Na dużej konferencji Komunistycznej Partii Chin w Pekinie w styczniu 1962 r., zwanej „Konferencją Siedmiu Tysięcy”, przewodniczący państwa Liu Shaoqi potępił Wielki Skok jako odpowiedzialny za powszechny głód. Zdecydowana większość delegatów wyraziła zgodę, ale minister obrony Lin Biao zdecydowanie bronił Mao.
Przeprowadził się do Wielkiej Brytanii w 1962 roku.
W 1962 roku Buffett został milionerem dzięki swoim spółkom partnerskim.
Wiosną 1962 roku OAS zwróciła się ku napadom na banki, aby sfinansować swoją wojnę zarówno przeciwko FLN, jak i państwu francuskiemu, oraz dokonywała zamachów bombowych na specjalne jednostki wysłane przez Paryż w celu ich schwytania.
Podobnie jak wielu czarnoskórych mieszkańców Detroit, Parks była szczególnie zaniepokojona kwestiami mieszkaniowymi. Sama mieszkała w dzielnicy Virginia Park, która ucierpiała z powodu budowy autostrady i odnowy miejskiej. Do 1962 roku polityka ta zniszczyła 10 000 budynków w Detroit, wysiedlając 43 096 osób, z czego 70 procent stanowili Afroamerykanie. Parks mieszkała zaledwie milę od epicentrum zamieszek, które miały miejsce w Detroit w 1967 roku, i uważała dyskryminację mieszkaniową za główny czynnik, który wywołał niepokoje.
Morton Heilig pisał w latach 50. XX wieku o „Teatrze Doświadczeń”, który mógłby angażować wszystkie zmysły w skuteczny sposób, wciągając widza w akcję na ekranie. W 1962 roku zbudował prototyp swojej wizji nazwany Sensorama, wraz z pięcioma krótkimi filmami, które miały być w nim wyświetlane, angażując wiele zmysłów (wzrok, słuch, węch i dotyk). Wyprzedzając erę cyfrową, Sensorama była urządzeniem mechanicznym. Heilig opracował również to, co nazwał „maską Telesphere” (opatentowaną w 1960 roku). Wniosek patentowy opisywał urządzenie jako „teleskopowy aparat telewizyjny do użytku indywidualnego... Widz otrzymuje pełne wrażenie rzeczywistości, poruszające się trójwymiarowe obrazy, które mogą być kolorowe, ze 100% widzeniem peryferyjnym, dźwiękiem obuocznym, zapachami i podmuchami powietrza”.
Na początku 1962 roku grupa radzieckich specjalistów wojskowych i budowniczych rakiet towarzyszyła delegacji rolniczej w Hawanie.
Firma Buffetta przejęła przedsiębiorstwo produkujące tekstylia o nazwie Berkshire Hathaway, przejmując jego nazwę w celu stworzenia zdywersyfikowanej spółki holdingowej.
Ivan Sutherland jest przez wielu uważany za twórcę interaktywnej grafiki komputerowej i pioniera internetu. W 1962 roku pracował w Lincoln Laboratory w MIT (Massachusetts Institute of Technology), gdzie opracował program o nazwie Sketchpad I, który pozwalał użytkownikowi na bezpośrednią interakcję z obrazem na ekranie. Był to pierwszy graficzny interfejs użytkownika i jest uważany za jeden z najbardziej wpływowych programów komputerowych, jakie kiedykolwiek napisała jedna osoba.
10 stycznia 1962 roku FLN rozpoczął „generalną ofensywę” przeciwko OAS, organizując serię ataków na społeczności pied-noir jako sposób wywierania presji.
W styczniu 1962 roku generał armii USA Edward Lansdale opisał plany obalenia rządu kubańskiego w ściśle tajnym raporcie (częściowo odtajnionym w 1989 roku), skierowanym do Kennedy'ego i urzędników zaangażowanych w operację Mongoose.
Premier de Gaulle'a w latach 1962–1968 wprowadził reformy, które dały impuls do późniejszego wzrostu gospodarczego.
Po ukończeniu Sandhurst we wrześniu 1962 roku wstąpił do armii brytyjskiej i został przydzielony do 1. batalionu The Cameronians (Scottish Rifles), z którym służył w Niemczech przez rok. Pełnił również funkcję sztabową w armii brytyjskiej.
Pierwszym palącym problemem, z którym musiał zmierzyć się Kabus ibn Sa’id jako sułtan, było zbrojne powstanie komunistyczne z Południowego Jemenu, znane jako powstanie w Zufarze (1962–1976). Sułtanat ostatecznie pokonał rebelię przy pomocy szacha Iranu, jordańskich żołnierzy wysłanych przez jego przyjaciela króla Jordanii Husajna, brytyjskich sił specjalnych oraz Królewskich Sił Powietrznych.
Carrey urodził się na przedmieściach Toronto w Newmarket w prowincji Ontario w Kanadzie, jako syn Kathleen (z domu Oram), gospodyni domowej, oraz Percy'ego Carreya, muzyka i księgowego.
Przed trasą koncertową w latach 1962–1963 obraz został wyceniony do ubezpieczenia na 100 milionów dolarów (co odpowiada 650 milionom dolarów w 2018 roku), co czyni go w praktyce najwyżej wycenianym obrazem na świecie. Ubezpieczenie nie zostało wykupione; zamiast tego wydano więcej na ochronę.
26 stycznia 1962 roku Luciano zmarł na zawał serca na międzynarodowym lotnisku w Neapolu.
W czerwcu 1961 roku u Karen zdiagnozowano złośliwy nowotwór środkowej części pnia mózgu; radioterapia spowolniła jego wzrost, ale stan zdrowia dziewczynki pogorszył się do tego stopnia, że nie mogła już chodzić ani mówić. Zmarła na zapalenie płuc, związane z osłabionym organizmem, 28 stycznia 1962 roku w wieku dwóch lat.
W lutym 1962 roku Marley nagrał cztery utwory: „Judge Not”, „One Cup of Coffee”, „Do You Still Love Me?” oraz „Terror” w Federal Studios dla lokalnego producenta muzycznego Lesliego Konga. Trzy z tych utworów zostały wydane przez wytwórnię Beverley's, przy czym „One Cup of Coffee” ukazało się pod pseudonimem Bobby Martell.
W lutym 1962 roku elitarny zespół amerykańskich sił specjalnych z Fort Bragg, pod dowództwem generała Williama P. Yarborougha z Centrum Wojny Specjalnej, odwiedził Kolumbię w ramach drugiej misji rozpoznawczej.
7 lutego 1962 roku OAS próbowała dokonać zamachu na ministra kultury André Malraux, podkładając bombę w jego budynku mieszkalnym. Zamach nie zabił zamierzonego celu, ale spowodował, że czteroletnia dziewczynka mieszkająca w sąsiednim mieszkaniu została oślepiona przez odłamki.
Ridgway miał problem z moczeniem nocnym do 13. roku życia, a jego matka myła mu genitalia po każdym takim incydencie.
20 lutego 1962 roku osiągnięto porozumienie pokojowe w sprawie przyznania niepodległości całej Algierii.
Timothy Naftali twierdził, że dymisja Escalante była czynnikiem motywującym radziecką decyzję o rozmieszczeniu rakiet nuklearnych na Kubie w 1962 roku.
W lutym 1962 roku USA nałożyły embargo na Kubę, a Lansdale przedstawił 26-stronicowy, ściśle tajny harmonogram wdrożenia planu obalenia rządu kubańskiego.
Nancy ukończyła Institute of Notre Dame, katolicką szkołę średnią dla dziewcząt w Baltimore. W 1962 roku ukończyła Trinity College w Waszyngtonie z tytułem licencjata nauk politycznych. W latach 60. odbyła staż u senatora Daniela Brewstera (Demokrata z Maryland) wraz z przyszłym liderem większości w Izbie Reprezentantów, Steny Hoyerem.
Po tym, jak trzy kolejne rządy parlamentarne sprawowały władzę w Mjanmie (Birmie), Tatmadaw (Siły Zbrojne Mjanmy) pod wodzą generała Ne Wina dokonały w 1962 roku zamachu stanu, obalając rząd parlamentarny i zastępując go juntą wojskową.
15 marca 1962 roku został wybrany przez Siły Powietrzne USA jako jeden z siedmiu pilotów-inżynierów, którzy mieli pilotować X-20, gdy projekt opuści deskę kreślarską.
W kwietniu 1962 roku NASA ogłosiła nabór do drugiej grupy astronautów NASA w ramach Projektu Gemini, planowanego dwuosobowego statku kosmicznego. Tym razem rekrutacja była otwarta dla wykwalifikowanych cywilnych pilotów doświadczalnych.
29 marca 1962 r. 1179 mężczyzn postawiono przed sądem pod zarzutem zdrady. 7 kwietnia 1962 r. wszyscy zostali uznani za winnych i skazani na 30 lat więzienia.
Charles de Gaulle, pierwszy prezydent Piątej Republiki, zdecydował się rozpocząć serię negocjacji z FLN. Zakończyły się one podpisaniem porozumień z Évian w marcu 1962 roku. 8 kwietnia 1962 roku odbyło się referendum, w którym francuski elektorat zatwierdził porozumienia z Évian.
W drugim referendum w sprawie niepodległości Algierii, przeprowadzonym w kwietniu 1962 roku, 91 procent francuskiego elektoratu zatwierdziło porozumienia z Évian.
14 kwietnia 1962 r. 60 rannych i chorych więźniów zostało uwolnionych i przetransportowanych do USA.
„Szpieg, który mnie kochał” to dziewiąta powieść (i dziesiąta książka) z serii o Jamesie Bondzie autorstwa Iana Fleminga, po raz pierwszy opublikowana przez wydawnictwo Jonathan Cape 16 kwietnia 1962 roku.
W maju 1962 roku radziecki I sekretarz Nikita Chruszczow został przekonany do pomysłu przeciwdziałania rosnącej przewadze USA w opracowywaniu i rozmieszczaniu rakiet strategicznych poprzez umieszczenie radzieckich rakiet nuklearnych średniego zasięgu na Kubie.
Do maja Chruszczow i Castro zgodzili się potajemnie umieścić strategiczne rakiety nuklearne na Kubie.
8 maja 1962 roku Instytut Jad Waszem zaprosił Schindlera na ceremonię, podczas której w Alei Sprawiedliwych zasadzono na jego cześć drzewko karobowe.
Jan Karol poślubił 14 maja 1962 roku w Atenach księżniczkę Grecji i Danii Zofię, córkę króla Grecji Pawła. Ślub odbył się najpierw w obrządku rzymskokatolickim w kościele św. Dionizego, a następnie w obrządku greckoprawosławnym w Katedrze Metropolitalnej w Atenach. Zofia przeszła z religii greckoprawosławnej na rzymski katolicyzm.
19 maja zrobiła sobie przerwę, aby zaśpiewać „Happy Birthday, Mr. President” na scenie podczas wcześniejszych obchodów urodzin prezydenta Johna F. Kennedy'ego w Madison Square Garden w Nowym Jorku. Przyciągnęła uwagę swoim strojem: beżową, obcisłą suknią pokrytą cyrkoniami, która sprawiała wrażenie, jakby była naga. Podróż Monroe do Nowego Jorku wywołała jeszcze większą irytację dyrektorów Fox, którzy chcieli, aby ją odwołała.
21 maja 1962 roku Armstrong był zamieszany w „aferę Nellis”. Został wysłany samolotem F-104 w celu inspekcji wyschniętego jeziora Delamar w południowej Nevadzie, ponownie pod kątem lądowań awaryjnych. Błędnie ocenił wysokość i nie zauważył, że podwozie nie wysunęło się całkowicie. W momencie przyziemienia podwozie zaczęło się chować; Armstrong zwiększył moc silnika do maksimum, aby przerwać lądowanie, ale płetwa brzuszna i drzwi podwozia uderzyły w ziemię, uszkadzając radio i powodując wyciek płynu hydraulicznego. Bez łączności radiowej Armstrong poleciał na południe do bazy lotniczej Nellis, przeleciał nad wieżą kontrolną i poruszył skrzydłami, co było sygnałem podejścia bez radia. Utrata płynu hydraulicznego spowodowała zwolnienie haka ogonowego, a podczas lądowania zahaczył o linę hamującą przymocowaną do łańcucha kotwicznego i ciągnął łańcuch wzdłuż pasa startowego.
Pod koniec czerwca w bazie lotniczej Brooks Air Force Base Armstrong przeszedł badania lekarskie, które wielu kandydatów opisywało jako bolesne i momentami pozornie bezcelowe.
Gdy otwory były wystarczająco szerokie, by można było przez nie przejść, uciekinierzy każdej nocy wchodzili do niestrzeżonego korytarza technicznego znajdującego się bezpośrednio za ich blokiem cel i wspinali się na puste, najwyższe piętro bloku, gdzie bez wiedzy personelu więziennego urządzili tajny warsztat. Tam, wykorzystując ponad pięćdziesiąt płaszczy przeciwdeszczowych oraz inne skradzione i podarowane materiały, skonstruowali kamizelki ratunkowe, wzorując się na projekcie, który jeden z nich przypadkiem znalazł w „Popular Mechanics”, a także gumową tratwę o wymiarach sześć na czternaście stóp, której szwy zostały starannie zszyte ręcznie i uszczelnione ciepłem rur parowych. Po wyprodukowaniu tratwy napompowali ją za pomocą harmonijki, pomysłowo przerobionej na miech, a wiosła wykonali z kawałków drewna i skradzionych śrub. Na koniec wspięli się szybem wentylacyjnym w stronę dachu i, napotkawszy na drodze ciężką kratę wentylatora, usunęli nity trzymające ją na miejscu.
Mężczyźni maskowali swoją nieobecność podczas pracy poza celami oraz po samej ucieczce, rzeźbiąc głowy manekinów z domowej mieszanki przypominającej papier-mâché, składającej się z mydła, pasty do zębów, pyłu betonowego i papieru toaletowego, nadając im realistyczny wygląd za pomocą farby z warsztatu konserwacyjnego i włosów z podłogi zakładu fryzjerskiego. Dzięki ręcznikom i ubraniom ułożonym pod kocami na pryczach oraz głowom manekinów umieszczonym na poduszkach, sprawiali wrażenie, jakby spali.
W maju 1962 roku Armstrong odwiedził wystawę światową w Seattle i wziął udział w konferencji na temat eksploracji kosmosu, współsponsorowanej przez NASA. Po powrocie z Seattle 4 czerwca złożył wniosek o zostanie astronautą.
W czerwcu 1962 roku, mając 87 lat, Churchill upadł w Monte Carlo i złamał biodro. Został przetransportowany samolotem do londyńskiego szpitala, gdzie przebywał przez trzy tygodnie.
Producent George Martin podpisał kontrakt z The Beatles dla wytwórni EMI Parlophone. Jego pierwsza sesja nagraniowa z The Beatles odbyła się w studiach EMI Abbey Road w Londynie 6 czerwca 1962 roku. Martin natychmiast poskarżył się Epsteinowi na słabą grę perkusyjną Besta i zasugerował, aby w jego miejsce zatrudnić perkusistę sesyjnego.
Kiedy Monroe ponownie przebywała na kilkudniowym zwolnieniu lekarskim, Fox uznało, że nie może sobie pozwolić na opóźnienia w kolejnym filmie, gdy już zmagało się z rosnącymi kosztami Kleopatry (1963). 7 czerwca Fox zwolniło Monroe i pozwało ją o 750 000 dolarów odszkodowania. Wkrótce potem studio pożałowało swojej decyzji i pod koniec czerwca wznowiło negocjacje z Monroe.
W nocy 11 czerwca 1962 roku, po zakończeniu wszystkich przygotowań, mężczyźni rozpoczęli ucieczkę. Jednak cement użyty do wzmocnienia kruszejącego betonu wokół otworu wentylacyjnego Westa stwardniał, zmniejszając rozmiar otworu i unieruchamiając kratę. Zanim udało mu się usunąć kratę i ponownie poszerzyć otwór, by wyjść, pozostali już uciekli, o czym wkrótce się przekonał; wydostał się na dach więzienia, tylko po to, by około świtu wrócić do swojej celi i położyć się spać. West w pełni współpracował ze śledczymi i przekazał im szczegółowy opis planu ucieczki, dzięki czemu nie został ukarany za swój udział w niej.
Frank Lee Morris (1 września 1926 – zaginął 11 czerwca 1962) urodził się w Waszyngtonie. W dzieciństwie został porzucony przez matkę i ojca, a w wieku 11 lat osierocony. Bracia Anglin, John William (2 maja 1930 – zaginął 11 czerwca 1962) i Clarence (11 maja 1931 – zaginął 11 czerwca 1962), urodzili się w rodzinie trzynaściorga dzieci w Donalsonville w stanie Georgia. Ich rodzice, George Robert Anglin i Rachael Van Miller Anglin, byli sezonowymi pracownikami rolnymi; na początku lat 40. Allen Clayton West (25 marca 1929 – 21 grudnia 1978) urodził się w Nowym Jorku. Został uwięziony za kradzież samochodu w 1955 roku, najpierw w więzieniu w Atlancie, a następnie w więzieniu stanowym na Florydzie. Po nieudanej próbie ucieczki z zakładu na Florydzie został przeniesiony do Alcatraz w 1957 roku i otrzymał numer więźnia AZ1335.
Z korytarza serwisowego Morris i bracia Anglin wspięli się szybem wentylacyjnym na dach. Strażnicy usłyszeli głośny huk, gdy wyważyli wyjście z szybu, ale ponieważ nic więcej nie usłyszano, źródło hałasu nie zostało zbadane. Zabierając ze sobą swój sprzęt, zeszli 50 stóp (15 m) na ziemię, zjeżdżając po rurze wentylacyjnej kuchni, a następnie wspięli się na dwa 12-stopowe (3,7 m) ogrodzenia z drutu kolczastego. Na północno-wschodnim brzegu, w pobliżu elektrowni – martwym punkcie w sieci reflektorów i wież strażniczych więzienia – nadmuchali swoją tratwę za pomocą harmonijki. Śledczy oszacowali, że po godzinie 22:00 wsiedli na tratwę, zwodowali ją i wyruszyli w stronę celu, wyspy Angel Island, położonej dwie mile na północ.
Ucieczka została odkryta dopiero rano 12 czerwca 1962 roku, dzięki udanemu podstępowi z atrapami głów. W czasie ucieczki naczelnik Olin G. Blackwell przebywał na wakacjach nad jeziorem Berryessa w hrabstwie Napa w Kalifornii i nie wierzył, że mężczyźni mogli przetrwać w wodzie i dotrzeć do brzegu. W ramach wspólnego wysiłku wiele agencji wojskowych i organów ścigania przeprowadziło w ciągu kolejnych 10 dni szeroko zakrojone poszukiwania z powietrza, morza i lądu. 14 czerwca kuter Straży Przybrzeżnej wyłowił wiosło unoszące się około 200 jardów (180 m) od południowego brzegu wyspy Angel Island.
Kiedy rozpoczęły się Mistrzostwa Świata w 1962 roku, Pelé był najlepiej ocenianym piłkarzem na świecie. W pierwszym meczu Mistrzostw Świata 1962 w Chile przeciwko Meksykowi, Pelé asystował przy pierwszym golu, a następnie strzelił drugiego po rajdzie obok czterech obrońców, wyprowadzając drużynę na prowadzenie 2–0. W kolejnym meczu doznał kontuzji podczas próby strzału z dystansu przeciwko Czechosłowacji. To wykluczyło go z reszty turnieju.
Tego samego dnia i w tej samej ogólnej lokalizacji pracownicy innej łodzi znaleźli portfel owinięty w plastik, zawierający nazwiska, adresy oraz zdjęcia przyjaciół i krewnych braci Anglin. 21 czerwca na plaży niedaleko mostu Golden Gate znaleziono strzępy materiału z płaszcza przeciwdeszczowego, uważane za pozostałości tratwy. Następnego dnia łódź więzienna wyłowiła nienapompowaną kamizelkę ratunkową wykonaną z tego samego materiału, 50 jardów (46 m) od wyspy Alcatraz. Nigdy nie znaleziono żadnych innych fizycznych dowodów losu mężczyzn. Według końcowego raportu FBI, tratwa uciekinierów nigdy nie została odnaleziona.
Memorandum z 1962 roku autorstwa Douglasa Bryanta z Biblioteki Uniwersytetu Harvarda, sporządzone na prośbę przewodniczącego Wspólnego Komitetu Bibliotecznego Claiborne'a Pella, zaproponowało szereg reform instytucjonalnych, w tym rozszerzenie działań i usług krajowych oraz różne zmiany organizacyjne, które miały przesunąć bibliotekę bardziej w stronę jej roli krajowej niż ustawodawczej. Bryant zasugerował nawet ewentualną zmianę nazwy Biblioteki Kongresu, co zostało skrytykowane przez Mumforda jako „niewypowiedziana przemoc wobec tradycji”.
W 1962 roku Robert N. Hall zademonstrował pierwsze urządzenie z diodą laserową, które było wykonane z arsenku galu i emitowało światło w bliskiej podczerwieni o długości 850 nm. Później tego samego roku Nick Holonyak Jr. zademonstrował pierwszy laser półprzewodnikowy z emisją światła widzialnego. Ten pierwszy laser półprzewodnikowy mógł być używany tylko w trybie pracy impulsowej i po schłodzeniu do temperatury ciekłego azotu (77 K).
Francja uznała niepodległość Algierii 3 lipca 1962 roku.
Deklaracja niepodległości z 5 lipca 1962 roku; ostatnie siły francuskie opuściły bazę morską Mers El Kébir dopiero w 1967 roku.
Specjaliści od budowy rakiet pod przykrywką „operatorów maszyn”, „specjalistów od nawadniania” i „specjalistów rolniczych” przybyli w lipcu.
23 lipca 1962 roku czternaście państw, w tym Chiny, Wietnam Południowy, Związek Radziecki, Wietnam Północny i Stany Zjednoczone, podpisało porozumienie obiecujące poszanowanie neutralności Laosu.
Podczas ostatnich miesięcy swojego życia Monroe mieszkała pod adresem 12305 Fifth Helena Drive w dzielnicy Brentwood w Los Angeles. Jej gosposia, Eunice Murray, nocowała w domu wieczorem w sobotę, 4 sierpnia 1962 roku. Murray obudziła się o 3:00 nad ranem 5 sierpnia i poczuła, że coś jest nie tak. Choć widziała światło pod drzwiami sypialni Monroe, nie mogła uzyskać odpowiedzi i stwierdziła, że drzwi są zamknięte. Murray zadzwoniła wówczas do psychiatry Monroe, dr. Ralpha Greensona, który przybył do domu niedługo później i włamał się do sypialni przez okno, znajdując Monroe martwą w łóżku. Lekarz Monroe, dr Hyman Engelberg, przybył do domu około 3:50 nad ranem i stwierdził zgon na miejscu. O 4:25 nad ranem powiadomili Departament Policji Los Angeles. Ostatecznie później odkryto, że Monroe zmarła między 20:30 a 22:30 4 sierpnia, a raport toksykologiczny wykazał, że przyczyną śmierci było ostre zatrucie barbituranami.
5 sierpnia 1962 roku policja schwytała Mandelę wraz z innym aktywistą Cecilem Williamsem w pobliżu Howick.
Modernistyczni architekci, tacy jak Alvar Aalto, kładli duży nacisk na komfort i użyteczność przestrzeni bibliotecznych. Biblioteka Miejska, którą zbudował w latach 1958–62 dla niemieckiego miasta Wolfsburg, posiada wielką centralną salę, w której zastosował serię specjalnie zaprojektowanych świetlików, aby wpuścić naturalne światło, mimo że wszystkie ściany są pokryte książkami.
Dyrektor CIA John A. McCone był podejrzliwy. Rozumował, że wysyłanie rakiet przeciwlotniczych na Kubę „miało sens tylko wtedy, gdy Moskwa zamierzała użyć ich do ochrony bazy dla rakiet balistycznych wycelowanych w Stany Zjednoczone”. 10 sierpnia napisał notatkę do Kennedy'ego, w której przypuszczał, że Sowieci przygotowują się do wprowadzenia rakiet balistycznych na Kubę.
W sierpniu 1962 roku Licklider i Welden Clark opublikowali artykuł „On-Line Man-Computer Communication”, który był jednym z pierwszych opisów usieciowionej przyszłości.
Rozważając już wcześniej zwolnienie Besta, The Beatles zastąpili go w połowie sierpnia Ringo Starrem, który opuścił zespół Rory Storm and the Hurricanes, aby do nich dołączyć.
De Gaulle stał się celem zamachu ze strony Tajnej Organizacji Wojskowej (OAS) w odwecie za jego inicjatywy algierskie. Przeprowadzono na niego kilka prób zamachu; najsłynniejsza miała miejsce 22 sierpnia 1962 roku.
Pierwszy problem, który doprowadził do przerwy w lotach rozpoznawczych, miał miejsce 30 sierpnia, kiedy samolot U-2 obsługiwany przez Dowództwo Strategiczne Sił Powietrznych USA przez pomyłkę przeleciał nad wyspą Sachalin na radzieckim Dalekim Wschodzie.
31 sierpnia senator Kenneth Keating (Republikanin z Nowego Jorku) ostrzegł na forum Senatu, że Związek Radziecki „z całym prawdopodobieństwem” buduje bazę rakietową na Kubie. Oskarżył administrację Kennedy'ego o tuszowanie poważnego zagrożenia dla USA, rozpoczynając tym samym kryzys.
Wybory odbyły się we wrześniu 1962 roku, a wszystkie sporne mandaty zdobyła Partia Ludowa Brunei.
We wrześniu 1962 roku Strawiński powrócił do Rosji po raz pierwszy od 1914 roku, przyjmując zaproszenie Związku Kompozytorów Radzieckich do poprowadzenia sześciu koncertów w Moskwie i Leningradzie. Podczas trzytygodniowej wizyty spotkał się z premierem ZSRR Nikitą Chruszczowem oraz kilkoma czołowymi radzieckimi kompozytorami, w tym z Dmitrijem Szostakowiczem i Aramem Chaczaturianem.
We wrześniu 1962 roku analitycy z Agencji Wywiadu Obronnego (DIA) zauważyli, że kubańskie stanowiska rakiet ziemia-powietrze są rozmieszczone w układzie podobnym do tych używanych przez Związek Radziecki do ochrony swoich baz ICBM, co skłoniło DIA do lobbowania na rzecz wznowienia lotów U-2 nad wyspą.
Sesja 4 września w EMI zaowocowała nagraniem „Love Me Do” z udziałem Starra na perkusji, ale niezadowolony Martin zatrudnił perkusistę Andy'ego White'a na trzecią sesję zespołu tydzień później, podczas której powstały nagrania „Love Me Do”, „Please Please Me” oraz „P.S. I Love You”.
We wrześniu 1962 roku de Gaulle dążył do wprowadzenia poprawki konstytucyjnej, która pozwoliłaby na bezpośredni wybór prezydenta przez naród, i w tym celu zarządził kolejne referendum.
Dyrektor operacji załóg lotniczych NASA, Deke Slayton, zadzwonił do Armstronga 13 września 1962 roku i zapytał, czy byłby zainteresowany dołączeniem do korpusu astronautów NASA jako część grupy, którą prasa nazwała „Nową Dziewiątką”; Armstrong bez wahania odpowiedział twierdząco.
Pierwsza partia radzieckich rakiet R-12 dotarła w nocy 8 września, a druga 16 września. R-12 była rakietą balistyczną średniego zasięgu, zdolną do przenoszenia głowicy termojądrowej.
Wybory utrzymywano w tajemnicy do trzech dni później, choć od początku roku w prasie krążyły doniesienia, że zostanie wybrany jako „pierwszy cywilny astronauta”. Armstrong był jednym z dwóch cywilnych pilotów wybranych do tej grupy; drugim był Elliot See, również były pilot marynarki wojennej. NASA ogłosiła wybór drugiej grupy na konferencji prasowej 17 września 1962 roku. W porównaniu z astronautami z grupy Mercury Seven byli oni młodsi i mieli bardziej imponujące kwalifikacje akademickie.
4 października 1962 roku de Gaulle rozwiązał Zgromadzenie Narodowe i rozpisał nowe wybory.
„Doktor No” to film szpiegowski z 1962 roku w reżyserii Terence'a Younga. Oparty jest na powieści o tym samym tytule z 1958 roku autorstwa Iana Fleminga. W rolach głównych wystąpili Sean Connery, Ursula Andress, Joseph Wiseman i Jack Lord; jest to pierwszy film z serii o Jamesie Bondzie.
Algieria została przyjęta jako 109. członek Organizacji Narodów Zjednoczonych 8 października 1962 roku.
W październiku 1962 roku Licklider został zatrudniony przez Jacka Ruinę na stanowisko dyrektora nowo utworzonego Biura Technik Przetwarzania Informacji (IPTO) w ramach DARPA, z mandatem do połączenia głównych komputerów Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych w Cheyenne Mountain, Pentagonie i kwaterze głównej SAC.
15 października Krajowe Centrum Interpretacji Fotograficznej (NPIC) CIA przeanalizowało zdjęcia z U-2 i zidentyfikowało obiekty, które zinterpretowano jako rakiety balistyczne średniego zasięgu.
17 października urzędnik ambasady radzieckiej Gieorgij Bolszakow przekazał prezydentowi Kennedy'emu osobistą wiadomość od Chruszczowa, zapewniającą go, że „pod żadnym pozorem rakiety ziemia-ziemia nie zostaną wysłane na Kubę”.
19 października EXCOMM utworzył oddzielne grupy robocze w celu zbadania opcji nalotu i blokady, a do popołudnia większość poparcia w EXCOMM przesunęła się na opcję blokady.
Kennedy spotkał się z członkami EXCOMM i innymi głównymi doradcami 21 października, rozważając dwie pozostałe opcje: nalot głównie na kubańskie bazy rakietowe lub blokadę morską Kuby.
22 października o godzinie 19:00 czasu EDT Kennedy wygłosił ogólnokrajowe przemówienie telewizyjne we wszystkich głównych sieciach, ogłaszając odkrycie rakiet.
Marynarka Wojenna USA miała zatrzymywać i przeszukiwać wszystkie radzieckie statki przybywające w pobliże Kuby, począwszy od 24 października.
O godzinie 22:00 czasu EDT USA podniosły poziom gotowości sił SAC do DEFCON 2. Po raz jedyny w historii USA bombowce B-52 przeszły w stan ciągłego alarmu powietrznego, a średnie bombowce B-47 zostały rozproszone na różne lotniska wojskowe i cywilne oraz przygotowane do startu, w pełni wyposażone, w ciągu 15 minut.
W sobotę, 27 października, po długich naradach między Związkiem Radzieckim a gabinetem Kennedy'ego, Kennedy potajemnie zgodził się na usunięcie wszystkich rakiet rozmieszczonych w Turcji i prawdopodobnie w południowych Włoszech, te pierwsze na granicy ze Związkiem Radzieckim, w zamian za usunięcie przez Chruszczowa wszystkich rakiet na Kubie.
28 października Chruszczow zgodził się na demontaż stanowisk rakietowych, pod warunkiem przeprowadzenia inspekcji ONZ.
Propozycja de Gaulle'a dotycząca zmiany procedury wyboru prezydenta Francji została zatwierdzona w referendum 28 października 1962 roku przez ponad trzy piąte głosujących, pomimo szerokiej „koalicji nie” utworzonej przez większość partii sprzeciwiających się reżimowi prezydenckiemu.
Oznaki nadchodzących kłopotów pojawiły się na początku listopada 1962 roku, kiedy rezydent 5. Dywizji Sarawaku, Richard Morris (Australijczyk), stacjonujący w Limbang (położonym między dwiema częściami Brunei), otrzymał stosowne informacje. Policja Special Branch z Kuching odwiedziła Limbang, ale znalazła jedynie nielegalne mundury z naszywkami TNKU.
Lokalni i krajowi liderzy Republikanów zachęcali Nixona do rzucenia wyzwania urzędującemu Patowi Brownowi w wyborach na gubernatora Kalifornii w 1962 roku. Mimo początkowej niechęci, Nixon przystąpił do wyścigu. Kampanię przyćmiły publiczne podejrzenia, że Nixon traktuje ten urząd jako odskocznię do kolejnego startu w wyborach prezydenckich, pewien opór ze strony skrajnej prawicy partii oraz jego własny brak zainteresowania byciem gubernatorem Kalifornii. Nixon miał nadzieję, że udana kampania potwierdzi jego status jako wiodącego aktywnego polityka republikańskiego w kraju i zapewni mu pozycję głównego gracza w polityce krajowej. Zamiast tego przegrał z Brownem różnicą ponad pięciu punktów procentowych, a porażka ta była powszechnie uważana za koniec jego kariery politycznej.
Radziecki potencjał nuklearny w 1962 roku kładł mniejszy nacisk na międzykontynentalne pociski balistyczne (ICBM), a większy na rakiety balistyczne średniego i pośredniego zasięgu (MRBM i IRBM).
Xerox rozpoczął serię przejęć. W 1962 roku zakupił University Microfilms International.
Powstanie w Sarawaku formalnie rozpoczęło się po buncie w Brunei w grudniu 1962 roku.
W grudniu 1962 roku SCO (Organizacji Komunistycznej Sarawaku) wciąż brakowało skrzydła wojskowego, a jej członkowie nie przeszli jeszcze szkolenia wojskowego. Po buncie w Brunei, od stycznia 1963 roku SCO przeszła na politykę zbrojnego powstania, ponieważ klęska rebeliantów z Brunei pozbawiła ją źródła broni.
Swoją karierę rozpoczął w wieku pięciu lat, występując w małych rolach jako dziecięcy aktor. W wieku ośmiu lat pojawił się wraz z kilkoma kolegami z grupy „Little Fortunes” w filmie Big and Little Wong Tin Bar (1962), w którym Li Li-Hua zagrała jego matkę.
6 grudnia Morris usłyszał, że rebelia rozpocznie się 8 grudnia. 7 grudnia podobne informacje dotarły do Johna Fishera, rezydenta 4. Dywizji Sarawaku, stacjonującego w Miri, około 20 mil (30 km) na zachód od Brunei. W rezultacie policja w Brunei, Borneo Północnym i Sarawaku została postawiona w stan pełnej gotowości, a posiłki z Police Field Force zostały przetransportowane drogą lotniczą z Kuching do Miri.
Rebelia wybuchła 8 grudnia o godzinie 2:00 nad ranem. Sygnały z Brunei do brytyjskiego dowództwa na Dalekim Wschodzie informowały o atakach rebeliantów na posterunki policji, Istana sułtana, dom premiera i elektrownię, a także o tym, że kolejne siły rebeliantów zbliżają się do stolicy drogą wodną. Dowództwo na Dalekim Wschodzie zarządziło stan ALE YELLOW, który postawił dwie kompanie piechoty Gurkhów w stan 48-godzinnej gotowości do przemieszczenia.
Do piątej rano TNKU kontrolowało Pekan Besar. Napłynęły wieści, że wielu urzędników państwowych w Pekan Besar zdołało uniknąć schwytania. Około godzinę później w centrum miasta zastępca szefa rządu został przyjęty na audiencji przez sułtana. Po spotkaniu sułtan wygłosił w radiu deklarację potępiającą TNKU, zbrojne ramię Partii Ludowej Brunei, za zdradę.
Na dużej konferencji Komunistycznej Partii Chin w Pekinie w styczniu 1962 r., zwanej „Konferencją Siedmiu Tysięcy”, przewodniczący państwa Liu Shaoqi potępił Wielki Skok jako odpowiedzialny za powszechny głód. Zdecydowana większość delegatów wyraziła zgodę, ale minister obrony Lin Biao zdecydowanie bronił Mao.
Przeprowadził się do Wielkiej Brytanii w 1962 roku.
W 1962 roku Buffett został milionerem dzięki swoim spółkom partnerskim.
Wiosną 1962 roku OAS zwróciła się ku napadom na banki, aby sfinansować swoją wojnę zarówno przeciwko FLN, jak i państwu francuskiemu, oraz dokonywała zamachów bombowych na specjalne jednostki wysłane przez Paryż w celu ich schwytania.
Podobnie jak wielu czarnoskórych mieszkańców Detroit, Parks była szczególnie zaniepokojona kwestiami mieszkaniowymi. Sama mieszkała w dzielnicy Virginia Park, która ucierpiała z powodu budowy autostrady i odnowy miejskiej. Do 1962 roku polityka ta zniszczyła 10 000 budynków w Detroit, wysiedlając 43 096 osób, z czego 70 procent stanowili Afroamerykanie. Parks mieszkała zaledwie milę od epicentrum zamieszek, które miały miejsce w Detroit w 1967 roku, i uważała dyskryminację mieszkaniową za główny czynnik, który wywołał niepokoje.
Morton Heilig pisał w latach 50. XX wieku o „Teatrze Doświadczeń”, który mógłby angażować wszystkie zmysły w skuteczny sposób, wciągając widza w akcję na ekranie. W 1962 roku zbudował prototyp swojej wizji nazwany Sensorama, wraz z pięcioma krótkimi filmami, które miały być w nim wyświetlane, angażując wiele zmysłów (wzrok, słuch, węch i dotyk). Wyprzedzając erę cyfrową, Sensorama była urządzeniem mechanicznym. Heilig opracował również to, co nazwał „maską Telesphere” (opatentowaną w 1960 roku). Wniosek patentowy opisywał urządzenie jako „teleskopowy aparat telewizyjny do użytku indywidualnego... Widz otrzymuje pełne wrażenie rzeczywistości, poruszające się trójwymiarowe obrazy, które mogą być kolorowe, ze 100% widzeniem peryferyjnym, dźwiękiem obuocznym, zapachami i podmuchami powietrza”.
Na początku 1962 roku grupa radzieckich specjalistów wojskowych i budowniczych rakiet towarzyszyła delegacji rolniczej w Hawanie.
Firma Buffetta przejęła przedsiębiorstwo produkujące tekstylia o nazwie Berkshire Hathaway, przejmując jego nazwę w celu stworzenia zdywersyfikowanej spółki holdingowej.
Ivan Sutherland jest przez wielu uważany za twórcę interaktywnej grafiki komputerowej i pioniera internetu. W 1962 roku pracował w Lincoln Laboratory w MIT (Massachusetts Institute of Technology), gdzie opracował program o nazwie Sketchpad I, który pozwalał użytkownikowi na bezpośrednią interakcję z obrazem na ekranie. Był to pierwszy graficzny interfejs użytkownika i jest uważany za jeden z najbardziej wpływowych programów komputerowych, jakie kiedykolwiek napisała jedna osoba.
10 stycznia 1962 roku FLN rozpoczął „generalną ofensywę” przeciwko OAS, organizując serię ataków na społeczności pied-noir jako sposób wywierania presji.
W styczniu 1962 roku generał armii USA Edward Lansdale opisał plany obalenia rządu kubańskiego w ściśle tajnym raporcie (częściowo odtajnionym w 1989 roku), skierowanym do Kennedy'ego i urzędników zaangażowanych w operację Mongoose.
Premier de Gaulle'a w latach 1962–1968 wprowadził reformy, które dały impuls do późniejszego wzrostu gospodarczego.
Po ukończeniu Sandhurst we wrześniu 1962 roku wstąpił do armii brytyjskiej i został przydzielony do 1. batalionu The Cameronians (Scottish Rifles), z którym służył w Niemczech przez rok. Pełnił również funkcję sztabową w armii brytyjskiej.
Pierwszym palącym problemem, z którym musiał zmierzyć się Kabus ibn Sa’id jako sułtan, było zbrojne powstanie komunistyczne z Południowego Jemenu, znane jako powstanie w Zufarze (1962–1976). Sułtanat ostatecznie pokonał rebelię przy pomocy szacha Iranu, jordańskich żołnierzy wysłanych przez jego przyjaciela króla Jordanii Husajna, brytyjskich sił specjalnych oraz Królewskich Sił Powietrznych.
Carrey urodził się na przedmieściach Toronto w Newmarket w prowincji Ontario w Kanadzie, jako syn Kathleen (z domu Oram), gospodyni domowej, oraz Percy'ego Carreya, muzyka i księgowego.
Przed trasą koncertową w latach 1962–1963 obraz został wyceniony do ubezpieczenia na 100 milionów dolarów (co odpowiada 650 milionom dolarów w 2018 roku), co czyni go w praktyce najwyżej wycenianym obrazem na świecie. Ubezpieczenie nie zostało wykupione; zamiast tego wydano więcej na ochronę.
26 stycznia 1962 roku Luciano zmarł na zawał serca na międzynarodowym lotnisku w Neapolu.
W czerwcu 1961 roku u Karen zdiagnozowano złośliwy nowotwór środkowej części pnia mózgu; radioterapia spowolniła jego wzrost, ale stan zdrowia dziewczynki pogorszył się do tego stopnia, że nie mogła już chodzić ani mówić. Zmarła na zapalenie płuc, związane z osłabionym organizmem, 28 stycznia 1962 roku w wieku dwóch lat.
W lutym 1962 roku Marley nagrał cztery utwory: „Judge Not”, „One Cup of Coffee”, „Do You Still Love Me?” oraz „Terror” w Federal Studios dla lokalnego producenta muzycznego Lesliego Konga. Trzy z tych utworów zostały wydane przez wytwórnię Beverley's, przy czym „One Cup of Coffee” ukazało się pod pseudonimem Bobby Martell.
W lutym 1962 roku elitarny zespół amerykańskich sił specjalnych z Fort Bragg, pod dowództwem generała Williama P. Yarborougha z Centrum Wojny Specjalnej, odwiedził Kolumbię w ramach drugiej misji rozpoznawczej.
7 lutego 1962 roku OAS próbowała dokonać zamachu na ministra kultury André Malraux, podkładając bombę w jego budynku mieszkalnym. Zamach nie zabił zamierzonego celu, ale spowodował, że czteroletnia dziewczynka mieszkająca w sąsiednim mieszkaniu została oślepiona przez odłamki.
Ridgway miał problem z moczeniem nocnym do 13. roku życia, a jego matka myła mu genitalia po każdym takim incydencie.
20 lutego 1962 roku osiągnięto porozumienie pokojowe w sprawie przyznania niepodległości całej Algierii.
Timothy Naftali twierdził, że dymisja Escalante była czynnikiem motywującym radziecką decyzję o rozmieszczeniu rakiet nuklearnych na Kubie w 1962 roku.
W lutym 1962 roku USA nałożyły embargo na Kubę, a Lansdale przedstawił 26-stronicowy, ściśle tajny harmonogram wdrożenia planu obalenia rządu kubańskiego.
Nancy ukończyła Institute of Notre Dame, katolicką szkołę średnią dla dziewcząt w Baltimore. W 1962 roku ukończyła Trinity College w Waszyngtonie z tytułem licencjata nauk politycznych. W latach 60. odbyła staż u senatora Daniela Brewstera (Demokrata z Maryland) wraz z przyszłym liderem większości w Izbie Reprezentantów, Steny Hoyerem.
Po tym, jak trzy kolejne rządy parlamentarne sprawowały władzę w Mjanmie (Birmie), Tatmadaw (Siły Zbrojne Mjanmy) pod wodzą generała Ne Wina dokonały w 1962 roku zamachu stanu, obalając rząd parlamentarny i zastępując go juntą wojskową.
15 marca 1962 roku został wybrany przez Siły Powietrzne USA jako jeden z siedmiu pilotów-inżynierów, którzy mieli pilotować X-20, gdy projekt opuści deskę kreślarską.
W kwietniu 1962 roku NASA ogłosiła nabór do drugiej grupy astronautów NASA w ramach Projektu Gemini, planowanego dwuosobowego statku kosmicznego. Tym razem rekrutacja była otwarta dla wykwalifikowanych cywilnych pilotów doświadczalnych.
29 marca 1962 r. 1179 mężczyzn postawiono przed sądem pod zarzutem zdrady. 7 kwietnia 1962 r. wszyscy zostali uznani za winnych i skazani na 30 lat więzienia.
Charles de Gaulle, pierwszy prezydent Piątej Republiki, zdecydował się rozpocząć serię negocjacji z FLN. Zakończyły się one podpisaniem porozumień z Évian w marcu 1962 roku. 8 kwietnia 1962 roku odbyło się referendum, w którym francuski elektorat zatwierdził porozumienia z Évian.
W drugim referendum w sprawie niepodległości Algierii, przeprowadzonym w kwietniu 1962 roku, 91 procent francuskiego elektoratu zatwierdziło porozumienia z Évian.
14 kwietnia 1962 r. 60 rannych i chorych więźniów zostało uwolnionych i przetransportowanych do USA.
„Szpieg, który mnie kochał” to dziewiąta powieść (i dziesiąta książka) z serii o Jamesie Bondzie autorstwa Iana Fleminga, po raz pierwszy opublikowana przez wydawnictwo Jonathan Cape 16 kwietnia 1962 roku.
W maju 1962 roku radziecki I sekretarz Nikita Chruszczow został przekonany do pomysłu przeciwdziałania rosnącej przewadze USA w opracowywaniu i rozmieszczaniu rakiet strategicznych poprzez umieszczenie radzieckich rakiet nuklearnych średniego zasięgu na Kubie.
Do maja Chruszczow i Castro zgodzili się potajemnie umieścić strategiczne rakiety nuklearne na Kubie.
8 maja 1962 roku Instytut Jad Waszem zaprosił Schindlera na ceremonię, podczas której w Alei Sprawiedliwych zasadzono na jego cześć drzewko karobowe.
Jan Karol poślubił 14 maja 1962 roku w Atenach księżniczkę Grecji i Danii Zofię, córkę króla Grecji Pawła. Ślub odbył się najpierw w obrządku rzymskokatolickim w kościele św. Dionizego, a następnie w obrządku greckoprawosławnym w Katedrze Metropolitalnej w Atenach. Zofia przeszła z religii greckoprawosławnej na rzymski katolicyzm.
19 maja zrobiła sobie przerwę, aby zaśpiewać „Happy Birthday, Mr. President” na scenie podczas wcześniejszych obchodów urodzin prezydenta Johna F. Kennedy'ego w Madison Square Garden w Nowym Jorku. Przyciągnęła uwagę swoim strojem: beżową, obcisłą suknią pokrytą cyrkoniami, która sprawiała wrażenie, jakby była naga. Podróż Monroe do Nowego Jorku wywołała jeszcze większą irytację dyrektorów Fox, którzy chcieli, aby ją odwołała.
21 maja 1962 roku Armstrong był zamieszany w „aferę Nellis”. Został wysłany samolotem F-104 w celu inspekcji wyschniętego jeziora Delamar w południowej Nevadzie, ponownie pod kątem lądowań awaryjnych. Błędnie ocenił wysokość i nie zauważył, że podwozie nie wysunęło się całkowicie. W momencie przyziemienia podwozie zaczęło się chować; Armstrong zwiększył moc silnika do maksimum, aby przerwać lądowanie, ale płetwa brzuszna i drzwi podwozia uderzyły w ziemię, uszkadzając radio i powodując wyciek płynu hydraulicznego. Bez łączności radiowej Armstrong poleciał na południe do bazy lotniczej Nellis, przeleciał nad wieżą kontrolną i poruszył skrzydłami, co było sygnałem podejścia bez radia. Utrata płynu hydraulicznego spowodowała zwolnienie haka ogonowego, a podczas lądowania zahaczył o linę hamującą przymocowaną do łańcucha kotwicznego i ciągnął łańcuch wzdłuż pasa startowego.
Pod koniec czerwca w bazie lotniczej Brooks Air Force Base Armstrong przeszedł badania lekarskie, które wielu kandydatów opisywało jako bolesne i momentami pozornie bezcelowe.
Gdy otwory były wystarczająco szerokie, by można było przez nie przejść, uciekinierzy każdej nocy wchodzili do niestrzeżonego korytarza technicznego znajdującego się bezpośrednio za ich blokiem cel i wspinali się na puste, najwyższe piętro bloku, gdzie bez wiedzy personelu więziennego urządzili tajny warsztat. Tam, wykorzystując ponad pięćdziesiąt płaszczy przeciwdeszczowych oraz inne skradzione i podarowane materiały, skonstruowali kamizelki ratunkowe, wzorując się na projekcie, który jeden z nich przypadkiem znalazł w „Popular Mechanics”, a także gumową tratwę o wymiarach sześć na czternaście stóp, której szwy zostały starannie zszyte ręcznie i uszczelnione ciepłem rur parowych. Po wyprodukowaniu tratwy napompowali ją za pomocą harmonijki, pomysłowo przerobionej na miech, a wiosła wykonali z kawałków drewna i skradzionych śrub. Na koniec wspięli się szybem wentylacyjnym w stronę dachu i, napotkawszy na drodze ciężką kratę wentylatora, usunęli nity trzymające ją na miejscu.
Mężczyźni maskowali swoją nieobecność podczas pracy poza celami oraz po samej ucieczce, rzeźbiąc głowy manekinów z domowej mieszanki przypominającej papier-mâché, składającej się z mydła, pasty do zębów, pyłu betonowego i papieru toaletowego, nadając im realistyczny wygląd za pomocą farby z warsztatu konserwacyjnego i włosów z podłogi zakładu fryzjerskiego. Dzięki ręcznikom i ubraniom ułożonym pod kocami na pryczach oraz głowom manekinów umieszczonym na poduszkach, sprawiali wrażenie, jakby spali.
W maju 1962 roku Armstrong odwiedził wystawę światową w Seattle i wziął udział w konferencji na temat eksploracji kosmosu, współsponsorowanej przez NASA. Po powrocie z Seattle 4 czerwca złożył wniosek o zostanie astronautą.
W czerwcu 1962 roku, mając 87 lat, Churchill upadł w Monte Carlo i złamał biodro. Został przetransportowany samolotem do londyńskiego szpitala, gdzie przebywał przez trzy tygodnie.
Producent George Martin podpisał kontrakt z The Beatles dla wytwórni EMI Parlophone. Jego pierwsza sesja nagraniowa z The Beatles odbyła się w studiach EMI Abbey Road w Londynie 6 czerwca 1962 roku. Martin natychmiast poskarżył się Epsteinowi na słabą grę perkusyjną Besta i zasugerował, aby w jego miejsce zatrudnić perkusistę sesyjnego.
Kiedy Monroe ponownie przebywała na kilkudniowym zwolnieniu lekarskim, Fox uznało, że nie może sobie pozwolić na opóźnienia w kolejnym filmie, gdy już zmagało się z rosnącymi kosztami Kleopatry (1963). 7 czerwca Fox zwolniło Monroe i pozwało ją o 750 000 dolarów odszkodowania. Wkrótce potem studio pożałowało swojej decyzji i pod koniec czerwca wznowiło negocjacje z Monroe.
W nocy 11 czerwca 1962 roku, po zakończeniu wszystkich przygotowań, mężczyźni rozpoczęli ucieczkę. Jednak cement użyty do wzmocnienia kruszejącego betonu wokół otworu wentylacyjnego Westa stwardniał, zmniejszając rozmiar otworu i unieruchamiając kratę. Zanim udało mu się usunąć kratę i ponownie poszerzyć otwór, by wyjść, pozostali już uciekli, o czym wkrótce się przekonał; wydostał się na dach więzienia, tylko po to, by około świtu wrócić do swojej celi i położyć się spać. West w pełni współpracował ze śledczymi i przekazał im szczegółowy opis planu ucieczki, dzięki czemu nie został ukarany za swój udział w niej.
Frank Lee Morris (1 września 1926 – zaginął 11 czerwca 1962) urodził się w Waszyngtonie. W dzieciństwie został porzucony przez matkę i ojca, a w wieku 11 lat osierocony. Bracia Anglin, John William (2 maja 1930 – zaginął 11 czerwca 1962) i Clarence (11 maja 1931 – zaginął 11 czerwca 1962), urodzili się w rodzinie trzynaściorga dzieci w Donalsonville w stanie Georgia. Ich rodzice, George Robert Anglin i Rachael Van Miller Anglin, byli sezonowymi pracownikami rolnymi; na początku lat 40. Allen Clayton West (25 marca 1929 – 21 grudnia 1978) urodził się w Nowym Jorku. Został uwięziony za kradzież samochodu w 1955 roku, najpierw w więzieniu w Atlancie, a następnie w więzieniu stanowym na Florydzie. Po nieudanej próbie ucieczki z zakładu na Florydzie został przeniesiony do Alcatraz w 1957 roku i otrzymał numer więźnia AZ1335.
Z korytarza serwisowego Morris i bracia Anglin wspięli się szybem wentylacyjnym na dach. Strażnicy usłyszeli głośny huk, gdy wyważyli wyjście z szybu, ale ponieważ nic więcej nie usłyszano, źródło hałasu nie zostało zbadane. Zabierając ze sobą swój sprzęt, zeszli 50 stóp (15 m) na ziemię, zjeżdżając po rurze wentylacyjnej kuchni, a następnie wspięli się na dwa 12-stopowe (3,7 m) ogrodzenia z drutu kolczastego. Na północno-wschodnim brzegu, w pobliżu elektrowni – martwym punkcie w sieci reflektorów i wież strażniczych więzienia – nadmuchali swoją tratwę za pomocą harmonijki. Śledczy oszacowali, że po godzinie 22:00 wsiedli na tratwę, zwodowali ją i wyruszyli w stronę celu, wyspy Angel Island, położonej dwie mile na północ.
Ucieczka została odkryta dopiero rano 12 czerwca 1962 roku, dzięki udanemu podstępowi z atrapami głów. W czasie ucieczki naczelnik Olin G. Blackwell przebywał na wakacjach nad jeziorem Berryessa w hrabstwie Napa w Kalifornii i nie wierzył, że mężczyźni mogli przetrwać w wodzie i dotrzeć do brzegu. W ramach wspólnego wysiłku wiele agencji wojskowych i organów ścigania przeprowadziło w ciągu kolejnych 10 dni szeroko zakrojone poszukiwania z powietrza, morza i lądu. 14 czerwca kuter Straży Przybrzeżnej wyłowił wiosło unoszące się około 200 jardów (180 m) od południowego brzegu wyspy Angel Island.
Kiedy rozpoczęły się Mistrzostwa Świata w 1962 roku, Pelé był najlepiej ocenianym piłkarzem na świecie. W pierwszym meczu Mistrzostw Świata 1962 w Chile przeciwko Meksykowi, Pelé asystował przy pierwszym golu, a następnie strzelił drugiego po rajdzie obok czterech obrońców, wyprowadzając drużynę na prowadzenie 2–0. W kolejnym meczu doznał kontuzji podczas próby strzału z dystansu przeciwko Czechosłowacji. To wykluczyło go z reszty turnieju.
Tego samego dnia i w tej samej ogólnej lokalizacji pracownicy innej łodzi znaleźli portfel owinięty w plastik, zawierający nazwiska, adresy oraz zdjęcia przyjaciół i krewnych braci Anglin. 21 czerwca na plaży niedaleko mostu Golden Gate znaleziono strzępy materiału z płaszcza przeciwdeszczowego, uważane za pozostałości tratwy. Następnego dnia łódź więzienna wyłowiła nienapompowaną kamizelkę ratunkową wykonaną z tego samego materiału, 50 jardów (46 m) od wyspy Alcatraz. Nigdy nie znaleziono żadnych innych fizycznych dowodów losu mężczyzn. Według końcowego raportu FBI, tratwa uciekinierów nigdy nie została odnaleziona.
Memorandum z 1962 roku autorstwa Douglasa Bryanta z Biblioteki Uniwersytetu Harvarda, sporządzone na prośbę przewodniczącego Wspólnego Komitetu Bibliotecznego Claiborne'a Pella, zaproponowało szereg reform instytucjonalnych, w tym rozszerzenie działań i usług krajowych oraz różne zmiany organizacyjne, które miały przesunąć bibliotekę bardziej w stronę jej roli krajowej niż ustawodawczej. Bryant zasugerował nawet ewentualną zmianę nazwy Biblioteki Kongresu, co zostało skrytykowane przez Mumforda jako „niewypowiedziana przemoc wobec tradycji”.
W 1962 roku Robert N. Hall zademonstrował pierwsze urządzenie z diodą laserową, które było wykonane z arsenku galu i emitowało światło w bliskiej podczerwieni o długości 850 nm. Później tego samego roku Nick Holonyak Jr. zademonstrował pierwszy laser półprzewodnikowy z emisją światła widzialnego. Ten pierwszy laser półprzewodnikowy mógł być używany tylko w trybie pracy impulsowej i po schłodzeniu do temperatury ciekłego azotu (77 K).
Francja uznała niepodległość Algierii 3 lipca 1962 roku.
Deklaracja niepodległości z 5 lipca 1962 roku; ostatnie siły francuskie opuściły bazę morską Mers El Kébir dopiero w 1967 roku.
Specjaliści od budowy rakiet pod przykrywką „operatorów maszyn”, „specjalistów od nawadniania” i „specjalistów rolniczych” przybyli w lipcu.
23 lipca 1962 roku czternaście państw, w tym Chiny, Wietnam Południowy, Związek Radziecki, Wietnam Północny i Stany Zjednoczone, podpisało porozumienie obiecujące poszanowanie neutralności Laosu.
Podczas ostatnich miesięcy swojego życia Monroe mieszkała pod adresem 12305 Fifth Helena Drive w dzielnicy Brentwood w Los Angeles. Jej gosposia, Eunice Murray, nocowała w domu wieczorem w sobotę, 4 sierpnia 1962 roku. Murray obudziła się o 3:00 nad ranem 5 sierpnia i poczuła, że coś jest nie tak. Choć widziała światło pod drzwiami sypialni Monroe, nie mogła uzyskać odpowiedzi i stwierdziła, że drzwi są zamknięte. Murray zadzwoniła wówczas do psychiatry Monroe, dr. Ralpha Greensona, który przybył do domu niedługo później i włamał się do sypialni przez okno, znajdując Monroe martwą w łóżku. Lekarz Monroe, dr Hyman Engelberg, przybył do domu około 3:50 nad ranem i stwierdził zgon na miejscu. O 4:25 nad ranem powiadomili Departament Policji Los Angeles. Ostatecznie później odkryto, że Monroe zmarła między 20:30 a 22:30 4 sierpnia, a raport toksykologiczny wykazał, że przyczyną śmierci było ostre zatrucie barbituranami.
5 sierpnia 1962 roku policja schwytała Mandelę wraz z innym aktywistą Cecilem Williamsem w pobliżu Howick.
Modernistyczni architekci, tacy jak Alvar Aalto, kładli duży nacisk na komfort i użyteczność przestrzeni bibliotecznych. Biblioteka Miejska, którą zbudował w latach 1958–62 dla niemieckiego miasta Wolfsburg, posiada wielką centralną salę, w której zastosował serię specjalnie zaprojektowanych świetlików, aby wpuścić naturalne światło, mimo że wszystkie ściany są pokryte książkami.
Dyrektor CIA John A. McCone był podejrzliwy. Rozumował, że wysyłanie rakiet przeciwlotniczych na Kubę „miało sens tylko wtedy, gdy Moskwa zamierzała użyć ich do ochrony bazy dla rakiet balistycznych wycelowanych w Stany Zjednoczone”. 10 sierpnia napisał notatkę do Kennedy'ego, w której przypuszczał, że Sowieci przygotowują się do wprowadzenia rakiet balistycznych na Kubę.
W sierpniu 1962 roku Licklider i Welden Clark opublikowali artykuł „On-Line Man-Computer Communication”, który był jednym z pierwszych opisów usieciowionej przyszłości.
Rozważając już wcześniej zwolnienie Besta, The Beatles zastąpili go w połowie sierpnia Ringo Starrem, który opuścił zespół Rory Storm and the Hurricanes, aby do nich dołączyć.
De Gaulle stał się celem zamachu ze strony Tajnej Organizacji Wojskowej (OAS) w odwecie za jego inicjatywy algierskie. Przeprowadzono na niego kilka prób zamachu; najsłynniejsza miała miejsce 22 sierpnia 1962 roku.
Pierwszy problem, który doprowadził do przerwy w lotach rozpoznawczych, miał miejsce 30 sierpnia, kiedy samolot U-2 obsługiwany przez Dowództwo Strategiczne Sił Powietrznych USA przez pomyłkę przeleciał nad wyspą Sachalin na radzieckim Dalekim Wschodzie.
31 sierpnia senator Kenneth Keating (Republikanin z Nowego Jorku) ostrzegł na forum Senatu, że Związek Radziecki „z całym prawdopodobieństwem” buduje bazę rakietową na Kubie. Oskarżył administrację Kennedy'ego o tuszowanie poważnego zagrożenia dla USA, rozpoczynając tym samym kryzys.
Wybory odbyły się we wrześniu 1962 roku, a wszystkie sporne mandaty zdobyła Partia Ludowa Brunei.
We wrześniu 1962 roku Strawiński powrócił do Rosji po raz pierwszy od 1914 roku, przyjmując zaproszenie Związku Kompozytorów Radzieckich do poprowadzenia sześciu koncertów w Moskwie i Leningradzie. Podczas trzytygodniowej wizyty spotkał się z premierem ZSRR Nikitą Chruszczowem oraz kilkoma czołowymi radzieckimi kompozytorami, w tym z Dmitrijem Szostakowiczem i Aramem Chaczaturianem.
We wrześniu 1962 roku analitycy z Agencji Wywiadu Obronnego (DIA) zauważyli, że kubańskie stanowiska rakiet ziemia-powietrze są rozmieszczone w układzie podobnym do tych używanych przez Związek Radziecki do ochrony swoich baz ICBM, co skłoniło DIA do lobbowania na rzecz wznowienia lotów U-2 nad wyspą.
Sesja 4 września w EMI zaowocowała nagraniem „Love Me Do” z udziałem Starra na perkusji, ale niezadowolony Martin zatrudnił perkusistę Andy'ego White'a na trzecią sesję zespołu tydzień później, podczas której powstały nagrania „Love Me Do”, „Please Please Me” oraz „P.S. I Love You”.
We wrześniu 1962 roku de Gaulle dążył do wprowadzenia poprawki konstytucyjnej, która pozwoliłaby na bezpośredni wybór prezydenta przez naród, i w tym celu zarządził kolejne referendum.
Dyrektor operacji załóg lotniczych NASA, Deke Slayton, zadzwonił do Armstronga 13 września 1962 roku i zapytał, czy byłby zainteresowany dołączeniem do korpusu astronautów NASA jako część grupy, którą prasa nazwała „Nową Dziewiątką”; Armstrong bez wahania odpowiedział twierdząco.
Pierwsza partia radzieckich rakiet R-12 dotarła w nocy 8 września, a druga 16 września. R-12 była rakietą balistyczną średniego zasięgu, zdolną do przenoszenia głowicy termojądrowej.
Wybory utrzymywano w tajemnicy do trzech dni później, choć od początku roku w prasie krążyły doniesienia, że zostanie wybrany jako „pierwszy cywilny astronauta”. Armstrong był jednym z dwóch cywilnych pilotów wybranych do tej grupy; drugim był Elliot See, również były pilot marynarki wojennej. NASA ogłosiła wybór drugiej grupy na konferencji prasowej 17 września 1962 roku. W porównaniu z astronautami z grupy Mercury Seven byli oni młodsi i mieli bardziej imponujące kwalifikacje akademickie.
4 października 1962 roku de Gaulle rozwiązał Zgromadzenie Narodowe i rozpisał nowe wybory.
„Doktor No” to film szpiegowski z 1962 roku w reżyserii Terence'a Younga. Oparty jest na powieści o tym samym tytule z 1958 roku autorstwa Iana Fleminga. W rolach głównych wystąpili Sean Connery, Ursula Andress, Joseph Wiseman i Jack Lord; jest to pierwszy film z serii o Jamesie Bondzie.
Algieria została przyjęta jako 109. członek Organizacji Narodów Zjednoczonych 8 października 1962 roku.
W październiku 1962 roku Licklider został zatrudniony przez Jacka Ruinę na stanowisko dyrektora nowo utworzonego Biura Technik Przetwarzania Informacji (IPTO) w ramach DARPA, z mandatem do połączenia głównych komputerów Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych w Cheyenne Mountain, Pentagonie i kwaterze głównej SAC.
15 października Krajowe Centrum Interpretacji Fotograficznej (NPIC) CIA przeanalizowało zdjęcia z U-2 i zidentyfikowało obiekty, które zinterpretowano jako rakiety balistyczne średniego zasięgu.
17 października urzędnik ambasady radzieckiej Gieorgij Bolszakow przekazał prezydentowi Kennedy'emu osobistą wiadomość od Chruszczowa, zapewniającą go, że „pod żadnym pozorem rakiety ziemia-ziemia nie zostaną wysłane na Kubę”.
19 października EXCOMM utworzył oddzielne grupy robocze w celu zbadania opcji nalotu i blokady, a do popołudnia większość poparcia w EXCOMM przesunęła się na opcję blokady.
Kennedy spotkał się z członkami EXCOMM i innymi głównymi doradcami 21 października, rozważając dwie pozostałe opcje: nalot głównie na kubańskie bazy rakietowe lub blokadę morską Kuby.
22 października o godzinie 19:00 czasu EDT Kennedy wygłosił ogólnokrajowe przemówienie telewizyjne we wszystkich głównych sieciach, ogłaszając odkrycie rakiet.
Marynarka Wojenna USA miała zatrzymywać i przeszukiwać wszystkie radzieckie statki przybywające w pobliże Kuby, począwszy od 24 października.
O godzinie 22:00 czasu EDT USA podniosły poziom gotowości sił SAC do DEFCON 2. Po raz jedyny w historii USA bombowce B-52 przeszły w stan ciągłego alarmu powietrznego, a średnie bombowce B-47 zostały rozproszone na różne lotniska wojskowe i cywilne oraz przygotowane do startu, w pełni wyposażone, w ciągu 15 minut.
W sobotę, 27 października, po długich naradach między Związkiem Radzieckim a gabinetem Kennedy'ego, Kennedy potajemnie zgodził się na usunięcie wszystkich rakiet rozmieszczonych w Turcji i prawdopodobnie w południowych Włoszech, te pierwsze na granicy ze Związkiem Radzieckim, w zamian za usunięcie przez Chruszczowa wszystkich rakiet na Kubie.
28 października Chruszczow zgodził się na demontaż stanowisk rakietowych, pod warunkiem przeprowadzenia inspekcji ONZ.
Propozycja de Gaulle'a dotycząca zmiany procedury wyboru prezydenta Francji została zatwierdzona w referendum 28 października 1962 roku przez ponad trzy piąte głosujących, pomimo szerokiej „koalicji nie” utworzonej przez większość partii sprzeciwiających się reżimowi prezydenckiemu.
Oznaki nadchodzących kłopotów pojawiły się na początku listopada 1962 roku, kiedy rezydent 5. Dywizji Sarawaku, Richard Morris (Australijczyk), stacjonujący w Limbang (położonym między dwiema częściami Brunei), otrzymał stosowne informacje. Policja Special Branch z Kuching odwiedziła Limbang, ale znalazła jedynie nielegalne mundury z naszywkami TNKU.
Lokalni i krajowi liderzy Republikanów zachęcali Nixona do rzucenia wyzwania urzędującemu Patowi Brownowi w wyborach na gubernatora Kalifornii w 1962 roku. Mimo początkowej niechęci, Nixon przystąpił do wyścigu. Kampanię przyćmiły publiczne podejrzenia, że Nixon traktuje ten urząd jako odskocznię do kolejnego startu w wyborach prezydenckich, pewien opór ze strony skrajnej prawicy partii oraz jego własny brak zainteresowania byciem gubernatorem Kalifornii. Nixon miał nadzieję, że udana kampania potwierdzi jego status jako wiodącego aktywnego polityka republikańskiego w kraju i zapewni mu pozycję głównego gracza w polityce krajowej. Zamiast tego przegrał z Brownem różnicą ponad pięciu punktów procentowych, a porażka ta była powszechnie uważana za koniec jego kariery politycznej.
Radziecki potencjał nuklearny w 1962 roku kładł mniejszy nacisk na międzykontynentalne pociski balistyczne (ICBM), a większy na rakiety balistyczne średniego i pośredniego zasięgu (MRBM i IRBM).
Xerox rozpoczął serię przejęć. W 1962 roku zakupił University Microfilms International.
Powstanie w Sarawaku formalnie rozpoczęło się po buncie w Brunei w grudniu 1962 roku.
W grudniu 1962 roku SCO (Organizacji Komunistycznej Sarawaku) wciąż brakowało skrzydła wojskowego, a jej członkowie nie przeszli jeszcze szkolenia wojskowego. Po buncie w Brunei, od stycznia 1963 roku SCO przeszła na politykę zbrojnego powstania, ponieważ klęska rebeliantów z Brunei pozbawiła ją źródła broni.
Swoją karierę rozpoczął w wieku pięciu lat, występując w małych rolach jako dziecięcy aktor. W wieku ośmiu lat pojawił się wraz z kilkoma kolegami z grupy „Little Fortunes” w filmie Big and Little Wong Tin Bar (1962), w którym Li Li-Hua zagrała jego matkę.
6 grudnia Morris usłyszał, że rebelia rozpocznie się 8 grudnia. 7 grudnia podobne informacje dotarły do Johna Fishera, rezydenta 4. Dywizji Sarawaku, stacjonującego w Miri, około 20 mil (30 km) na zachód od Brunei. W rezultacie policja w Brunei, Borneo Północnym i Sarawaku została postawiona w stan pełnej gotowości, a posiłki z Police Field Force zostały przetransportowane drogą lotniczą z Kuching do Miri.
Rebelia wybuchła 8 grudnia o godzinie 2:00 nad ranem. Sygnały z Brunei do brytyjskiego dowództwa na Dalekim Wschodzie informowały o atakach rebeliantów na posterunki policji, Istana sułtana, dom premiera i elektrownię, a także o tym, że kolejne siły rebeliantów zbliżają się do stolicy drogą wodną. Dowództwo na Dalekim Wschodzie zarządziło stan ALE YELLOW, który postawił dwie kompanie piechoty Gurkhów w stan 48-godzinnej gotowości do przemieszczenia.
Do piątej rano TNKU kontrolowało Pekan Besar. Napłynęły wieści, że wielu urzędników państwowych w Pekan Besar zdołało uniknąć schwytania. Około godzinę później w centrum miasta zastępca szefa rządu został przyjęty na audiencji przez sułtana. Po spotkaniu sułtan wygłosił w radiu deklarację potępiającą TNKU, zbrojne ramię Partii Ludowej Brunei, za zdradę.
