Historia Robin Williams

Williams użyczył głosu postaciom w kilku filmach animowanych. Rola Dżina w animowanym musicalu „Aladyn” (1992) została napisana specjalnie dla niego. Reżyserzy filmu stwierdzili, że podjęli ryzyko, pisząc tę rolę. Początkowo Williams odmówił, ponieważ był to film Disneya, a on nie chciał, aby studio czerpało zyski ze sprzedaży gadżetów opartych na filmie. Przyjął rolę pod pewnymi warunkami: „Robię to w zasadzie dlatego, że chcę być częścią tej tradycji animacji. Chcę czegoś dla moich dzieci. Jednym z warunków jest to, że po prostu nie chcę niczego sprzedawać – w sensie Burger Kinga, zabawek czy innych rzeczy”. Williams improwizował większość swoich dialogów, nagrywając około 30 godzin taśmy i naśladując dziesiątki celebrytów, w tym Eda Sullivana, Jacka Nicholsona, Roberta De Niro, Groucho Marxa, Rodneya Dangerfielda, Williama F. Buckleya, Petera Lorre, Arnolda Schwarzeneggera i Arsena Halla. Jego rola w „Aladynie” stała się jedną z jego najbardziej rozpoznawalnych i lubianych, a film był najbardziej dochodową produkcją 1992 roku; zdobył liczne nagrody, w tym Złoty Glob dla Williamsa. Jego występ utorował drogę innym filmom animowanym do angażowania aktorów o większej sile gwiazdorskiej. W 2009 roku został uhonorowany tytułem Disney Legend.

Robin McLaurin Williams urodził się 21 lipca 1951 roku w szpitalu St. Luke's w Chicago w stanie Illinois. Jego ojciec, Robert Fitzgerald Williams, był starszym dyrektorem w oddziale Lincoln-Mercury firmy Ford Motor Company. Jego matka, Laurie McLaurin, była byłą modelką z Jackson w stanie Mississippi. Przez nią był praprawnukiem senatora i gubernatora Mississippi, Anselma J. McLaurina. Williams miał dwóch starszych przyrodnich braci: przyrodniego brata ze strony ojca Roberta (znanego również jako Todd) oraz przyrodniego brata ze strony matki McLaurina. Miał angielskie, szkockie, walijskie, irlandzkie, francuskie i niemieckie korzenie.

Pod koniec 1963 roku, gdy Williams miał 12 lat, jego ojciec został przeniesiony do Detroit. Rodzina mieszkała w 40-pokojowym domu na farmie o powierzchni 20 akrów na przedmieściach Bloomfield Hills w stanie Michigan, gdzie uczęszczał do prywatnej szkoły Detroit Country Day School. Wyróżniał się w nauce, należał do szkolnej drużyny zapaśniczej i został wybrany przewodniczącym klasy.

DCDS Crest Image

Kontynuuj w Storyteller

Ponieważ oboje rodzice pracowali, Williamsem opiekowała się pomoc domowa, która była jego główną towarzyszką. Kiedy Williams miał 16 lat, jego ojciec przeszedł na wcześniejszą emeryturę, a rodzina przeprowadziła się do hrabstwa Marin, osiedlając się w Tiburon w Kalifornii. Po przeprowadzce Williams uczęszczał do Redwood High School w pobliskim Larkspur. W czasie ukończenia szkoły w 1969 roku został wybrany przez kolegów z klasy jako osoba „najmniej prawdopodobna do odniesienia sukcesu” oraz „najzabawniejsza”.

Po ukończeniu szkoły średniej Williams zapisał się do Claremont Men's College w Claremont w Kalifornii, aby studiować nauki polityczne; porzucił jednak studia, by zająć się aktorstwem. Williams studiował teatr przez trzy lata w College of Marin, lokalnym college'u w Kentfield w Kalifornii. Według profesora dramatu z College of Marin, Jamesa Dunna, głębia talentu młodego aktora stała się oczywista, gdy obsadzono go w musicalu „Oliver!” w roli Fagina. Williams często improwizował podczas zajęć teatralnych, doprowadzając członków obsady do histerycznego śmiechu. Dunn zadzwonił do swojej żony po jednej z późnych prób, aby powiedzieć jej, że Williams „będzie kimś wyjątkowym”.

W 1973 roku Williams otrzymał pełne stypendium w Juilliard School (Grupa 6, 1973–1976) w Nowym Jorku. Był jednym z 20 studentów przyjętych na pierwszy rok i jednym z dwóch przyjętych przez Johna Housemana do programu zaawansowanego w tym roku; drugim był Christopher Reeve. William Hurt i Mandy Patinkin również byli jego kolegami z roku. Według biografa Jeana Dorsinville'a, Franklyn Seales i Williams byli współlokatorami w Juilliard.

Williams i Reeve mieli zajęcia z dialektów prowadzone przez Edith Skinner, która według Reeve'a była jedną z czołowych nauczycielek głosu i mowy na świecie. Według Reeve'a, Skinner była zdezorientowana Williamsem, który potrafił natychmiast mówić z wieloma akcentami, w tym szkockim, irlandzkim, angielskim, rosyjskim i włoskim. Ich głównym nauczycielem aktorstwa był Michael Kahn, który był „równie zbity z tropu przez to ludzkie dynamo”. Williams miał już reputację zabawnego, ale Kahn krytykował jego wybryki jako prosty stand-up. W późniejszej produkcji Williams uciszył swoich krytyków dobrze przyjętą rolą starca w „Nocy iguany” Tennessee Williamsa. „Po prostu był tym starcem” – napisał Reeve. „Byłem zdumiony jego pracą i bardzo wdzięczny, że los nas ze sobą połączył”.

Podczas wakacji w 1974, 1975 i 1976 roku Williams pracował jako pomocnik kelnera w The Trident w Sausalito w Kalifornii. Opuścił Juilliard na trzecim roku w 1976 roku za sugestią Housemana, który stwierdził, że Juilliard nie może go już niczego nauczyć. Gerald Freedman, inny z jego nauczycieli w Juilliard, powiedział, że Williams był „geniuszem” i że konserwatywny oraz klasyczny styl szkolenia w tej szkole mu nie odpowiadał; nikt nie był zaskoczony, że odszedł.

Williams zaczął występować ze stand-upem w rejonie San Francisco Bay Area w połowie lat 70. Swój pierwszy występ dał w Holy City Zoo, klubie komediowym w San Francisco, gdzie pracował, pnąc się po szczeblach kariery od pracy za barem. W latach 60. San Francisco było centrum renesansu muzyki rockowej, hippisów, narkotyków i rewolucji seksualnej, a pod koniec lat 70. Williams pomógł przewodzić jego „renesansowi komedii”, pisze krytyk Gerald Nachman. Williams mówi, że w tamtym okresie odkrył „narkotyki i szczęście”, dodając, że widział, jak „najlepsze umysły moich czasów zamieniały się w błoto”.

Robin Williams in Camp Phoenix Image

Kontynuuj w Storyteller

Williams przeprowadził się do Los Angeles i kontynuował występy stand-upowe w klubach, w tym w The Comedy Store. Tam w 1977 roku został zauważony przez producenta telewizyjnego George'a Schlattera, który poprosił go o występ w reaktywacji swojego programu Laugh-In. Program został wyemitowany pod koniec 1977 roku i był jego debiutem telewizyjnym. W tym samym roku Williams wystąpił również w LA Improv dla Home Box Office. Choć reaktywacja Laugh-In nie powiodła się, otworzyła Williamsowi drogę do kariery telewizyjnej; kontynuował występy stand-upowe w klubach komediowych, takich jak Roxy, aby utrzymać swoje umiejętności improwizacyjne w formie. W Anglii Williams występował m.in. w The Fighting Cocks.

Pierwszą rolą filmową przypisaną Robinowi Williamsowi jest niewielka część w niskobudżetowej komedii z 1977 roku Can I Do It... 'Til I Need Glasses?.

Występ Morka okazał się tak popularny wśród widzów, że doprowadził do powstania spin-offu, sitcomu Mork & Mindy, w którym wystąpiła również Pam Dawber, a który był emitowany w latach 1978–1982; program został napisany tak, aby pomieścić jego ekstremalne improwizacje w dialogach i zachowaniu. Choć wcielił się w tę samą postać co w Happy Days, akcja serialu osadzona była w czasach współczesnych w Boulder w stanie Kolorado, a nie pod koniec lat 50. w Milwaukee. Mork & Mindy w szczytowym momencie gromadził cotygodniową widownię 60 milionów osób i przypisuje mu się uczynienie z Williamsa „supergwiazdy”. Według krytyka Jamesa Poniewozika serial był szczególnie popularny wśród młodych ludzi, ponieważ Williams stał się „człowiekiem i dzieckiem, żywiołowym, o gumowej twarzy, niekończącym się źródłem inwencji”.

Po reaktywacji Laugh-In i pojawieniu się w obsadzie The Richard Pryor Show w NBC, Williams został obsadzony przez Garry'ego Marshalla w roli kosmity Morka w odcinku serialu Happy Days z 1978 roku, zatytułowanym „My Favorite Orkan”. Poszukiwany jako zastępstwo w ostatniej chwili za odchodzącego aktora, Williams zaimponował producentowi swoim dziwacznym poczuciem humoru, gdy usiadł na głowie, poproszony o zajęcie miejsca podczas przesłuchania. Jako Mork, Williams improwizował większość swoich dialogów i komedii fizycznej, mówiąc wysokim, nosowym głosem. Obsada i ekipa, a także dyrektorzy stacji telewizyjnej, byli pod ogromnym wrażeniem jego występu.

Williams poślubił swoją pierwszą żonę, Valerie Velardi, w czerwcu 1978 roku, po związku z komiczką Elayne Boosler. Velardi i Williams poznali się w 1976 roku, kiedy pracował jako barman w tawernie w San Francisco.

Williams zdobył nagrodę Grammy za najlepszy album komediowy za nagranie swojego występu na żywo z 1979 roku w Copacabana w Nowym Jorku, Reality ... What a Concept. Niektóre z jego późniejszych tras koncertowych, po tym jak stał się gwiazdą telewizji i filmu, to An Evening With Robin Williams, Robin Williams: At The Met oraz Robin Williams: Live on Broadway. Ten ostatni pobił wiele długo utrzymujących się rekordów dla programu komediowego. W niektórych przypadkach bilety wyprzedawały się w ciągu 30 minut. W 1986 roku Williams wydał A Night at the Met.

Robin Williams and Yola Czaderska-Hayekat62ndAcademyAwards Image

Kontynuuj w Storyteller

Mork stał się popularny, pojawiając się na plakatach, kolorowankach, śniadaniówkach i innych gadżetach. Mork & Mindy odniósł taki sukces w pierwszym sezonie, że Williams pojawił się na okładce magazynu Time z 12 marca 1979 roku. Zdjęcie na okładce, wykonane przez Michaela Dresslera w 1979 roku, według Mary Forgione z Los Angeles Times, „ukazuje jego różne oblicza: komika wygłupiającego się przed aparatem oraz słodką, bardziej zamyśloną pozę, która pojawia się na małym telewizorze, który trzyma w dłoniach”. Zdjęcie to zostało umieszczone w National Portrait Gallery w Smithsonian Institution krótko po jego śmierci, aby umożliwić odwiedzającym oddanie mu hołdu.

Williams pojawił się również na okładce wydania Rolling Stone z 23 sierpnia 1979 roku, sfotografowany przez Richarda Avedona.

Pod koniec lat 70. i na początku lat 80. Williams był uzależniony od kokainy.

Począwszy od końca lat 70. i przez całe lata 80., Williams zaczął docierać do szerszej publiczności ze swoim stand-upem, w tym trzema programami komediowymi HBO: Off The Wall (1978), An Evening with Robin Williams (1983) oraz Robin Williams: Live at the Met (1986).

Robin Williams Aviano Image

Kontynuuj w Storyteller

Jego pierwszym dużym występem była rola tytułowa w Popeye (1980). Tam Williams zaprezentował umiejętności aktorskie, które wcześniej pokazał w swojej pracy telewizyjnej; a komercyjna porażka filmu nie była przypisywana jego występowi.

Był bliskim znajomym Johna Belushiego, a śmierć komika z Saturday Night Live w 1982 roku z powodu przedawkowania narkotyków, która wydarzyła się rano po tym, jak obaj razem imprezowali, wraz z narodzinami jego własnego syna Zaka, skłoniła go do rzucenia narkotyków i alkoholu: „Czy to było otrzeźwienie? O tak, na ogromną skalę. Wielka ława przysięgłych też pomogła”. Williams powiedział później o śmierci Belushiego: „To mnie otrzeźwiło”. Williams zwrócił się ku ćwiczeniom i kolarstwu, aby złagodzić depresję krótko po śmierci Belushiego; według właściciela sklepu rowerowego Tony'ego Toma, Williams powiedział: „kolarstwo uratowało mi życie”.

Wciela się w główną postać w Świecie według Garpa (1982), o którym Williams uważał, że „może brakowało mu pewnego szaleństwa na ekranie, ale miał świetny rdzeń”.

Pierwszy syn Williama, Zachary Pym „Zak” Williams, urodził się w 1983 roku.

W 1986 roku Williams współprowadził 58. ceremonię rozdania Oscarów.

Jego pierwszy wielki przełom nastąpił dzięki głównej roli w filmie reżysera Barry'ego Levinsona „Good Morning, Vietnam” (1987), za którą Williams otrzymał nominację do Oscara dla najlepszego aktora. Akcja filmu rozgrywa się w 1965 roku podczas wojny w Wietnamie, a Williams wciela się w rolę Adriana Cronauera, radiowego prezentera, który bawi żołnierzy komedią i sarkazmem. Williamsowi pozwolono grać rolę bez scenariusza, improwizując większość swoich kwestii. Przed mikrofonem tworzył parodie głosów różnych osób, w tym Waltera Cronkite'a, Gomer Pyle'a, Elvisa Presleya, Mr. Eda i Richarda Nixona. „Po prostu pozwalaliśmy kamerom pracować” – powiedział producent Mark Johnson, a Williams „potrafił stworzyć coś nowego w każdym ujęciu”.

Velardi i Williams rozwiedli się w 1988 roku. Choć donoszono, że Williams rozpoczął romans z nianią Zachary'ego, Marshą Garces, w 1986 roku, Velardi stwierdziła w dokumencie z 2018 roku „Robin Williams: Come Inside My Mind”, że związek z Garces rozpoczął się dopiero po ich separacji.

Zagrał główną rolę w nagrodzonym Złotym Globem dla najlepszego filmu obrazie „Pani Doubtfire” (1993), który odniósł ogromny sukces.

Wiele jego późniejszych ról było komediami z nutą patosu. Jego role w filmach komediowych i dramatycznych przyniosły Williamsowi Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego (za rolę psychologa w „Buntowniku z wyboru” (1997)), a także dwie wcześniejsze nominacje do Oscara (za rolę nauczyciela angielskiego w „Stowarzyszeniu Umarłych Poetów” (1989)) oraz za rolę zmagającego się z problemami bezdomnego w „Fisher King” (1991). W 1991 roku zagrał dorosłego Piotrusia Pana w filmie „Hook”, choć przyznał, że musiał schudnąć dwadzieścia pięć funtów do tej roli.

Williams i jego druga żona Marsha założyli organizację filantropijną o nazwie Windfall Foundation, aby zbierać pieniądze na wiele organizacji charytatywnych. W grudniu 1999 roku zaśpiewał po francusku w inspirowanym przez BBC teledysku, w którym międzynarodowe gwiazdy wykonały cover singla The Rolling Stones „It's Only Rock 'n Roll (But I Like It)” na rzecz organizacji charytatywnej Children's Promise.

Robin Williams in 2008 Image

Kontynuuj w Storyteller

Williams i Billy Crystal wystąpili w improwizowanym epizodzie na początku odcinka trzeciego sezonu serialu „Przyjaciele”. Jego liczne występy telewizyjne obejmowały odcinek „Whose Line Is It Anyway?”, zagrał także w odcinku „Prawo i porządek: sekcja specjalna”. W 2010 roku pojawił się w skeczu z Robertem De Niro w programie „Saturday Night Live”, a w 2012 roku wystąpił gościnnie jako on sam w dwóch serialach stacji FX: „Louie” i „Wilfred”. W maju 2013 roku stacja CBS rozpoczęła emisję nowego serialu „The Crazy Ones” z Williamsem w roli głównej, ale program został anulowany po jednym sezonie.

Podczas gdy jego matka była wyznawczynią Chrześcijańskiej Nauki, Williams wychowywał się w Kościele Episkopalnym, do którego należał jego ojciec. Podczas wywiadu telewizyjnego w programie „Inside the Actors Studio” w 2001 roku Williams wskazał swoją matkę jako ważny wczesny wpływ na jego poczucie humoru; starał się ją rozśmieszać, aby zwrócić na siebie uwagę.

W 2003 roku Williams zaczął ponownie pić podczas pracy nad filmem na Alasce.

Jego występy stand-upowe były stałym elementem jego kariery, co widać po sukcesie jego solowego występu (i późniejszego DVD) „Robin Williams: Live on Broadway” (2002). W 2004 roku zajął 13. miejsce na liście Comedy Central „100 największych stand-uperów wszech czasów”.

Williams i Reeve pozostali bliskimi przyjaciółmi aż do śmierci Reeve'a w 2004 roku. Reeve przez lata zmagał się z czterokończynowym paraliżem po wypadku podczas jazdy konnej. Ich przyjaźń była jak relacja „braci z innej matki”, według syna Robina, Zaka Williamsa. Williams opłacił wiele rachunków medycznych Reeve'a i zapewnił wsparcie finansowe jego rodzinie.

W 2006 roku zgłosił się do ośrodka odwykowego w Newberg w stanie Oregon, przyznając, że jest alkoholikiem.

Po sześcioletniej przerwie, w sierpniu 2008 roku, Williams ogłosił nową trasę koncertową po 26 miastach, zatytułowaną „Weapons of Self-Destruction”. Trasa rozpoczęła się pod koniec września 2009 roku i zakończyła w Nowym Jorku 3 grudnia, a 8 grudnia 2009 roku była tematem specjalnego programu HBO.

W marcu 2009 roku trafił do szpitala z powodu problemów z sercem. Przełożył swoją solową trasę koncertową z powodu operacji wymiany zastawki aortalnej, naprawy zastawki mitralnej i korekty nieregularnego bicia serca. Operacja została przeprowadzona 13 marca 2009 roku w Cleveland Clinic.

Garces i Williams mieli dwoje dzieci: Zeldę Rae Williams (ur. 1989) i Cody'ego Alana Williamsa (ur. 1991). W marcu 2008 roku Garces złożyła pozew o rozwód z Williamsem, powołując się na różnice nie do pogodzenia. Ich rozwód został sfinalizowany w 2010 roku.

Robin and Marsha Williams Image

Kontynuuj w Storyteller

Williams poślubił swoją trzecią żonę, projektantkę graficzną Susan Schneider, 22 października 2011 roku w St. Helena w Kalifornii. Mieszkali w swoim domu w Sea Cliff w San Francisco w Kalifornii.

Po jego śmierci w 2014 roku wydano cztery filmy z jego udziałem: „Noc w muzeum: Tajemnica grobowca”, „A Merry Friggin' Christmas”, „Boulevard” oraz „Czego dusza zapragnie”.

11 sierpnia 2014 roku Williams popełnił samobójstwo w swoim domu w Paradise Cay w Kalifornii. Jego ciało zostało skremowane w Monte's Chapel of the Hills w San Anselmo, a prochy zostały rozsypane nad zatoką San Francisco dzień po jego śmierci.

Robin williams tribute at mrs doubfire house 2014-08-13 Image

Kontynuuj w Storyteller

W 2017 roku Sharon Meadow w Golden Gate Park w San Francisco, gdzie odbywa się coroczny Comedy Day, została przemianowana na Robin Williams Meadow.

W 2018 roku HBO wyprodukowało dokument o jego życiu i karierze. Film w reżyserii Mariny Zenovich, „Robin Williams: Come Inside My Mind”, był również wyświetlany na festiwalu filmowym Sundance. W tym samym roku na Market Street w San Francisco powstał mural przedstawiający Robina Williamsa.

Robin Williams Walk of Fame Image

Kontynuuj w Storyteller

W maju 2019 roku Zak Williams i jego narzeczona ogłosili narodziny swojego syna, McLaurina „Mickey'ego” Clementa Williamsa, pierwszego wnuka Robina. McLaurin było drugim imieniem Robina. Cody Williams i jego narzeczona pobrali się 21 lipca 2019 roku, w dniu, w którym Williams obchodziłby swoje 68. urodziny.