czw. sty 15, 2009 do Teraz
Hudson River, New York, U.S.
Lot US Airways 1549 był samolotem Airbus A320, który podczas wznoszenia po starcie z lotniska LaGuardia w Nowym Jorku 15 stycznia 2009 roku zderzył się ze stadem bernikli kanadyjskich na północny wschód od mostu George'a Washingtona, co doprowadziło do utraty mocy w obu silnikach. Nie mogąc dotrzeć do żadnego lotniska, piloci Chesley Sullenberger i Jeffrey Skiles posadzili samolot na wodach rzeki Hudson w pobliżu Midtown Manhattan.[4] Wszystkie 155 osób na pokładzie zostało uratowanych przez pobliskie jednostki pływające, a obrażenia były nieliczne i niegroźne.
Każdy pasażer otrzymał później list z przeprosinami, 5000 dolarów odszkodowania za zagubiony bagaż (oraz dodatkowe 5000 dolarów w przypadku udokumentowania większych strat) oraz zwrot kosztów biletu. W maju 2009 roku pasażerowie otrzymali odzyskane rzeczy osobiste. Ponadto zgłaszali otrzymanie ofert po 10 000 dolarów w zamian za zrzeczenie się roszczeń wobec linii US Airways.
Lot otrzymał zgodę na start w kierunku północno-wschodnim z pasa 4 lotniska LaGuardia o godzinie 15:24:56 czasu wschodniego (20:24:56 UTC). Gdy Skiles sterował maszyną, załoga po raz pierwszy zameldowała się po starcie o 15:25:51, będąc na wysokości 700 stóp (210 m) i wznosząc się. Pogoda o 14:51 charakteryzowała się widzialnością 10 mil (16 km) z chmurami o podstawie 3700 stóp (1100 m) i wiatrem 8 węzłów (15 km/h; 9,2 mph) z kierunku 290°; godzinę później było niewiele chmur na wysokości 4200 stóp (1300 m), a wiatr wiał z prędkością 9 węzłów (17 km/h; 10 mph) z kierunku 310°. O 15:26:37 Sullenberger zauważył: „Jaki widok na Hudson dzisiaj”.
Sullenberger zapytał kontrolerów o opcje lądowania w New Jersey, wspominając o lotnisku Teterboro. Otrzymał zgodę na pas 1 lotniska Teterboro, na co początkowo odpowiedział „Tak”, ale zaraz potem dodał: „Nie damy rady... Wylądujemy na Hudson”. Samolot przeleciał mniej niż 900 stóp (270 m) nad mostem George'a Washingtona. Sullenberger wydał przez system nagłośnienia komendę „Przygotować się do uderzenia”, a personel pokładowy przekazał ją pasażerom. W międzyczasie kontrolerzy ruchu lotniczego poprosili Straż Przybrzeżną o ostrzeżenie jednostek pływających na rzece Hudson i przygotowanie ich do pomocy w akcji ratunkowej.
Sullenberger otworzył drzwi kokpitu i wydał rozkaz ewakuacji. Załoga rozpoczęła ewakuację pasażerów przez cztery wyjścia nad skrzydłami oraz przez nadmuchiwaną tratwę ratunkową rozłożoną z przednich prawych drzwi pasażerskich (przednia lewa tratwa nie zadziałała, więc pociągnięto za uchwyt ręcznego napełniania). Spanikowany pasażer otworzył tylne drzwi, których stewardesa nie była w stanie ponownie zamknąć. Woda wdzierała się również przez otwór w kadłubie oraz przez otwarte luki bagażowe, więc w miarę podnoszenia się poziomu wody stewardesa nakłaniała pasażerów do przemieszczania się do przodu, wspinając się po fotelach. Jeden z pasażerów poruszał się na wózku inwalidzkim. Na koniec Sullenberger dwukrotnie przeszedł przez kabinę, aby upewnić się, że jest pusta.
Temperatura powietrza i wody wynosiła odpowiednio około 19 °F (−7 °C) i 41 °F (5 °C). Niektórzy ewakuowani czekali na ratunek po kolana w wodzie na częściowo zanurzonych tratwach, niektórzy w kamizelkach ratunkowych. Inni stali na skrzydłach lub, obawiając się wybuchu, odpłynęli od samolotu. Jeden z pasażerów, po pomocy przy ewakuacji, uznał, że na skrzydle jest zbyt tłoczno, więc skoczył do rzeki i dopłynął do łodzi.
Pilotem dowodzącym był 57-letni Chesley B. Sullenberger, były pilot myśliwca, który był pilotem linii lotniczych od czasu odejścia z Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych w 1980 roku. W tamtym czasie miał wylatane łącznie 19 663 godziny, w tym 4765 na A320; był również pilotem szybowcowym i ekspertem ds. bezpieczeństwa lotniczego. Pierwszy oficer Jeffrey B. Skiles, lat 49, miał na koncie 20 727 godzin lotu, ale był to jego pierwszy przydział na Airbusa A320 od czasu uzyskania uprawnień. Na pokładzie znajdowało się 150 pasażerów i trzech członków personelu pokładowego.
15 stycznia 2009 roku lot US Airways 1549 o znaku wywoławczym „CACTUS 1549” miał zaplanowany lot z lotniska LaGuardia (LGA) w Nowym Jorku do Charlotte Douglas (CLT), z bezpośrednią kontynuacją do międzynarodowego lotniska Seattle–Tacoma. Samolotem był Airbus A320-214 napędzany dwoma silnikami turbowentylatorowymi CFM56-5B4/P zaprojektowanymi przez GE Aviation/Snecma.
O godzinie 15:27:11 samolot zderzył się ze stadem bernikli kanadyjskich na wysokości 2818 stóp (859 m), około 4,5 mili (7,2 km) na północny północny zachód od lotniska LaGuardia. Widok pilotów został zasłonięty przez duże ptaki; pasażerowie i załoga usłyszeli bardzo głośne huki i zobaczyli płomienie wydobywające się z silników, po czym nastąpiła cisza i zapach paliwa.
O 15:27:33 Sullenberger nadał sygnał mayday do nowojorskiego centrum kontroli zbliżania (TRACON): „...tu Cactus 1539 [sic – poprawny znak wywoławczy to Cactus 1549], zderzyliśmy się z ptakami. Straciliśmy ciąg w obu silnikach. Zawracamy w stronę LaGuardia”. Kontroler ruchu lotniczego Patrick Harten polecił wieży w LaGuardia wstrzymanie wszystkich odlotów i skierował Sullenbergera z powrotem na pas 13. Sullenberger odpowiedział: „Niemożliwe”.
Około dziewięćdziesiąt sekund później, o 15:31, samolot wykonał wodowanie bez napędu, opadając w kierunku południowym z prędkością około 125 węzłów (140 mph; 230 km/h) na środek odcinka North River estuarium pływowego rzeki Hudson, na współrzędnych 40.7695°N 74.0046°W po nowojorskiej stronie granicy stanu, mniej więcej naprzeciwko West 50th Street (w pobliżu Intrepid Sea, Air & Space Museum) na Manhattanie i Port Imperial w Weehawken w stanie New Jersey. Personel pokładowy porównał wodowanie do „twardego lądowania” z „jednym uderzeniem, bez odbicia, a następnie stopniowym wyhamowaniem”. Odpływ zaczął następnie znosić samolot na południe.
Sullenberger wodował w pobliżu łodzi, co ułatwiło akcję ratunkową. Promy NY Waterway, Thomas Jefferson oraz Governor Thomas H. Kean, przybyły w ciągu kilku minut i zaczęły zabierać ludzi na pokład przy użyciu koszy ratunkowych Jasona. Sullenberger poradził załogom promów, aby najpierw ratowały osoby znajdujące się na skrzydłach, ponieważ były one w większym niebezpieczeństwie niż osoby na trapach, które odłączyły się, stając się tratwami ratunkowymi. Gdy samolot dryfował, pasażerowie na jednym z trapów, obawiając się, że łódź ich zmiażdży, krzyczeli, aby odpłynęła. Ostatnia osoba została zabrana z samolotu o 15:55. Około 140 nowojorskich strażaków przybyło na pobliskie nabrzeża, podobnie jak policja, helikoptery oraz różne jednostki pływające i nurkowie. Inne agencje udzieliły pomocy medycznej po stronie Weehawken, dokąd przewieziono większość pasażerów.
Odnotowano pięć poważnych obrażeń, w tym głęboką ranę ciętą nogi stewardesy Doreen Welsh. Siedemdziesiąt osiem osób było leczonych, głównie z powodu drobnych obrażeń i hipotermii; dwudziestu czterech pasażerów i dwóch ratowników było leczonych w szpitalach, a dwóch pasażerów zatrzymano na obserwacji przez noc. Jeden z pasażerów nosi teraz okulary z powodu uszkodzenia wzroku przez paliwo lotnicze. Na pokładzie nie przewożono żadnych zwierząt.
Częściowo zanurzony samolot został zacumowany do molo w pobliżu World Financial Center na Dolnym Manhattanie, około 4 mile (6 km) w dół rzeki od miejsca wodowania. Lewy silnik, który odpadł podczas wodowania, został wydobyty z dna rzeki. 17 stycznia samolot został przetransportowany barką do New Jersey. Wstępna ocena Krajowej Rady Bezpieczeństwa Transportu (NTSB), że samolot stracił ciąg po zderzeniu z ptakami, została potwierdzona analizą rejestratorów rozmów w kokpicie i danych lotu. Dwa dni wcześniej samolot doświadczył mniej poważnego przeciągnięcia sprężarki, ale uszkodzony silnik został ponownie uruchomiony. Wadliwy czujnik temperatury został wymieniony, a inspekcja potwierdziła, że silnik nie został uszkodzony w tamtym incydencie.
Załoga, a zwłaszcza Sullenberger, była chwalona, szczególnie przez burmistrza Nowego Jorku Michaela Bloomberga i gubernatora stanu Nowy Jork Davida Patersona, który powiedział: „Mieliśmy Cud na 34. Ulicy. Wierzę, że teraz mieliśmy Cud na rzece Hudson”. Prezydent USA George W. Bush powiedział, że jest „zainspirowany umiejętnościami i bohaterstwem załogi lotu” oraz pochwalił ratowników i wolontariuszy. Prezydent-elekt Barack Obama powiedział, że wszyscy są dumni z „bohaterskiej i pełnej gracji pracy Sullenbergera przy lądowaniu uszkodzonego samolotu”. Podziękował załodze, którą zaprosił na swoją inaugurację pięć dni później.
21 stycznia NTSB znalazła dowody uszkodzeń spowodowanych przez miękkie ciało w prawym silniku wraz z organicznymi szczątkami, w tym piórem. Lewy silnik również wykazywał ślady uderzenia miękkiego ciała, z: „wgnieceniami zarówno na kołpaku, jak i na krawędzi wlotowej osłony silnika. Pięć łopatek kierowniczych wlotu wspomagającego jest złamanych, a osiem łopatek kierowniczych wylotu brakuje”. Oba silniki, którym brakowało dużych części obudów, zostały wysłane do producenta w celu zbadania. 31 stycznia samolot został przeniesiony do Kearny w stanie New Jersey. Szczątki ptaków zostały później zidentyfikowane za pomocą testów DNA jako gęsi kanadyjskie, które zazwyczaj ważą więcej, niż silniki są zaprojektowane, aby wytrzymać ich połknięcie.
Sully (znany również jako Sully: Cud na rzece Hudson) to amerykański dramat biograficzny z 2016 roku w reżyserii Clinta Eastwooda, napisany przez Todda Komarnickiego, oparty na autobiografii Highest Duty autorstwa Chesleya Sullenbergera i Jeffreya Zaslowa. Tom Hanks występuje w roli Sullenbergera, a w rolach drugoplanowych pojawiają się Aaron Eckhart, Laura Linney, Anna Gunn, Autumn Reeser, Holt McCallany, Jamey Sheridan i Jerry Ferrara. Film opowiada o awaryjnym lądowaniu lotu US Airways 1549 na rzece Hudson w styczniu 2009 roku, w którym wszyscy 155 pasażerów i członków załogi przeżyło z jedynie drobnymi obrażeniami, oraz o późniejszym rozgłosie i śledztwie.
Zdając sobie sprawę, że oba silniki zostały wyłączone, Sullenberger przejął stery, podczas gdy Skiles pracował nad listą kontrolną w celu ponownego uruchomienia silników. Samolot zwolnił, ale kontynuował wznoszenie przez kolejne 19 sekund, osiągając około 3060 stóp (930 m) przy prędkości lotu około 185 węzłów (343 km/h; 213 mph), a następnie rozpoczął lot ślizgowy, przyspieszając do 210 węzłów (390 km/h; 240 mph) o godzinie 3:28:10, schodząc poniżej 1650 stóp (500 m).
