1986 do Teraz
U.S. and Worldwide
Druk 3D, czyli wytwarzanie przyrostowe, to proces tworzenia trójwymiarowego obiektu na podstawie modelu CAD lub cyfrowego modelu 3D.
Ogólna koncepcja i procedura druku 3D zostały po raz pierwszy opisane przez Raymonda F. Jonesa w jego opowiadaniu „Tools of the Trade”, opublikowanym w listopadowym wydaniu magazynu Astounding Science Fiction z 1950 roku. W opowiadaniu nazwał to „rozpylaniem molekularnym”.
W 1971 roku Johannes F. Gottwald opatentował Liquid Metal Recorder (US3596285A), urządzenie do ciągłego druku atramentowego metalem, służące do tworzenia usuwalnych konstrukcji metalowych na powierzchni wielokrotnego użytku, które można było natychmiast wykorzystać lub przetopić w celu ponownego druku. Wydaje się, że jest to pierwszy patent opisujący druk 3D z wykorzystaniem szybkiego prototypowania i kontrolowanej produkcji wzorów na żądanie.
W 1974 roku David E. H. Jones przedstawił koncepcję druku 3D w swojej stałej rubryce Ariadne w czasopiśmie New Scientist.
W kwietniu 1980 roku Hideo Kodama z Nagoya Municipal Industrial Research Institute wynalazł dwie metody przyrostowe wytwarzania trójwymiarowych modeli z tworzyw sztucznych przy użyciu światłoutwardzalnych polimerów termoutwardzalnych, w których obszar ekspozycji UV jest kontrolowany przez wzór maski lub skanujący transmiter światłowodowy.
Hideo Kodama złożył wniosek patentowy na ten ploter XYZ, który został opublikowany 10 listopada 1981 roku (JP S56-144478).
Na początku 1984 roku Robert Howard założył R.H. Research, później nazwaną Howtek, Inc, w celu opracowania kolorowej drukarki 2D wykorzystującej termoplastyczny (topliwy) tusz z tworzywa sztucznego.
Trzy tygodnie później, w 1984 roku, Chuck Hull z 3D Systems Corporation złożył własny patent na system wytwarzania stereolitograficznego, w którym warstwy są dodawane poprzez utwardzanie fotopolimerów za pomocą laserów ultrafioletowych. Hull zdefiniował ten proces jako „system generowania obiektów trójwymiarowych poprzez tworzenie wzoru przekroju poprzecznego formowanego obiektu”.
2 lipca 1984 roku amerykański przedsiębiorca Bill Masters złożył wniosek patentowy na swój proces i system komputerowego wspomagania produkcji (US 4665492).
16 lipca 1984 roku Alain Le Méhauté, Olivier de Witte i Jean Claude André złożyli wniosek patentowy na proces stereolitografii. Zgłoszenie francuskich wynalazców zostało porzucone przez francuską firmę General Electric Company (obecnie Alcatel-Alsthom) oraz CILAS (The Laser Consortium).
W 1986 roku Charles „Chuck” Hull otrzymał patent na swój system, a jego firma, 3D Systems Corporation, wypuściła pierwszą komercyjną drukarkę 3D, model SLA-1.
Rok 1993 przyniósł również powstanie firmy produkującej drukarki 3D typu inkjet, początkowo nazwanej Sanders Prototype, Inc, a później Solidscape, która wprowadziła precyzyjny system wytwarzania z polimerów z rozpuszczalnymi strukturami wspierającymi (sklasyfikowany jako technika „kropka na kropce”).
W 1995 roku Fraunhofer Society opracowało proces selektywnego topienia laserowego (SLM).
W miarę dojrzewania różnych procesów przyrostowych stało się jasne, że wkrótce usuwanie metalu nie będzie już jedynym procesem obróbki metalu wykonywanym przez narzędzie lub głowicę poruszającą się w przestrzeni roboczej 3D, przekształcającą masę surowca w pożądany kształt warstwa po warstwie. Lata 2010. były pierwszą dekadą, w której metalowe części końcowe, takie jak wsporniki silników czy duże nakrętki, zaczęły być „hodowane” (przed lub zamiast obróbki skrawaniem) w produkcji seryjnej, zamiast być obowiązkowo obrabiane z prętów lub płyt. Nadal odlewanie, prefabrykacja, tłoczenie i obróbka skrawaniem są bardziej powszechne niż wytwarzanie przyrostowe w obróbce metali, ale AM zaczyna odnosić znaczące sukcesy, a dzięki zaletom projektowania pod kątem wytwarzania przyrostowego inżynierowie wiedzą, że to dopiero początek.
W 2012 roku firma Filabot opracowała system zamykania obiegu tworzyw sztucznych, który pozwala każdej drukarce 3D typu FDM lub FFF na drukowanie z szerszej gamy tworzyw.
Na początku 2014 roku szwedzki producent supersamochodów Koenigsegg ogłosił model One:1, supersamochód wykorzystujący wiele komponentów wydrukowanych w 3D. Urbee to nazwa pierwszego na świecie samochodu, w którym zastosowano technologię druku 3D (jego karoseria i szyby zostały „wydrukowane”).
W 2014 roku Benjamin S. Cook i Manos M. Tentzeris zaprezentowali pierwszą wielomateriałową, pionowo zintegrowaną platformę wytwarzania przyrostowego elektroniki drukowanej (VIPRE), która umożliwiła druk 3D funkcjonalnej elektroniki działającej z częstotliwością do 40 GHz.
W 2014 roku firma Local Motors zaprezentowała Strati, funkcjonujący pojazd, który w całości został wydrukowany w 3D przy użyciu tworzywa ABS i włókna węglowego, z wyjątkiem układu napędowego.
W maju 2015 roku Airbus ogłosił, że jego nowy model Airbus A350 XWB zawiera ponad 1000 komponentów wyprodukowanych metodą druku 3D.
W 2017 roku GE Aviation ujawniło, że wykorzystało projektowanie pod kątem wytwarzania przyrostowego do stworzenia silnika helikoptera składającego się z 16 części zamiast 900, co ma ogromny potencjał w zakresie redukcji złożoności łańcuchów dostaw.
