowe, położone w pobliżu głównych pól bitewnych, a zatem głównie na Południu. Najsłynniejsze z nich to Cmentarz Narodowy w Gettysburgu w Pensylwanii oraz Cmentarz Narodowy w Arlington, niedaleko Waszyngtonu.
W 1871 roku Bismarck został podniesiony do rangi Fürsta (księcia). Został również mianowany pierwszym kanclerzem Rzeszy (Reichskanzler) Cesarstwa Niemieckiego, ale zachował swoje pruskie urzędy, w tym premiera i ministra spraw zagranicznych.
Cesarstwo Niemieckie lub Rzesza Niemiecka, określane również jako II Rzesza, Kaiserreich, a także po prostu Niemcy, to okres w historii państwa niemieckiego od zjednoczenia Niemiec w 1871 roku do rewolucji listopadowej w 1918 roku, kiedy to Rzesza Niemiecka zmieniła ustrój z monarchii na republikę.
W Bostonie, 1871 rok: W krótkim przemówieniu Truth argumentowała, że prawa kobiet są niezbędne nie tylko dla ich własnego dobra, ale „dla dobra całego stworzenia, nie tylko kobiet, ale wszystkich mężczyzn na powierzchni ziemi, gdyż to one były ich matkami”.
Współczesna historia badań nad penicyliną rozpoczęła się na dobre w latach 70. XIX wieku w Wielkiej Brytanii. Sir John Scott Burdon-Sanderson, który rozpoczął pracę w St. Mary's Hospital (1852–1858), a później pracował tam jako wykładowca (1854–1862), zaobserwował, że płyn hodowlany pokryty pleśnią nie wykazuje wzrostu bakterii. Odkrycie Burdona-Sandersona skłoniło Josepha Listera, angielskiego chirurga i ojca nowoczesnej antyseptyki, do odkrycia w 1871 roku, że próbki moczu zanieczyszczone pleśnią również nie pozwalały na rozwój bakterii. Lister opisał również antybakteryjne działanie na ludzką tkankę gatunku pleśni, który nazwał Penicillium glaucum.
W 1871 roku Charles Feltman wydzierżawił teren pod budowę stałej restauracji, a biznes się rozrósł, sprzedając znacznie więcej niż tylko „Coney Island Red Hots”, jak je wtedy nazywano.
Po wyborach w połowie kadencji Grant podpisał ustawę o prawach obywatelskich z 1871 roku (znaną również jako ustawa Klanu) oraz drugą i trzecią ustawę o egzekwowaniu prawa (Enforcement Acts).
Z powodu wojny francusko-pruskiej rodzinna prowincja Bartholdiego, Alzacja, została utracona na rzecz Prus, a we Francji ustanowiono bardziej liberalną republikę. Ponieważ Bartholdi planował podróż do Stanów Zjednoczonych, wraz z Laboulaye'em uznali, że nadszedł właściwy czas, aby omówić ten pomysł z wpływowymi Amerykanami. W czerwcu 1871 roku Bartholdi przepłynął Atlantyk, mając przy sobie listy polecające podpisane przez Laboulaye'a.
Po przybyciu do portu w Nowym Jorku Bartholdi skupił się na Bedloe's Island (obecnie Liberty Island) jako miejscu dla posągu, uderzony faktem, że statki wpływające do Nowego Jorku musiały przepływać obok niej. Z radością dowiedział się, że wyspa jest własnością rządu Stanów Zjednoczonych – została przekazana przez legislaturę stanu Nowy Jork w 1800 roku w celu obrony portu. Była to zatem, jak ujął to w liście do Laboulaye'a: „ziemia wspólna dla wszystkich stanów”.
Orville urodził się w 1871 roku w Dayton w stanie Ohio.
W 1871 roku Bradwell argumentowała przed Sądem Najwyższym, że coverture narusza 14. poprawkę do Konstytucji.
Pożar w Peshtigo był ogromnym pożarem lasu, który miał miejsce 8 października 1871 roku w północno-wschodniej części stanu Wisconsin, obejmując znaczną część półwyspu Door oraz przyległe części półwyspu Upper Peninsula w Michigan. Największą społecznością na dotkniętym obszarze było Peshtigo w Wisconsin. Szacuje się, że zginęło około 1500 osób, a być może nawet 2500.
Proces zjednoczenia został przyspieszony przez Wiosnę Ludów w 1848 roku i osiągnął swój finał w 1871 roku po zdobyciu Rzymu i wyznaczeniu go na stolicę Królestwa Włoch.
Oprócz spotkań z wieloma wpływowymi nowojorczykami, Bartholdi odwiedził prezydenta Ulyssesa S. Granta, który zapewnił go, że uzyskanie terenu pod pomnik nie będzie trudne. Bartholdi dwukrotnie przemierzył Stany Zjednoczone koleją i spotkał wielu Amerykanów, którzy jego zdaniem byliby przychylni projektowi. Pozostawał jednak zaniepokojony tym, że opinia publiczna po obu stronach Atlantyku nie popierała wystarczająco tej propozycji, więc wraz z Laboulaye'em postanowili poczekać z rozpoczęciem kampanii publicznej.
