Wojna miała trzy fazy. W pierwszej fazie Burowie przeprowadzili uderzenia wyprzedzające na terytoria kontrolowane przez Brytyjczyków w Natalu i Kolonii Przylądkowej, oblegając brytyjskie garnizony w Ladysmith, Mafeking i Kimberley. Następnie Burowie odnieśli serię zwycięstw taktycznych pod Colenso, Magersfontein i Spion Kop.
Po odejściu z huzarów, Churchill wypłynął z Bombaju 20 marca 1899 roku, zdeterminowany, by rozpocząć karierę polityczną.
Stadion Hillsborough został zbudowany w 1899 roku, aby służyć klubowi Sheffield Wednesday.
Dżuma zostaje po raz pierwszy wprowadzona do Ameryki Łacińskiej w Paragwaju, a w tym samym roku w Brazylii i Argentynie.
Dążąc do kariery parlamentarnej, Churchill przemawiał na spotkaniach konserwatystów i został wybrany na jednego z dwóch kandydatów partii do parlamentu w wyborach uzupełniających w czerwcu 1899 roku w Oldham w hrabstwie Lancashire.
Negocjacje w Bloemfontein w czerwcu 1899 roku zakończyły się niepowodzeniem, a we wrześniu 1899 roku brytyjski minister kolonii Joseph Chamberlain zażądał pełnych praw wyborczych i reprezentacji dla uitlanders zamieszkujących Transwal.
11 czerwca 1899 roku Yasunari Kawabata urodził się w dobrze sytuowanej rodzinie w Osace w Japonii.
Trippe urodził się w Sea Bright w stanie New Jersey 27 czerwca 1899 roku, jako praprawnuk porucznika Johna Trippe'a, kapitana USS Vixen.
Następca Younga, Herbert Putnam, sprawował urząd przez czterdzieści lat, od 1899 do 1939 roku.
W lipcu 1899 roku Wilbur poddał testom metodę skręcania skrzydeł, budując i oblatując latawiec dwupłatowy o rozpiętości skrzydeł pięciu stóp (1,5 m).
Postawiono hipotezę, że mógł przechwycić europejskie eksperymenty Guglielmo Marconiego w lipcu 1899 roku – Marconi mógł transmitować literę S (kropka/kropka/kropka) podczas demonstracji morskiej, te same trzy impulsy, o których słyszeniu w Colorado wspominał Tesla – lub sygnały od innego eksperymentatora w dziedzinie transmisji bezprzewodowej.
Aby dalej badać przewodnictwo powietrza o niskim ciśnieniu, Tesla założył w 1899 roku stację eksperymentalną na dużej wysokości w Colorado Springs. Mógł tam bezpiecznie obsługiwać znacznie większe cewki niż w ciasnych pomieszczeniach swojego laboratorium w Nowym Jorku, a jeden ze współpracowników porozumiał się z El Paso Power Company w sprawie bezpłatnego dostarczania prądu przemiennego.
Aby sfinansować swoje eksperymenty, przekonał Johna Jacoba Astora IV do zainwestowania 100 000 dolarów, aby stał się większościowym udziałowcem w Nikola Tesla Company. Astor myślał, że inwestuje głównie w nowy system oświetlenia bezprzewodowego. Zamiast tego Tesla wykorzystał pieniądze na sfinansowanie swoich eksperymentów w Colorado Springs. Po przybyciu na miejsce powiedział reporterom, że planuje przeprowadzić eksperymenty z telegrafią bezprzewodową, przesyłając sygnały z Pikes Peak do Paryża.
Tam Tesla przeprowadził eksperymenty z dużą cewką pracującą w zakresie megawoltów, wytwarzając sztuczne błyskawice (i grzmoty) składające się z milionów woltów i wyładowań o długości do 135 stóp (41 m), a w pewnym momencie nieumyślnie spalił generator w El Paso, powodując przerwę w dostawie prądu. Obserwacje szumu elektronicznego uderzeń piorunów doprowadziły go do (błędnego) wniosku, że może wykorzystać całą kulę ziemską do przewodzenia energii elektrycznej.
W lipcu, po rezygnacji ze stanowiska porucznika, Churchill powrócił do Wielkiej Brytanii. Jego depesze dla „Morning Post” zostały opublikowane pod tytułem „London to Ladysmith via Pretoria” i sprzedawały się dobrze.
W październiku 1899 roku Stalin rozpoczął pracę jako meteorolog w obserwatorium w Tyflisie.
Przewidując wybuch drugiej wojny burskiej między Wielką Brytanią a republikami burskimi, Churchill popłynął do Afryki Południowej jako dziennikarz „Morning Post” pod redakcją Jamesa Nicola Dunna.
Zakupiono również najlepszą nowoczesną europejską artylerię. Do października 1899 roku artyleria stanowa Transwalu posiadała 73 ciężkie działa, w tym cztery 155-milimetrowe działa forteczne Creusot oraz 25 dział 37 mm Maxim Nordenfeldt. Armia Transwalu została przekształcona; około 25 000 ludzi wyposażonych w nowoczesne karabiny i artylerię mogło zmobilizować się w ciągu dwóch tygodni. Zwycięstwo prezydenta Krugera w incydencie rajdu Jamesona nie rozwiązało fundamentalnego problemu znalezienia formuły pojednania z uitlanders bez rezygnacji z niepodległości Transwalu.
Paul Kruger, prezydent Republiki Południowoafrykańskiej, wystosował 9 października 1899 roku ultimatum, dając rządowi brytyjskiemu 48 godzin na wycofanie wszystkich wojsk z granic Transwalu i Oranii, mimo że Kruger nakazał wysłanie komand na granicę z Natalem już na początku września, a Brytyjczycy mieli wojska tylko w miastach garnizonowych z dala od granicy. W przeciwnym razie Transwal, w sojuszu z Oranią, wypowie wojnę rządowi brytyjskiemu.
Wojnę wypowiedziano 11 października 1899 roku ofensywą burską na kontrolowane przez Brytyjczyków obszary Natalu i Kolonii Przylądkowej. Burowie mieli około 33 000 żołnierzy i zdecydowanie przewyższali liczebnie Brytyjczyków, którzy mogli skierować na linię frontu tylko 13 000 żołnierzy.
Burowie uderzyli jako pierwsi 12 października w bitwie pod Kraaipan, ataku, który zwiastował inwazję na Kolonię Przylądkową i Kolonię Natal między październikiem 1899 a styczniem 1900 roku.
Tymczasem na północnym zachodzie, w Mafeking na granicy z Transwalem, pułkownik Robert Baden-Powell sformował dwa pułki lokalnych sił liczące około 1200 ludzi, aby atakować i tworzyć dywersję, gdyby sytuacja na południu się pogorszyła. Mafeking, będąc węzłem kolejowym, zapewniało dobre zaplecze zaopatrzeniowe i było oczywistym miejscem do ufortyfikowania przez Baden-Powella w gotowości do takich ataków. Jednak zamiast być agresorem, Baden-Powell i Mafeking zostali zmuszeni do obrony, gdy 6000 Burów pod dowództwem Pieta Cronjé podjęło zdecydowany szturm na miasto. Szybko jednak przerodziło się to w chaotyczne działania, w których Burowie byli przygotowani na zagłodzenie twierdzy, więc 13 października rozpoczęło się 217-dniowe oblężenie Mafeking.
Wreszcie, ponad 360 kilometrów na południe od Mafeking leżało miasto górnicze Kimberley, które również zostało poddane oblężeniu. Choć nie miało ono znaczenia militarnego, stanowiło enklawę brytyjskiego imperializmu na granicach Oranii i było zatem ważnym celem dla Burów. Oblężenie Kimberley miało miejsce podczas II wojny burskiej w Kimberley, w Kolonii Przylądkowej (dzisiejsza RPA), kiedy siły burskie z Oranii i Transwalu obległy miasto górnicze. Burowie szybko podjęli próbę zdobycia obszaru, gdy w październiku 1899 roku wybuchła wojna między Brytyjczykami a dwiema republikami burskimi.
Burskie działa rozpoczęły ostrzał brytyjskiego obozu ze szczytu wzgórza Talana o świcie 20 października. Penn Symons natychmiast przeprowadził kontratak: jego piechota wyparła Burów ze wzgórza, co kosztowało Brytyjczyków 446 ofiar, w tym śmierć Penna Symonsa.
Bitwa pod Elandslaagte była starciem II wojny burskiej i jednym z niewielu wyraźnych zwycięstw taktycznych odniesionych przez Brytyjczyków podczas tego konfliktu. Jednak siły brytyjskie wycofały się później, marnując swoją przewagę.
W październiku Churchill udał się do strefy konfliktu w pobliżu Ladysmith, oblężonego wówczas przez wojska burskie, a następnie skierował się do Colenso.
Gdy Burowie otoczyli Ladysmith i otworzyli ogień do miasta z dział oblężniczych, White zarządził wielki wypad przeciwko ich pozycjom artyleryjskim. Rezultat był katastrofalny: 140 ludzi zginęło, a ponad 1000 dostało się do niewoli. Rozpoczęło się oblężenie Ladysmith, które miało trwać kilka miesięcy. Oblężenie Ladysmith było długotrwałym starciem podczas II wojny burskiej, mającym miejsce między 2 listopada 1899 a 28 lutego 1900 roku w Ladysmith, w Natalu.
Bitwa pod Belmont była starciem podczas II wojny burskiej, które miało miejsce 23 listopada 1899 roku, kiedy to Brytyjczycy pod dowództwem lorda Methuena zaatakowali pozycje burskie na wzgórzu Belmont. Trzy brygady Methuena były w drodze, aby przerwać burskie oblężenie Kimberley. Siły burskie liczące około 2000 ludzi okopały się na paśmie wzgórz Belmont, aby opóźnić ich natarcie. Methuen wysłał Brygadę Gwardii na nocny marsz, aby oskrzydlić Burów, ale z powodu błędnych map Grenadier Guards znaleźli się bezpośrednio przed pozycjami burskimi.
W październiku Churchill powrócił do Anglii i rozpoczął pisanie „Wojny o Nil” (The River War), relacji z kampanii, która została opublikowana w listopadzie 1899 roku; to właśnie wtedy zdecydował się opuścić armię. Krytykował działania Kitchenera podczas wojny, zwłaszcza jego bezlitosne traktowanie rannych wrogów oraz zbezczeszczenie grobowca Muhammada Ahmada w Omdurmanie.
Bitwa nad rzeką Modder (znana w języku afrikaans jako Slag van die Twee Riviere, co tłumaczy się jako „Bitwa dwóch rzek”) była starciem podczas wojny burskiej, stoczonym nad rzeką Modder 28 listopada 1899 roku. Brytyjska kolumna pod dowództwem lorda Methuena, próbująca odblokować oblężone miasto Kimberley, zmusiła Burów pod dowództwem generała Pieta Cronjé do odwrotu w stronę Magersfontein, ale sama poniosła ciężkie straty.
Po wykolejeniu pociągu przez ostrzał artylerii burskiej, został wzięty do niewoli jako jeniec wojenny i internowany w burskim obozie jenieckim w Pretorii. W grudniu Churchill uciekł z więzienia i uniknął schwytania, ukrywając się w pociągach towarowych i kopalni. Ostatecznie dotarł bezpiecznie do Portugalskiej Afryki Wschodniej. Jego ucieczka zyskała duży rozgłos.
10 grudnia generał Gatacre próbował odbić węzeł kolejowy Stormberg około 80 kilometrów (50 mil) na południe od rzeki Oranje. Atak Gatacre'a naznaczony był błędami administracyjnymi i taktycznymi, a bitwa pod Stormberg zakończyła się klęską Brytyjczyków, ze 135 zabitymi i rannymi oraz utratą dwóch dział i ponad 600 żołnierzy wziętych do niewoli.
Połowa grudnia była katastrofalna dla armii brytyjskiej. W okresie znanym jako Czarny Tydzień (10–15 grudnia 1899 r.) Brytyjczycy ponieśli klęski na każdym z trzech frontów.
Bitwa pod Magersfontein została stoczona 11 grudnia 1899 roku pod Magersfontein w pobliżu Kimberley w RPA, na granicy Kolonii Przylądkowej i niepodległej republiki Oranii. Siły brytyjskie pod dowództwem generała porucznika lorda Methuena posuwały się na północ wzdłuż linii kolejowej z Kolonii Przylądkowej, aby przerwać oblężenie Kimberley, ale ich droga została zablokowana pod Magersfontein przez siły burskie okopane na okolicznych wzgórzach. Brytyjczycy stoczyli już wcześniej serię bitew z Burami, ostatnio nad rzeką Modder, gdzie ich natarcie zostało tymczasowo wstrzymane. Lord Methuen nie przeprowadził odpowiedniego rozpoznania w przygotowaniu do nadchodzącej bitwy i nie był świadomy, że burski Vecht-generaal (generał bojowy) De la Rey okopał swoje siły u podnóża wzgórz, a nie na ich zboczach, jak było w przyjętej praktyce. Pozwoliło to Burom przetrwać początkowy ostrzał artyleryjski Brytyjczyków; gdy brytyjskie oddziały nie zdołały rozwinąć się z zwartej formacji podczas natarcia, obrońcy byli w stanie zadać im ciężkie straty. Brygada Górska poniosła największe straty, a po stronie burskiej zniszczony został Korpus Skandynawski. Burowie odnieśli zwycięstwo taktyczne i zdołali powstrzymać Brytyjczyków w ich marszu na Kimberley. Bitwa ta była drugą z trzech bitew podczas okresu znanego jako Czarny Tydzień II wojny burskiej. Po porażce Brytyjczycy zatrzymali się nad rzeką Modder na kolejne dwa miesiące, podczas których sprowadzano posiłki. Generał lord Roberts został mianowany głównodowodzącym sił brytyjskich w Afryce Południowej i osobiście przejął dowodzenie na tym froncie. Następnie przerwał oblężenie Kimberley i zmusił Cronjé do kapitulacji w bitwie pod Paardeberg.
Podczas pobytu w swoim laboratorium Tesla zaobserwował nietypowe sygnały ze swojego odbiornika, które uznał za komunikację z innej planety. Wspomniał o nich w liście do reportera w grudniu 1899 roku oraz do Czerwonego Krzyża w grudniu 1900 roku. Reporterzy potraktowali to jako sensacyjną historię i wysnuli wniosek, że Tesla słyszy sygnały z Marsa.
Wojna miała trzy fazy. W pierwszej fazie Burowie przeprowadzili uderzenia wyprzedzające na terytoria kontrolowane przez Brytyjczyków w Natalu i Kolonii Przylądkowej, oblegając brytyjskie garnizony w Ladysmith, Mafeking i Kimberley. Następnie Burowie odnieśli serię zwycięstw taktycznych pod Colenso, Magersfontein i Spion Kop.
Po odejściu z huzarów, Churchill wypłynął z Bombaju 20 marca 1899 roku, zdeterminowany, by rozpocząć karierę polityczną.
Stadion Hillsborough został zbudowany w 1899 roku, aby służyć klubowi Sheffield Wednesday.
Dżuma zostaje po raz pierwszy wprowadzona do Ameryki Łacińskiej w Paragwaju, a w tym samym roku w Brazylii i Argentynie.
Dążąc do kariery parlamentarnej, Churchill przemawiał na spotkaniach konserwatystów i został wybrany na jednego z dwóch kandydatów partii do parlamentu w wyborach uzupełniających w czerwcu 1899 roku w Oldham w hrabstwie Lancashire.
Negocjacje w Bloemfontein w czerwcu 1899 roku zakończyły się niepowodzeniem, a we wrześniu 1899 roku brytyjski minister kolonii Joseph Chamberlain zażądał pełnych praw wyborczych i reprezentacji dla uitlanders zamieszkujących Transwal.
11 czerwca 1899 roku Yasunari Kawabata urodził się w dobrze sytuowanej rodzinie w Osace w Japonii.
Trippe urodził się w Sea Bright w stanie New Jersey 27 czerwca 1899 roku, jako praprawnuk porucznika Johna Trippe'a, kapitana USS Vixen.
Następca Younga, Herbert Putnam, sprawował urząd przez czterdzieści lat, od 1899 do 1939 roku.
W lipcu 1899 roku Wilbur poddał testom metodę skręcania skrzydeł, budując i oblatując latawiec dwupłatowy o rozpiętości skrzydeł pięciu stóp (1,5 m).
Postawiono hipotezę, że mógł przechwycić europejskie eksperymenty Guglielmo Marconiego w lipcu 1899 roku – Marconi mógł transmitować literę S (kropka/kropka/kropka) podczas demonstracji morskiej, te same trzy impulsy, o których słyszeniu w Colorado wspominał Tesla – lub sygnały od innego eksperymentatora w dziedzinie transmisji bezprzewodowej.
Aby dalej badać przewodnictwo powietrza o niskim ciśnieniu, Tesla założył w 1899 roku stację eksperymentalną na dużej wysokości w Colorado Springs. Mógł tam bezpiecznie obsługiwać znacznie większe cewki niż w ciasnych pomieszczeniach swojego laboratorium w Nowym Jorku, a jeden ze współpracowników porozumiał się z El Paso Power Company w sprawie bezpłatnego dostarczania prądu przemiennego.
Aby sfinansować swoje eksperymenty, przekonał Johna Jacoba Astora IV do zainwestowania 100 000 dolarów, aby stał się większościowym udziałowcem w Nikola Tesla Company. Astor myślał, że inwestuje głównie w nowy system oświetlenia bezprzewodowego. Zamiast tego Tesla wykorzystał pieniądze na sfinansowanie swoich eksperymentów w Colorado Springs. Po przybyciu na miejsce powiedział reporterom, że planuje przeprowadzić eksperymenty z telegrafią bezprzewodową, przesyłając sygnały z Pikes Peak do Paryża.
Tam Tesla przeprowadził eksperymenty z dużą cewką pracującą w zakresie megawoltów, wytwarzając sztuczne błyskawice (i grzmoty) składające się z milionów woltów i wyładowań o długości do 135 stóp (41 m), a w pewnym momencie nieumyślnie spalił generator w El Paso, powodując przerwę w dostawie prądu. Obserwacje szumu elektronicznego uderzeń piorunów doprowadziły go do (błędnego) wniosku, że może wykorzystać całą kulę ziemską do przewodzenia energii elektrycznej.
W lipcu, po rezygnacji ze stanowiska porucznika, Churchill powrócił do Wielkiej Brytanii. Jego depesze dla „Morning Post” zostały opublikowane pod tytułem „London to Ladysmith via Pretoria” i sprzedawały się dobrze.
W październiku 1899 roku Stalin rozpoczął pracę jako meteorolog w obserwatorium w Tyflisie.
Przewidując wybuch drugiej wojny burskiej między Wielką Brytanią a republikami burskimi, Churchill popłynął do Afryki Południowej jako dziennikarz „Morning Post” pod redakcją Jamesa Nicola Dunna.
Zakupiono również najlepszą nowoczesną europejską artylerię. Do października 1899 roku artyleria stanowa Transwalu posiadała 73 ciężkie działa, w tym cztery 155-milimetrowe działa forteczne Creusot oraz 25 dział 37 mm Maxim Nordenfeldt. Armia Transwalu została przekształcona; około 25 000 ludzi wyposażonych w nowoczesne karabiny i artylerię mogło zmobilizować się w ciągu dwóch tygodni. Zwycięstwo prezydenta Krugera w incydencie rajdu Jamesona nie rozwiązało fundamentalnego problemu znalezienia formuły pojednania z uitlanders bez rezygnacji z niepodległości Transwalu.
Paul Kruger, prezydent Republiki Południowoafrykańskiej, wystosował 9 października 1899 roku ultimatum, dając rządowi brytyjskiemu 48 godzin na wycofanie wszystkich wojsk z granic Transwalu i Oranii, mimo że Kruger nakazał wysłanie komand na granicę z Natalem już na początku września, a Brytyjczycy mieli wojska tylko w miastach garnizonowych z dala od granicy. W przeciwnym razie Transwal, w sojuszu z Oranią, wypowie wojnę rządowi brytyjskiemu.
Wojnę wypowiedziano 11 października 1899 roku ofensywą burską na kontrolowane przez Brytyjczyków obszary Natalu i Kolonii Przylądkowej. Burowie mieli około 33 000 żołnierzy i zdecydowanie przewyższali liczebnie Brytyjczyków, którzy mogli skierować na linię frontu tylko 13 000 żołnierzy.
Burowie uderzyli jako pierwsi 12 października w bitwie pod Kraaipan, ataku, który zwiastował inwazję na Kolonię Przylądkową i Kolonię Natal między październikiem 1899 a styczniem 1900 roku.
Tymczasem na północnym zachodzie, w Mafeking na granicy z Transwalem, pułkownik Robert Baden-Powell sformował dwa pułki lokalnych sił liczące około 1200 ludzi, aby atakować i tworzyć dywersję, gdyby sytuacja na południu się pogorszyła. Mafeking, będąc węzłem kolejowym, zapewniało dobre zaplecze zaopatrzeniowe i było oczywistym miejscem do ufortyfikowania przez Baden-Powella w gotowości do takich ataków. Jednak zamiast być agresorem, Baden-Powell i Mafeking zostali zmuszeni do obrony, gdy 6000 Burów pod dowództwem Pieta Cronjé podjęło zdecydowany szturm na miasto. Szybko jednak przerodziło się to w chaotyczne działania, w których Burowie byli przygotowani na zagłodzenie twierdzy, więc 13 października rozpoczęło się 217-dniowe oblężenie Mafeking.
Wreszcie, ponad 360 kilometrów na południe od Mafeking leżało miasto górnicze Kimberley, które również zostało poddane oblężeniu. Choć nie miało ono znaczenia militarnego, stanowiło enklawę brytyjskiego imperializmu na granicach Oranii i było zatem ważnym celem dla Burów. Oblężenie Kimberley miało miejsce podczas II wojny burskiej w Kimberley, w Kolonii Przylądkowej (dzisiejsza RPA), kiedy siły burskie z Oranii i Transwalu obległy miasto górnicze. Burowie szybko podjęli próbę zdobycia obszaru, gdy w październiku 1899 roku wybuchła wojna między Brytyjczykami a dwiema republikami burskimi.
Burskie działa rozpoczęły ostrzał brytyjskiego obozu ze szczytu wzgórza Talana o świcie 20 października. Penn Symons natychmiast przeprowadził kontratak: jego piechota wyparła Burów ze wzgórza, co kosztowało Brytyjczyków 446 ofiar, w tym śmierć Penna Symonsa.
Bitwa pod Elandslaagte była starciem II wojny burskiej i jednym z niewielu wyraźnych zwycięstw taktycznych odniesionych przez Brytyjczyków podczas tego konfliktu. Jednak siły brytyjskie wycofały się później, marnując swoją przewagę.
W październiku Churchill udał się do strefy konfliktu w pobliżu Ladysmith, oblężonego wówczas przez wojska burskie, a następnie skierował się do Colenso.
Gdy Burowie otoczyli Ladysmith i otworzyli ogień do miasta z dział oblężniczych, White zarządził wielki wypad przeciwko ich pozycjom artyleryjskim. Rezultat był katastrofalny: 140 ludzi zginęło, a ponad 1000 dostało się do niewoli. Rozpoczęło się oblężenie Ladysmith, które miało trwać kilka miesięcy. Oblężenie Ladysmith było długotrwałym starciem podczas II wojny burskiej, mającym miejsce między 2 listopada 1899 a 28 lutego 1900 roku w Ladysmith, w Natalu.
Bitwa pod Belmont była starciem podczas II wojny burskiej, które miało miejsce 23 listopada 1899 roku, kiedy to Brytyjczycy pod dowództwem lorda Methuena zaatakowali pozycje burskie na wzgórzu Belmont. Trzy brygady Methuena były w drodze, aby przerwać burskie oblężenie Kimberley. Siły burskie liczące około 2000 ludzi okopały się na paśmie wzgórz Belmont, aby opóźnić ich natarcie. Methuen wysłał Brygadę Gwardii na nocny marsz, aby oskrzydlić Burów, ale z powodu błędnych map Grenadier Guards znaleźli się bezpośrednio przed pozycjami burskimi.
W październiku Churchill powrócił do Anglii i rozpoczął pisanie „Wojny o Nil” (The River War), relacji z kampanii, która została opublikowana w listopadzie 1899 roku; to właśnie wtedy zdecydował się opuścić armię. Krytykował działania Kitchenera podczas wojny, zwłaszcza jego bezlitosne traktowanie rannych wrogów oraz zbezczeszczenie grobowca Muhammada Ahmada w Omdurmanie.
Bitwa nad rzeką Modder (znana w języku afrikaans jako Slag van die Twee Riviere, co tłumaczy się jako „Bitwa dwóch rzek”) była starciem podczas wojny burskiej, stoczonym nad rzeką Modder 28 listopada 1899 roku. Brytyjska kolumna pod dowództwem lorda Methuena, próbująca odblokować oblężone miasto Kimberley, zmusiła Burów pod dowództwem generała Pieta Cronjé do odwrotu w stronę Magersfontein, ale sama poniosła ciężkie straty.
Po wykolejeniu pociągu przez ostrzał artylerii burskiej, został wzięty do niewoli jako jeniec wojenny i internowany w burskim obozie jenieckim w Pretorii. W grudniu Churchill uciekł z więzienia i uniknął schwytania, ukrywając się w pociągach towarowych i kopalni. Ostatecznie dotarł bezpiecznie do Portugalskiej Afryki Wschodniej. Jego ucieczka zyskała duży rozgłos.
10 grudnia generał Gatacre próbował odbić węzeł kolejowy Stormberg około 80 kilometrów (50 mil) na południe od rzeki Oranje. Atak Gatacre'a naznaczony był błędami administracyjnymi i taktycznymi, a bitwa pod Stormberg zakończyła się klęską Brytyjczyków, ze 135 zabitymi i rannymi oraz utratą dwóch dział i ponad 600 żołnierzy wziętych do niewoli.
Połowa grudnia była katastrofalna dla armii brytyjskiej. W okresie znanym jako Czarny Tydzień (10–15 grudnia 1899 r.) Brytyjczycy ponieśli klęski na każdym z trzech frontów.
Bitwa pod Magersfontein została stoczona 11 grudnia 1899 roku pod Magersfontein w pobliżu Kimberley w RPA, na granicy Kolonii Przylądkowej i niepodległej republiki Oranii. Siły brytyjskie pod dowództwem generała porucznika lorda Methuena posuwały się na północ wzdłuż linii kolejowej z Kolonii Przylądkowej, aby przerwać oblężenie Kimberley, ale ich droga została zablokowana pod Magersfontein przez siły burskie okopane na okolicznych wzgórzach. Brytyjczycy stoczyli już wcześniej serię bitew z Burami, ostatnio nad rzeką Modder, gdzie ich natarcie zostało tymczasowo wstrzymane. Lord Methuen nie przeprowadził odpowiedniego rozpoznania w przygotowaniu do nadchodzącej bitwy i nie był świadomy, że burski Vecht-generaal (generał bojowy) De la Rey okopał swoje siły u podnóża wzgórz, a nie na ich zboczach, jak było w przyjętej praktyce. Pozwoliło to Burom przetrwać początkowy ostrzał artyleryjski Brytyjczyków; gdy brytyjskie oddziały nie zdołały rozwinąć się z zwartej formacji podczas natarcia, obrońcy byli w stanie zadać im ciężkie straty. Brygada Górska poniosła największe straty, a po stronie burskiej zniszczony został Korpus Skandynawski. Burowie odnieśli zwycięstwo taktyczne i zdołali powstrzymać Brytyjczyków w ich marszu na Kimberley. Bitwa ta była drugą z trzech bitew podczas okresu znanego jako Czarny Tydzień II wojny burskiej. Po porażce Brytyjczycy zatrzymali się nad rzeką Modder na kolejne dwa miesiące, podczas których sprowadzano posiłki. Generał lord Roberts został mianowany głównodowodzącym sił brytyjskich w Afryce Południowej i osobiście przejął dowodzenie na tym froncie. Następnie przerwał oblężenie Kimberley i zmusił Cronjé do kapitulacji w bitwie pod Paardeberg.
Podczas pobytu w swoim laboratorium Tesla zaobserwował nietypowe sygnały ze swojego odbiornika, które uznał za komunikację z innej planety. Wspomniał o nich w liście do reportera w grudniu 1899 roku oraz do Czerwonego Krzyża w grudniu 1900 roku. Reporterzy potraktowali to jako sensacyjną historię i wysnuli wniosek, że Tesla słyszy sygnały z Marsa.
